vr

24

jun

2022

Duizend Stukken

Voor de bijeenkomst van Vlammende Verzinsel van 25 juni '22, met het thema 'de Liefdesbrief' schreef ik het verhaal Duizend Stukken. 

Omdat ik nog zo weinig schrijf, loopt het niet zo soepel als ik zou willen. Misschien is het een schrijfoefening. Ik hoop toch dat je er van geniet.

 

 

 

Vermoedelijk wacht mij morgen de dood. Misschien is dat ook wel beter, na bijna 25 dienstbare jaren verwacht ik niet dat ik nog veel uit het seculiere leven zal halen. Zeker niet nu de schande op mij is neergedaald. Vijfentwintig jaar, waarin ik mijn lichaam en ziel heb toegewijd aan Haar. En Zij is ook goed voor mij geweest, net zoals mijn verschillende Virgo Vestalis Maxima. Als ik terugkijk op mijn leven en de vreemde wendingen die het heeft genomen, heb ik geen spijt en geen verdriet. Ik weet dat Zij me heeft vergeven. Dat heeft ze me verteld in mijn dromen. Het is mijn lot dat mij heeft overgeleverd aan de grillige jaloezie van één mens. 

 

Vanaf mijn vroegste jeugd was ik voorbestemd om Haar te dienen en heb ik geweten dat alleen mijn onbezoedelde reinheid Haar beschermende Vuur voor eeuwig zou laten branden. Maar wat niemand weet is dat juist Zij mij het Vuur gegeven voor jou mijn liefste. Want zij beschermde Huis en Haard, beschermde jou in de vele veldslagen, en juist Zij wist, dat zonder de Liefde het vuur zal doven. Zij heeft je naar mij geleid en ons ontvangen in Haar huis.

 

Ik zal je morgen niet verraden. Geen woord zal over mijn lippen komen. Ik zal je naam niet noemen en zelfs niet je bestaan. Ik zal zedig naar de grond staren en alleen maar dénken aan die ene heilige nacht. 

Ik weet niet of je deze brief ooit zult krijgen. Je bent al zoveel jaren zo ver weg, strijdend om nog meer land, nog meer macht voor onze Ceasar, nog meer glorie voor onze Keizer. En ik ben er trots op dat door mijn toewijding aan Haar, Zij je al die tijd heeft behouden voor rampspoed. 

 

Ik schrijf je deze brief, omdat ik niets liever wil dan dat je weet dat ik niets vergeten ben. Dat je altijd in mijn leven was. Al heeft onze passie zo kort gebrand en werd zij daarna diep begraven onder de plichten die wij beiden vervulden. Ik heb je liefgehad vanaf de eerste keer dat ik liep op de lange hete weg naar Camanea en jij daar als jonge soldaat met glanzende borstplaat fier in de houding stond. Vanaf het moment dat jouw scherpe ogen zich in mijn ziel boorden en ik struikelde en de kostbare kruik die ik moest vullen in de bronnen van Egeria in duizend stukken voor jouw voeten viel. 

 

Ja, ik heb je al die tijd liefgehad, iedere ochtend die ik langs jou liep, wetende vanuit onze heimelijke blikken dat jij net zo naar mij uitkeek als ik naar jou. In de luwte van mijn plichten dacht ik talloze keren aan je melancholieke blik, aan je trotse houding, aan hoe onze handen elkaar even hadden aangeraakt boven die duizend scherven.

Ik heb je liefgehad in de jaren die volgden, nadat je ineens verdwenen was, op weg naar je grote carrière. Weet je nog, de schok die door ons beiden heen ging, toen je voor je eerste grote Veldslag als tribunus laticlavius de zegen van Vesta halen kwam in de tempel en mij zag staan? Heeft mijn glimlach niet jouw eerste overwinning gebracht? 

 

Ik weet niet wie ons gezien heeft die nacht. Die nacht dat je terugkwam uit een van de verre oorden, de nacht voor je voor het eerst geëerd zou worden voor je heldendaden. Het zweet van de strijd en het stof van de lange reis droeg je als trofee. Mijn hart brak open en Haar Vuur vlamde hoog. 

 

Ik weet niet wie heeft gezien dat ik je vermagerde wangen en je gefronste voorhoofd met het heilige water heb gedept. Ik weet niet wie heeft verraden dat je mijn hand pakte en ik moest huilen toen ik de dood en eenzaamheid in je ogen las. 

Wie het ook gezien heeft, niemand weet hoe jouw harde strakke lippen langzaam zacht en vol werden. Niemand heeft gevoeld hoe onze lichamen alles vertelden zonder dat wij ooit woorden hebben gewisseld. 

Sinds ik verraden ben, vraag ik mij dagelijks af wie heeft gezien dat wij onder de ogen van Vesta zelf, in de schaduw van Haar aanwezigheid, elkaar beminden.

 

Sinds ik werd ontboden door de Pontifex, heb ik bijna niet meer geslapen. Naïef als ik ben, dacht ik dat hij me de nieuwe Virgo Vestalis Maxima zou benoemen, omdat Coela Concordia niet lang meer te leven heeft. Maar zijn gezicht was donker en hard en ik werd gegrepen door zijn hoofdarts en gedwongen ruw onderzocht. 

‘’Het is waar! Ze is geplukt!’’

Zo zei hij het, geplukt! 

De Pontifex keek zwijgend toe terwijl ik wanhopig mijn kleed fatsoeneerde. 

‘’Welke schoft heeft jou bezoedeld,’ siste hij uiteindelijk, ‘’en wat een slet ben jij om hem toe te laten. Je hebt niet alleen Vesta beledigd, maar onze hele natie, onze gevestigde orde, ons Grote Rijk  in gevaar gebracht. Een schande, een schande voor alle maagden, je bent een schandevlek voor jouw hele familie en de generaties die nog zullen volgen,” zei hij. 

Dat zei hij mijn lief. Vijf jaar voor ik ontheven zou worden van mijn toewijding. Vijfentwintig jaar waren op slag niets meer waard, mijn toegewijde leven nutteloos verklaard. Onze prachtige ontmoeting, die ik al die jaren heb gekoesterd, die mijn vingers hebben geleid als Zij Haar Vuur in mijn lenden deed branden, onze woordeloze liefde, werd in een fractie van de eindeloze tijd afgedaan als een vulgaire en weerzinwekkende zonde. 

 

Morgen zal ik worden veroordeeld, publiekelijk. Ik zal worden ingemetseld, daarover heb ik geen twijfel. Daarom schrijf ik je nu. Mijn laatste nacht. Ik heb geen spijt. Ons Vuur van die nacht, heb ik net als haar Vuur al die tijd laten branden. Ik wil dat je dat weet. Met dezelfde toewijding heb ik jou gekoesterd. En ook nu, in mijn laatste eenzame uren, denk ik alleen nog aan jou.

 

Ik voel nog steeds jouw lippen gloeien op mijn tepels. En als ik heel stil lig is het net of ik je warme adem langs mijn nek voel gaan. Alles weet ik nog, iedere seconde, alles wat je woordeloos met me deed. Je zachte en toch dwingende vingers die hun weg vonden naar de plekjes die ik zelf nooit had durven aanraken. Als ik mijn ogen dichtdoe, voel ik zelfs weer het koele marmer van de pilaar tegen de brandende huid van mijn rug. Ik ruik de geur van onze opwinding, die maakte dat onze handen, onze benen, onze lichamen, met geen mogelijkheid nog konden stoppen. 

 

In het zwakke licht van de kaars in deze laatste nacht, zie ik in de schaduwen op de muur hetzelfde wat ik zag die nacht op Haar marmeren muren. Terwijl je mijn kleed omhoog schoof en je je lichaam tegen me aan drukte, werden twee contouren als één op de muur. Er was geen onderscheid meer tussen jou en mij, onze lichamen werden als één geprojecteerd. 

Ik wist niets, niets van wat mannen en vrouwen doen mijn en toch wist mijn lichaam precies hoe ze jou kon ontvangen, gleed je als vanzelf bij mij binnen en vouwde ik mijn benen om jouw lichaam om je nog dieper in mij op te nemen.

En het meest ontroerende moment, dat je grommend in mijn nek beet en je jouw hete vocht aan mij gaf, staat in mijn geheugen gegrift. Als ik denk aan hoe je langzaam langs mijn dijen vloeide, knijpt mijn maag zich samen. Ik heb je geproefd toen, opgezogen via mijn huid en met mijn vingers naar mijn lippen gebracht. Opdat ik geen enkel zintuig onbenut zou laten, wetende dat dit onze eerste en laatste nacht zou zijn.

 

Wie heeft de schoonheid van die nacht verraden? Wie heeft al die jaren ons als een stil geheim gedragen om op het moment dat ik benoemd kon worden als de Virgo Maxima onze stilte op tafel te gooien?

Ik weet het niet mijn lief. Het is ook niet meer belangrijk. Alles wat ik nu nog wil, is dat jij weet hoe ik je heb liefgehad. En dat ik voor eeuwig rusten zal met jouw naam op mijn lippen.

 

Tot in de eeuwigheid,

Uw Vestaalse dienares Floriana

 

0 Berichten

di

17

mei

2022

De Olijfboom

De maan is driekwart en schijnt helder, dwars door de uitstaande takken van de grote olijfboom. Een gele nimbus die om de maan hangt en het dichte gebladerte, temperen de hoeveelheid licht. Desondanks is het genoeg om de groenzilveren olijfbladeren die het dichtst bij me ritselen, te onderscheiden van de zwaar geworden vruchten zelf. De takken verder weg tekenen zich nauwelijks af tegen de donkerblauwe nacht.

Ik rook sloom mijn sigaartje, achterover geleund in de witte rotan stoel. In de verte hoor ik het zachte gebrom van de pomp van het zwembad, maar verder is het doodstil. Ik hoor zelfs geen krekels.

Mijn gedachten zweven ergens de ruimte in, reiken naar de sterren en daarachter. 

De ruimte heeft mijn aandacht, de onbegrensde eindeloosheid trekt me aan. Gewichtloos, zo stel ik me het voor. ‘Zouden alle zware dingen gewichtloos worden?’ vraag ik me af. ‘Ook mijn zware gedachten?’ Ik fantaseer dat ik gewichtloos en vrij, dwars door de grillige takken, zorgeloos door deze oneindigheid kan blijven zweven. In de ruimte waar de maan en de zon op dezelfde plek tegelijkertijd schijnen. 

In het duister in onze kamer luister ik als altijd naar je ademhalen. Een mantra van onschuldige slaap, die me veiligheid en vertrouwdheid biedt. Het geeft me focus, zodat ik niet naar mijn eigen zwaarte hoef te luisteren. Desondanks gaan mijn emoties met me op de loop. En vraag ik me duizend vragen telkens opnieuw af, herhaal ik duizendmaal mijn eigen geschiedenis, in een vruchteloze poging antwoorden te vinden op vragen die geen antwoord kennen, net zolang tot ik in slaap verdwijn.

 

Het komt allemaal neer op de kwestie hoe het bestaat dat ik van Begeerd maar niet Geliefd ben getransformeerd naar Geliefd maar niet Begeerd. Een tergend wederkerend thema, dat met me meereist in de tijd. Kan zoiets bestaan, echte liefde met lust, in de gewichtloze en tijdloze ruimte, waar fysieke en emotionele beperkingen in mijn fantasie geen rol spelen? Ben ik er toe in staat, in pure vriendschap en onvoorwaardelijke liefde, begerenswaardig te blijven? Meer dan beste vrienden te zijn, maar ook de minnares?

 

Het is een onrustige nacht. Om de twee uur ben ik wakker, van de pijn, omdat ik moet plassen, omdat je zo strak tegen me aan ligt dat ik niet kan bewegen en ik mijn pijnlijke lijf moet veranderen van positie, omdat mijn hele lijf schreeuwt om verlossing. Verlossing van mijn eigen pijn en mijn eigen begeerte. 

 

En als ik dan wakker ben, zie ik zelfs met mijn ogen open ons begin van onze tijdreis voor me. Hoe we ons dorstig aan elkaar laafden, hoe we bezweet en moe en voor even niet eenzaam de begeerte hadden terug veroverd. Hoe je met je ogen in de mijne vastgeklonken niet meer kon stoppen en over mijn voeten, mijn buik of mijn korset heen spoot. Hoe ik kronkelde onder je vaardige vingers, hoe ik eindeloos jouw kloppend hart in mijn mond nam en ik het leven in mijn hart voelde schieten, hoe we op jouw bank in de schaduw van de nacht eindeloos elkaar verkenden, hongerig om alles van elkaar te proeven en voelen en zien. Gewichtloos, zonder pijn, voor korte momenten, floating in space. 

Als ik door het kleine hoge raam de nachtblauwe lucht zie verkleuren in een lichtgele gloed en de vogels de dag aankondigen, sta ik moeizaam op. Mijn pijnlijke been wil niets en moet ik met mijn handen naast het bed zetten. De eerste stap voelt als een gloeiende ijzeren staaf tot onder aan mijn voetzool. Het is mijn bekende vijand die ik iedere seconde van de dag probeer te bedwingen, van uur tot uur meer of minder succesvol. Zonder te bukken vind ik mijn slippers, gooi mijn lange hemd over mijn hoofd en schuifel naar buiten.

 

De maan is bleek en vaag en wordt zacht doch beslist weggeduwd door de opkomende zon, die het glooiende landschap in nieuwe kleuren legt. Ze zijn er heel even  tegelijk, als communicerende vaten. In de verte hoor ik honden blaffen. De grote olijfboom staat nog op dezelfde plek. Door het veranderende licht lijkt het toch een andere boom dan vannacht.

 

In mijn rondje op het ontwakende land, komt Poes me vergezellen. We zeggen niets, maar waarderen elkaars nabijheid. Ik bedenk me, dat alles hetzelfde is als in de nacht, maar dat het perspectief van licht dit alles omtovert naar een nieuwe wereld. En ik begrijp ineens dat mijn ziel haar eigen zon en maan is, dat ik mijn liefde en lust elkaar laat verdringen en dat gewichtloosheid een kwestie is van een kort moment in tijd. Een dagelijks interbellum. 

Liefde en Lust, de zon en de maan, zwaartekracht en gewichtloosheid. Het bestaat, allemaal, en ook voor even tegelijkertijd. Ik heb alleen niet de vaardigheid om dat gewichtloze moment vast te houden, het glipt door mijn handen als een onvermijdelijk proces. In mij borrelt een weltschmerz die ik diep in mijn hart opberg.

 

Ik heb altijd al teveel gewild. Ik ben nu bij je in het licht en onze liefde is rijk. Precies zoals ik ooit droomde. En toch verlang ik ook naar de gewichtloze nachten, in onze eigen space, waar de lust helder scheen als de maan door de takken van de olijfboom en de ochtend alles als een droom weer verdrong en ik juist verlangde naar het moment met jou in het licht te staan. Een ander perspectief, dezelfde weltschmerz.

 

Het duurt nog zeker een uur voor jij wakker bent. ‘Rough night?’vraag je bezorgd. Ik knik. ‘Gaat weer wat beter nu,’ zeg ik. We lopen naar buiten en roken samen een sigaartje.

‘Dit mooie landschap, deze heerlijke stilte. Dit is rijkdom,’ denk ik hardop. Mijn hart vloeit over.

Je omhelst me, in een kort moment van gewichtloosheid.

 

0 Berichten

za

24

okt

2020

Feromonen

Met haar slipje veegde ze zijn koud wordende natte wangen af, zodat ze in de eenzame nachten in haar bed er nog vaak aan kon ruiken.
‘’Feromonen,’’ herhaalde ze. Ze kleedde zich in alle rust aan, stopte het vochtige slipje in haar jaszak en liep met een voldaan gevoel naar de deur. 

 

Voor de PittigeProza van oktober 2020 schreef ik dit verhaal. Ik schrijf weinig de laatste jaren, dus het kan best een beetje roestig zijn. Enjoy it anyway!

 

 

meer lezen 5 Berichten

zo

03

mei

2020

Smut 4: On a square meter

Smutmarathon round 4

 

The heat is on: literally and in a figurative sense. The assignements are getting harder, the competition tougher and the topics more challenging.

As a dutchie, it is hard to write in a language that's not your own. So I am delighted to see myself still in the competition (despite the number of withdrawals, I think I would still be in there).

Anyway, here is my story for the last assignement involving dance in max 325 words. It got me some votes from the public, unfortunately I have not yet convinced any jury member. If you voted for me: thank you!

meer lezen 0 Berichten

zo

15

dec

2019

Een broodje met niks

meer lezen 1 Berichten

zo

01

dec

2019

Palermo

Hij is heel dichtbij me en houdt mijn hand vast in de verweerde straten, waarvan de vergane schoonheid mijn weemoed aanraakt. De pleinen tonen schaamteloos ooit glorieuze gebouwen, op het randje van vervallen, ingesnoerd tussen verleden en heden, gehavend en vastgeklemd tussen onwrikbare rotsen en de vrijheid van de zee.

meer lezen 4 Berichten

za

23

nov

2019

Mudan 1, 2 en 3

‘Wil je ook?’ fluistert Mudan in mijn oor.
Ik kijk haar verschrikt aan. ‘Ook wat?’
‘Wil je hem proeven? Mag hoor, daar is hij voor. Je mag alles doen, behalve penetratie.’
‘Wil je dat ik dat doe?’ vraag ik in geschrokken verlangen.
‘Ja, dat lijkt me wel wat, zien hoe jij pijpt. Ik zie toch hoe je hier geil staat te worden. Doe het maar, voor mij, dan kijk ik naar je hoe je je best doet.’

meer lezen 0 Berichten

za

23

nov

2019

Het laatste oordeel

Zijn lichaam ligt warm tegen me aan, zacht en mooi. Ik denk aan wat Bowie ooit zei: ‘the hardest thing I ever did was allow myself to be loved.’

 

 

 

 

meer lezen 3 Berichten

zo

30

dec

2018

Opgeschoonde tijd

‘Ja, dat zou ik doen. Met dat rokje over het randje van je rondingen zou ik niet je hele panty uitwurmen. Ik zou gewoon op de naad een gaatje maken en dan het gat steeds groter maken. Een prachtige zwarte lijst waar je kont in 3D doorheen steekt. Gossamme, ja, dat zou ik doen.’

 

meer lezen 0 Berichten

za

10

nov

2018

A

Achter zijn schuchtere blik, ontdekt Lea een sardonische glimlach. In de minuten dat ze diep in elkaars ogen staren voor de verpleegster bij hem is en hem terugleidt naar zijn stoel, lijken de stalen lijnen in het glas onder hun handen te smelten.  

meer lezen 2 Berichten

zo

28

okt

2018

Op jacht naar het Speeltje

Vanaf dat moment konden we werkelijk niets meer doen, aanraken of passeren zonder aan de eventuele toepassing als seksspeeltje te refereren. De trapleuning, de hoekpunt van de bank, de gieter voor de plantjes en het zeepblok aan een touwtje…niets was meer wat het leek

meer lezen 1 Berichten

wo

03

okt

2018

Het broedt en broeit

Weet u wat mij tot schrijven dringt? De gedachte aan een Kousendag morgen. Ik hoor het waaien en regenen buiten en verheug me ineens op het dragen van een heerlijke jarretel en zijdezachte kousen.

Onbekommerd, ongehinderd en sliploos.

 

meer lezen 0 Berichten

vr

10

aug

2018

Het komt! Eindelijk! Lustkronieken 3!

Eindelijk! Over een paar dagen staat Lustkronieken 3 in de webshop van EroScripta! Ik ben er compleet opgewonden van!

 

Ook voor mij is dat lang wachten geweest en heel veel klunen. Niet met het schrijven, al is mijn schrijfproductie de afgelopen twee jaar behoorlijk geërodeerd door schijfruimte-en tijdgebrek en een milde depressie. 

De levensbehoefte om verhalen te maken was er niet minder om. Ik was in een ander universum beland, waarin heel veel ruimte in beslag werd genomen door andere nog belangrijkere zaken. 

 

Allez, het kost wat, maar dan heb je ook wat! De afgelopen weken heb ik al mijn verhalen wederom geredigeerd. Het zijn er wel 40 geworden! Alle punten en komma’s en spaties heb ik op de juiste plekken gezet. Dan lees je jezelf dus ook weer terug. Ik ben best een beetje onder de indruk. Het is bijzonder je eigen ontwikkeling zo klip en klaar onder je neus te hebben in veertig verhalen. Niet alleen kwa schrijfstijl, maar ook wat betreft de onderwerpen en de gelaagdheid. 

 

Ik lees veel terug van wat ik heb meegemaakt, welke emoties er waren, hoe mijn chaotische leven wendingen nam. En dat door alles heen, ook als het enorm tegenzit en het leven heel bizar is, de liefde en de lust prevaleren. 

 

Want ook in Lustkronieken 3 gaat het er weer heet aan toe lieve lezers! Jawel, stomende hete seks, geilheid en role-play in allerlei gedaanten en situaties spelen een zeer prominente rol. Seks in alle vormen en maten. Romantische seks, ruwe seks, dominante seks, onderdanige seks, verlegen seks en liefdevolle seks. Gewoon, heel erg veel seks dus!

Meer nog dan voorheen lees ik wel dat deze een metafoor is voor de levenslust. Verbinding leggend tussen mensen en uitdrukking gevend aan het gevoelsleven. Mijn karakters en alter-ego’s zijn wat diepzinniger geworden. Mijn filosofische inslag en verwondering zijn meer zichtbaar. De bizarheid van de wereld komt flink terug. En de liefde, die heerlijke helende liefde, ook die is te lezen door de verhalen heen. Mijn allerliefste Lustgenoot was onmisbaar in dit proces, echt, zonder hem was het niet gelukt. Al was het alleen al om al die seks uit te proberen.

 

Enniewee, eerst komt Lustkronieken 3 nu als e-book op de markt. Ik hoop toch zo dat jullie het gaan lezen, er zit heel veel Liza en tijd en hart en ziel in dat boek. Het is van A tot Z eigen productie, het schrijven, redigeren, opmaken, stylen en publiceren. Al zit er ook een co-verhaal met de geweldige Sanna.

Ik duim dat er positieve recensies en reacties verschijnen.
Houd je vooral niet in hoor !

Nog een paar dagen. Duimen jullie voor me mee?

 

meer lezen 1 Berichten

wo

08

aug

2018

Mudan - deel 2

Haar oogleden waren zo gezwollen dat haar ogen nu echt spleetjes waren, waar het zwarte licht van haar donkere blik doorheen gloeide. Eindelijk kuste ze mij. Terwijl ze met haar hele bekken tegen me aanreed en haar roze lange nagels mijn tepels pijnlijk verdraaiden, waren haar lippen zo zacht en zo zoet dat ik bijna smolt. 

 

 

In de zomer van 2017 schreef ik het verhaal 'Mudan'. (klik hier als je dat eerst wilt lezen.) Zomaar ineens kwam dit deel 2 tevoorschijn. Enjoy!

meer lezen 2 Berichten

zo

24

jun

2018

Pittige Proza #6: 25 woorden

Iedere maand geven Sandra van Es en NBR Plaza een nieuwe internetmeme. Een uitdaging om een mooi erotisch verhaal te schrijven.

Voor Pittige Proza #6: schrijf supra flash fiction: erotiek in 25 woorden.

 

Mijn inzending lees je hieronder:

meer lezen 1 Berichten

zo

24

jun

2018

Erotica Estafette - Deel 4 - Mon Dieu!

In het vierde deel van deze waanzinnige erotische estafette van NBR Plaza ontdekt Mireille dat zelfs deze nacht geen ontsnapping biedt!

 

Wat voorafging:
Mireille - deel 1 - Marc van Lier
De Badkamer - deel 2 - Sandra van Es

Brioche - deel 3 - Mahotsukai

 

 

meer lezen 2 Berichten

zo

17

jun

2018

Verlichtend

Eerlijk duurt het langst.

meer lezen 1 Berichten

zo

20

mei

2018

Estafette

‘Sinie heet je toch? Hoe gaat het met je hamstring?’ vroeg hij zakelijk. Ik haalde mijn schouders op. ‘Beetje hetzelfde, al mijn spieren staan strak.’

‘Zei ik toch…kom op, niet zo koppig, ben je morgen vrij? Dan zouden we gewoon overdag een afspraak kunnen maken en hebben we de tijd om iets effectievers te doen dan alleen een massage. Wat heb je te verliezen, anders dan een kampioenschap en je trots?’

meer lezen 1 Berichten

zo

25

mrt

2018

Liza in Meermanno

meer lezen 1 Berichten

zo

11

mrt

2018

Mannen met Baarden

Tegenwoordig ben ik heel tevreden met schrale overgevoelige tepels en een vuurrode venusheuvel, die zelfs met goede creme niet meer tot bedaren te krijgen is.

 

meer lezen 0 Berichten

zo

04

mrt

2018

Het Billenlied

Op 24 maart 2018 is de volgende Prikkelzinnen, de feedback bijeenkomst van EroScripta. Het thema deze keer, 'De Tuin der Lusten' van Jeroen Bosch, gaf me een overvloed aan inspiratie. Ik heb geschreven over een unieke scene, die de kunstwetenschappers al heel lang bezig houden: Het Billenlied op het rechterpaneel 'De Hel'. Het is misschien wel het meest vreemde verhaal dat ik ooit schreef :). Enjoy!

meer lezen 0 Berichten

di

13

feb

2018

Hotelleven

Lustgenoot boekte mij een kamer in een saai- grijs- dorp-hotel, waar geen afleiding mij zou kunnen bereiken. Een enorm bad, een king-size bed en wifi, what else does a stressed girl need? 

 

meer lezen 0 Berichten

za

13

jan

2018

Vacuum

‘Ik zweer je..Zó. Groot. For Real.’ Verbijsterd kijk ik naar de ruimte tussen haar twee handen. Zeker 20 centimeter. Al moet je me daar niet op vastpinnen want ik ben een meisje-meisje en heb moeite met afstanden schatten en kaart lezen. In ieder geval was de lengte die ze aangaf van bijna afschrikwekkende proporties. ‘En ook nog eens zó dik.’ Wederom gebruikt ze haar handen om de omtrek waaraan ze refereert te illustreren. Ik ben er stil van.

meer lezen 1 Berichten

za

13

jan

2018

Merry Crisis

De afgelopen weken was ik  behoorlijk offline. Dat gaat zo in een mensenleven. Ik zal u verklappen dat 2017 voor mij echt een buttjaar was. Het is begonnen met een crsis en geëindigd in een crisis. En tussendoor kwam een enorme aardverschuiving voorbij. 

meer lezen 2 Berichten

zo

17

dec

2017

Zaadsmaakveredeling

Lieve mensen, het was me het jaartje wel. Voor mij althans. We rolden hier van de ene kleine naar de volgende grotere crisis. Ik ben blij als dit jaar voorbij is, met uw welnemen.

Nu ben ik wel uit hardhout gesneden en mij krijgen ze niet klein. Niet in het minst omdat ik grootbillig en rondborstig ben en ik heb onlangs gelezen dat grootbillige en rondborstige dames langer leven, meer stamina hebben en gelukkiger zijn. Dus. Goede kans dat ik me in 2018 weer op het pad der levenslustigen kan vervoegen. 

meer lezen 0 Berichten

zo

10

dec

2017

Zo geil dat het pijn doet

Ralf Mitsch - why i love sex
Ralf Mitsch - why i love sex

Kent u dat, lieve lezers? Dat u zo geil bent dat het pijn doet? Ik wel. Nu weet ik dat ik van een hoog libido ben voorzien, maar ik kan heus wel maat houden. Een paar dagen, wat zeg ik, ruim een week zonder, dat lukt best wel.  Ik word er wat iebelig van, maar daar heb ik geen last van, alleen mijn omgeving. Maar als het langer dan ruim twee weken duurt, zoals nu, door allerlei ingewikkelde omstandigheden, dan wordt het moeilijk. Dan gaat het gewoon pijn doen. Verlangen is heerlijk, echt, ik snap als geen ander de waarde en de kracht van het verlangen. Maar er is een punt dat het verlangen lijden wordt en het lijden niet meer leuk is. Feit is, hoe minder je aan sex doet, met jezelf of anderen, op een zeker punt raakt het verlangen op de achtergrond. En als het heel erg lang duurt, kan de de prikkeling zelfs verdwijnen. Zelfbescherming van het lichaam ofzo. Iets of iemand kan je triggeren, zeggen ze, waarna het smachten genadeloos kan toeslaan. Celibaat is ongetwijfeld voor sommigen de manier om het leven te hanteren, maar aan mij is het niet meer besteed. Ik heb er pijn van.

 

Mijn hoofd te vol, geen ruimte om alleen te zijn, en in de nacht echt te moe om ook nog maar een vinger te verroeren laat staan mijn vingers te laten spelen. Het gaat zoals het gaat. En zo vliet de tijd in razend tempo en leer je leven met de feiten. Eerlijk gezegd gaat het al een poosje zo, waarbij Lustgenoot en ik de nood lenigen wanneer het kan, maar er veel minder ruimte is dan wij zouden willen.  We hebben een heel vreemd jaar, wat ik u zeg.

 

Vanochtend werd ik wakker met de sneeuw langs mijn ramen. Niet uitnodigend, maar allez, Heertje Z en Juffrouw T moeten dringend even naar buiten. Half in mijn piama (voor zover ik die heb, het is meer een oude trui en joggingbroek) en met een dikke jas scharrel ik diep weggedoken in mijn sjaal langs de witte paden van de dijk. Heer Z en Juffrouw T vonden het niks en lopen zelf weer naar huis met mij in hun kielzog. Soms denk ik wel eens dat zij denken dat ze mij uitlaten in plaats van andersom. Ik dwaal af, point being, ik heb tijd over. Tijd om in bed te liggen, te kijken naar de sneeuw en eindelijk even na te denken. Een ongekende luxe gezien de omstandigheden van de afgelopen maand. 

 

Naast me ligt het prachtige grote rode fotoboek van Ralf Mitsch. ‘Why I love sex’.  Ik sta er in, in vol naakt ornaat en met een interview ernaast. Met een heleboel andere heel interessante dames en heren. (Mocht dit een incentive zijn om het aan te schaffen: ja, ik promoot het schaamteloos, want ik vind dat goede kunstenaars alle promotie verdienen die ze kunnen gebruiken: https://www.ideabooks.nl/9789082205718-ralf-mitsch-why-i-love-sex)

Ik blader het door, lees alle verhalen, prachtig! Plotseling besef dat ik alleen ben, tijd heb en in bed lig. Hoe mooi het boek ook is en hoe graag ik ook wil verder lezen over heerlijke mooie mensen die net als ik kiezen voor de sexualiteit op een prominente plaats in hun leven: ik heb nu even andere dingen te doen. Geilheid overvalt me zo intens dat het pijn doet en ik profiteer van de tijdruimte die zomaar als een kadootje in mijn schoot valt. 

meer lezen 4 Berichten

zo

19

nov

2017

EWA Nederland en EroScripta gaan samen

 

 

 

EWA Nederland is een begrip onder de erotische schrijvers. Antoinette heeft Erotic Writers and Artists (EWA) Nederland vijf jaar geleden opgericht en zich al die jaren belangeloos enorm ingezet om het de bloeiende club te maken die het nu is. EWA Nederland stimuleert schrijvers van erotica zich te verbeteren, buiten de kaders te denken en te schrijven en biedt een podium om elkaar te ontmoeten en stimuleren. Denk daarbij aan de Schrijfmarathon, de Thewa’s, de tweemaandelijkse bijeenkomsten, het Podium, de Sexbloggers Index… allemaal succesvol! Antoinette doet dit allemaal in haar vrije tijd, voor nop, gewoon om dat ze erotici een warm hart toedraagt. Dat is het niet enige dat ze doet: ook met Rebel's Notes is zij meer dan actief. Rebel’s Notes richt zich op de Engelstalige community met online meme’s als Wicked Wednesday, The Menopause Diaries, The Oral Sex Project, The SmutMarathon nog veel meer projecten.

Zoals iedere organisatie wil je met je tijd meegaan en je bezinnen op nieuwe invalshoeken. Ook EWA heeft nieuw elan nodig.
Om EWA een nieuwe leest te geven vraagt tijd, veel tijd. Gezien het succes van zowel EWA als van Rebel’s Notes, gecombineerd met een volledige baan en een gezin, wordt dit zelfs Antoinette te veel en heeft zij een keuze moeten maken. Na veel nadenken en gesprekken de afgelopen weken is die keuze gevallen: Antoinette gaat verder met het bouwen aan Rebel’s Notes en stopt per 1 december 2017 met EWA Nederland. De activiteiten van EWA fuseren met EroScripta en NBR Plaza. Die samenwerking met EroScripta en NBRPlaza is er vanaf het begin af aan geweest.

Ik was er even stil van: Antoinette stopt met EWA!
Wat is EWA zonder haar energie? En kan ik, Liza Daen met EroScripta dit wel voortzetten, in een nieuwe jas bovendien? Ook aan de kant van EroScripta is veel nagedacht. Nieuwe ideeën springen spontaan in gedachten. Een afspraak met NBRPlaza staat al. Gesprekken met Antoinette hebben geleid tot mooie nieuwe plannen voor 2018.

EWA en EroScripta fuseren.
De bijeenkomsten, het podium en de schrijf-stimulerende activiteiten gaan verder onder de naam EroScripta, met Liza Daen.
De Sexbloggers Index, de Schrijfmarathon en de Thewa’s krijgen een nieuw jasje. Hoe en waar, dat weten we nog niet precies, daarover vinden de gesprekken nog plaats, o.a. met NBRPlaza.


De EWA-bijeenkomst op zaterdag 25 november 2017 (en de huldiging van de winnaar van de Schrijfmarathon 2017) in Utrecht is het perfecte moment om alle nieuwe plannen en invalshoeken te presenten. Omdat het ook de laatste meeting is met Antoinette als onze sexy kapitein en ze per 1 december 2017 stopt, verwachten wij een volle groep. Zorg dat je erbij bent, we gaan Antoinette toch niet met stille trom laten vertrekken?

Hoe erg we Antoinette ook gaan missen, EroScripta heeft er enorm veel zin in en kijkt uit naar 2018!

meer lezen 0 Berichten

za

18

nov

2017

Glijmiddel in je oksel

Ik kijk direct op mijn flesje of we hier te maken hebben met water of olie. Ik zit goed: we hebben hier een waterbasis. De houdbaarheidsdatum geeft aan dat ik voor jet einde van dit jaar iets leuks moet organiseren. 

meer lezen 1 Berichten

do

16

nov

2017

Slaapmiddelen

De herfst is weer in ons midden en kousendag heb ik inmiddels weer gevierd (kousendag: de dag dat het weer volledig is geoorloofd om mijn kousen te dragen, zoiets als een omgekeerde rokjesdag). Het is fijn ze weer te dragen, het is natuurlijk totally twisted me nog meer vrouw te voelen omdat ik kousen draag. Want mijn vrouwelijkheid zit niet in mijn kousen, maar in mijn hoofd.

meer lezen 0 Berichten

do

26

okt

2017

Strakker An!

"Ze weet zelf niet hoe mooi ze is als ze zo kreunend kronkelt onder mijn handen.  Ik wil mijn gezicht wentelen in haar geile sappen, het speeksel dat langs haar mondhoeken zit drinken, de fijne pareltjes zweet die onder haar borsten verschijnen aflikken.  Mijn liefste An, zal iemand ooit begrijpen wat liefde is zonder jou zo te hebben gezien?  Bernhard mag dan zeggen dat hij van je houdt, maar ik weet zeker, zo zeker, dat hij de tranen in je ogen niet opmerkt als hij op je ligt."

meer lezen 1 Berichten

do

19

okt

2017

Ik ook

Ik ook? Ja, ik ook. Natuurlijk ik ook. Ik ken geen vrouwen die ''ik niet'' zijn. Eerlijk waar. Zo is het gesteld in deze wereld. Ik ken vrouwen die slachtoffer zijn (en blijven) en ik ken vrouwen die sterker zijn door strijd. Strijd? 

Strijd ja. 


En dat ik lust voelde en liefde en bemind wilde worden en erbij wilde horen en geen idee had waar mijn grenzen lagen of hoe überhaupt nee-zeggen werkte: het was mijn eigen schuld. Toch?

meer lezen 0 Berichten

za

30

sep

2017

Stemronde #9: het etherische dubbel

De halve finale, jeetje, wat was het spannend! De opdracht was om in 1000 woorden ook een flashback en een flashforward te stoppen. Niet gemakkelijk kan ik u vertellen, wil je ook nog een storyline aanhouden. Ik schreef 'het etherische dubbel', dat gaat over een dame die kan 'uittreden' en zo met haar astrale lichaam een minnaar heeft. Ik wilde spelen met tijd en ruimte. Zo kijkt ze eerst toe hoe hij met anderen seks heeft, maar uit verlangen wordt haar astrale aanwezigheid steeds prominenter. In de laatste scene durft ze uit haar schulp te komen zich bijna fysiek te manifesteren.
Hoewel ik helemaal achter mijn verhaal sta, heb ik de finale niet gehaald. Ik heb de jury geheel niet weten te overtuigen (zie uitslag). Zo gaat dat met wedstrijden. Natuurlijk ben ik crushed. Terwijl ik mijn ego ga lijmen, hoop ik toch dat jullie genieten van dit verhaal en zeker gaan stemmen op de geweldige finalisten!

meer lezen 0 Berichten

wo

27

sep

2017

De seksslaaf

Weergaloos debuut van voormalige seksslaaf!’

‘De leerling overstijgt zijn leraar!’

meer lezen 0 Berichten

zo

17

sep

2017

Interview OH Magazine

Ijdelheid der ijdelheden, maar in dit prachtige blad mogen staan is natuurlijk top! Een interview door Lydia van der Weiden, een prachtige foto van Moon Jansen en een heerlijke dag in Amsterdam met vijf andere bloggers en erotica schrijfsters: ik ben er heel blij van.

 

In het september nummer 2017 van OH Magazine lees je alles!

meer lezen

zo

17

sep

2017

Naaktslakken

Ik hurk even neer, ik wil zien hoe die beestjes bewegen. Terwijl ik een beetje van ze griezel, zie ik plotseling hoe hun trage, slijmerige en samentrekkende lichamen een bepaalde geilheid oproepen.

 

 

meer lezen 0 Berichten

za

19

aug

2017

Stemronde #8: Niemandskinderen

 

'Mijn concept van liefde bestond uit onophoudelijke lust, mijn concept van vrijheid uit beschikbaarheid. En zo werd de stille roep van mijn hart langzaam verdreven door de schreeuw van mijn orgasme en de luide kreet om een volgende.'

 

Stemronde 8: een generatiekloof. Zowel publiek als jury (hoewel behoorlijk verdeeld) stemden zo, dat ik op nummer 1 ben geëindigd deze ronde! Heel blij mee, want het was een verhaal uit mijn hart.

meer lezen 1 Berichten

zo

06

aug

2017

Mudan

‘Bestel jij maar wat verschillende gerechten Mudan, jij weet wel wat ik lekker vind toch?’

Mudan is stil en lijkt de kaart te bestuderen. Over haar brilleglazen heen kijkt ze me aan.

‘Eigenlijk weet ik niet zo zeker wat jij lekker vindt Sarah. Misschien moet je wat duidelijker zijn.’

 

Een klein verhaaltje, geinspireerd door een botanische tuin op vakantie.

 

meer lezen 1 Berichten

za

05

aug

2017

Open up!

He places his hands on my ass and kneads my buttocks, first left, then right. With his tongue he draws a moist line upwards my thighs. I squirm, this feels like heaven. 

 

 

Wicked Wednesday, another excellent initiative of my dear friend Marie Rebelle, gives you a meme to write on. I wrote the story 'Open up!' last year, but immediatly translated it as the meme this week is ''The dentist'. (prompt #271) Translating is much tougher than you might think and my English is far from perfect, so forgive me when I make silly mistakes. 
Oh, and be warned: despite the given limitation of 1200 words, this story is over 2100 ---couldn't help myself.  I hope you will enjoy my story anyway.

meer lezen 3 Berichten

zo

30

jul

2017

Verkansie!

 

Nu alles weer een beetje in banen lijkt te komen en de verkansie voor de deur ligt te wachten, slaat de aloude Liza in volle kracht de zorgen en de sneuheid aan barrels en lag ik gisterenavond helemaal wakker te wezen in bed met een kloppend hart en warme dijen.

meer lezen 0 Berichten

do

27

jul

2017

Levensdrang

"Ik wil je in mij, waar dan ook, zolang het maar in me is. De eenmaligheid van ons samenzijn maakt dat alles betekenis heeft, ik alles wil doen met jou in de kortstondigheid van deze nacht."

 

 

Voor de EWA Nederland workshop van 29 juli 2017, met het thema Science Fiction, schreef ik het verhaal 'Levensdrang'

meer lezen 0 Berichten

zo

16

jul

2017

The LovePussy

‘Kijk schat, een tas vol speelgoed, nog niet uitgeprobeerd! Ik wil je niet storen hoor, maar is toch leuker om samen uit te pakken?’ 

Duhuh, wat doe ik liever, BTW aangifte of speelgoedjes uitpakken? Dus.

meer lezen 0 Berichten

za

15

jul

2017

Voetjevrijen

Met een kussentje onder mijn hoofd sluit ik de ogen. Ik heb een levendige fantasie, mocht u dat nog niet zijn opgevallen en het duurt niet lang of de eerste beelden en gedachten ploppen tevoorschijn. Ik vermijd het onderwerp ten allen tijden als het over voetenerotiek gaat, erotiek en voeten zijn te intiem naar mijn gevoel om te worden gedeeld met de wereld. Maar vanavond ontkom ik er niet aan. 

meer lezen 1 Berichten

za

08

jul

2017

Ronde 7: De Theeceremonie

Ronde 7 was voor mij een heerlijke opdracht. Met een enorme interesse (en studie) op het gebied van Aziatische landen, kon ik me goed uitleven op het thema 'Fortune Cookie' in 650 woorden. Het was een feestelijk onthaal van de uitslag in Huize Daen met Mahotsukai op nummer 1 en ikzelf op nummer 2! Dank voor het stemmen, klik hier voor de uitslag. En het resultaat, De Theeceremonie, lees je hieronder.

 

meer lezen 1 Berichten

do

06

jul

2017

OH, my ass, once again

Het jasje gaat uit en verfrist stel ik mijn blote rug op richting middagzonnetje terwijl ik op de tram wacht.
Dit is Amsterdam. ‘Pssst, hé, lekker ding...’ komt me tegemoet.
Goed voor mijn ego, dat ik word nagefloten of opmerkingen krijg. Ik glimlach zelfs terug (terwijl ik stevig doorloop): ‘Make my day Joker...’

meer lezen 3 Berichten

za

03

jun

2017

6e ronde: Zijn of niet

De 6e ronde: een dilemma in 450 woorden, waarbij de erotiek ''schuurt''. Er zaten echt goede mooie verhalen tussen dit keer en de concurrentie-strijd is in zichzelf al een dilemma. 
Ik werd 3e bij de jury en 2e bij het publiek en ga de 'afvalrace' in als 2e in het klassement. Uberspannend!  Mijn verhaal was er dit keer een recht vanuit mijn hart. Lees hier de uitslag en hieronder mijn inzending.

meer lezen 3 Berichten

vr

02

jun

2017

Thewa #24: Agressie-therapie voor miskende huisvrouwen

‘Hoe ging het deze week,’ vraagt Jan-Kees als Ingrid rechtop op de sofa zit. Haar borsten hangen over  de rand van het taillekorset en de bovenrand van haar laarzen staat een beetje open nu ze zit. 

meer lezen 0 Berichten

zo

28

mei

2017

Zweetlippen

Na een half uur ben ik nog steeds wakker. Straaltjes welriekende zweetgeuren stromen van ons af. Ik vind dat niet vies, sterker nog, het heeft hetzelfde effect als feromonen op mij, een lokroep die niet wordt gehoord maar geroken en mijn gedachten dwalen af naar hot sweet en spicey taferelen. 

meer lezen 0 Berichten

wo

17

mei

2017

Blozende bruiden

Vlak voor de show

Met nog maar enkele minuten op de klok, hijst Patricia één voor één de graatmagere modellen in de enorme jurken die aan het rek klaarhangen. Hoewel ze de show talloze keren heeft geoefend, moet ze bij iedere jurk toch weer op het kaartje kijken. Heel precies staat de naam van de jurk en de naam van het model erop genoteerd en ook de volgorde van opkomst. De stress van de tijdsdruk en het moeten presteren, doet haar handen trillen en maakt haar snibbig.

 

Zo niet de modellen dit keer. Ze zijn meegaand en vrolijk. In het gebruikelijke duwen en trekken in de smalle ruimte achter de coulissen, valt geen ander onvertogen woord dan dat van Patricia zelf.

‘Carina, houd je adem in en draai je om,’ commandeert ze. Carina staat bekend als de Diva in de stal van mooie meisjes. Haar gebruikelijke repliek komt echter niet, sterker nog, met een glimlach en een ‘sure’ doet ze haar armen omhoog en draait gewillig haar rug naar Patricia toe om te worden dichtgeritst. De enorme pof-rok aan de zwarte bruidsjurk hangt zwaar aan haar heupen, ze moet zich vasthouden aan het rek terwijl Patricia alle plooien schikt en trekt aan de rits. Het strakke lijfje beneemt haar bijna de adem, maar ze zeurt nergens over.

 

De overige meiden staan rustig te wachten voor de ingang naar de catwalk. Bij de eerste tonen van de muziek houdt Patricia haar adem even in en zet ze zich schrap om de gebruikelijke paniek van de modellen te sussen. Ze blijven evenwel kalm en rustig staan vandaag. Verward kijkt ze naar hun perfect opgemaakte gezichten. Ondanks de make-up ziet ze bij alle zes een blos verschijnen als de muziek, ‘Victory’ van de damesband Bond, door de coulissen schalt. Met glanzende ogen en als in trance wachten ze op het signaal hun parade te starten. 

 

Aan de overkant ziet ze Gino staan, de show choreograaf. Hij wappert met zijn handen om de meisjes door te laten lopen. Bij ieder meisje dat hem passeert bewegen zijn volle lippen die glimmen van de lipgloss in een intieme fluistering. Patricia kijkt, naar de catwalk. Precies op de maat van ‘Victory’ lopen de meisjes energiek maar rustig en vol vertrouwen kruislings het podium op en af. De zware gepofte rokken en de hoge hakken lijken hun gracieuze gang niet te deren. Hun glimlach beaccentueert de stralende blos op hun gepoederde wangen. Na alle chaos en hectiek van de afgelopen dagen, heeft Patricia het gevoel dat ze in een subrealiteit is beland.

 

De eerste repetitie

Zes modellen zijn net gearriveerd met het taxibusje vanaf het hotel. Gino draagt speciaal voor hen, om te benadrukken dat hij het summum van de fashion-choreografie is, gouden plateauzolen onder zijn witleren kaftan met gouden biezen. Zijn lange ingevlochten haar heeft hij bedekt onder een breed wit hoofddeksel met gouden veren en zijn valse goudkleurige wimpers vleien zich over zijn wangen als hij zijn ogen neerslaat, een gebaar waar hij veelvuldig gebruik van maakt. Sommige dames kent hij al en ze wisselen overdreven vlinderkussen uit als ze hem bij binnenkomst begroeten. De twee nieuwe modellen blijven geintimideerd op de drempel staan, niet wetende wat ze aanmoeten met de flamboyante drag die boven ze uittorent.

Gino zegt de eerste minuten geen woord en dirigeert ze naar de kleurige yoga matjes die op de houten vloer klaar liggen. Zes matjes, voor zes modellen.

 

De meiden zetten hun grote tassen waaruit een vest en een krantje steekt tegen de witte muren en doen hun best er zo natuurlijk mooi en zo ‘cool’ mogelijk uit te zien. De meesten dragen losse vormloze joggingbroeken met dure maar gedragen sneakers en een strak topje rondom hun kleine borstjes. Hun 'au naturel look' vormt een schril contrast met de buitennissige uitdossing van Gino, die met zijn bonte verschijning en uitgesproken personality de wereld verlicht.

 

De maestro gebaart dat ze op de matjes moeten gaan zitten. De meisjes weten ondertussen dat ze niet moeten tegensputteren, Gino is de Koningin van de Fashion-Choreography en zich onderwerpen aan zijn grillen is de enige optie om op de catwalk een goede positie te krijgen. Pas als ze alle zes een eigen matje hebben, gaat Gino vooraan staan. Je zou verwachten dat hij een hysterische preek zal houden, over hoe dik ze zijn en lui en hoe hij nog zal proberen er iets van te maken. Dat zijn ze namelijk gewend, deze meiden. Iedere show opnieuw.

Niet deze keer. Gino begint te spreken met een zachte stem.

‘Dames, we zijn hier om van de belangrijkste bruidsjurkenshow van het jaar iets bijzonders te maken. Nina Duong heeft me de opdracht gegeven een spraakmakend verschil te maken, met wulpse bruiden als stralend middelpunt. Ik heb daarom besloten iets heel anders te doen. Een experiment. De looproute heb ik voor jullie opgeschreven; leer die gewoon uit je hoofd voor de volgende rehearsel. Die looproute is belangrijk, maar van totaal ondergeschikt belang.’

 

De meisjes kijken onzeker naar elkaar en dan naar Gino. Geen schreeuwkannonade? Geen eindeloze oefening op de schandalig hoge hakken die ze te dragen krijgen? Geen zware proefjurken om te leren hun balans te bewaren? Mijn God, ze gaan toch geen yoga doen? Nerveus nemen ze nu al een slokje water uit hun hipgekleurde recyclebare waterflesjes. Zelfs Carina durft niet te vragen wat ze gaan doen als Gino naar een grote muziekinstallatie loopt die voorin de studio staat.

 

Met een dramatische zwaai trekt hij de zwarte doek van een enorm vierkant voorwerp af. Er zit een gigatische speaker onder, met een grote ronde zwarte mond in het midden, klaar om hen te verzwelgen. Gino kijkt veelzeggend met getuite lippen naar zijn pupillen.

‘Dit, mijn hartjes, dit is jullie nieuwe vriend!’

 

Gino doet plechtig het CD-laatje open van de installatie en plaats het glimmende schijfje erin. Dan draait hij zich om: ‘Dames, ga languit met je voeten richting de speaker liggen en spreidt je benen. En doe het blinddoekje om dat naast je matje ligt. En focus, focus, focus! Ik wil geen geiechel, geen ja maars en geen ‘ik moet naar de wc’. We zijn geen kleuters hier. En je hand – hier fladdert hij weer met zijn zwaar beringde hand – leg je op je buik. Ja, doe maar!’

 

De jongedames kijken elkaar weer aan, met een blik van  ‘hij is eindelijk gek geworden’, maar doen uiteindelijk toch wat hij ze vraagt. Tevreden loopt Gino langs de twee keurige rijtjes. 

Hier en daar spreidt hij een stel lange benen nog wat wijder of centreert een hand op een buik.

Als hij tevreden is met de opstelling wiegt hij naar de geluidinstallatie en drukt op ‘play’. Zelf gaat hij zitten in het raamkozijn en kijkt verwachtingsvol naar zijn klasje, dat daar muisstil wacht op het onbekende.

 

De stilte wordt bruut doorgesneden door de plotselinge zwelling van de lucht. Een mix van klassieke maar electrische vioolmuziek met een popmuziekachtig timbre gutst snoerdhard uit de ritmisch meetuitende mond van de speaker. Sommige meisjes schrikken van de plotselinge overgang, maar vrezen de toorn van Gino te zeer om hun handen voor hun oren te doen. De muziek is zo luid, dat de ramen ervan trillen.

‘Luistert!’ schreeuwt Gino door de muziek heen. ‘Laat de muziek bezit van je nemen. Ga mee in het ritme, adem in het ritme, laat het dwars door je vagina naar binnen en laat het door je heengaan!’

 

Na vier oorverdovende minuten zijn de eerste effecten al zichtbaar. Eén van de meisjes ademt sneller en opent licht haar lippen, een ander knijpt gefrustreerd in haar eigen buik van ellende. Gino slaat in verrukking zijn handen voor zijn mond, hij staat bijna te schuimbekken van opwinding.

Aan het einde van het nummer drukt hij op pauze. De meisjes moeten terugschakelen naar de stilte en blijven verbijsterd en roerloos liggen.

‘Jongedames, we gaan nu een stapje verder. Ik wl dat jullie je hand op de buik van je buurvrouw legt en deze meebeweegt op het ritme van ‘Victory’.

 

Carina is de eerste die eindelijk iets durft te zeggen. ‘Meneer Lava, waarvoor doen we dit, moeten we niet oefenen met de looproute?’

‘Zwwwijgg!’ brult Gino, buiten zichzelf. 

De meisjes sidderen, alsof zijn stem nog oorverdovender is dan de trommelvliestergende tonen van ‘Victory’.  Het middelste meisje in het rijtje van drie heeft nu twee handen op haar buik. 

Ze zijn niet gewend  elkaar op deze manier aan te raken en zeker niet gewend zichzelf niet te kunnen bekijken in de spiegel om te checken of ze er wel mooi bijliggen. De ongemakkelijkheid prijkt op hun samengeknepen lippen. Bij de eerste tonen van de muziek die Gino op replay heeft gezet, kunnen ze het ritme voelen op elkaars huid, via de houten vloer, via de trillende lucht die op alle lichaamsingangen beukt.  

‘Spreid die benen! Voel het ritme!’ 

 

De derde keer dat het nummer wordt afgespeeld beginnen de meisjes onrustig te worden. Ze schuiven met hun heupen, leggen een schouder anders neer, wiebelen met een teen. Dit is het moment waarop Gino heeft gewacht. Als een panter sluipt hij naar ze toe, ongewoon behendig op de zijn enorme plateauzolen. Eén voor één pakt hij een handen van zijn pupillen en vouwt deze als kommetjes om hun strakke kruisjes. Alsof ze zijn gehypnotiseerd laten de meisjes hem toe en laten ze zich leiden voor de excentrieke choreograaf. En als vanzelf bewegen hun benige lange vingers mee op de maat van de hen overspoelende muziek, knedend, strelend gaan ze mee in het steeds opzwepende timbre van de electrische violen.

‘Move to the Groove,’ gilt Gino. Eindeloos blij dat zijn dames precies doen wat hij wil, springt hij rondom de matjes en danst met zijn fladderende handen in de lucht. Hij hijgt, een beetje speeksel kleeft wit opgedroogd in zijn glimmende mondhoeken.

 

Keer na keer start het nummer opnieuw, zonder pauze, zonder begin, zonder einde.

Voor zijn ogen ziet Gino hoe de schrale lichamen van de meisjes ontluiken onder elkaars strelingen, ziet hij de blosjes op hun uitgemergelde bleke wangen verschijnen. Steeds meer rollen de meiden op hun zij, naar elkaar toe, kneden hun handen niet alleen nog het kruis van hun buurvrouw, maar strelen de handen zich over elkaars buik, naar kleine borstjes die voornamelijk uit tepel bestaan, naar dunne billen, naar lange haarloze benen. 

Als ‘Victory’ als een waterval voor de twaalfde keer door de begerige mond van speaker stroomt, zijn de keurige rijtjes veranderd in een wriemelende kluwen van blozende jonge vrouwen, die op, in en door elkaar heen zoenen, strelen en bijten. De sportieve kleding is uitgetrokken, de uitgeteerde blote lijfjes kronkelen tegen elkaar aan, vingers verdwijnen in openingen die Gino zelf nooit heeft aangeraakt. Zuchten, kreunen en de zacht soppende geluidjes die ontsnappen worden verzwolgen door de gapende hongerige mond van de speaker.

 

De Koningin van de Fashion-Choreography zit nu handenwringend in het raamkozijn. Hij kijkt gefascineerd toe hoe deze repetitie met zes androgyne vrouwen zich ontwikkeld heeft tot een orgie van lustige lijven. Hoewel hij gruwelt van het idee met vrouwen sex te hebben, kan hij van deze film, zijn creatie, die zich voor hem afspeelt geen genoeg krijgen. Geil van zijn eigen genialiteit streelt hij zijn gezwollen pik onder zijn witleren kaftan en begint hij zich schaamteloos af te trekken. Zijn glimmende lippen heeft hij geopend, zijn ogen rollen in hun kassen. Gino geniet, niet van de meisjes, maar van zichzelf. 

 

Hoewel de muziek is gestopt, gaat de orgie net zolang door tot ieder meisje zich gillend overgeeft aan de strelende handen. In de oorverdovende stilte die slechts orgastische kreetjes onthult, spuit Gino verheerlijkt zijn hete zaad tegen de binnenkant van het witte leer. Langzaam keert de realiteit terug in de beslotenheid van de studio en kijken de modellen beduusd en enigszins beschaamd om zich heen.

 

Binnen tien minuten heeft Gino de dames in hun kleding gejaagd, de vochtige bevlekte matjes opgerold en met luchtkusjes meegegeven dat morgen de generale repetitie om 9 uur in de ochtend zal starten, met Nina, de ontwerpster.

 

De show goes on!

Patricia ziet dat het allemaal anders dan anders is, maar begrijpt niet wat dan. De blozende bruiden lopen niet harkerig met hoog opgetrokken benen zoals normaal de kenmerkende stijl van Gino is. Ze lopen vloeiend, bewegen sensueel met de heupen, kijken uitdagend en uitnodigend naar de driftig schrijvende recescenten op de eerste rij en tuiten wulps hun lippen naar de fotografen.

Als ze elkaar passeren, ziet Patricia hoe hun handen elkaars arm, buik, handen even strelend aanraken. De blosjes op hun wangen zijn echt, de jonge vrouwen stralen van het podium af. Ze vraagt zich verschrikt af hoe Nina dit zal vinden en kijkt wild om zich heen waar ze staat om haar reactie te peilen.

 

Patricia vindt haar naast Gino, met dezelfde vreemd blos op haar wangen. Ze klapt in haar handen en omhelst de meisjes één voor één voor ze zelf op de Catwalk het daverende applaus in ontvangst neemt.

‘Net zo mooi als de generale repetitie!’ gilt Gino boven het juichende publiek uit.

 

De eerste recensies

‘De bruidsjurken van Nina Duong zijn ongekend populair onder de nouveau riche van Canada. En met reden! Zelden zagen wij [red.] zoveel elán, zoveel gevoel, als in de rijk gedecoreerde jurken van Nina, die iedere vrouw doen stralen. Met kleuren die de bruid doen blozen alsof ze is betrapt op ondeugende fantasieën en met vormen die nopen tot sensueel schrijden.  Duong’s sensationele jurken laten iedere bruidegom ongeduldig verlangen naar de huwelijksnacht. Op de opzwepende en indringende muziek van Bond’s Victory zweven de wulpse modellen onder leiding van Gino Lava over de hoofden en harten van het tot tranen geroerde publiek. Bravo, bravo, bravissimo Nina!’

 

meer lezen 1 Berichten

zo

07

mei

2017

5e Ronde: Een keurige mevrouw

We zijn op de helft: de vijfde ronde. De opdracht gaf veel ruimte deze keer, dat was fijn schrijven! De opdracht was, in 450 woorden, een erotisch verhaal vanuit het perspectief van een toevallige voorbijganger te schrijven in de stijl van 'show don't tell'. Eerst lag er een verhaal van 950 woorden, de pijn zat deze keer niet in de inspiratie maar een steelhoudend verhaal met 500 woorden in te korten. Ik was blij met het verhaal toen ik het indiende en nog veel blijer toen ik hoorde dat het publiek me als eerste had gestemd! De ronde gewonnen en nu de 2e in het klassement. Joehoe!

 

Een keurige mevrouw

Voorbij de langsflitsende betonpalen, reizen frisgroene weilanden in de verte kortstondig met me mee. 

‘Het was ook lente toen ik mijn grote liefde ontmoette. Ach, zo’n mooie tijd,’ zegt de dame tegenover me.  

‘Een prachtig seizoen om een liefde te vinden,’ antwoord ik beleefd.

‘Hij was niet mijn eerste hoor, ik was nogal wild, maar wel mijn eerste líefde. Dat heb ik Karel natuurlijk nooit verteld.’

 

Ze heeft rimpeltjes om haar keurig gestifte lippen en draagt een chanel-achtig mantelpakje; ik kan me bij haar niets ‘wilds’ voorstellen.

‘Iedereen maakt wel een wildere periode mee,’ zeg ik, ‘dat is tegenwoordig heel normaal.’

‘In mijn tijd was dat niet anders. Maar alles moest stiekem, op de achterbank van een auto ofzo.’

Ze giechelt bij de herinnering.  

Nieuwsgierig vraag ik hoe dat met Karel ging.

‘Karel was een briljante wiskundestudent, ik serveerster in de mensa. Na een paar weken gingen we wandelen, precies in zo’n weiland als dát. We liepen hand-in-hand en hij vroeg of ik wilde zoenen. Niemand had dat ooit gevraagd hè, dat was nieuw.’

‘En toen?’ wilde ik weten.  

‘Dolverliefd lagen we in het gras en hij kuste me overal, zo onder de blauwe lucht.’ 

Samenzweerderig voegde ze toe: ‘O-ver-al hè! Ik had nog nooit mannenlippen op mijn...vrouwendelen...gevoeld, ik was in de zevende hemel!’ 

We blozen tegelijkertijd, geprikkeld door het beeld dat we nu allebei voor ons zien.

 

‘Bent u met hem getrouwd?’ Ik wilde niet dat het verhaal zou eindigen.

‘Kind, het was begin jaren zestig. Wiskundestudenten trouwden niet serveerstertjes,’ zegt ze weemoedig.

‘Wat erg! Zag u hem dan nooit meer?’

‘Een heerlijke lente lang hebben wij in dat gras gelegen. Hij heeft me ontmaagd, niet lichamelijk hoor, meer in lustelijke zin. Ik vond seks heerlijk, maar wist niet eens dat vrouwen konden klaarkomen. Door Karel ontdekte ik een nieuwe wereld. Ik ben nooit vergeten hoe dol ik was op zijn ‘mannelijkheid’.  Zo fier en strak,’ fluistert ze. Zich plotseling bewust dat het een vreemd treingesprek is voor volslagen onbekenden, zwijgt ze verder. Voor ze uitstapt kust ze me op mijn wang. 

 

Doezelend zie ik ze voor me in dat weiland. Ik moet telkens denken aan zijn fiere mannelijkheid, die hij haar keurige lippen aanbiedt. Gedachten aan haar tong, vochtig cirkelend langs de top, en een rode lippenstiftrand op zijn schacht laten me niet meer los.

 

 

Lopend naar mijn lief vanaf het station, geurt het lentegras me uitnodigend tegemoet.

meer lezen 1 Berichten

ma

17

apr

2017

CoÏtus Reservatus

Het ingehouden orgasme was (en is) een techniek die werd toegepast in de Tantra (Taoïsme) als een spirituele oefening. En zodra de mensheid heeft ontdekt dat sperma tot baby’s leidt, is het toegepast als voorbehoedsmiddel (niet altijd even effectief). Tegenwoordig lezen we zelfs in de Cosmo en Viva hoe het uitgestelde, ingehouden of gecontroleerde orgasme feestveugde verhogend kan werken voor beide partners. Jawel, de coïtus reservatus heeft een enorme ontwikkeling doorgemaakt in de geschiedenis van sex.

Orgasme controle is een bijzonder iets. Niet goed toegepast kan het behoorlijke frustratie opwekken. Maar met een beetje oefening draagt het bij aan hoog genot. 

Als je maar lang genoeg op dat randje van de vulkaan loopt en je de hitte over je hele lichaam voelt razen, is de uiteindelijke eruptie krachtig en intensief. Voor vrouwen en mannen gelijk.

Orgasme controle werd niet altijd bejubeld. Dr. Alice Stockham, een van de eerste vrouwelijke artsen (gyneacoloog) in de States eind 19e eeuw, ging er zelfs de gevangenis voor in. Ze was een voorvechtster van masturbatie, het vrouwelijk orgasme en van sexuele educatie van vrouwen in het algemeen. Met name om een gelukkig huwelijk en monogamie te stimuleren, dat wel. 

Ze stond in ieder geval de coïtus reservatus voor als voorbehoeds-middel en ontdekte daarmee dat het ingehouden en uitgestelde orgasme bijzonder lustverhogend kon werken. Ze was er voorstander van dat de man dit goed zou oefenen, zodat zijn liefste tijd genoeg had om een paar orgasmes te hebben voordat het spel ten einde kwam. Het werd een behoorlijk rel in het religieuze en conservatieve USA, want destijds waren de dames voornamelijk voorbehouden aan het produceren van kindertjes. Al die spielerij zou alleen maar leiden tot zondige losbollen, jagend op orgasmes, die niet gefocussed waren op de lieve Heer, maar op de lekkere heer van hun eigen meneer. Daar hadden ze zeker een punt, weet ik. Of dat een slecht iets is, is een andere kwestie. Het is niet voor niets dat staat en religie er alles aan hebben gedaan door de eeuwen heen om de sexualiteit aan banden te leggen, als een manier om de bevolking onder controle te houden. Stel je voor dat we de hele dag onze lusten aan het najagen zouden zijn, wie denkt dan nog aan belasting en gehoorzaamheid en burgerplicht? In die zin is het regelmatig beoefenen van heerlijke sex en het verleggen van je levensdoel naar een lustig leven een echte daad van rebellie. En precies om die reden moest de dappere vooruitstrevende mevrouw Stockham de bak in. Godzijdank dat de dame kon masturberen!

Terug naar de coïtus reservatus. En niet als voorbehoedsmiddel (wat veel te vaak fout gaat dames en heren, do not try this at home as a method), maar als lustverhoger. 

Precies op het moment dat het orgasme dreigt los te barsten gas terug nemen vereist enige wilskracht.  Het loont de moeite, beste dames onder ons, wis en waarachtig.

Een mini-onderzoek naar werkende technieken levert interessante gespreksstof op. Mijzelf als graadmeter is wellicht niet de beste. Ik ben enigszins bedreven in het controleren van mind en body. Het mooie is, dat het mij met ademhaling en mindset lukt om op een continu niveau te blijven van zodanige opwinding dat ik net onder dat omslagpunt naar orgamse kan blijven. Tot op zekere hoogte, want als Lustgenoot zijn zinnen heeft gezet mij over dat randje te duwen is er op een gegeven moment geen houden meer aan.

Lustgenoot evenwel, gaf een heel interessant antwoord op mijn vraag hoe hij zijn orgasme controleert voor, stel, een vrijpartij van een uurtje of drie. Meewarig keek hij me aan en zei: ‘Welke vent wil nu een vrijpartij van een uurtje of drie? Daar zijn wij mannen veel te lui voor.’ Waaaaaatttt?

‘Nee’, zei hij, ‘het mag best even duren, graag zelfs, maar drie uur?’ 

Oke oke, gaf ik toe, dat is wellicht al te lang voor een constante coïtus en werkt wellicht blaarvorming in de hand. Maar stel nou dat je je orgasme wel wilt uitstellen voor een middagje spelen, wat doe je dan? Denken aan de vuilnisbakken buiten zetten? 

Lustgenoot dacht even na. ‘Ja, nou, dan stop ik de directe stimulatie even en kijk ik naar van alles behalve naar jou. Dan zakt het een beetje af. Maar de opwinding is zo weer terug hoor.’  Aaahw, dat vond ik dan weer lief, dat hij naar van alles kijkt behalve naar mij.

Elkaar ermee plagen of gek maken is natuurlijk ook heerlijk. Zodra ik de huidspanning voel toenemen bij Lustgenoot, of de ademhaling al te wild wordt, gewoon stoppen met de bezigheden, zogenaamd om van positie te wisselen. Daarbij de tijd nemende, zodat de ladder naar de top van de berg opnieuw kan worden beklommen.  Of andersom: me laten smeken of ik me nu eindelijk als-t-u-blieft mag laten gaan. ‘Nee, nog even wachten,’ als kleine verrukkelijke marteling. 

 

Het werkt in ieder geval anders tussen ons. Ik kan gestimuleerd blijven en toch mijn orgasme inhouden, al kost dat behoorlijke focus. Die focus brengt me soms in een soort ander universum. Het is net als met het verleggen van mijn pijngrens. Door me te concentreren, kan ik heel veel pijn verdragen, sterker nog, ik kan de pijn omzetten in sexuele stimulatie.  Het is, met het controleren van het orgasme, zoiets als een termostaat die een constante temperatuur aanhoudt. Het is best lastig uit te leggen hoe dat werkt. Ik concentreer me op het gevoel van nu en houdt dat vast, zonder ‘toe te werken naar méér’. Ik houd even mijn adem in, alsof ik daarmee de toevoer van zuurstof die het vuur aanwakkert onderbreek. Onzin uiteraard, maar zo voelt het wel. Du moment ik die concentratie loslaat, schiet de kurk uit de fles en raast het orgasme door mijn lijf. Door de opgebouwde spanning voelt het heel sterk en intens en lijkt het langer aan te houden dan anders.

’t Werkt niet altijd. En soms is het onbedoeld of ongewild. Hoewel mijn sexdrive meestal toeneemt in tijden van stress, wil het ook wel eens gebeuren dat vermoeidheid van de lange dagen die ik maak me parten speelt. Eigenhandig of zelfs onder de vaardige handen van Lustgenoot, doet mijn lijf niet altijd mee. Misschien ben ik juist dan te veel gefocussed op een quick fix, een snelle ontlading van de spanning om daarna rozig in slaap te vallen. Dat werkt soms, maar niet altijd. Op zulke momenten is het alleen maar stressverhogend: ik moet en zal een orgasme en het lukt niet. Stom natuurlijk. Gewoon genieten van de opwinding is al heerlijk genoeg, met of zonder orgasme.  Zodra ik me dat realiseer, geef ik me ontspannen over aan wat is en wat wel of niet komt.

Enniewee, wat de motivatie ook moge zijn de Coïtus Reservatus te praktiseren, oefening baart kunst lieve lezers. Leuk toch, om te kunnen zeggen: ‘Nee, vanavond kan ik niet, ik moet trainen’ .

 

meer lezen 0 Berichten

zo

09

apr

2017

Porno versus Erotica

Wanneer spreken we van erotica en wanneer hebben we het over porno? Laatst hoorde ik iemand zeggen dat ‘de scheidslijn heel dun is’, maar daar denk ik toch anders over. Ik vond het interesant me wat te verdiepen in de overeenkomsten en de verschillen. Zeker omdat ik met de lancering van de nieuwe EroScripta wel eens aanloop tegen (voor)oordelen over het één en het ander. Al leg ik uit dat wij erotisten ‘heel gewone mensen zijn zoals u en ik’ en we heel normale levens leiden, heb ik toch al drie keer een locatie voor de lancering aan mijn neus voorbij zien gaan, omdat de associatie met ‘porno enzo’ niet werd gewenst door de verhuurder. Jammer vind ik dat. Dat het soms gevoelig ligt begrijp ik wel. Dat de bibliotheek mij een zaaltje weigerde, omdat gelijktijdig een kinder-voorlees-festijn was georganiseerd, ik heb er wel een beleving bij. 

Maar allez, het is 2017! Dan zou een hippe galerie toch eigenlijk geen schroom hoeven voelen om een setting te bieden aan zoiets moois als een boeklancering? Toch, ik maak het mee. Niet voor niets is EroScripta in het leven geroepen: meer podium en meer kansen voor de prachtige erotica die ons kikkerlandje te bieden heeft.

Om dan toch het verschil te duiden, wilde ik dus een blogje schrijven over porno versus erotica. Beiden hebben een eigen, soms wat verborgen, plaats in het land der Kunsten en Lusten. Beiden hebben het over één de meest elementaire levenselementen die wij als mensen kennen: onze Lust. 

 

Porno is duidelijk. Het is gericht op het snel aanwakkeren en consumeren. Er is geen verhaal: het verhaal is de daad, gericht op het bevorderen van het orgasme en het direct prikkelen van de genitaliën van de lezer of de kijker. Die daad is de hoofdrol en gaat altijd goed, uitstekend zelfs. Met lijven die de betreffende genre-doelgroep graag zien. Ik mag dan ook graag kijken, al dan niet samen met Lustgenoot. De mensen die porno filmen, schrijven of acteren, doen dit voor geld of uit overtuiging. Ze zijn direct betrokken bij het beoefenen of vastleggen van de daad, hetzij als directe omstander het zij door het te doen als acteur. Prima toch? Als ik er graag naar kijk, zal ik zeker geen waarde-oordeel hebben over de mensen die dit voor mij mogelijk maken. Goede lekkere porno maken die de kijker of lezer opwindt is een kunst in zichzelf.

 

Literotica gaat ook over het fysiek prikkelen van de lezer of de kijker. Maar er speelt meer mee. Het prikkelt de fantasie van de consument op meerdere vlakken. Het zet ‘de daad’ in een andere context. Erotica gaat over echte mensen, mensen met motieven en gevoelens, een historie en een doel.  Deze mensen zijn niet noodzakelijk mooi, geschikt, capabel of zelfverzekerd. Mag wel, hoeft niet. Het karakter van de actoren is tastbaar aanwezig. Daar kunnen we ons als lezer of kijker mee associeren of juist niet, daar mogen we over nadenken. 

De sexualiteit is soms net zo expliciet als in porno, maar is vooral een vehicel voor communicatie tussen mensen, een middel om de wereld te bevatten of te beheersen, een expressie van de verhouding die wij mensen hebben met onzelf, met anderen, met de liefde, de lusten en de wereld.

 

Erotiek gaat over mensen die communiceren via sexualiteit, waarbij de lezer steeds wordt betrokken en zijn best moet doen. Porno gaat over de daad en de handelingen die ons geil maken. 

EroScripta richt zich op erotische literaire verhalen. Wat wil zeggen dat er sex in voorkomt, maar dat de personages de hoofdrol spelen. Dat het mooi geschreven is op een manier die ons aan het denken zet, of aan het fantaseren krijgt. Dat het ons meesleept in het verhaal, we willen weten waarom en hoezo en waarheen.

Het is soms best een uitdaging om de kam waarover alles geschoren wordt, te ontleden en te duiden dat wij, erotisten, ons onderscheiden van de pornografen. En dat dit geen waarde-oordeel is, maar enkel een onderscheid. 

Prachtige beelden en verhalen die ons beroeren zijn al zo oud als de weg naar Rome. Wat zeg ik: zo oud als de mensheid bestaat. Het wordt dan ook tijd dat de erotica een vaste plek krijgt in de wereld van de Kunsten, zonder dat er lacherig, schamend of afkerig over wordt gedaan.  Hoe dan ook, ik verheug me op de idee dat we nog meer mensen kunnen raken en interesseren voor het lezen van erotica.

meer lezen 0 Berichten

zo

09

apr

2017

EroScripta Nieuwsbrief 1

 

 

 

De lancering van de nieuwe EroScripta website en de publicatie van de eerste titel
'De Kalahari Roos' nadert!
Klik hieronder om onze nieuwsbrief te lezen.

meer lezen 0 Berichten

za

08

apr

2017

De Kalahari Roos van Emanuel Claessens: de inleiding door Mahotsukai

door: Mahotsukai

Aan het begin van de twintigste eeuw schreef de Oostenrijkse toneelschrijver Hugo Hofmannsthal een bewerking van de klassieke tragedie Elektra. Het stuk veroorzaakte een schandaal. De belangrijkste oorzaak daarvan lag in Elektra’s beweegredenen voor haar Atridische wraak. Niet langer werd die, zoals traditioneel het geval was, geregisseerd door de goden, maar ze kwam voort uit haarzelf. (...) de woede en de lust: de vrouw als zelfbewust handelende in plaats van lijdzaam ten onder gaande figuur, een vrouw van sterke, ontembare passie.

 

Hofmannsthal schreef het stuk in een periode waarin de man in een identiteitscrisis verkeerde. De industrialisatie en de opkomst van machines had een mantel van overbodigheid over de mannelijke spierkracht gedrapeerd. Die leemte dompelde de man niet alleen in een poel van vertwijfeling en radeloosheid, maar bood vrouwen ook een podium om zich met een nieuw zelfbewustzijn aan de wereld te presenteren. Dat was precies wat Elektra deed.

 

De personages die Emanuel Claessens in dit boek ten tonele voert lijken uit die periode afkomstig. De vrouwen zijn in de meeste gevallen jong en zelfbewust, niet zelden met rood haar om hun passie en energie te onderstrepen. Hun agenda is soms dubbel en obscuur, en het heeft er alle schijn van dat ze geen man nodig hebben om die te bepalen. Claessens’ mannen daarentegen zijn op het eerste gezicht zoekende. Ze hebben zich neergelegd bij hun afhankelijkheid van zelfbewuste en soms dominante vrouwen, en dreigen ten prooi te vallen aan hun eigen radeloosheid. Het lijken getormenteerde zielen, die voortdurend worstelen met de vraag hoeveel opoffering van lijf en geest er nodig is om hun zelfvertrouwen te herwinnen. Ze zoeken naar de zin van het bestaan in de soms destructieve interactie met een sterke vrouw.

 

Maar in de verhalen is weinig zoals het op het eerste gezicht lijkt. Het zou te eenvoudig zijn te stellen dat afhankelijkheid hier eenzijdig is, of dat twijfel gelijk staat aan zwakte. Welbeschouwd is er in Claessens’ erotische verhalen sprake van een delicaat evenwicht van wederkerigheid; in al hun jeugdige energie en prominente aanwezigheid hebben ook zijn vrouwen een toegewijde man nodig voor hun zelfverwerkelijking. Als die man, zoals de auteur het zelf zegt, ‘laat zien hoe graag hij haar ten koste van alles wil hebben’ en dat zelfbewust in praktijk brengt, is de weegschaal in balans.

 

Het karakter van Claessens’ vertellingen is uniek, ook in de erotische literatuur, en daarmee nauwelijks te categoriseren. Zijn verhalen hebben wortels in het surrealisme en het magisch-realisme, en Claessens speelt voortdurend met de scheidslijn tussen het fantastische en het alledaagse, tussen droom en werkelijkheid, tussen schoonheid en verval. Hij verzint geen nieuwe wereld maar onthult verborgen deuren in een vervreemdende omgeving. De dialogen dragen bij aan die vervreemding; ze zijn vaak aangenaam bizar en doen aan Tarantino denken. Niet zelden blijkt uit die dialogen een sterk onbegrip, en toch slagen de hoofdpersonen erin een intense interactie met elkaar aan te gaan.

 

Claessens houdt ons een bewegende spiegel voor en wij, de lezers, moeten meebewegen om onze reflectie te kunnen blijven zien. Soms is het spiegelbeeld verontrustend, soms lachwekkend verwrongen, soms onscherp. Maar altijd zien we onszelf.

 

Een andere overeenkomst met het magisch-realisme is Claessens’ maatschappijkritische ondertoon. Alhoewel geen thema’s op zichzelf, zijn zaken als de teloorgang van het kapitalisme, de westerse decadentie in de Derde Wereld, de dubbele moraal van de kerk en de voortdurende aanwezigheid van ‘het systeem’ het decor waartegen de verhalen worden opgevoerd. Dat geeft een extra dimensie aan het leesgenot, net als de variatie in locaties. Ook hier schuwt Claessens het contrast niet. Hij voert de lezer met hetzelfde overtuigende gemak naar een winkeltje op de Rozenlaan als naar een graftombe in Saqqara, om hem vervolgens via de Afrikaanse savanne neer te laten strijken in de Oud Gereformeerde Kerk van Krabbendam. Claessens is er een meester in om die wisselende omgevingen, met veel oog voor detail, op een overtuigende manier te laten versmelten met de vervreemdende sfeer van zijn plots.

 

Ik zal eerlijk zijn. De eerste keer dat me een verhaal van Claessens onder ogen kwam was ik in de war. Net als bij Hofmannsthal’s publiek was mijn eerste reactie er een van verzet. Inmiddels weet ik dat dat kwam omdat ik uit balans werd gebracht. Dat onbehagen is nooit weggegaan, maar heeft een heel aangenaam karakter gekregen. En is dat niet het kenmerk van een goed schrijver, als die het de lezer op een plezierige manier ongemakkelijk maakt en laat nadenken over hoe dat komt?

De Kalahari Roos is een avontuur om te lezen. Het is geen avontuur voor de faint-hearted. De erotische verleiding in de verhalen is weliswaar een katalysator voor schikking of herschikking van intermenselijke relaties, maar dat maakt haar niet minder expliciet. Met dit werk verwerft Claessens zich wat mij betreft een bijzondere plek in de canon van de Nederlandse erotische literatuur.

Mahotsukai schrijft erotica met een vleugje romantiek en een snufje weemoed. Zijn verhalen zijn te lezen op mahotsukaistories.wordpress.com.

 

Meer over/van Emanuel Claessens lees je ook op zijn eigen website onder zijn pseudoniem luckyman: www.luckymanbooks.nl

 

meer lezen 0 Berichten

za

08

apr

2017

4e ronde: Een mooi verhaal

De vierde ronde, jemig, wat gaat de tijd snel. Een bijzondere opdracht: gebruik een van de metaforen uit ronde 1, niet die van jezelf, voor een verhaaltje van 250 woorden. Ik heb het slim opgelost, al zeg ik het zelf, door het te laten voorlezen en gebruikte de metafoor van Hugo Mulder - Het Moeras.

Een fijn resultaat: 2e plaats in de jurybeoordeling en 3e bij die van het publiek. Overall in deze ronde een vette tweede plaats en numero 3 in het algemeen klassement. Blij van! Lees hier nog eens de uitslag terug en lees natuurlijk vooral mijn inzending voor ronde 4.

 

Een mooi verhaal
Robert likte Juliëttes clitoris met een dodelijke precisie. Langzaam zakte ze weg in een drasland van geilheid waaruit geen ontsnapping mogelijk was. Bij iedere beweging van zijn tong werd ze er dieper in gezogen, tot ze zich stuiptrekkend moest overgeven aan een klein, maar heerlijk sterven,’
eindigt Max en klapt het boek dicht.
‘H
é, het is nog niet afgelopen!’ protesteert Jamy en reikt naast het bed om het te pakken.
Snel benut hij de gelegenheid om haar naaktheid stevig tegen zich aan te drukken. Jamy’s tegenwerpingen vallen stil als zijn handen langs haar billen glijden en zijn vingertoppen langs de randjes van haar poort strelen.
‘Over een drasland van geilheid gesproken,’ zegt hij vol ontzag als hij voelt hoe nat ze is.
‘Logisch als je zulke mooie verhaaltjes voorleest.’
Jamy pakt zijn hand, likt met het puntje van haar tong sensueel de zilte druppels eraf en brengt haar eigen hand liefkozend naar zijn lippen.
‘Ik wil niet ontsnappen aan jou,’ verzucht ze als Max haar vingers naar binnen zuigt.  Hij manoevreert haar behendig op haar rug en kust zich omhoog langs haar dijen. Haar clitoris zwelt op in zijn delicate beet. Een kreet van genot ontsnapt, haar handen woelen in de benevelde lakens en haar rug kromt zich als hij haar hongerig leest.
‘Dodelijke precisie’ prevelt Jamy en onder zijn gijzelende tong sterft ze een beetje  in ontwakende verrukking.
Ontroerd kust ze het glinsterende vocht van zijn wangen.
‘Jij en ik, een verhaal dat nog mooier is,’ fluistert Max.

meer lezen 4 Berichten

zo

26

mrt

2017

Verboden Vruchten

Het zal u niet zijn ontgaan, het thema van de boekenweek 2017: Verboden Vruchten.

Ineens rollenbollen de knappe auteurs en autrices giebelend over elkaar heen om elkaar af te troeven met hun moderne opvattingen. Ik erger me er kapot aan, als ik eerlijk ben. En dan nog het meest aan de beschamende commentaren van de media.

 

Toegegeven: zo’n thema weekje doet het goed voor onze branche, de erotica.  Plotseling is het helemaal hip en happening. Met stalen gezichten beweren incrowd dames en heren dat ze altijd al waren geinteresseerd in, en dat ze natuuuulijk ook vinden dat.... Boekhandels richten hun etalages in met gekouste plastic mannequin-benen en manden vol met overvloedig fruit. En ik zag zelfs een snel plaatje voorbijkomen van een stipteasende dame op het podium bij het boekenbal.  Je zou er haast van denken dat we eindelijk de tolerantie hebben bereikt.

Ik was trots op Katja Schuurman, die echt een goed verhaal had over het lezen en schrijven van Erotica. Ze liet zich bepaald niet uit het veld slaan door de schaapachtige onnozelheid die haar omringde, die haar oprechte enthousisme direct in het ranzige poogden te sturen.

Katja zelf schreef er geen voetnoot aan, aan die mooie erotische stukjes die ze bij elkaar redigeerde. Maar dat deed er natuurlijk niet toe. Het feit alleen al dat ze haar – door hardwerken zuur verdiende – bekende naam hieraan verbond (goede marketing!) was natuurlijk al ranzig genoeg. 

Hoezee voor Katje, die als een van de weinigen gewoon durfde zeggen, boven alle literaire verhevenheid en opgeblazen poeha uit, dat het lezen van erotica gewoon geil is. En het schrijven trouwens ook. En dat daar helemaal niets mis mee is, sterker nog, dat het getuigt van menselijkheid. De bloemlezing wordt een bestseller, for sure. Na een paar dagen zijn we nu al aan de derde druk.

 

Dus waarom erger ik mij zo, lieve lezers?  Het is toch fijn dat de erotica eindelijk een podium krijgt? En dat iedereen het er over heeft? Zeker, dat is waar. 

Maar ik erger mij, niet zozeer aan het thema alswel aan de hypocrisie van veel van de deelnemers en uitvoerders. Aan die boekhandels die de erotica terzijde schuiven en geen plaats geven in hun winkel, aan de uitgevers die het amper durven promoten, aan de recescenten die het neerbuigend afdoen als ‘teveel porno’. En die nu staan te dansen op de tafel en met droge ogen beweren dat ze altijd al... en op het boekenbal kwijlend naar een dansend dametje kijken alsof ze er nog nooit een hebben gezien. Lang leve de geilheid, het wordt eindelijk gevierd. 

 

Dus waar zijn al die andere heerlijke mooie schrijvers, naast de incestueuze incrowd? 

Die al jaren en jaren en jaren worden geweerd bij de uitgevers, de boekhandels en exposities? 

Die worden geridiculiseerd en genegeerd, omdat erotica niet literair zou zijn? Omdat het ‘grote publiek’ zich storen zou aan al die vulligheid? Het is gewoon weer hetzelfde kringetje, met dezelfde titels. Het is dezelfde kwijlerigheid, lacherigheid, overdreven ‘open minded doen’ als altijd. En morgen? Morgen als het thema is weggeebd, staan wij erotici gewoon weer onder en achter de toonbank. En krijgen de onbekende debutanten (en gevestigde auters) dezelfde brieven, van dezelfde uitgevers: 

‘Het is mooi en goed geschreven, maar past niet in ons fonds.’ ‘Te gewaagd voor ons publiek’. Niemand steekt zijn nek uit. Daarom dus, daarom ben ik geërgerd. 

En daarom bestaat EroScripta. Omdat de erotica ALTIJD van waarde is, omdat de erotici ook gewoon retegoede verhalen schrijven.  Het hele jaar door.

meer lezen 0 Berichten

wo

22

mrt

2017

De vier zusters

Op 25 maart 2017 is er weer een heerlijke EWA-workshops voor, door en met schrijvers van erotica. We schrijven allemaal een verhaal op een thema, waarna de deelnemers elkaars verhalen aanvullen, verbeteren en voorzien van tips en tops.
Het thema was deze keer: een erotisch verhaal dat zich afspeelt in 2517 in maximaal 3500 woorden. Ik heb de inzendingen van anderen al gelezen en mijn verhaal zal er bij lange na niet aan tippen. Ik schreef het met veel plezier desalniettemin:

 

De vier zusters

Het buitenlicht is al gedimd als ik eindelijk in de monocabine stap. Het is een lange dag geweest, ik heb meer dan twaalf storingen in het holo-netwerk opgelost en ik ben afgrijselijk moe. Ik ga zitten in de kuipstoel en wacht tot de gordel me heeft omsloten. De monorail voor me weerkaatst het schreeuwerige neonlicht van de shops. Ik wil wat slapen, ik heb toch nog twee uur voor ik op de volgende plaats van bestemming ben.

‘Koto, slaap’, zeg ik. De hoofdsteun vult zich in mijn nek. Vanaf mijn voeten rolt de fiber-deken zich om me heen. Het duurt niet lang voor ik me kan overgeven aan een welverdiend moment van rust.

 

Door een enorme klap word ik wakker. Omdat de ramen nog verduisterd zijn, kan ik niet zien wat er gebeurt. De gordel is losgeschoten en de hoofdsteun ligt aan mijn voeten. De cabine zelf hangt scheef. 

‘Koto, wakker,’ roep ik geschrokken. Koto reageert niet, de raampjes van mijn cabine blijven donker. Buiten hoor ik sirenes, gegil en gehuil.

‘Koto, exit!,’ schreeuw ik, ik wil eruit. 

In paniek vind ik de noodhamer en sla een van de raampjes in. De neonlichten en filtsende sirenes verblinden me en ik zie hem niet aankomen.

Vanuit het niets grijpen twee handen me bij de arm en sleuren me uit de monocabine. Ik begin me te realiseren dat het hier waarschijnlijk een overval betreft van de guerillabeweging ‘de Vrijen’ en dat ik na een aanval waarbij de monorail is ontwricht, nu word ontvoerd. Hoewel ik me hevig verzet, hebben de handen mij snel geblinddoekt en vastgebonden en schiet een snelpen me een of ander goedje in mijn nek. Daarna heb ik geen idee wat er is gebeurd of hoe ik hier naar toe ben gebracht. Ik weet alleen dat ik wakker ben geworden in de ‘Outback’ en dat de Vrijen me in een wereld hebben gebracht waarvan ik geen idee had dat die bestond.

 

‘Ssst, zacht praten, haar ogen bewegen.’ Rustige handen strelen het haar uit mijn gezicht en bevochtigen mijn lippen. 

‘Ze ziet er goed uit, Khan zal tevreden zijn met zijn vangst,’ zegt de stem weer. Een snerpende hoofdpijn weerhoudt me ervan mijn ogen te openen.

‘Relax, over een kwartiertje ben je helemaal bij, gewoon rustig blijven liggen!’ zegt de stem tegen me.

‘Waar ben ik?’ weet ik eruit te persen. ‘Wat doe ik hier?’

‘Welkom in de vrijheid, jongejuffrouw! Je bent in de Outback en je ligt in de buitentent van Khan, onze opdrachtgever.’ De stem probeert me te sussen, maar het idee van de Outback en het bestaan van een opdrachtgever stellen me niet erg op mijn gemak.

 

Ik denk dat het de volgende ochtend is, een diffuus maar helder licht valt door het doek van de tent waarin ik wakker word. Het ruikt hier vreemd: fris en groen. 

‘Koto, wakker,’ prevel ik.  De juten lappen waaronder ik lig bewegen niet, niets beweegt. Ik realiseer me dat Koto hier misschien niet bestaat. Ik herinner me nu vaag de rustige stem en de kaarsenvlammen van gisterenavond. En warmte en licht van een kampvuur waarlangs ik strompelde in de stevige armen van een grote gespierde vrouw en de geur van geroosterd vlees. Er is hier geen electriciteit, geen Koto in de muren die mijn opdrachten uitvoert. Er zijn hier niet eens muren. Verward reik ik onder de juten lappen die voor dekens moeten doorgaan. Ik ben naakt en zonder uniform.

 

In de tent staan luttele voorwerpen en objecten. Van hout, of bamboe, ik weet het verschil niet zo. Een tafeltje, bijeengehouden door een soort touw, een krukje, een waskom. Het bed is bedekt met grove juten dekens en heeft een verbazend zacht matras. Het is gevuld met een zacht grijswit harig materiaal, zie ik aan de pluizen die er aan de hoeken een beetje uitsteken. Er staat een houten beker met een doorzichtige vloeistof en ondanks mijn dorst durf ik het niet te drinken. Op de vloer ligt een harig kleed. Het heeft de vorm van een iets met poten. 

Ik graaf in mijn geheugen, naar herinneringen aan de boeken over de Laatste Tijd die mijn oma  nog had staan in een vergeten opslag en die we ontdekten nadat ze was gecremeerd. Plaatjes van levende wezens, dieren en mensen die heel anders zijn dan wij. Op school hebben we er ook iets over gehoord, van de barbaarse praktijken voor Koto bestond. Het laatste tijdperk van voor de Oorlog waarin dieren werden gefokt en vermoord en gegeten en mensen doelloos en zonder werk aan decadentie ten onder gingen. Ik ril van afschuw als ik besef dat de geur van geroosterd vlees van gisterenavond waarschijnlijk afkomstig is van zo’n dier. In de Outback leven ‘de Vrijen’ het primitieve leven, ver weg van alles wat beschaving is, zoveel weet ik nog wel. Maar wat doe ík hier, waarom ben ik hier naar toe gebracht?

 

De flap van de tentingang wordt opengegooid. Ik schrik en bedek me onder de doeken op het bed. Drie vrouwen stappen binnen. Ze zijn groot, met brede heupen en gespierde armen. Hun lichamen zijn omhuld met oker en aarderood gekleurde stoffen maar laten veel huid zien. Ze dragen laarzen met doffe witte kralen tot aan hun knieën. Een van hen heeft heur haar in dikke strengen opgebonden. Een ander draagt lange vlechten van zwart glimmend haar, de derde draag het piekerig kort. Het meest verwonderend is dat hun huid zo verschilt van kleur, kleuren die ik nooit eerder heb gezien. In Koto zijn we allemaal zandkleurig met lichtbruin haar. Deze vrouwen zijn anders: de vrouw met de dikke strengen haar is heel donker, met donkerbruin haar en bruine ogen. Haar volle lippen steken roze af tegen haar huid. De vrouw met de zwarte vlechten is rozerood, haar ogen zijn net kleine spleetjes en ik kan nog net haar groene irissen zien. De derde vrouw met het korte haar heeft dezelfde haarkleur als ik, maar een vlekkerige bruinrode huid. 

Ik wend me tot haar: ‘Wat doe ik hier? Ik wil hier helemaal niet zijn! Breng me terug, naar Koto en de gewone wereld, alsjeblieft!’ De vrouwen kijken elkaar aan en giechelen.

 ‘Rustig nou maar,´zegt de donkere, ´Je gaat het hier vanzelf waarderen. Je bent hier omdat Khan een onbesmette vrouw nodig heeft. Wij zijn hier al te lang en niet meer schoon. De prijs van het vrije leven, vrij van Koto maar nog niet vrij van de puinhoop die de Laatste Tijd heeft achtergelaten. Ons water en voedsel is nog steeds besmet met het virus, al groeit en bloeit alles hier weer in overvloed. Maar als we doorzetten en met schone vrouwen blijven reproduceren, hebben we berekend dat het virus over drie generaties is uitgewerkt. En jij gaat ons daar bij helpen door nieuwe mensen voor ons te baren, tot het virus ook jou onvruchtbaar maakt. In ruil leren we jou vrij te denken, weer mens te woorden, echt contact te hebben met de ware aard van je wezen zoals je ooit bedoeld bent!’

Ik begijp er niets van, hoe kan ik nieuwe mensen baren, wat betekent dat?

 

De weken die volgen leer ik veel. Eerst kom ik amper mijn afgesloten tent uit, maar langzaam breekt mijn verzet  en krijg ik meer vrijheden. Ik geef me over aan de weldaad van het niet hoeven werken. Ik slaap veel en geniet van de geluiden van vogels als ik wakker word. Ik geniet van het feit dat Koto me niet wakker belt, me in mijn uniform hijst en naar de monorail dirigeert. Ik geniet ervan mijn dag zelf te kunnen indelen en van de rust om me heen, van de zon en de maan en de wind door mijn losse haar als ik voor mijn tent sta met mijn blote voeten in het gras. 

In dit kleine kamp staan maar drie tenten: die van de vrouwen, een kook- en wastent en mijn tent. Geduldig leren zij me hoe ik moet leven in de Outback. Hoe ik mijn voedsel moet vinden en bereiden bijvoorbeeld. Ik heb nooit geweten dat voedsel groeit in de aarde, al begin ik me steeds meer te herinneren van mijn oma’s boeken. Ik leer over planten en kruiden en nieuwe smaken, ik leer vers water drinken, hoe ik me moet wassen, hoe ik de weg kan vinden door de stand van de brandende zon. Ik leer wat vuur is en hoe ik dat kan maken. 

In de lange avonden vertellen mijn metgezellen hoe de Vrijen leven. En hoe mijn lichaam is gemaakt voor het dragen van nieuwe mensen, hoe de natuur ons heeft voorbereid om dat met een man te bewerkstelligen. Het is een shock te leren dat lust het leven hier in de Outback bepaalt.

 

Ik ben er stil van. Natuurlijk weet ik wat lust is, Koto zorgt overal voor. In mijn slaapcabine had ik een speciale app waarmee ik verschillende bevredigers kon oproepen. Maar ik had geen idee dat ik dat ook met een man kon doen, of een vrouw, en dat nieuwe mensen niet uit het laboratorium komen maar uit de buik van een mens. Ik leer zo veel, dat Koto langzaam uit mijn hoofd verdwijnt en ik steeds meer weten wil van wat ik nog niet weet. In de loop van de tijd word ik steeds nieuwsgieriger en transformeren de drie vrouwen zich van ontvoerders naar mijn zusters.

 

Ontwaken

Op een avond vertelt Kara, mijn donkere zuster, hoe vrije mensen elkaar aanraken. Levi,  de vrouw met de vlechten, streelt mijn rug.

‘Het is fijn om elkaars huid te voelen Tiani,’ zegt ze zacht. ‘Toen Wendela hier kwam,’ ze knikt even naar mijn kortharige zuster, ‘was ze net als jij. Ze had nog nooit de lust ervaren zoals wij Vrijen hier doen.  En net als bij jou heeft dat tijd nodig gehad. Wendela is nu zes zonnewendes bij ons en ze heeft al twee nieuwe mensen in de Outback gebracht. Ze is al klaar.’ Wendela knikt. 

‘En het is heerlijk Tiani, heerlijk! Toen ik nog in Koto woonde, heb ik weleens op het holodeck een illegale projectie gezien uit de Laatste Tijd. Ik zag hoe mensen elkaar streelden en met hun monden elkaar bevredigden in plaats van in hun eentje vibrators te gebruiken. Mannen stortten hun zaad niet in de donatie-tubes, maar geven het aan hun lustpartners. Het heeft een verlangen in me naar boven gebracht, ik kreeg het niet meer uit mijn gedachten. Ik wilde weten hoe het voelt om elkaar aan te raken en te proeven. Koto stond dat niet toe, ze blokkeerde me als ik contact zocht. Daarom ben ik hier gekomen, via de ondergrondse heb ik me naar de Outback laten brengen. Koto laat je niet zomaar gaan, dus zo’n reis gaat gepaard met veel gevaren. Eenmaal hier heeft Levi me geleerd hoe het allemaal moet. Toen Khan me voor de eerste keer als een vrije vrouw benaderde, was het nog mooier dan ik me had voorgesteld. Huid op huid, zoals in de Laatste Tijd. Daarom noemen we ons Vrijen. Omdat we hier vrij zijn van Koto, vrij om mens te zijn. De lusten die mensen hebben, worden hier belééfd en niet aan banden gelegd. Als je honger hebt, dan eet  je. Als je slapen wilt, dan slaap je. Buiten werken is fijn, je bent moe als je klaar bent maar dat is een lekkere moeheid, niet zoals je je in Koto voelt, uitgeput en uitgeblust. Als je lust hebt, dan geef je je daaraan over. En als jij er klaar voor bent, zal ook jij je bevrijd voelen van de ketenen van Koto.’

 

Levi laat haar hand van mijn rug naar mijn buik glijden. Een onbekende sensatie trekt door mijn lichaam.  Kara gaat achter me zitten, vouwt haar armen om mij heen en masseert mijn borsten. Mijn tepels richten zich op naar haar warme huid. Ik leun achterover. Terwijl Wendela mijn benen streelt, glijdt de hand van Levi tussen mijn benen en streelt mijn Yoni.

De drie zusters strelen mij, likken mij, masseren mij op plaatsen waar ik nog nooit ben aangeraakt door een ander mens. Ze brengen prikkels en sensaties en gevoelens die ik nooit eerder heb gevoeld. Ik had geen idee, geen idee dat een mensenlichaam is gemaakt om dit er mee te doen. Vanaf mijn jongste jaren heb ik geleerd dat we aan Koto toebehoren en dat Koto weet wat nodig is. Dat ons doel in het leven is te werken. En dat intimiteit ons zwak maakt, ons van ons werk afhoudt. De initiele angst die ik voel als zich een explosie voordoet in mijn buik, zoveel intenser dan met de vibartors van Koto, wordt weggenomen door de zachte kussen en de strelingen van Kara, Levi en Wendela.  Ik ervaar een nieuwe verbondenheid, als ik de Yoni van Kara mag kussen en haar vocht op mijn wangen voel. Ik wil dichtbij zijn, omarmen en omarmd worden. Ik weet niet meer waar mijn lichaam begint en waar het eindigt: wij vier zusters zijn één, onze lichamen vloeien in elkaar over, we vormen een onontwarbare kluwen van zuigende monden, strelende handen, vingers, tenen, gezichten. Ze hadden gelijk: ik voel me bevrijd, euforisch zelfs en krachtig.

 

In de nacht liggen we ineengestrengeld op het grote bed in hun tent. Voorzichtig probeer ik de ervaring van die avond in me te laten landen maar ik word er emotioneel van. In mijn gedachten hoor ik de lessen van Koto: emoties en empathie zijn slecht voor ons, ze houden ons weg van ons doel. Mijn innerlijke wereld siddert op haar grondvesten: wat is mijn doel eigenlijk, als mens? De werkmachine zijn van Koto of de broedmachine zijn voor Khan? Dag na dag ons overgeven aan dit fysieke genot tot we voldoende nieuwe mensen hebben gebaard en dan sterven?

Kara ziet mijn verwarring en trekt me naar zich toe: ‘Tiani, alles komt goed. Je hoeft nu nog geen keuzes te maken. Je bent in het hier en nu. Het leven voltrekt zich hier zoals het zich aandient. Wendela heeft dezelfde strijd gevoerd en we hebben meer zusters en broeders verwelkomd  dan je je kunt voorstellen die hetzelfde voelen wat jij nu voelt.’

Wendela streelt mijn handen. ‘Of je nu in Koto bent of de Outback: we leven om ons voortbestaan als mensen te garanderen. Ons doel is niet meer en niet minder dan ons leven tot het maximale te leven en alles eruit te halen wat het ons bieden kan. Het grote verschil ligt niet in het doel lieve Tiani, het onderscheid ligt in de vrije wil, de vrije keuze en de manier waarop. Ieder mens heeft zijn eigen dromen en verlangens om te verwezenlijken voor het einde er is. Koto neemt je die dromen en verlangens af. Hier stimuleren wij juist elkaar om ze te beleven. En Koto heeft gelijk: al die emoties en individuele verlangens geven ook wel eens spanningen en contrasten. Omdat we hier niet gecontroleerd worden hebben we niet altijd dezelfde mening en zetten we ons niet altijd in voor de Clan. Maar wat is het waard, als we niet kunnen kiezen? Ons doel heeft alleen waarde als we erin geloven en vanuit ons hart ervoor kiezen. Is er licht zonder duisternis? Is er vreugde zonder verdriet? Bestaan wij eigenlijk als echte mensen, als wij niet meer voelen of kiezen kunnen? Is het doel heiliger dan de middelen? Zou iedere vooruitgang niet waardevoller zijn als we deze maken vanuit intrinsieke motivatie en oprechte keuze?’

 

Het duizelt me en moeheid overvalt me. Uitgeput val ik in slaap terwijl duizenden vragen, beelden en herinneringen zich openbaren in mijn dromen.

‘Ze is klaar voor een ontmoeting met Khan. Morgen vertrekken we naar het Hoofdkamp,’ hoor ik Levi in de periferie van mijn bewustzijn zeggen.

 

Khan

Ik  geniet van de tocht door het groene landschap. Het mooiste van de Outback is nog wel dat al mijn zintuigen worden gestreeld in plaats van getergd. Geur, kleur, geluid, het gras onder mijn voeten, de aanrakingen van mijn zusters. Ik ben evenwel niet voorbereid op het overweldigende Hoofdkamp van de Vrijen. Op de rand van een heuvel zien we in de vallei een kamp liggen van duizenden tenten. Mannen, vrouwen en kinderen lopen en rennen door elkaar heen. Vuren branden tussen de tenten, de rook kringelt omhoog en prikkelt mijn neus. Ik zie dieren waarvan ik de naam niet weet, sommige lopen tussen de mensen los in het kamp, andere grote logge dieren staan geduldig te kauwen op een enorm omheind terrein. 

‘En dit is slechts één van onze honderden kampen, verspreid over de vrije wereld,’ lacht Kara als ze ziet hoe geïntimideerd ik ben. ‘Soms verplaatsen we het kamp, als Koto weer actief is en een opschoonactie voert. Ons kamp is niet zo groot, in het droge zuiden van de vrije wereld waar Koto veel minder invloed heeft, zijn er kampen die wel drie keer zo groot zijn als het onze.’

Onderweg naar beneden rennen kinderen ons tegemoet. Hun gezichten stralen, hun voeten zijn onbedekt en smerig. Zo anders dan de bleke serieuze gezichtjes in de lange rijen schoolkinderen die in Koto in Internaten van de vroege ochtend tot de late avond worden opgevoed. Ik kan bijna niet bevatten dat mensenkinderen zo leven kunnen, zonder machines, zonder Koto, zo vrij.  Het rommelt in mijn hart.

 

In het kamp brengen mijn zusters me direct naar een tent. Binnen zit een grote man met een lange zwarte vecht aan een tafel te schrijven met een ganzenveer. Zijn ogen zijn van dezelfde scheefheid en groenheid als die van Levi.

Hij staat op als we binnenkomen en loopt met zijn handen uitgestoken naar ons toe.

‘Khan,’  is het enige dat hij zegt als hij me omhelst. Hij is zeker een kop groter dan ik, zoals de meeste mensen overigens. De spieren in zijn armen zijn hard en hij ruikt naar buiten, naar Leven.

Het is me duidelijk dat het de bedoeling is dat we elkaar leren kennen en vertrouwen. Mijn kleine tent staat naast die van hem. 

Mijn bed is groter dan in mijn eerste tent. In plaats van de juten dekens, liggen er grote zachte  vachten op het bed. De kussen zijn gevuld met het grijswitte materiaal waamee ook de matrassen zijn gevuld en ik herinner me de dieren die in de omheining staan met een weelderige vacht in dezelfde kleur. In de ochtend maak ik voedsel en kleding en help ik mee in het kamp. Maar aan het einde van de middag verwacht Khan mij in zijn tent. 

We hebben urenlange gesprekken, over de aard van de mens, de vrije wil en de vrije keuze. En iedere avond, na het nuttigen van voedsel dat hij met grote zorg voor me bereidt, sluit hij de gespekken af met dezelfde zinnen: ’Je bent hier niet uit vrije wil gekomen, maar we willen wel dat je uit vrije wil blijft. Als je terug wilt naar Koto hoef je dat maar te zeggen en we brengen je terug. Ik heb je uitgekozen en je uit de monorail meegenomen omdat je het licht in je ogen draagt. Als je klaar bent voor je keuze, kom je bij me. Ik wacht hier op jou tot je bij me komt.’

 

In de nachten overdenk ik alles. De wereld van Koto is ver weg. Ik voel me hier verbonden met mijn zusters, die af en toe samen of afzonderlijk de nacht met me doorbrengen en met mij de lust bedrijven en me vasthouden als ik slaap. Iedere dag dat ik hier ben ontdek ik nieuwe lusten en verlangens en smaken en geuren en kleuren en sensaties. Ik mis Koto, maar ik kan me niet herinneren ooit de wederkerige genegheid te hebben uitgewisseld zoals we dat hier doen. Koto is een gewoonte, de Outback is een keuze. De vriendschap tussen Khan en mijn zusters lijkt meer betekenis te hebben dan de rol van mijn eigen familie in Koto.

Wanneer ik tot dit besef ben gekomen, verlaat ik op een nacht de warme armen van de slapende Kara en loop naar de tent naast mij. Ik ben bang, maar mijn nieuwsgierigheid naar de nabijheid van Khan is zo veel sterker dan welke angst dan ook.

 

Een nieuwe wereld

Khan slaapt al. Hij ligt half onder de vacht op zijn buik op zijn enorme bed. Ik ben nerveus, ik heb nog nooit een mannenhuid gestreeld. Toch ga ik zacht zitten op de rand van zijn bed en beweeg mijn hand over de glimmende huid, die de vlammen van het tentvuur weerkaatst.

De onderhuidse spieren reageren onder mijn aanraking. Khan draait zich om, zijn ogen half geopend. Zonder iets te zeggen slaat hij de vacht open en trekt me in zijn warme bed. 

Met kloppend hart voel ik de kracht van zijn lichaam tegen het mijne. Hoe anders dan met de zusters als zijn lippen zich op mijn mond drukken, als zijn handen over mijn borsten verdwalen. Iedere schroom die ik vooraf voelde verdwijnt in de prikkelingen die zijn tanden op mijn tepels veroorzaken, ieder denken schakelt uit als zijn vingers mijn Yoni openen en naar binnen glijden. In zijn armen bestaat Koto en ratio en logica niet meer, alleen het vurige verlangen nog dichter bij hem te zijn heeft een plaats in dit bed. Ik voel me een schipbreukeling die aanspoelt op een eiland, een dorstige in een woestijn die een waterbron vindt. Meegesleurd in een maalstroom van passie laat ik Khan toe in mijn lichaam. Zijn Ylang opent mijn Yoni, ik voel zijn billen bewegen onder mijn hand, de huid van zijn brede borstkas grijp ik met de andere, ik bijt me vast in hem als hij me berijd en me meeneemt naar een nieuwe wereld. 

 

Ik wil dichterbij, nog dichterbij, versmelten met zijn kracht, sla mijn benen om hem heen en ik trek aan zijn lange vlecht om zijn lippen te kunnen bijten. Kreten van verrukking ontsnappen als het tempo waarmee hij in mij pompt versnelt. Dit is iets anders dan het bevredigen van een fysieke lust met de vibrators van Koto en dit is anders dan het heerlijke spelen met mijn zusters: dit is het bevredigen van Levenslust.  Zijn warmte in mijn lichaam, zijn gewicht dat op mij drukt, zijn handen die mijn billen spreiden en het levende zaad dat ik in mijn Yoni ontvang en dat ik later van mijn gezicht, mijn borsten en mijn handen lik – alles maakt dat de wereld voorgoed verandert. 

 

De nacht duurt voort, zonder pauze bedrijven we de lusten op alle mogelijke manieren, slechts onderbroken door een slok water of wat frisse lucht.  Voor het licht wordt, voel ik de bekende contouren van de lichamen van mijn zusters liefdevol naast ons in het bed glijden.  

 

In de mist van de vroege ochtend klim ik op de heuvel. Ik kijk naar de ontwakende Vrijen in het kamp. Ver aan de horizon zie ik de donkere schaduwen van Koto als een dreigend verleden boven de wereld hangen. In mij ademt de nieuwe wereld. Ik ben vrij!

meer lezen 2 Berichten

za

18

mrt

2017

3e ronde: Zalvende liefde

Voor de 3e ronde van de erotische schrijfamarathon hebben we de opdracht het verhaal te beginnen met de woorden "Zij probeert zich te herinneren wie haar de sleutel heeft gegeven". Het verhaal mag 250 woorden lang zijn. 
Mijn inzending "Zalvende Liefde" behaalde de 4e plaats waarmee ik op de 3e plaats kom in het klassement (klik hier voor de uitslag). Blij mee!

meer lezen 1 Berichten

vr

17

mrt

2017

Vive la Vida!

De laatste paar weken hebben jullie me minder gezien of gehoord dan gewoonlijk. Nu heb ik niet het idee dat er tientallen huilende fans op de stoep liggen te smachten tot juffrouw Daen weer eens wat krabbelen wil, zo ijdel ben ik niet. Daarentegen mis ik jullie wel. Ik mis het schrijven, de reacties en vooral de ruimte in mijn hoofd om gekkigheid te bedenken.

Soms is het nu eenmaal zo dat het leven genadeloos ingewikkeld voorbij komt. En dat we verstrikt raken in zaken die erg belangrijk zijn om te ervaren, op te lossen of te stroomlijnen. Bij mij was dat zo, de afgelopen paar maanden zelfs. Als ‘het’ voorbijkomt, komt ook alles tegelijk, ik ben geloof ik een alles-of-niets-mens. Het leven had al mijn aandacht en energie nodig om het op de rit te krijgen en te houden.

 

Zoiets neemt niet alleen tijd in beslag, ook de schijfruimte in mijn hoofd raakt ervan vol.  Ik ga mee met de maalstroom, zulke periodes horen er tenslotte ook bij. Er is geen up zonder down, geen zonnetje zonder schaduw. Het verscherpt alleen maar mijn Levenslust en mijn drang naar het positieve. Ik heb het Leven intens lief, ook – of misschien wel juist daardoor – als het me een poets probeert te bakken.

Dus vandaag, toen ik behoorlijk leeggewerkt van mijn (verder toffe) baan de boodschappen naar huis had gesleept en wat futloos en uitgeblust in een pannetje stond te roeren, bedacht ik me ineens dat het tumult om mij heen niet bepaalt hoe ik me verhoud tot het leven.
Dat chaos altijd al een voedingsbodem was voor creatie en dat de schitterende geurende lotusbloem zich wortelt in de modder. Terwijl de stoom vanuit mijn kooksels omhoog kringelde, trok de mist in mijn hoofd op en stroomden duizenden inspirerende gedachten en ideeen vanachter het denkschot weer naar binnen.

 

Door alle idiotie zijn Lustgenoot en ik en het heerlijke schrijven en het spannende Eroscripta behoorlijk in tijdsgedrang geweest. Maar nu hebben mijn Lief en ik hebben een heerlijk weekend voor de boeg. Geen gedoe en gedinges, geen verplichtingen, geen dringende-zaken anders dan elkaar, de sensuele badkuip, onze laptops en heel erg veel leuk werk voor EroScripta. In plaats van vol zelfmedelijden te verzuchten dat het al-le-maal vreselijk is, voel ik de energie stromen door mijn lijf en zie ik het goede wat allemaal is ontstaan in de strijd. Strijdvaardig ben ik, al is het enige waar tegen ik strijd mijn eigen obstinakeligheid. 

Bring it on, zal ik maar zeggen. Op het scherp van de snede is zachtheid het enige dat mij redden kan. Juist de uitersten en de disbalans doen mij beseffen waar het belangrijke midden ligt. Het knijpen van mijn hart, doet me beseffen dat de liefde het centrum is van mijn bestaan. En er is zo veel om van te houden.

Luctor et emergo, vive la vida!

meer lezen 1 Berichten

zo

26

feb

2017

Lezen van erotica als therapie

Hoewel het voor mij volkomen evident is dat het lezen van erotica de levenszinnen prikkelt, is het inzetten van erotica als voorgeschreven therapie nog vrij onbekend.

 

I
n verschillende studies die ik heb gelezen, wordt melding gemaakt van therapeuten die het lezen van 30 minuten erotica per dag inzetten als ‘sexual disfunctional healing therapy’. Geen pillen, geen praatsessies op de divan, maar gewoon een lekker geil boek lezen op de bank of in bed. Zeer interessant en ik wilde er eens meer van weten. Voor wie is een dergelijke therapie bedoeld? En wat geneest het precies? En wat voor soort erotica dan?

Ik vind verschillende studies op het net, waaronder het bekende amerikaanse magazine ‘’Psychology Today” (https://www.psychologytoday.com/blog/stress-and-sex/201207/turn-the-pages-turn-desire).
Dit artikel maakt melding van verschillende studies, waarin onderzoek is gedaan naar de effecten van zelfhulpboeken (een branche waarin 600 miljoen dollar branche omgaat in de VS).

Het gaat hier om vrouwen die een sterk verminderd sexueel verlangen ervaren en hieronder gebukt gaan. Voor het onderzoek zijn twee boeken ingezet: ‘Becoming Orgasmic’ en ‘Tired Women’s Guide to Passionate Sex’ en richt op de frequentie, de intensiteit, het verlangen en de vaardigheden om tot een orgasme te komen na het lezen van de boeken. Het effect is in ieder geval aangetoond, in die zin dat het sexleven van de lezende dames tot wel 7 weken na het lezen van het boek een sterke toename in activiteit vertoont.

Dit onderzoek dateert uit 2012, nog voor 50-shades de wereld van de gefrustreerde husivrouw veroverde.  En ze onderzoeken de effecten van de zelfhulpboeken en niet de literaire erotica.

Ik surf verder!

 

Verschillende artikelen verschijnen in de loop van 2013 en 2014, waarin melding wordt gemaakt van de aanbeveling voor het lezen van ‘’vrouwvriendelijke erotica”. Wat precies vrouwvriendlijk is, vermelden de artikelen niet. Gezien de explosie van vertaalde eromantica a-la-bouquetreeks in de hype van 50 tinten, is er geen twijfel aan dat de erotica een  - uhm- groot gat vult – so to speak.

Er is een studie die heeft gemeten wat er gebeurt  in de hersenen en aansluitend in de zinnen van de dames die erotische verhalen tot zich nemen. Het blijkt dat lezen in het algemeen, naast het stimuleren van allerlei emotionele centra in de hersenhelften, gebieden in ons brein activeren die zorgen voor onze fantasieën.

En die activering zorgt bij het lezen van erotica voor neurologische verbindingen tussen de hersendelen die te maken hebben met de lustige zinnen. 

Een half uur per dag erotica lezen gedurende langere tijd, zorgt ervoor dat de neurologische verbindingen duurzaam zijn en het fantaseren als het ware ingesleten wordt in de hersenen.

De onderzochte vrouwen die worden genoemd, hebben er baat bij. Maar liefst 75% getuigt van een verbetering van hun sexuele leven, al dan niet met partner. 

Waarom is het zo belangrijk, die sexuele activiteit?

Omdat sex de basis is van alle leven, beste lezers. Zonder sex sterft de mensheid uit. Zonder sex gaat er van binnen iets dood in ons als mens. De behoefte aan aanraking en intimiteit is een biologisch gegeven, zonder welke wij zielsmatig verschrompelen. Ik weet, dat is een boude stelling. De geheelonthouders in religie, de mensen met nare ervaringen, de mensen die sex gevoelloos als business benaderen ten spijt, het verlangen naar verbinding en intimiteit maakt dat wij mensen sexuele wezens zijn met een reden en dat de afwezigheid hiervan kan leiden tot trauma, stress en ernstige depressie.

Deze klinische benadering vermeldt evenwel niet hoe we onze drempels beslechten die verhinderen dat wij onze fantasieën omzetten in daden. Daarover ga ik nog eens verder lezen.

Feit blijft, dat het lezen van erotica zinnenprikkelend is. Erotica nodigt ons uit te fantaseren, nieuwe dingen uit te proberen met onszelf of onze partner(s) en onze ware aard te volgen.

 

En mocht u zich met warme oren en rode wangen ooit eens betrapt weten door minder gunstig gezinden: ‘moest van de dokter’ lijkt me een uitstekend argument!

Geniet van het leven beste lezer, en leest naar hartenlust!

Aan EroScripta zal het niet liggen: binnenkort gaan we online met heerlijke verhalen, interviews, blogs en nog veel meer.  En komt ons eerste boek uit in eigen beheer: de Kalahari Roos van Emmanuel Claessens. Stay Tuned!

 

Andere leuke artikelen over het onderwerp:

https://www.psychologytoday.com/blog/all-about-sex/201410/effective-self-help-women-low-or-no-sexual-desire

http://www.psypost.org/2017/01/self-help-books-erotic-fiction-equally-efficient-treating-low-sexual-desire-women-study-finds-46817

meer lezen 1 Berichten

zo

26

feb

2017

Onder de brug in Rotterdam-Zuid

Voor een prachtige wedstrijd, uitgeschreven in samenwerking met VPRO, Canvas en Vlaas-Nederlands Huis De Buren, stuurde ik het onderstaande verhaal in. Een zeer vrije vertaling van het verhaal "the girl under the bridge'' dat ik schreef voor Eroticon 2017.
Ik won er helaas geen prijs mee, maar ben desalniettemin wel blij met het verhaal. Hoop dat jullie het ook mooi vinden :).

 

 

meer lezen 2 Berichten

zo

26

feb

2017

2e ronde: de ongemakken van een lange-afstands-liefde

 

Ronde 2 in de Marathon. Mt de boodschap: verwerk in een erotisch verhaalte van 100 woorden dat voor 75% uit dialoog bestaat de zin"dat komt ervan als je geen betrouwbare WiFi hebt.

Ga er maar aanstaan! Niet mijn meest broljante stukje, maar het heeft me toch een ronde verder geholpen. Ik sta nu 10e in het klassement van 38. Dank voor de stemmers!

 

De ongemakken van een lange-afstands-liefde

‘Eindelijk, hij doet het weer. Ik zie je schatje,’ zegt hij, ‘Ik verlang echt verschrikkelijk naar je.’

‘Oh, laat eens zien dan?,’ daag ik uit.

‘Hmm, geef me je kont eens, dan heb je me zeker hard.’

Ik doe mijn jurkje omhoog voor de webcam.

‘Zo’n zin in dat zachte witte vlees te bijten.’

‘Kijk nou maar lief, hoe ik mijn billen spreid en mijn natte vinger naar het poortje van onze hemel laat glijden.’ 

Ik hoor gekreun en dan ineens niets meer.

‘Damn, alweer, ging net lekker,’ smst hij me.

‘Dat komt ervan als je geen betrouwbare Wifi hebt.’

 

meer lezen 1 Berichten

za

18

feb

2017

Auteurisme

Zie jij jezelf als schrijver of auteur? Stel dat iemand jou vraagt wat je doet in je leven, neem je het schrijverschap of auteurschap in ogenschouw als optioneel antwoord?



Eerlijk gezegd heb ik me soms wat verbaasd de afgelopen maanden in de voorbereidingen van EroScripta. Er zijn veel leuke, spannende, goede bloggers en verhalenschrijvers in eroticaland. Echt waar! Natuurlijk zijn er ook bij die minder de aandacht krijgen en dat is best wel eens terecht. Maar daar gaat het hier niet om. Want over smaak valt niet te twisten. Zelfs als het heel goed is geschreven, kan het zijn dat de inhoud de lezer niet aanspreekt. Wat de een opwindend vindt, vindt de ander niets. En andersom. Ik heb blogs gelezen bijna zonder punten en komma’s. Verhalen zonder hoofdletters. Maar waarbij de verhaallijn zo ingenieus leuk, geil of sexy was dat ik snel over al die mankementen heen kwam. Zo gaat dat bij erotica, nog veel meer dan bij andere genres.

 

Ik heb veel, heul veel, mensen gesproken. Mensen die schrijven, die dichten, de bloggen, die denken, die andere mooie kunsten bedrijven, in de samenhang met erotiek. En in onze gesprekken hoorde ik met regelmaat zoiets als: “ik maak ook wel eens verhaaltjes”. Een bescheiden opstelling. “Gewoon voor mezelf, omdat ik het leuk vind. Als uitlaatklep.” Tja, dat kan natuurlijk en dat is prima. Maar waarom dan toch dat blog? Goed of niet goed, populair of niet populair, in een boek of op een blog: schrijven schrijvers die openbaar gaan niet ook om te worden gelezen? Nee dus. Sommigen blijven zichzelf zien als pure hobbyist. “Ach, voor die paar mensen die dat leuk vinden…”. 

 

Jammer vind ik dat. Want ook als hobbyist mag je best ambities hebben. Zoveel verdienen als E.L. James is misschien teveel gevraagd, maar het is ook leuk om jezelf uit te dagen en beter te worden. Jezelf bloot te geven, je te laten bekritiseren en daarvan leren vereist kracht van de schrijver. Standvastigheid en het verlangen naar succes. Beter worden en succesvol zijn heeft niets met geld te maken. Jezelf verbeteren is een intrinsieke ambitie. Ik zie met regelmaat dat schrijvers zich gekwetst voelen bij kritiek. Zich afgekraakt en afgewezen zien. Draai het eens om, zou ik zeggen. Kritiek krijgen en luisteren naar goede tips, maken jou een nog betere schrijver. Het biedt je kansen.

 

Neem jezelf gewoon serieus. Het feit dat je schrijft, is bijzonder. Dat je erotica schrijft is uniek. Daar mag je trots op zijn. Want van die duizenden en duizenden auteurs in Nederland, zijn er niet veel die de stap naar erotica durven te maken. Erotica schrijven is heel intiem. Het geeft ook iets bloot van de voorkeuren van de auteur. En het is verhipte moeilijk een geile tekst te maken die ook nog steek houdt. Dat leer je niet in één verhaaltje hoor.

Mijn ervaring is, dat als je je open durft te stellen voor je collega’s en criticasters, je veel meer en sneller ontwikkelt. Geloof me, iedere schrijver worstelt met dezelfde kwesties. Dus waag die stap eens, en durf groot te denken. Stel jezelf een doel. Zoveel lezers per blog. Zoveel verkochte exemplaren van je boek. Think big, start small. 

 

Ga eens naar de workshops van onze partner EWA Nederland. Zij bieden je een basis die houvast biedt. Zoals je bij het leren van een dans eerst de stapjes bestudeert en uit je hoofd leert, voor je vrij gaat bewegen. Ritme en cadans om op terug te vallen als het even scheef gaat. 

Gelezen worden en luisteren naar hoe anderen het deden. En dat verweven met jouw eigen stijl, je eigen voorkeuren. Experimenteren met nieuwe invalshoeken die je wellicht vanuit jezelf nooit ontdekt had. 

Ga ze halen, die tips. Laat je lezen. Vergroot je leespubliek. Leer leer en leer van de “rotten in het vak” die net zo begonnen zijn als jij. En geniet van het groeiproces. Jubel over je eerste positieve commentaar, recensie of gewonnen wedstrijd. En laat geen traan als het minder goed bevalt. Er is altijd een nieuwe bladzijde.

 

Daar leer je het allermeeste van. De sprong maken naar jezelf serieus nemen als schrijver, ambities durven hebben en kleine of grote doelen stellen: auteurisme noem ik het. 

 

Als je echt goed bent, neem eens contact op met EroScripta. Wij geven Nederlandse erotica uit in de vorm van e-boeken. En ondersteunen om je lezersbereik te vergroten, bieden je boek aan op onze exclusieve website (die 2 april 2017 online gaat) en promoten jou als auteur. 

 

Laat je niet weerhouden. 

Het ergste dat je kan overkomen is dat je een nog betere schrijver, dichter of blogger wordt!

meer lezen 0 Berichten

za

18

feb

2017

In mijn blootje

Ik ben vóór naakt en bloot, dat is zeker. Niet dat ik nu de hele dag de kleren uit wil gooien, of iedereen zonder kleding wil zien (echt niet!). Maar de blote mensch is mooi, vind ik. A Piece of Art.
Voor mij bestaat er geen ‘’ideaal-plaatje” wat betreft het menselijk lichaam. Ik hou van dun, ik hou van dik, ik hou van lichamen die worden gedrágen door de bezitter ervan. Van lichamen waaraan je kunt zien dat ze van het leven houden. Lichamen met Lust. Mij krijg je niet warm met de gestilleerde spillebeentjes en minibilletjes die dagelijks strakgetrokken langs de tijdlijn van twitter passeren.  Echte lijven wil ik, van echte mensen die Leven. Waarin de spieren bewegen, de buik mee-ademt, er billen zijn om in te bijten, armen zijn om vast te houden. Inclusief putten en butsen.

Ik ben niet preuts, verre van. Ik vind het aangenaam te laten zien wat ik in huis heb, bekeken worden kan behoorlijk opwindend zijn.   Nog leuker vind ik het naar lichamen van allerlei pluimage te kijken, in de meest bijzondere verpakkingen.

Bloot en naakt. Het is toch een kleine kwestie in huize Daen. Mijn lijf lééft, met mij mee. Het heeft zo haar goede als minder goede dagen, al naar gelang ik me voel als bezitster ervan. Waar ik op de goede dagen zonder problemen flanerend in den bloten kont achter het fornuis sta, hebben de minder goede dagen meer behoefte aan beschermende verhulling.  Naakt maakt kwetsbaar. 

Uberhaupt vind ik het ook wel wat hebben, verhullen. Raden wat er onder zit. Een voor een afpellen en bij ieder blootgevallen stukje huid je verbazen hoe het voelt en ruikt en smaakt. 

Lange kousen waardoor je benen een centimeter of tien langer lijken. Mooie korsetjes die de busten over de top duwen. Strakke boxers die een erectie prachtig laten uitkomen.

Daarentegen gaat er ook niets boven het warme blote lijf van Lustgenoot op een koude avond, diep onder de dekens tegen elkaar aan geplakt. Er hoeft niet van liefde te worden gesproken, die vloeit vanzelf over en weer door de zachte huid die elkaar aanraakt op een zo groot mogelijk oppervlak. 

Zijn vingertoppen die zacht over mijn rug glijden, strelen eigenlijk mijn ziel. Pas als zijn vingers transformeren naar instrumenten om me te prikkelen, knijpen en vastgrijpen transformeert mijn lijf zich mee van bloot naar naakt. En de lijfelijke zinnen van verbonden geborgenheid zich langzaam verplaatsen naar geile lust. 

Naakt is een kwestie, omdat het iets anders is dan bloot.  Bloot vind ik makkelijk, maar naakt ligt wat gevoeliger. Naakt betekent dat mijn lijf laat zien hoe ik me voel. Naakt betekent open zijn. Ik kan me naakt voelen met kleren aan, zeker als mijn lief me opneemt met zo’n je-weet-wel blik. Misschien moet ik zeggen, enigszins aangedikt, dat bloot betekent dat mijn lijf onbedekt is en dat naakt betekent dat mijn ziel geen verhulling heeft. 

 

Een jaar geleden had ik een fotoshoot met een bekende en fantastische fotograaf. Zonder kleding, zonder make-up, zonder flatterende lichten en zonder retouche. Ik voelde me toen niet naakt, ik was gewoon bloot en stond volledig in mijn kracht. Binnenkort, de datum weet ik nog niet heel precies – kan best nog even duren-, komt de serie foto’s in het publiek. Niet alleen van mij, maar van een heleboel mensen. Ik ben er heel trots op dat ik er tussen mag staan.

Maar zo sterk als ik me toen voelde, zo naakt voel ik me nu.  Duizend ‘wat als’ scenario’s vliegen door mijn hoofd.  Eeuwenoud en generatieslang calvinisme dat zich in mijn genen bevindt, roert zich in de donkere nacht. Me terugtekken zou ongelooflijk hypocriet zijn, vind ik. Dan kan ik mezelf niet meer aankijken. Natuurlijk wil ik dat ook niet. Ik wil best over mijn eigen taboe-drempel heenstappen en het lijf dat me al zoveel heeft gegeven in liefde en respect laten zien. Maar het liefste zou ik, nabij de publicatiedatum, even in Timboektoe zitten. En pas terugkomen als mijn naaktheid gewoon weer bloot is.

meer lezen 5 Berichten

zo

12

feb

2017

Waarom EroScripta een goed idee is!

Enige tijd geleden was ik in London. Een heerlijke stad en een mekka ook voor lees-en schrijffanaten zoals ikzelf. Omdat ik zelf erotica schrijf en heel graag lees, spoedde ik me dan ook opgetogen naar De Grootste van Allemaal: Waterstones nabij Picadilly.

Vier enorme verdiepingen met een gigantisch vloeroppervlak en van alle markten thuis.

Dacht ik. Na rijen Grote Klassiekers te hebben bewonderd, vroeg ik een van de verkoopsters of er ook een afdeling Erotica was. En die was er! Hoezee! Dat in zichzelf was al bijzonder, want bij de meeste boekhandels is een eigen kast voor erotische literatuur de grote afwezige.

 

Achterin bij de tweede verdieping vond ik, om de hoek, inderdaad een hele kast vol. Na de eerste opwinding evenwel, zonk de moed me in de schoenen. Behalve de eeuwige en dezelfde vijtig tinten in zes verschillende versies, werd ik niet erg gelukkig van de titels die ik aantrof: ‘Ooh lala’, ‘Playing easy to get’, ‘In too deep’....allemaal soft porno en zonder al te veel, uhm, diepgang zal ik maar zeggen. Nu is dat ook best leuk, maar in het gerenommeerde Waterstones had ik toch gehoopt iets van enig literair gehalte aan te treffen.  Madame Bovary en Lolita waren slechts te vinden bij de betreffende letter van het alfabet bij de auteur in de enorme hoop ‘algemeen en romans’.

 

Onderweg naar ons schone kikkerlandje begon ik me er zelfs een beetje over op te winden. In boosaardige zin, in dit geval. Hoe is het toch mogelijk, dat er zoveel prachtigs wordt geschreven en dat de auteurs met zoveel moeite worden uitgegeven? En nog erger: dat goede erotica zo moeilijk te vinden is? Ik begon een speurtocht op internet. Zelfs op Bol.com en Kobo vind je maar een paar erotische werken die het porno-entertainment ontstijgen. En verder weer dezelfde 50 tinten grijs, rood, paars  en andere kleuren. Hier en daar wat BDSM ervaringen en verder talloze boekjes van de eromantica, vertaald en in productie gedraaid, niveau bouquetreeks (begrijp me niet verkeerd, ook lekker om te lezen, maar niet waarnaar ik in dit geval op zoek was). 

 

Conclusie: het is onterecht triest gesteld in boekenland als het om erotica gaat. Terwijl er zo veel uitstekende schrijvers zijn. De Hollandse erotica is weggestopt, versnipperd en gratis weggegeven op websites die je moet kennen.

En zo is het allemaal begonnen lieve lezers. Met mijn eigen frustratie. Bij een korte rondvraag bij EWA bijeenkomsten (erotic writers and artist)  concludeerde ik al snel dat ik zeker niet de enige ben. 

En, zo leerde mijn moeder mij altijd, als je ergens niet tevreden mee bent, doe er dan wat aan.

 

Bij deze. EroScripta wil precies dat platform zijn dat nu zo ontbreekt. De plaats waar je laagdrempelig en met lage kosten prachtige erotica kunt lezen, van talentvolle Nederlandse schrijvers. Ik kijk er naar uit je daar terug te zien.

Ps: heb je 2 april al genoteerd in je agenda? Dan gaan we lanceren.
De EroScripta website én de eerste publicatie van Emanuel Claessens:
De Kalahari Roos!


Ppss: als je het initiatief van EroScripta een warm hart toedraagt en wilt bijdragen aan de opstart, lees dan hier hoe je kunt deelnemen aan de eerste digitale boekhandel en uitgever van erotica. In ruil ontvang je eem goede deal. We zijn al bijna op de helft dus er kan zeker  nog wat bij.

meer lezen 0 Berichten

za

11

feb

2017

1e ronde: Reciproque Geste

2017: een nieuwe marathon!
Jawel, voor het derde jaar doe ik mee. Met weer nieuwe ijzersterke schrijvers en schrijfsters. En een jury en een nieuw puntensysteem. Spannend! 

De eerste opdracht luidde: scrijf een tekst tussen de 20 en 50 woorden met een erotische metafoor,

Ik sprokkelde wat puntjes en al was ik zelf heel tevreden met mijn inzending, ik wist de jury en het publiek nog niet te overtuigen. Hard aan de slag dus voor de tweede opdracht! Lees hier de uitslag en hieronder natuurlijk mijn tekst.

 

Reciproque Geste

Zijn gezicht glinstert van mij, van mij alleen, en ik lik hem af tot hij opstaat. Terwijl hij zijn riem openmaakt, streel ik mijn kloppend hart naar hernieuwde zinnen. 

Ik ben ongeduldig; ik wil hem, diep in mijn keel, glijdend langs mijn tong, tot zijn witte parels met mij versmelten.

 

meer lezen 1 Berichten

za

04

feb

2017

Over onze nieuwe auteur en de wondere wereld van SEO en UX

Foto @Studio Raw Edge
Foto @Studio Raw Edge

EroScripta is goed onderweg om De Website te lanceren voor goede en betaalbare erotische e-boeken.  

 

 

Beste nieuws is dat de eerste deal met een fantastische auteur rond is! Auteur Emanuel Claessens. En daar ben ik zeer blij mee. Want ik weet zeker dat heel veel lezers zijn bevreemdende,  erotische en naar het donkere neigende verhalen prachtig zullen vinden. 

De datum van de lancering, 2 april, komt snel dichterbij. Een prachtige uitgave maken van Emanuels eerste boek is daarbij het minst ingewikkelde, want de ijzersterke verhalen staan al klaar. Ook hebben we een huisfotograaf, die net zo enthousiast is als ik.
Ik werkte al eerder met hem voor de cover van mijn Lustkronieken – Hans Stakelbeek. Hij maakt ook voor Emanuel’s boek – De Kalahari Roos – de cover. Binnenkort hebben we de shoot.

Waar ik ook enthousiast van word is dat ik de perfecte locatie heb voor de lancering van de website en de boekpresentatie van De Kalahari Roos als eerste uitgave. Nee nee, ik verklap het nog niet, maar het is wel een unieke plek in de buurt van Rotterdam, dus noteer dat maar alvast.

Last but definitely not least, heb ik het eerste verhaal binnen voor het unieke EroScripta Boekje, dat iedere investeerder exclusief  ontvangt. En heb ik de toezegging van een opwindend sappig verhaal een superleuke dame, die al eerder in de EroScripta Schrijfwedstrijd het publiek wist te behagen. Wie dat is? Ook dat verklap ik lekker nog even niet.  Een beetje plagen verhoogt de feestvreugde nietwaar?

De grootste uitdaging is en blijft de nieuwe website. Want de lezers willen natuurlijk makkelijk kunnen vinden waar ze naar op zoek zijn. Via Google en andere browsers onze website en eenmaal op de website alle heerlijke verhalen, interviews en blogs.  

Nu heb ik al jaren een simpel en eenvoudig website-je die grondig aan vernieuwing toe is (www.lizadaen.nl). Toch functioneert het prima. De website van EroScripta is evenwel andere koek. De afgelopen weken tuimelde ik een hele nieuwe wondere wereld in van nieuwe termen. 

SEO (Search Engine Optimalization) ken ik wel en ook de term UX (User Experience) heb ik wel voorbij horen komen. Maar wat dacht je van Customer Journeys, Verticals, Google Keyword Planners, Spends,  Search Console? Allemaal woorden die ik ergens aan de klepel heb zien hangen en waarvan ik geen idee had waar de Grote Klok nu eigenlijk voor diende.

Voor ik wist was ik met allerlei kaartjes aan het rommelen en aan het kwartetten om alle rubrieken en functies die op de site moeten komen op de juiste plek te krijgen. Alles in logische volgorde en makkelijk te vinden om de gebruikers-ervaring te optimaliseren. Het lijkt zo simpel, maar tjoeme, het is echt een hele klus. Een verhaal schrijven gaat me beter af.

Hoe dan ook: de trein dendert een nieuwe toekomst voor uitgeven tegemoet en het is opwindend mee te reizen.  Je bent van harte welkom ook in te stappen.  Lees hier welke leuke deal EroScripta voor jou heeft om mee te doen met dit unieke concept.

Ik ben nog niet grootscheeps begonnen met de crowdfunding. Maar de eerste donaties zijn al binnen en dat is absoluut super! Ik ben er nog niet, al heb ik alle vertrouwen dat de € 1.900,- die nodig is om online te gaan met de eerste uitgave gewoon gehaald gaat worden.

meer lezen 0 Berichten

zo

22

jan

2017

Investeer in EroScripta

Investeer in een andere vorm van uitgeven, met een uitgever die gespecialiseerd is in Erotica!

 

 

 

 

 

Droom even mee: ‘Prikkelende erotische boeken die bij jouw smaak passen, van goede kwaliteit zijn, betaalbaar zijn en waarvan je kunt genieten waar en wanneer je maar wilt.’ 

Vind je dit een mooie droom?
Dan is EroScripta De Plaats waar je binnenkort terecht kunt.

 

EroScripta biedt jou een goede deal voor je kleine investering!

EroScripta is de gespecialiseerde intermediair tussen de liefhebbende lezer en getalenteerde Nederlandse schrijvers van erotica. Wij richten ons op het publiceren van hoogwaardige literotica in de vorm van e-boeken.  Met een interactieve website, waar je online tegen betaalbare prijzen in een handomdraai de beste boeken en verhalenbundels 24/7 kunt downloaden. Je leest ze op je tablet, je PC en je telefoon, waar en wanneer je maar wilt.

 

IJzersterke auteurs met prachtige zinderende bundels staan al klaar. Marketing, strategie, software en samenwerkende partners: het is allemaal al geregeld. Behalve de kern van de zaak: de website.

De website vraagt om kennis en expertise, voor een interactieve webwinkel en een community-platform. Kennis en expertise zijn er, wat nog nodig is, is het geld. En daar kun jij bij helpen.

 

What’s in it for you? Hoe onze crowdfunding werkt!

EroScripta wil jou graag een mooie aanbieding doen. Omdat we geloven in de betrokkenheid van onze lezers. Voor een kleine investering, krijg je meer dan het dubbele terug! En kun je trots zijn op jouw steun bij het opzetten van een heel nieuw concept van uitgeven.

Je bent niet alleen als eerste gratis lid van onze Community, waar je je favoriete EroScripta schrijvers kunt onmoeten, je krijgt ook kortingen of gratis downloads van de nieuwste uitgaves en nog veel meer!  Lees hieronder wat we je kunnen bieden.

 

Deal 1: leg € 10,- in en krijg € 30,- terug

Voor € 10,- ontvang je 20% korting op de eerste 5 publicaties (kortingswaarde € 5,-) en krijg je een gratis ‘strippenkaart’ voor 5 boekpresentaties en 5 voorleessessies (ter waarde van € 25,-). Bovendien ben je dan direct lid van de EroScripta Community. Als dank voor het vertrouwen krijg je een gratis EroScripta welkomstboekje ter waarde van € 2,99 met drie unieke verhalen van drie topauteurs!

 

Deal 2: leg € 50,- in en krijg € 100,- terug

Voor € 50,- inleg krijg je de eerste 10 publicaties gratis (ter waarde van 50,-) EN ontvang je een gratis ‘strippenkaart’ voor 10 boekpresentaties en 10 voorleessessies (ter waarde van € 50,-). Je bent direct lid van de EroScripta Community. Als dank voor het vertrouwen krijg je een gratis EroScripta welkomstboekje ter waarde van € 2.99 met drie unieke verhalen van drie topauteurs!

 

Waarom EroScripta een goed idee is!

EroScripta is de specialist in moderne hedendaagse zinnenprikkelende erotische literatuur. Kwaliteitsvolle hoogwaardige literotica in verschillende genres, vindbaar en beschikbaar waar en wanneer je maar wilt voor lage prijzen! Zonder zoeken in boekhandels die het genre ‘erotica’ negeren, zonder urenlang neuzen in webshops waar altijd maar dezelfde vertalingen en vijftig tinten staan in alle varianten. Gewoon goede boeken van Nederlandse auteurs, die onterecht moeite hebben voor een habbekrats te worden uitgegeven door het risicomijdende boekenklimaat. Goede boeken die ook voor de schrijvers verdiensten opleveren.

 

EroScripta biedt een Community, waar je gratis lid van bent. Hier heb je contact met je favoriete EroScripta schrijvers, je leest er interviews, recensies, agenda-tips, activiteiten en maakt contact met medelezers die ook lid zijn. We belonen trouwe lezers met abonnementen, waarmee je kortingen krijgt op alle publicaties en activiteiten!

Voor de auteurs maken wij een wezenlijk verschil. Eerlijke verdiensten, volledige begeleiding in redigeren, opmaak, marketing en het organiseren van activiteiten en  moderne promotie direct bij de juiste doelgroep. Eindelijk een podium waar de erotici tot hun recht komen.

 

Doe mee en prikkel je zinnen!

Door te investeren in EroScripta, maak je een heel nieuw concept van uitgeven mogelijk. En maak je voor jezelf goede erotische verhalen snel toegankelijk. Dus: maak snel gebruik van onze aanbieding. Je kunt meedoen tot en met 31 maart 2017.
Op www.lizadaen.nl/bestellen kun je direct meedoen.

 

Wat zijn je risico’s?

Even eerlijk: dit is mijn droom! Ik zet alles op alles om van EroScripta een knallend succes te maken. Maar het leven bestaat uit risico’s en dus is er ook het risico dat het niet lukt. Dan ben ik mijn droom en jij je investering kwijt.

 

Contact

Op de website van www.lizadaen.nl/eroscripta lees je de voortgang van het project.

Heb je nog vragen, mail dan gerust naar eroscripta@gmail.com of ga naar https://www.lizadaen.nl/eroscripta/contact-met-eroscripta/  en vul het contactformulier in!

meer lezen 0 Berichten

zo

22

jan

2017

Hentai

Zo af en toe beland ik op de meest vreemde plaatsen. Dan weet ik niet eens waarom en hoezo, ik ben er gewoon ineens. Ik kijk om me heen en alsof er een speciaal radar aangaat, word ik naar de erotische kant van de zaak toe getrokken. Je kunt mij in de meest charistelukke omgeving zetten, of in de Disney-store, met mijn dirty-mind ontdek ik erotiek in het onverwachte.

Nou ja, vandaag dus. Ik kwam terecht in een Anime-winkel. Ken je  de Japanse Anime (tekenfilms) en Manga (strips)? Ik vind het enig!  Het lijkt allemaal zo onschuldig....not! Meisjes met superpowers, staartjes en sokjes en lieve stemmetjes en een superkort rokje. De meest uitzinnige uitdossingen, voor heren en dames. Stereotypes en archetypen, verpakt in avant-garde en futuristische outfits en settings. Helden en anti-helden, goed en kwaad, onschuld en verborgen erotiek, heerlijk, een prachtig speelveld.

Enniewee, ik stond ineens midden in die winkel en achterin de zaak bleek een lokaal-ieniemienie-anime-event gaande te zijn. In de pauze stroomde de shop vol met uitgedoste cosplayers. Best geil, van die meiden met gekke pakken, strakke hoge laarzen met plateauzolen en enorme roze pruiken waar Liza Daen van watertandt. Ik keek mijn ogen uit en genoot vanuit een hoekje met volle teugen. Na tien minuten was de pret weer over, want de uit de kluiten gewassen puberts haastten zich naar binnen voor de volgende film. In mijn hoekje keek ik zo wat om mij heen. In een winkel met duizenden manga in tientallen kasten, bleek ik voor de kast met Hentai te staan. Alsof het universum dat zo voor mij had uitgezocht.

 

Tja, wat doe ik dan? Ik pak er eentje, blader wat, en dan is het hek eigenlijk al van de dam. Voor iedere fetisj een eigen reeks. Die Japanners kunnen er wat van hoor, met die fetisjen. Ik heb heimelijk staan smullen in mijn hoekje, want het is natuurlijk onbetamelijk het pubertvolk openlijk te shockeren met een oververhitte Liza. Ik ben wel wat gewend, dat zal geen betoog hoeven, maar ik keek mijn ogen uit. En wat me het meest intrigeerde, waren de tientallen boekjes over de heren- liefde in een boeketreeks-achtige verhaallijn. Homo-erotiek in een boeketreeks? U begrijpt, mijn nieuwsgierigheid werd onstuitbaar! 

Verhaallijn:  Jongens die succesvol zijn en tegen hun geaardheid vechten omdat het niet wordt geaccepteerd door rijke vader, maar tegen wil en dank verliefd worden op de arme huisknecht die voor zijn gevoelens uitkomt. Uiteindelijk worden ze door de passie overmand en nemen ze elkaar ondersteboven en achterstevoren. In geuren en kleuren, zonder enige terughoudendheid uitvergroot uitgebeeld. Zelfs het druppeltje op de enorme eikels ontbreekt niet. In het tweede boekje kwam ik, na de bekende worsteling van de hoofdpersoon, terecht in een enorme orgie, waar de druipende pikken, vastgenagelde billen en de zaadstralen me in de ogen spoten. Brrrrrr!

 

De jongedame van de shop (zelf overigens ook in een alleraardigst pakje en twee staartjes) liep net langs toen ik watertandend een derde exemplaar uit de kast toverde. Ze hield even in, keek om zich heen en boog zich discreet naar me toe. 

‘U weet dat dit de Hentai sectie is toch? Hier staat alleen maar ero-manga. Voor de gewone manga kunt u aan de andere kant terecht.’

Zo schattig. Kennelijk zag ik er zo onschuldig verbaasd uit, dat ze zich genoodzaakt voelde me gerust te stellen. Ik glimlachte breed en vertelde dat Hentai juist mijn bovenmatige interesse heeft, niet in het minst omdat ik zelf een ero-schrijfster ben. En, voegde ik direct toe, ik razend benieuwd was wie dit soort boekjes kopen, aangezien ik eigenlijk nooit mede-kinksters in deze winkel heb gezien.

‘Nou,’ zei ze enthousiast, ‘dat is nog best eigenaardig! De meeste van dit soort manga verkoop ik aan vrouwen tussen de 19 en 25 jaar! Ik heb daar eens over gesproken toen ik op een anime-event was. Zoals mannen het heerlijk vinden om naar twee vrouwen te kijken, zo kijken vrouwen graag naar twee of meer mannen. Maar echte porno zonder romantiek en emoties slaat minder aan onder die doelgroep. Juist het hele lijden en de worsteling er om heen blijkt aan te slaan.’ 

 

‘Maar dat is geweldig’, zei ik, ‘en wie kopen dan die fetisj-strips?’
Nu wilde ik het fijne ervan weten ook. Dat bleken vooral jonge mannen te zijn, hier en daar vergezeld door een jongedame. 

Hoe meer ik keek, hoe enthousiaster ik werd. Een in het westen verborgen schatkamer lag hier zomaar! 

 

Ik ben eens in Japan geweest. Ik herinner mij een keer in de ochtend metro, tussen de slaperige werkende burgers en opgetogen kinderen in schooluniform, dat een heel gewone keurige nette stropdas-meneer naast me ging zitten en zijn manga tevoorschijn haalde. Die manga’s worden veel in het openbaar vervoer gelezen moet u weten. Met een lichtbruin papiertje er om heen.  Je kunt zoiets niet helpen, dat je oog er dan even opvalt bedoel ik. Het bleek een uiterst heftige strip, waarin een onschuldige deerne met enorme borsten in de touwen werd geslagen, en een woeste man met een enorme penis haar op het punt stond dramatisch te nemen, tegen haar wil. Destijds was ik verbijsterd, dat zoiets gewoon in de metro werd gelezen alsof het de krant was. Gaandeweg de tijd leerde ik, dat het volstrekt normaal was. ‘Do, don’t tell,’ zo gaat dat in Japan. Niemand lijkt er echt van op te kijken. Terug naar mijn winkelavontuur.

‘Als u ero-anime interessant vindt, heb ik nog meer leuke dingen hier staan,’ ging het meiske verder. Ik werd meegenomen naar een wand met vitrines. In de laatste vitrine in de hoek stonden een paar beeldjes. Heel mooie, uiterst vermakelijke en geile posities van Anime heldinnen. Prachtig! Waren ze niet zo prijzig, had ik er zeker eentje meegenomen.

Helaas miste ik wel het equivalent van heren in dezelfde hoedanigheid. Emancipatie is dan wel doorgedrongen in mainstream Anime, maar nog niet in de erotische variant hiervan, concludeerde ik.

Ik doe deze week nog wat research en ga volgende week terug om er enkele aan te schaffen.  Sterker nog: ik overweeg er zelf eentje te schrijven met een uitermate leuke tekenaar die ik ken.  In de meest geemancipeerde variant die ik kan bedenken. Leuk, nieuwe inspiratie! 

meer lezen 0 Berichten

vr

20

jan

2017

8 krachtige redenen om Erotica te lezen!

De laatst paar weken ben ik nogal afwezig op social media en mijn blogs. Dat heeft een goede reden: ik ben bezig om een website in te richten voor lezers en auteurs van literotica. Ik blaas daarmee mijn droom een nieuw leven in: EroScripta. 

Het gaat hier niet om gratis leuke losse verhalen, daar hebben we het heerlijke EWA Nederland voor. 

EroScripta richt zich op het publiceren van kwaliteitsvolle boeken en verhalen van talentvolle auteurs, gepresenteerd als een e-boek en te downloaden tegen een zeer schappelijke prijs.  EroScripta als intermediair tussen de liefhebbende lezer en de erotica auteur dus.

 

Natuurlijk kost het opzetten van zoiets ambitieus geld. Dat ben ik  nu hard aan het zoeken en vinden, want mijn portemonnee is zeer beperkt. En om geld aan te trekken, heb je een goed plan nodig om te kunnen laten zien en over te sparren.

Dat maken van zo’n plan is dus heel belangrijk. Ook omdat het je focus scherp stelt en je onverwachte vragen tegenkomt die heel interessant blijken te zijn. Een van mijn sparringpartners, naast mijn wijze Lustgenoot, is een ervaren ondernemerstrainer.
Hij kent de wereld van erotica helemaal niet en vroeg, mijn plan kritisch lezend: waarom zouden mensen in het algemeen erotica willen lezen? Ja zeg, dacht ik, omdat het leuk en geil is natuurlijk! Maar ik voelde zelf ook wel dat dit wat al te oppervlakkig was.  Jullie kennen mij: als ik het niet weet, dan zorg ik dat ik het wel weet! 

Ik struinde internet af, belde met schrijvers en met lezers, lag uren voor de open haard met Lustgenoot te debatteren en hield zelfs een kleine enquête onder een selecte doelgroep. De uitkomsten waren zo verhelderend, zowel voor mijn sparringpartner als voor mijzelf, dat ik die graag met jullie deel.  
Dus hier komen ze: 8 krachtige redenen om Erotica te lezen!

1 Life Sucks, Fantasy Rules

Je hoeft het journaal maar aan te zetten en je weet: life sucks. Ook je eigen leven is niet altijd makkelijk: werk, relaties, studie,  geld, kinderen...doe het maar in deze veeleisende maatschappij. Heerlijk om dan te worden ontvoerd door een fantasie die ons raakt in het hart en het kruis. Even weg van de zorgen en het leven leven dat we allemaal hopen te leven. Pure en heerlijke ontspanning!

2 Spaanse Peper voor in de slaapkamer

Even eerlijk zijn: iedereen heeft wel eens een dip in zijn sexleven. Ja toch? We zijn druk, ziek, verveeld, overwerkt, hebben ruzie; niet iedere avond hebben we de energie om creatief te zijn in de slaapkamer met ons lief of een one-nighter. Het lezen van erotica brengt ons weer bij zinnen, het reikt ons geile ideeën aan om uit te proberen en onze partner te verrassen met een passionele begroeting!

3 Omarm je Lifestyle

Erotica is het speelveld van alles wat maar menselijk is. Onze diepste verlangens, onze grootste angsten, ons wereldbeeld en hoe we met elkaar als mensen omgaan: het zit er allemaal in. Laat je raken door de ervaringen, inzichten en verhalen van anderen! Omarm je lifstyle, je leven, je fetisj en je verlangen met erotica die bij jou past.

 

4 Voorspel

Uit ervaring weet ik hoe heerlijk het is: voorlezen! Ik laat me graag ontvoeren op het zware timbre van de stem van Lustgenoot die de meest pikante scènes vol spanning weet te brengen. Luisterend terwijl ik lig In het holletje van zijn arm, kan ik gaande het verhaal, onmogelijk van hem afblijven!

Ook als de drukte van de dag niet uit het lijf verdwijnen wil: een erotisch verhaal brengt je snel in een meer ‘sociale’ mood.

5 Hip en Happening om over te praten met je vrienden en vriendinnen

Niets leuker dan samen de meest geile details over tafel te gooien. Goede film of niet: hoeveel vrouwen gingen er ook alweer naar de film ‘’50 shades’’? State my case!

 

6 Inspiratie

Ja, soms kom je echt op nieuwe ideeën voor standjes, voor spannende dingen om te doen, je te kleden (of juist te ontkleden) op manieren die je zelf niet had kunnen bedenken. Je Partner zal dankbaar zijn voor de inspiratie die je opdoet bij het lezen van erotica!

7 In contact met je eigen sensualiteit

Seks is een van de meest elementaire basisbehoeften van de mens. Door religie, angst, opvoeding, cultuur en noem maar op, vergeten we wel eens hoe belangrijk seksualiteit en daarmee erotiek is in ons leven. Het lezen van erotica heft schaamte, blokkades en verwijdering op en brengt ons weer in contact met het sensuele wezen dat wij zijn. Erotica is heilzaam! Niet voor niets raden steeds meer relatie-therapeuten en trauma-therapeuten aan om minimaal een half uur per dag erotica te lezen! (dit is echt waar!).

8 Entertainment

Met alle heilzame, inspirerende, hippe en herkenbare elementen van erotica, laten we vooral niet vergeten hoe LEUK het is om erotica te lezen! Het is sexy, soms grappig, adembenemend, spannend en het neemt je mee in een verrukkelijke fantasiewereld. Erotica is top-entertainment!

Mocht je nou geïnspireerd raken en direct erotica willen lezen: de EroScripta verhalenbundel en Lustkronieken 1 en 2 zijn gewoon te bestellen op www.lizadaen.nl! 

meer lezen 0 Berichten

za

14

jan

2017

Figuur Squirten

Squirten, hoewel medisch controversieel, is een kunstwaardig ambacht, waarde dames en heren. Een ambacht dat valt te leren, getuige het door mij geprezen boekje van Verveine Fontijn ‘iedere vrouw kan ejaculeren’ (of kijk even op youtube naar deze link).

 

Squirten is niet iedereen van nature gegeven, maar wie het ambacht eenmaal heeft ontdekt en dat een beetje weet te cultiveren, kan nog leuke dingen beleven. Nu ja, bij mij gaat het meestentijds nogal ongecontroleerd en ongestuurd (hoewel Lustgenoot zonder bovengenoemd boekje te hebben gelezen een natuurtalent blijkt te zijn in het vinden van de juiste knoppen, dus als iemand hier de stuurman kan worden genoemd, wijs ik direct naar hem). 

Hoe dan ook, onlangs passeerde mij een filmpje in mijn zoektocht naar wat aangenaam verpozen voor mijn lief op afstand. Ik tikte in de zoekfunctie van de betreffende lekkere-filmpjes-site de zoekterm ‘’squirt” en daarbij kwam de site ‘’squirtamania” naar boven. 

Lordalmighty, daar moet je echt eens voor gaan zitten. Ik dacht dat ik wat bijzonders kon, maar geloof me, wat ik daar voorbij zag komen gaat alle voorstelling te boven.

Ik stuurde een van de fimpjes, voorzien van zo’n smiley die verbijsterd kijkt, naar de zich op afstand bevindende lustgenoot. Al snel kreeg ik een commentaar terug: ‘Ik ga even mijn duikbril zoeken!’

 

Inderdaad, het was niet sexy meer. Sommige overdaad schaadt. Spuitfestijnen waarbij blikjes van de bedrand worden gesquirt vind ik ook niet opwindend. Ongetwijfeld bestaan er mensen op de wereld die er wel een vonk in vinden en dat is prima. Nochtans vroeg ik mij af hoe deze dames het in vredesnaam voor elkaar krijgen. Op commando en op afstand en doelgericht een blikje van de bedrand squirten speel je niet zomaar klaar. U raadt het al: ik werd er nieuwsgierig van en een middagje oefenen was snel geregeld.  Nee, geen blikjes hoor. Bovendien heb ik geen bedrand. Maar bezien of het squirten te reguleren is, had wel mijn aandacht. Met klaargelegde handdoek en speelgoed, werd het een gezellige middag kan ik u vertellen.


En mijn bevindingen? Awel, ik kan het niet. Op commando en op afstand bedoel ik. Een paar handdoeken, schraalheid en een intense glimlach verder, heb ik moeten constateren dat het ‘lange-afstands-squirten’ niet tot mijn talenten hoort.

 

Lustgenoot vond het hele gedoe uiterst vermakelijk en na mijn rapportage stelde hij voor eens ‘’figuur-squirten’’ te proberen. Hij bedacht een mooi parcours voor me, waarbij zowel routine figuren als een vrije kuur de ruimte kregen. Met zichzelf als prominent jury-lid.

 

Ach, soms is het meedoen aan de wedstrijd leuker dan het resultaat. De nationale kampioenschappen ‘figuur-squirten’ zal ik niet winnen vrees ik. Maar de training was enig en verdient een hartelijke aanbeveling voor mijn mede-vrouwmensen!

meer lezen 1 Berichten

za

14

jan

2017

Chemie met de laborante

Ik hou niet van romantisch. Nooit gedaan ook. Romantiek is infantiel en draagt niet bij aan de doelstellingen van omgang met elkaar, zijnde: partnerschap, intellectuele verbinding, kinderen of gewoon omdat het lichaam sex nodig heeft op zijn tijd.

Er is niets mis met een goede beurt, daar knapt een mens van op. Dat is bij dieren niet anders, al staat bij hen de voortplanting centraler dan bij de mens. Romantiek en liefde zijn niets anders dan hormonen om te zorgen dat mensen copuleren en zo het voortbestaan garanderen. In de moderne tijd zijn we evolutionair ontwikkeld en hebben we dit echt niet nodig. Er zijn genoeg mensen op de wereld, voortplanting is volstrekt overbodig. Als we sex willen om te ontspannen, moeten we dat gewoon doen en niet zeuren over romantiek.

 

‘Picknicken in het groene gras, kijken naar de voorbij drijvende wolken, jouw hand die de mijne strelend vasthoudt.’

Op mijn werk kreeg ik het aan de stok met Roza, die sinds enige maanden verkering had met een of andere knul. Ze kon over niets anders praten en ik werd horendol van haar eindeloze gebabbel over wat hij had gezegd, welke film ze hadden gezien en dat hij haar hand had vastgehouden en ontbijt-op-bed-sessies die niemand interesseerden. Maar ik hield wijselijk mijn mond en probeerde zoveel mogelijk op een ander werk-eiland in het laboratorium te staan als ze weer aan de gang ging. Net zoals een kat die juist voor de voeten gaat zitten bij de mens die hem het meest verafschuwt, volgde Roza me door het hele lab om haar domme verliefdheid over me uit te strooien. Op een dag werd het me teveel.

‘Roza, alsjeblieft, ik heb echt geen zin meer om dat gekir aan te horen,’ snauwde ik tegen haar. Roza keek me diep gekwetst aan. 

‘Hij gaat me anders wel ten huwelijk vragen, zeker weten. Waar doe je zo moeilijk over Katy, bang dat je zelf nooit aan de man zult komen? Koude kikker!’ kaatste ze terug.

Geheel tegen mijn gewoonte in, liet ik me gaan in de emotie en oreerde over de onafhankelijkheid van de vrouw, het achterhaalde concept van het huwelijk, de idiotie van monogamie en dat vrouwen beter af zijn zelfstandig door het leven te gaan. Uiteindelijk mondde dit uit in een openlijke rel waarin we kijvend en scheldend elkaar voor rotte vis uitmaakten. Mijn leidinggevende greep in en stuurde ons naar huis.

 

‘Hij lachte naar me, de zon op zijn gezicht en zei dat ik zijn soulmate was.’

Roza en ik de negeerden elkaar de volgende dag, de rust herstelde aan de oppervlakte en ik deed net of het hele voorval niet had plaatsgevonden. 

Totdat ik een paar dagen later een brief ontving van personeelszaken met het verzoek me te melden bij mijn HR-manager voor een ‘serieus gesprek’ over ‘het incident’.  Ik huiverde. Gedoe en gedinges, daar zat ik helemaal niet op te wachten.

‘Houdt mijn hand vast liefste, loop met mij naar het einde van de regenboog en zeg dat ik de enige ben, de enige.’

 

Met lood in mijn schoenen klopte ik op de witte deur, waar het zwarte bordje ‘Maurits Devonport – HR-manager’ opvallend tegen afstak. Een mannenstem riep ‘binnen!’.

Maurits zat achter een groot bureau met stapels papieren om zich heen en was verdiept in het schrijven op een rapport. Zijn haar zat in de war en zijn overhemd was duidelijk niet gestreken.

Na een minuut keek hij op, realiseerde zich dat hij onbeleefd was en sprong op.

‘Ga zitten, ga zitten. Katy is het niet? Wij hebben elkaar nog niet eerder ontmoet geloof ik, ’ 

Maurits klonk hartelijk en stak zijn hand uit. Hij was iets langer dan ik en had warme zachte handen met een stevige greep. Ik constateerde dat hij ongebruikelijke groene ogen had en nam plaats op de stoel voor zijn bureau.

‘Warme handen, handen die zich om mijn vuisten vouwen, handen die me strelen...’


‘Je leidinggevende heeft me gevraagd met je te praten Katy. Hij maakt zich zorgen over je. Je uitbarsting richting je collega, Roza (hier moest hij even op een spiekbriefje kijken), heeft voor nogal wat onrust gezorgd op de afdeling. Kun je mij eens vertellen wat er aan de hand was?’

‘Het is niet nodig dat mensen zich zorgen maken, met mij is alles prima,’ antwoordde ik zakelijk. 

‘Het is alleen dat ik het prettig vind om werk en privé strikt gescheiden te houden. Roza denkt daar echter anders over en dringt zich aan me op en daar heb ik wat van gezegd. Helaas kon ze dat niet erg waarderen.’ 

Maurits bladerde door zijn aantekeningen.

‘Hier staat dat je nogal...fel reageerde...over mannelijke dominantie en dat je beter zonder die neanderthalers kunt leven. Dat is nogal wat Katy. Begrijp je dat je mannelijke collega’s zich daar onprettig bij voelen? En dat Roza dit heeft ervaren als een directe aanval? Vind je het een probleem om met mannen samen te werken?’ 

Maurits keek me vragend aan. Hij had zijn huiswerk goed gedaan.

‘Als iedereen doet wat ‘ie moet doen vind ik samenwerken met wie dan ook geen probleem. Ik heb er gewoon geen behoefte aan te weten met wie, hoe laat en hoe lang Roza naar de film is geweest. Nog minder wil ik geconfronteerd worden met haar bakvis-achtige idiotie die het huwelijk verheerlijkt en dat het hoogst haalbare vindt voor een vrouw en dat ze mij er op aan kijkt dat ik me daarmee volstrekt niet kan identificeren.  Maar los daarvan, ik heb geen zin meer in dat geneuzel over romantiek en zoetsappig gedoe. Ik wil gewoon mijn werk doen.’ 

Ik vond dat ik het uiterst netjes had geformuleerd en keek stuurs voor me uit.

‘In een kanten witte jurk, met sleep, en bloemen in mijn haar. En witte duiven die we samen laten opvliegen naar de ondergaande zon en een eindeloze horizon.’

Maurits liet even een stilte vallen. Natuurlijk had hij dat geleerd op zijn cursus ‘gesprekstechnieken’. En het hielp ook nog, want de stilte maakte dat ik de drang kreeg iets te zeggen. Beheerst liet ik de zwijgende stilte tussen ons weerkaatsen.

‘Oke Katy, ik begrijp je punt. Werk is werk en privé-relaties houd je liever op een afstand. Ik heb eens gekeken naar je personeelsdossier. Je werkt nu drie jaar bij ons en je verricht uitstekend werk. Maar in die drie jaar heb je bijna geen vakantie opgenomen, geen ziektedagen gehad en je hebt, in totaal, 295 overuren opgebouwd. Wat zegt dat over jou, denk je?’

Ik zuchtte. Mijn baas had me hier ook al op aangesproken. Alsof toewijding aan je werk iets crimineels is.

‘Het zegt dat ik van mijn werk houd, Maurits. En ik daar gelukkig mee ben. Is daar iets op tegen?’

‘Als ik werk mis ik je niet, hoor ik de stilte niet, ben ik ergens nodig.’

‘Als werkgever hebben wij de verantwoordelijkheid goed werkgeverschap te betrachten. Dat betekent dat wij de plicht hebben je te behoeden voor stress en een burn-out. Een gezonde werk-privé balans is belangrijk, dat is wetenschappelijk aangetoond. Het lijkt me dat die bij jou een beetje zoek is. En gezien je mening over relaties en mannen, je vijandige houding en je uitbarsting met Roza...nu ja, je begrijpt, dat baart ons zorgen. Ben je eenzaam Katy?’ 

Maurits stond op, liep om zijn bureau heen en schoof een stoel dichterbij. Hij ging zitten en leunde enigszins naar voren, way too close, in mijn comfortzone. Met zijn aparte ogen keek hij me doordringend aan.

‘Als je je eenzaam voelt, kunnen we daar best eens samen over praten. Ik ben vertrouwenspersoon, dus je hoeft niet bang te zijn dat iemand op de afdeling het te horen krijgt. Ook je baas niet.’

Hoe meer hij naar voren ging zitten, hoe meer ik terugdeinsde. Ik staarde naar mijn voeten, ik had geen idee wat ik hierop moest zeggen.

‘Heb je soms een nare ervaring gehad? Ben je alle geloof in de mensen kwijt? Werk je daarom zo hard, omdat er niemand op je wacht?’

Shit, waar bemoeide hij zich mee? Ik zweeg hardnekkig in alle talen, de stilte gooide ik naar hem terug.

‘Zie je mij Maurits? Zie je mijn eenzame hart? Wacht jij op mij als ik straks weg ben?’

‘Ik weet het goed gemaakt Katy. Ik ga je coachen op het gebied van sociale omgang op de werkvloer. Net zolang tot ik zeker weet dat het beter gaat. Ik heb me laten vertellen dat jullie team heel dicht bij de ontknoping zit van het onderzoek. We kunnen ons niet veroorloven dat je ineens uitvalt en het werk van het team daardoor vertraging oploopt. En voordat je nu tegensputtert: het is geen keuze die ik je nu voorleg.’

Iedere vrijdagmiddag moest ik me melden bij Maurits. De eerste paar keer vond ik het verschrikkelijk de week met hem door te nemen en te vertellen wie wat had gezegd, wie met wie was wezen lunchen en vooral waarom ik niet participeerde in de teamdynamiek. Maurits kwam met voorbeelden, vroeg hoe ik het anders had kunnen doen en bleef maar prikkelende vragen stellen over mijn privéleven.  Af en toe gaf hij me een opdracht, zoals ‘zeg goedemorgen tegen iedereen die binnenkomt’ of ‘vandaag moet je om 5 uur naar huis’, die ik schoorvoetend uitvoerde.

Hoewel ik bleef vinden dat hij zich bemoeide met dingen die hem geen moer aangingen en ik me onbehaaglijk voelde in mijn opgelegde vriendelijkheid, moet ik eerlijk bekennen dat ik na een maand ofzo ging uitkijken naar ons wekelijkse praatje. En omdat fysieke interactie met een man al maanden geleden was, begon ik ook nog eens te dromen van zijn groene ogen als hij in mijn fantasiewereld met mij copuleerde en zijn rood aangelopen gezicht boven het mijne hing.

‘Fluister mijn naam als je in me komt, kus me teder als ik wakker word. En dan breng ik je koffie op bed en houden we een kussengevecht, tot de passie weer oplaait en je mij in je armen neemt.’

Ik geneerde me een beetje die volgende keer. Ik zat braaf op de stoel, hij zat naast me en had geen weet van de interessante standjes die ik die nacht met hem had uitgeprobeerd. Iedere keer als ik naar hem keek, zag ik hem naakt voor me staan met een enorme erectie. Ik durfde zeker niet naar beneden te kijken, in de richting van zijn kruis.

‘Wat is er vandaag met je Katy? Je doet ineens weer zo afstandelijk. Na alles wat we hebben opgebouwd in onze gesprekken zou ik het zonde vinden als je nu terugvalt in je oude gedrag,’ zei Maurits aan het einde van het moeizame uur.

Ik haalde ogenschijnlijk onverschillig mijn schouders op en staarde naar het plafond. Ik vloekte inwendig toen ik mijn wangen warm voelde worden. Ik geloof dat ik voor de eerste keer in mijn leven bloosde en op mijn lip beet. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat Maurits me vol ongeloof stond op te nemen.

 

‘Weet je dat je er heel lief uitziet als je bloost?’ begon hij. 

Ik wilde me omdraaien, wegrennen en nooit meer hier terugkomen. 

‘Wat is er toch met je? Je bent zo onrustig. Heb je iets bijzonders op de agenda staan dit weekend?’

Ik schudde van nee. Ik had nooit iets op de agenda staan voor het weekend. Terwijl ik me dat realiseerde, werd niet alleen het blozen erger, ik voelde ook zoiets als vochtige ogen. Wat was er verdorie met me aan de hand?

Maurits kwam dichter bij me staan. 

‘Hoe is het toch mogelijk dat een knappe intelligente jonge vrouw als jij totaal geen sociaal leven heeft? Heb je daar dan geheel geen behoefte aan?’

Een druppeltje zweet ontsnapte uit mijn oksel en liep uiterst langzaam langs mijn zij naar beneden.

‘Maurits,’ zei ik zacht, ‘ik stel de moeite die je voor me doet op prijs, maar het wordt heel ongemakkelijk voor me. Ik had het prima voor elkaar in mijn leven, waarom moet ik iemand worden die ik niet ben? Waarom wil het bedrijf toch dat ik me anders voordoe?’

 

‘Ik kus je lieve gezicht, ik streel de warrige haren uit je ogen, ik vraag hoe je dag was en je zegt dat je me hebt gemist.’

Zelfs ik hoorde dat er emotie in mijn stem lag.

‘Omdat het me aan mijn hart gaat mensen zo eenzaam te zien, lieve Katy. Je bent een prachtige vrouw en je hebt geen idee hoe mooi de wereld eigenlijk in elkaar zit. Je afstandelijke gedrag beïnvloedt de sfeer op de afdeling. Dus moet er wat aan veranderen. En, nu ik je wat beter ken, denk ik dat het je goed zal doen wat meer plezier te hebben. Gewoon lekker lachen, samen zijn, genieten van het leuke leven. Je overgeven aan het verlangen, blij zijn om iemand te zien, knuffelen, weten dat iemand naar jou uitkijkt. Gewone mensendingen.’

Hulpeloos stond ik aan de grond genageld. Plezier, dat is wat hij zei, plezier! Infantiel, niet nuttig, onproductief plezier! Het hele idee was natuurlijk belachelijk en het ergerde me intens dat iets in mij verlangde naar het plezier waar Maurits over sprak.  

‘Naar de film, een ijsje eten, rennen over het strand, samen in bad gaan met kaarsjes op de rand.. ’

 

Ineens bewoog Maurits naar voren en sloeg zijn armen om me heen. Terwijl hij me knuffelde zei hij: ’Arme Katy. Je ziet er zo verloren uit, alsof al jaren niemand je heeft vastgehouden.’ 

Ik versteende en zei niets meer, rukte me dan los en rende naar de lift. Vlak voor ik instapte, rolde een traan over mijn wang.

‘Houd je mij vast als we vrijen? Blijf je bij me, tot het einde der dagen? Lopen we dan hand in hand langs de oevers van het kolkende leven?’

De nachten die op dit vreemde gesprek volgden waren lang en slapeloos. Beelden van heftige vrijscènes, etentjes bij kaarslicht en huiselijke knuffeltafereeltjes trokken in de donkere uren aan mij voorbij.  Al op dinsdag zag ik tegen de vrijdagmiddag op. Het liefste wilde ik die hele Maurits vergeten.  Ik deed er alles aan om niet in de buurt van de afdeling personeelszaken te komen en ging op tijd naar huis. Ondertussen deed ik geen oog dicht en raakte langzaam maar zeker uitgeput van de hele toestand. Donderdagavond was ik zo afgepeigerd, dat ik besloot me ziek te melden. De hele vrijdag lag ik in bed met mijn gepijnigde brein diep onder de dekens.

‘Mis je mij zoals ik jou mis? Kom je mij zoeken nu ik zo verloren ben?’

Om vier uur ging de deurbel. Ik schrok daar van, want mijn deurbel gaat eigenlijk nooit. Ik doe niet aan postorders en mijn familie zie ik alleen op de geijkte dagen als kerst. Omdat ik bedacht dat het Jehova-getuigen waren was ik niet van plan open te doen. Het bellen bleef aanhouden, penetrant onder mijn dekbed, in mijn hoofd doordringend. Na zeker vijf minuten werd op de ramen geklopt en aan de deur gerammeld.

‘Katy! Ik weet dat je er bent! Doe open, ik ga niet weg tot je opendoet!’ schreeuwde iemand onder mijn slaapkamerraam. Met een schok realiseerde ik me dat het de stem was van Maurits. Ik deed mijn ochtendjas aan, deed snel mijn haar in een staart en sloop op mijn sokken de trap af.  Tegen de voordeur geleund bleef ik met ingehouden adem staan, enigszins in paniek. 

Maurits drukte nogmaals op de bel. 

‘Katy, ik ben het, Maurits. Ik wil weten of het wel goed met je gaat. Kom, doe open!’ 

Ik hoorde de voordeur van de buren opengaan. Shit, zo werd ik het buurtspektakel. Iedereen zou weten dat Maurits daar stond, met zijn slungelige lijf in zijn gekreukelde werkkleding, zijn haar nog meer in de war dan anders en met een enorme bos rozen.

‘Kom je voor mij, mijn liefste? Kom je mij veroveren en kus je dan de donkere leegte in mij weg?’

‘Maurits, ik ben ziek, zoals je weet. Dank voor je zorgen, maar ik ga liever direct terug naar bed.’

‘Katy, doe nou even open, ik bijt niet, kom op,’ zei hij en ging dicht bij de deur staan. Ik aarzelde. Ik zag er niet uit, en wat moest hij hier? Zijn gedrag was totaal ongepast, ik zou hem zelfs kunnen aanklagen voor ongewenste intimiteiten na vorige week vrijdag! Maar toch, ik wilde niet de aandacht van de buurt trekken. De ketting had ik nog niet losgemaakt of hij duwde de deur open en stapte mijn gang binnen. Verdwaasd stonden we elkaar aan te kijken, ik in mijn ochtendjas en sokken en hij met de frisse geur van de grote buitenwereld aan zijn kleding hangend.

‘Kleine Katy,’ zei hij zacht en streek met zijn hand over mijn haar, ‘ik was zo ongerust. Voor als je echt ziek zou zijn heb ik een beetje soep meegenomen en voor als je alleen maar wat ...gespannen... was, heb ik hier een bos rozen om je een hart onder de riem te steken.’ 

Hij haalde beide attributen achter zijn rug tevoorschijn. 

‘Iemand moet toch voor je zorgen?’ zei hij bijna verontschuldigend. 

Voor de zoveelste keer stond ik met mijn mond vol tanden en wist ik niet wat ik moest zeggen. Niemand had voor mij zoiets gedaan. 

‘Kus me, mijn God, kus me! Laat me niet alleen, in godsnaam, laat me niet....’


Hij zal hebben gezien hoe ik aarzelde en twijfelde hoe te reageren op zoveel zorgzaamheid. Hij zal misschien zelfs de traan die zich probeerde los te worstelen uit mijn ooghoek hebben gezien. 

Toen ik hakkelde: ‘Maurits, alsjeblieft...ik weet niet...waarom...dat is lief...’, liet hij de rozen en het tasje met het bakje soep op de grond vallen, sloeg zijn armen om me heen en trok me dicht tegen zich aan. Met zijn zachte wang tegen mijn gezicht fluisterde hij teder met zijn lippen tegen mijn oor:

‘Katy, ik weet dat dit ongebruikelijk is en als je me echt niet in de buurt wilt hoef je maar te kikken en ik ben weg. Maar ik zie het in je ogen, de glans van verlangen, je roep om warmte. Ik wil niets liever dan dat verlangen in jou beantwoorden, je de liefde te geven. Ik denk de hele dag aan je, ik droom van je in de stille nachten. Ik wil je vasthouden Katy, je beschermen tegen de koude leegte.’

Hij nam mijn kin in zijn handen en keek me diep in mijn betraande ogen. 

‘Maurits...’ stamelde ik in een laatste hopeloze poging hem uit mijn hart te houden.

Zijn zachte mond beroerden de mijne, zijn tong streelde mijn lippen. 

 

Onze eerste verzengende kus ontketende een hartstocht die onomkeerbaar was. Zijn handen hadden snel de ceintuur van mijn ochtendjas los, mijn vingers vonden de knoopjes van zijn ongestreken overhemd. We wankelden beiden onder het overweldigende gevoel van elkaars huid en belandden bovenop de rode rozen op de grond. 

Maurits streelde mijn hele lichaam, opende zacht mijn dijen en kuste en likte mijn verlangen tot een zinderende warmte in mij explodeerde.

‘Neem me, ieder stukje van mijn hart, kom in mij en berijdt me naar het Nirvana.’

 

Maurits droeg mij in zijn armen de trap op, legde me op het onopgemaakte bed en kwam tegen me aanliggen. Ik sloeg mijn armen om hem heen, zijn erectie klopte tegen mijn heup. De passie laaide in mij op, ik wilde hem bezitten, hem in mij voelen. Ik draaide me om en ging bovenop hem zitten. Toen ik zijn roede diep in mij voelde binnendringen en ik hem bereed als een amazone en zijn handen zich vastgrepen in het zachte vlees van mijn billen en hij mijn naam schreeuwde toen hij in mij klaarkwam, begon ik te geloven dat er zoiets als liefde bestaat.

‘Blijf bij me mijn liefste en woon in mijn ziel. Ik hou van jou. Hou van mij.’

 

‘Ik hou van je Katy,’ zei Maurits zacht en trok het dekbed dicht over ons heen. 

meer lezen 2 Berichten

ma

02

jan

2017

Meer dan Lustgenoot

Het was heerlijk warm in bed vanochtend. De wetenschap dat ik er zo uit moest om Belangrijke Dingen te doen, maakte dat het bed extra lekker was. Nou ja, eigenlijk, het ging niet om het bed.


Wat het zo onweerstaanbaar maakte was Lustgenoot, die er ook in lag. In lepeltjeshouding waren we wakker geworden en zo lagen we nu nog. Tegen mijn kont groeide zijn goedemorgen-enthousiasme. 

 

‘Weet je wel dat het vriest buiten,’ meldde hij me. Ik zuchtte. Ja, dat wist ik. Mijn voet die zojuist een poging deed het bed te verlaten had me dit al ingefluisterd.

Hij sloeg zijn arm om mij heen, trok me dichter tegen zich aan en legde een hand tussen mijn borsten. Als verrukkelijke incentive schuurde hij met zijn ongeschoren stoppelbaard langs de huid van mijn nek. Brrrr.

‘We hebben nog heel eventjes schatje, voor de Grote Wereld begint.’

Ik draaide mijn billen nog dichter tegen hem aan en greep me vast aan zijn arm.

‘Had je een voorstel om die tijd te verpozen?’ vroeg ik geheel onschuldig. Een enorme lik over mijn rug, die uiteraard voorspelbaar naar iets anders leidde,  was zijn antwoord.

 

Heel eventjes werd iets langer en hoewel het Heel Belangrijk was wat ik moest doen, zat er gelukkig geen tijd aan verbonden dit keer. Na het warme intermezzo bleef het onuitstaanbaar verschrikkelijk ons warme eiland in de koude zee te moeten verlaten.

 

‘Ben je weer in slaap gevallen?’ vroeg ik, toen LG diep begon te ademen.

‘Huh, uhm, nee, echt niet. Ik lag gewoon te denken.’

‘Yeah, right. Is goed schat, ik ga opstaan.’

LG hield me tegen en keek me ernstig aan.

‘Ik wil meer zijn dan alleen jouw LUSTgenoot,’ zei hij met zijn serieuze stem. Ik bloosde. Want dat hij sinds lang veel en veel meer is dan alleen mijn Lustgenoot, wist ik natuurlijk al. Ik zeg het alleen niet zo vaak, op papier. Zijn ongeschoren kin stak hij nurks naar voren.

‘Of presenteer je mij alleen als uitwendigheid?’ 

Ik rolde terug het bed in, tegen zijn voorzijde dit keer. 

‘Maar weet je dan niet, mijn lustige lief, dat je mijn allerliefste bent? Mijn beste vriend, mijn kritikaster, mijn Lizafluisteraar die mij altijd tot bedaren brengt, mijn inspiratie, mijn zielsverwant, mijn partner, mijn Grote Liefde?’ Ik zei het hardop, mijn lippen tegen zijn wang.

Het werd even stil in bed. Niet van de lustigheid dit keer, maar van wederzijdse ontroering. We komen van ver, hij en ik. En het is een wonderlijk cadeau van het leven, dat wij hier samen zo konden liggen.

 

En nu staat het hier. Op mijn blog. Voor mijn Lustgenoot. Die veel en veel en veel meer is dan alleen mijn LUSTgenoot. Omdat ik dat durf.

meer lezen 4 Berichten

zo

01

jan

2017

2017: Nieuwe kaarten nieuwe kansen

Vaarwel 2016. Ik denk aan je als een goed jaar. Anders dan alle andere jaren. Een mooi jaar, met vooral veel hoogtepunten. Letterlijke en figuurlijke. Een jaar waarin ik liefde en lust op een nieuwe manier bezag, waarin ik leerde verenigen, verbinden en harmonieus samenzijn. Lustgenoot en ik. En met andere lieftallige naasten. En met de rest van de wereld. Een jaar waarin ik zo veel heb overwonnen en achter me heb kunnen laten. Een jaar dat me tot dankbaarheid stemt. Ja, het was een bijzonder jaar, vol van liefde en nieuwe lusten.

 

Ik schreef meer dan 100.000 woorden. Ontdekte een nieuwe stijl van schrijven, die minder productief is maar wel dichter tegen mijn hart aanligt. Heb de eerste Afrodite kunnen publiceren. Heb weer meegedaan met de erotische schrijfmarathon en werd tweede. Ik maakte 38 blogs, verscheen in een flits op tv bij de Nationale Sekstest, publiceerde 6 verhalen in Cosmopolitan Online (en stopte daar ook mee), had een leuke column in het leuke online mannenblad Shave-Up, kon meedoen aan Eroticon in Bristol met prachtige mensen, kreeg een speciale vermelding in de schrijfwedstrijden van Oh-Magazine en Sinfull Press, mocht een voorwoord schrijven en bij de boekpresentatie iets voorlezen, ontmoette heel leuke en bijzondere mensen – online en realtime, participeerde in 5 heerlijke EWA-bijeenkomsten en heb ondersteund bij het redigeren van twee mooie romans van bekenden. Ik heb prachtige berichtjes gekregen van mensen die mijn werk fijn vinden om te lezen. En ik heb, geloof ik, de existentiële eenzaamheid enigszins achter mij gelaten. 

Ik ben best een beetje groos met mijzelf.

 

Toch ging ik heel obstinakel de laatste week in.  Een best heftige dit keer. Soms vergeten we wel eens alles wat we wel bereiken en kunnen we alleen zien wat we nog meer willen en nu ontbreken. Denken in armoede in plaats van rijkdom, emotioneel – en spiritueel.

Ik ben niet van de materie en de hebbedingen. Voor mij staat zelfverwezenlijking en levenslust echt bovenaan en ik heb geleerd hoe materie van weinig belang is in de Levenslust.

 

Maar toch...toen ik dit prachtige rijtje met alles wat Liza Daen heeft gedaan in 2016 bekeek, ontbrak er een niet onbelangrijk aspect.  Naast voldoening, en intense blijdschap, nooit aflatende levenslust en bevredigde schrijflust heb ik nergens een cent aan verdiend. Nee, ook niet bij de bladen, tot ieders verbazing. Financieel zwoeg ik mij hard door het leven en de verantwoordelijkheden, nog steeds. En hoe harder ik moet werken voor de kost, hoe minder ik kan schrijven. Zo gaat dat nu eenmaal in het leven, het is niet anders. Soms ben ik moe, heel moe daarvan. Daar word ik obstinakel van. Dus.

 

Maar: ik heb plannen. Grote plannen. Nieuwe wegen en nieuw leven voor oude ideeën. Nu ik weet wat verbinden is, begin ik ook aan het verbinden van mijzelf met een ander leefmodel. Een model waarin levenlust als altijd bovenaan staat en Lust voor mij de weg is naar zelfverwezenlijking. En tegelijkertijd een model waarin ik een klein beetje kan verdienen met wat ik het allerliefste doe. Voor mijzelf en voor anderen. Want ik deel graag.

 

De obstinakeligheid heb ik op deze oudejaarsavond opgestookt in de open haard. Lustgenoot en ik hebben met kneuterige oliebollen en een glaasje bubbelprik het nieuwe jaar verwelkomd. En ik ben er gelukkig van, van alles.

 

2017. Yup, dat gaat een nog beter jaar worden. Let maar op!

Ik wens jullie, mijn lieve leuke fijne en gewaardeerde lezers, een prachtig, energiek en vooral Lustig jaar toe!

meer lezen 0 Berichten

vr

09

dec

2016

De kracht van verlangen

Als ik menstrueer, doe ik niet aan sex. Waaaat?????

Echt waar! Niet dat mijn lustgevoelens dan minder zijn, maar op de een of andere manier ervaar ik  deze periode als een  ‘çleaning up’ van mijn lichaam en mijn geest begeeft zich en passant daarin mee.

 

 

Er zijn nog zoveel andere leuke en heerlijke dingen die je kunt doen zonder dat penetratie door de rode zee hoeft plaats te vinden. Maar hoe vrijgevochten en openminded ik ook ben, ik vind dat gewoon minder prettig. 

Met de beperking van het vrije bewegen door het landschap van lustige mogelijkheden ga ik frustratie uit de weg en doe ik dus liever helemaal niets. Ik weet, ik ben daarin kansloos truttig.

 

Zo’n korte periode van onthouding heeft eigenlijk iets heel moois. Een soort fysieke en emotionele bezinning, een rustpunt in het hectische leven dat ik leid, een moment om de kracht van verlangen tussen Lustgenoot en mijzelf te ervaren.

 

Gelukkig verkeer ik niet lang in de menstruele fase, binnen een paar dagen is het over. Ik merk dat niet alleen fysiek maar ook mentaal. Daarna treed ik met hernieuwde energie de Lustige wereld weer tegemoet.  Bijproduct van mijn conservatieve houding ten opzichte van de maandelijkse stonde is dat ik daags na de natuurlijke rustpauze als een adhd-er door het leven stuiter.

 

Vriendin merkte het op. “Heb je iets geslikt ofzo?” 

Ik vertelde dat mijn menstruatie net voorbij was en ik derhalve nogal last had van langsvliegende visioenen en oplaaiende energie en ik nog even wachten moest voor Lustgenoot voorhanden was. Vriendin viel bijna van haar stoel. Ze is al meer dan 15 jaar gelukkig getrouwd moet u weten, en als dat al niet bijzonder genoeg is, is ook haar sexleven nog bloeiend en boeiend. 

“Mijn vent trekt zich er niets van aan! Die vaart door iedere zee!” 

Ze vond het belachelijk dat ik me door zoiets natuurlijks laat weerhouden. 

“Als het jeukt, moet je krabben schat,” zei ze, niet erg romantisch maar oprecht en welgemeend.

In de trein naar huis dacht ik er over na. Vriendin is een echte hedoniste. Ze geeft toe aan haar verlangens waar en wanneer ze dat wil, of dat nu een reep chocolade betreft of een lustig intermezzo met haar echtgenoot op de keukentafel.  Daar is iets voor te zeggen natuurlijk en ik vind haar energie daarin fantastisch.

 

Hoewel ik een opgewonden standje ben, heb ik een behoorlijk zwak met smachten, met verlangen, met het opbouwen van de spanning en uitkijken naar elkaar. Voor mij hoeft niet iedere behoefte ter plekke te worden bevredigd, sterker nog, het uitstellen van de bevrediging is een lustige bekoring in zichzelf. Naast mijn Lustgenoot liggen en vieze praatjes met elkaar houden zonder elkaar aan te raken, wetende dat je over een paar dagen hongerig elkaar verslinden zult, heeft iets bijzonders.  Het verlangen doet het liefdesvuur hoog oplaaien.

 

De kracht van het verlangen als voorspel ervaar ik niet alleen in die paar dagen dat ik uit de actiematige roulatie ben.  Lustgenoot is bijvoorbeeld weleens een paar dagen, of een paar weken, in het buitenland of behept met andere drukkigheden. Zo ook as-we-speak. 

De eerste paar dagen heb ik daar niet zoveel last van: het leven dendert door en raast in haar gebruikelijke dynamiek gewoon verder. Maar naarmate de tijd vordert, voel ik heel bewust zijn afwezigheid. Met name in de nacht, in het ineens veel te grote bed, vlamt het verlangen op. 

Ik begin te dromen van heftige en heerlijke vrijpartijen, ik word wakker met een ‘jeuk’ die door zelf te ‘krabben’ niet meer wordt opgelost. Ik verlang naar zijn handen, zijn armen om me heen, zijn warme rug om tegen aan te liggen en zijn stem die door me heen gaat.  Ik mis zijn klankbord, zijn raadgevingen, zijn humor, zijn lijf, zijn...kortom, ik mis hem. 

Het heeft wel wat, hem missen. Het besef wat en waarom je iemand mist, zet alles weer in perspectief en geeft weer een rangorde aan wat er echt toe doet. 

 

Het vooruitzicht hem weer te zien, de spanning die ik daarbij voel, de verrukkelijke fantasieën die dagelijks en in de nacht door mijn hoofd heen dansen (en die ik hem wel vertel via app natuurlijk), de hartstochtelijke berichtjes die wij uitwisselen, de opdrachtjes die ik tussendoor van hem ontvang, de honger die door mijn lichaam raast: het maakt dat ik me verbonden met hem voel  en we een enorme voorpret hebben.

 

De kracht van verlangen, het heeft waarde. In het Spel der Spelen is het opbouwen van de spanning en het voeden en benutten daarvan een heerlijke element in de Lusten.  Het nemen van tijd en ruimte om het smachten aan te wakkeren verhoogt de honger, de geilheid en de feestvreugde in huize Daen. 

Dit gezegd hebbende, erken ik wel dat de eenzame geilheid soms zo hoog oploopt, dat ik niet ontkom aan kleine intermezzo’s op onbewaakte momenten. Het bad, de file, de kerstborrel...het zijn uitstekende momenten om uit het zicht het fysieke verlangen voor even te verlichten en de broodnodige energie gaande te houden. Ik kan dat. In de file of op het damestoilet. Om daarna met een opgewekte edoch wazige glimlach me te mengen met het publiek op de vergadering.

 

Hoe leuk om Lustgenoot op afstand daarvan deelgenoot te maken, te tergen met kleine fotootjes, te vertellen wat ik aan het doen ben, het verlangen aan zijn zijde aan te wakkeren en daarmee ook van mijzelve. Honderden kilometers van elkaar verwijderd app-sex te hebben of samen een filmpje te kijken met de idee dat ‘wij dat straks ook gaan doen’. Brrrrr, heerlijk!

 

Afijn. De kracht van het verlangen dus. Een fantastisch voorspel. 

Zodra Lustgenoot weer binnen handbereik is, vermoed ik dat de kerstboom er even het zwijgen toe doet en wij een dagje niet bereikbaar zijn. Dus mocht u mij missen...

meer lezen 1 Berichten

zo

04

dec

2016

Kadootje

Waar denkt u aan bij het woord kadootjes? Aan mooie glimmende pakjes met een strik erom? Aan surprises en sinterklaas gedichten waarvan de tranen u in de ogen springen? Aan elegante papiertjes op het hoofdkussen?

Eerlijk gezegd ben ik niet zonder meer gek op kadootjes. Ik word er wat ongemakkelijk van. Het schept wederkerige verwachtingen, ofzoiets. Een kadootje krijgen voelt heel intiem. 

Zelfs als een collega iets voor me meeneemt bij de lunch, zal ik dit tot de laatste cent terug betalen. Ik hou er niet van iemand iets ‘schuldig’ te zijn, het verstoort de verhoudingen.

Er zijn uitzonderingen. Zoals de fantastische goody-bags die ik heb gewonnen bij de EWA erotische schrijfmarathon, in 2015 als eerste en in 2016 als tweede. De tassen zaten overvol en met plezier heb ik ze ontvangen en uitgepakt. Eerlijk is eerlijk: het voelde als een beloning voor al het harde werk wat tien schrijfrondes met zich meebrengt.
Uitzonderingen zijn ook de vol liefde en aandacht gegeven attenties van mijn geliefden. Ik word er verlegen maar ook heel blij van.

Voor mij is Het Leven, hoe cliché, het enige echte kadootje wat ik zonder bezwaar ontvang in dankbaarheid.
Mijn moeder knuffelen. De geur van een nieuw boek. In de koude ochtend lopen achter het kleine bipsje van heer Ziggel. Wakker worden met de Odol van Lustgenoot tegen mijn kont. In slaap vallen met mijn borsten tegen zijn warme rug, luisterend naar zijn ademen. Bij de open haard een blogje schrijven. Lentekriebels krijgen als ik de eerste bloesem zie. Voor de eerste keer na de zomer mijn kousen met HeleHogeHakken dragen. Verdwijnen in een universum van een lustig orgasme. Van die dingen. Pure kadootjes.

Levenslust, mijn lieve lezers, zit in de kleine dingen. Hele kleine dingen die niets hoeven te kosten en geen verplichtingen scheppen. Levenslust is wederkerig in zichzelf. Het vraagt niets anders dan het te beleven. En het is gratis verkrijgbaar, altijd en overal. Denkt u daar eens aan, als u bijna wordt verzwolgen onder de grote stapels sint- en kerstgedoe.

meer lezen 0 Berichten

zo

20

nov

2016

Thewa #17: de achterbank

‘Kijk nog eens goed dan, misschien is íe onder de bank gevallen,’ spoort Marly me aan. Ik ben al een kwartier bezig mijn mobiele telefoon terug te vinden, ergens in de auto. 

‘Kan toch, na die noodstop? Ik klapte bijna met mijn hoofd tegen de voorruit’ ging ze verder. Ze trekt me aan mijn broekriem terug en duikt zelf op de achterbank.
In een vreemde positie hangt ze ondersteboven en kijkt onder de voorstoelen en de achterbank.

‘Zie je wel!’ Triomfantelijk vist ze mijn mobieltje onder de voorstoel vandaan en kruipt achteruit de auto uit. Haar ronde kont komt als eerste, dan haar lange benen.

‘Sukkeltje! Niet meer op ‘stil’ zetten joh en altijd in je tasje.’

 

Dankbaar doe ik precies wat ze zegt en berg hem goed op. Na alle consternatie ben ik echt toe aan een kop thee. De auto staat netjes langs de kant, maar niet op een parkeerplaats. 

‘Laat mij maar rijden Mar, zo’n stomme actie hoef ik niet nog een keer vandaag.’

Ik gris de sleutel uit haar hand en loop snel om de auto heen. Nog geen twintig minuten geleden zat ze luid pratend en half append achter het stuur van de Mini.  Hoewel ik al een paar keer met geknepen billen had gezegd dat ze rustiger moest rijden en van die mobiel af moest blijven, scheurde ze met een rotvaart door het centrum van dit kleine Drentse dorp.  Ze trok zich weinig aan van verkeerslichten of van zebrapaden, met de opmerking ‘Ah joh, in Rotterdam rij ik met mijn ogen dicht, er is geen kip te bekennen hier.’ 

Hoewel we toch al heel wat jaren vriendinnen zijn en ik haar energie bewonder, sta ik doodsangsten uit als zij rijdt. En, naar blijkt, terecht. 

 

Vlak voor ons stak een wat oudere heer plotseling over op het zebrapad. 

‘Mar, kijk uit, stoooop!’ schreeuwde ik en met een slingerende beweging week ze uit, vol op de rem. Net op tijd hadden we de oude baas kunnen ontwijken. Woedend keek hij onze kant op en begon een behoorlijke scheldtirade af te steken in een dialect dat we moeilijk konden volgen. Na wat heen en weer gescheld tussen Mar en de oude man, had ik beschaamd de Mini aan de kant gezet en haar tot kalmte gemaand. Zoals gebruikelijk.

 

Ik rijd met een beschaafde 30 kilometer per uur door het centrum van dit pittoreske dorpje. Op een pleintje zien we een oude boerderij die is omgebouwd tot ’Grand Cafe Werklust’. De geruite lampenkapjes geven licht achter de glas in lood ramen. Vlak voor de deur parkeer ik.

Als we binnenkomen, draaien de hoofden onze kant op. Het is overduidelijk dat wij stadse meiden hier niet thuishoren. Ik trek me er niets van aan en sleep Marly mee naar een tafeltje in de hoek.

We bestellen allebei een kop thee en een sandwich bij de nurkse bediende. Marly zegt weinig, heerlijk, even rust.

 

Ik neem net een enorme hap van mijn boerenbrood als er een bel klinkt en de deur weer opengaat.  ‘Shit,’ hoor ik Marly zeggen als we zien dat het de oude man is van daarnet, nu vergezeld door een jonger exemplaar van een jaar of vijftig. 

Ik duik een beetje in de kraag van mijn jas, maar dat helpt niet. De mannen lopen rechtstreeks op ons af en kijken niet erg vergevingsgezind. Ik voel hoe Marly’s bloed bij voorbaat al begint te koken.

‘Mag ik even een woordje met u spreken?’ zegt de man, die bedenkelijk de zoon is. 

Hij spreekt keurig Nederlands, zonder accent en zeer formeel. Door de schrik is mijn mond kurkdroog en krijg ik het dikke brood niet doorgeslikt. Maar Marly moet natuurlijk weer haar grote bek opentrekken: ‘Tuurlijk, ga gewoon zitten.’ 

Ik voel aan mijn water dat dit niet goed gaat aflopen. Zoals wel vaker als ik met haar op stap ben.

 

‘Mijn vader kwam zojuist behoorlijk overstuur thuis,’ begint hij. 

Zijn vader zet zijn woorden kracht bij door diep te zuchten en hulpeloos te kijken.

’Het schijnt dat u nogal hard ging en hem bijna van de sokken reed. En hem daarna ook nog eens hebt uitgescholden voor ‘demente idioot’. Klopt deze representatie van de gebeurtenis?’ 

Ik schaam me kapot en kijk stuurs naar buiten.
‘Laat Marly dit zelf maar oplossen,’ denk ik.

‘Nou ja, zo’n beetje wel. Maar uw vader begon zo lelijk te doen! Kijk, ik reed misschien een beetje te hard, maar kom op, er was geen hond op straat en ik ben op tijd gestopt. Dat is toch geen reden om zo uit je dak te gaan tegen mij? ’ zegt Marly en kijkt zo schattig als ze maar kan.

‘Hier doen we de dingen wat anders dan in de stad jongedame,’ zegt de zoon streng. 

‘Het zou wel fijn zijn als u uw excuses aanbiedt aan mijn vader.’ 

Hij is kort van stof maar zeer duidelijk. Marly stoot me aan, probeert mij in het gesprek te betrekken, maar ik kijk schaapachtig naar de zoon en glimlach met mijn lippen op elkaar geperst. 

‘Nou, dan moet hij ook zijn excuses aanbieden. In Rotterdam is het ook niet gebruikelijk dat je direct wordt uitgescholden hoor! Dendju, we zijn hier volwassen mensen toch? Dus..’ 

Ze doet haar armen over elkaar en kijkt vastberaden. Ik zucht en biedt de heren een kopje koffie aan. De vader knikt naar me. 

 

‘Sorry meneer,’ zeg ik, om de boel tot bedaren te brengen. 

‘Al goad hor,’ zegt de oude baas en roert langzaam in zijn kopje koffie dat net voor hem is neergezet.

Voor Gert, zoals de zoon blijkt te heten, is het echter nog niet goed. Hij eist een excuus van Marly, die natuurlijk categorisch weigert als de vader het niet ook doet. De discussie laait op, ik zie dat Marly zich steeds meer opwindt en Gert rood aanloopt. Terwijl de vader en ik ons gegeneerd terugtrekken van het gesprek, vliegen felle woorden over het perzisch tapijt van de tafel. Ondertussen kijkt het hele café zwijgend toe. 

 

‘Verwend nest,’ schreeuwt Gert die alle formaliteiten nu laat varen, 

‘je verdient een pak slaag op je brutale kont!’ 

Marly staat resoluut op.

‘Dat is het beste voorstel van vandaag,’ zegt ze luidkeels terug. 

Ze schuift met veel misbaar haar stoel naar achteren, pakt haar jas en loopt naar de deur. 

‘Nou, waar wacht je nog op?’ zegt ze demonstratief tegen Gert. 

Er gaat gemompel door de ruimte en bijval klinkt. 

‘Ja, doe Gert, geeft ut nest een rammel!’

Gert staat op, loopt langs haar naar buiten en trekt haar mee het plein op. Door het raam zien we hoe ze buiten op de stoep verder ruziën. Dan pakt Marly haar tasje, haalt er de sleutel van de Mini uit, doet het portier open en gaat op haar knieën op de achterbank liggen, met haar kont naar hem toe en half uit de deuropening gestoken. 

Uit ervaring weet ik dat ingrijpen geen zin heeft, dat de boel sussen alleen maar olie op Marly’s vuur is. 'Ze doet het toch echt zelf,’ bedenk ik weer, en probeer niet te reageren. 

 

Alle cafébezoekers staan nu voor het raam te kijken en moedigen Gert aan. Gert kijkt achterom, naar de gebarende Drentenaren, naar de opengesperde mond van de dame met een bloemetjesjurk, naar zijn vader die grinnikend pak-slaag-gebaren maakt.
Hij doet zijn jasje uit, vouwt het netjes op en legt het op de grond. Dan stapt hij naar voren, aarzelt even, maar doet dan het jurkje van Marly omhoog en kijkt vol tegen haar rode string aan die strak tussen haar ronde billen zit. Binnen beginnen de mannen te joelen. Gert weet dat hij nu niet meer terug kan, hij kan geen gezichtsverlies lijden.

 

Met zijn volle hand geeft hij een pets op de brutale kont van mijn vriendin, het vlees trilt na en een rode plek blijft achter. Ik hoor haar gillen: 

‘Is dat alles, slapjanus, als je het doet doe het dan goed!’. 

Gert slaat, hij slaat door, slag na slag op haar lillende vlees, voor de ogen van de cafébezoekers die ineens zijn stilgevallen van ontzag.
Ik weet wat er gaat komen, ik ken Marly langer dan vandaag. En inderdaad, Marly doet haar benen wat wijder en steekt haar kont nog verder naar achteren.

‘Oh toe dan Gert, toe, nog meer.’ 

Het geluid blijft buiten hangen, maar ik hoor het haar gewoon zeggen.

Onwetend van Marly’s voorkeuren slaat Gert uit alle kracht verder, tot ik haar kont zie wiebelen en haar hand tussen haar benen verdwijnt. Gert’s hand blijft in de lucht hangen als hij zich realiseert dat Marly zich ligt te verlustigen onder zijn strakke handen. Ik zie de verbijstering in zijn ogen, als Marly kreunend slagzij maakt en op haar rug rolt, met haar benen wijd en uit de auto bungelend, en met twee handen zichzelf vingert en over haar clitoris wrijft. Ik zie haar mond opensperren, ik zag het al vaak genoeg, en haar heupen schokken in haar orgasme.

 

In het café is het doodstil geworden. Iedereen gaat terug naar zijn tafeltje en rept geen woord over wat ze zojuist hebben gezien. Alleen de oude baas tegenover me lacht zo hard dat de tranen hem over de wangen rollen.

 

‘Mar, echt, je moet hier echt mee stoppen. Ik schaam me dood voor je! Nooit meer, hoor je dat, nooit en nooit meer ga ik met jou op stap!’ 

Marly kijkt glazig voor zich uit als we het dorp met een rotgang uit rijden. Dit keer ben ik het die de toegestane snelheid overschrijdt. Als antwoord schuift ze wat op de stoel en wrijft met een hand over haar billen.

‘Die Gert was echt goed, ik zweer je. Ik heb zijn nummer, we hebben een date volgende week.’

meer lezen 3 Berichten

zo

20

nov

2016

Uit vrije wil - Workshop 26/11/16

Courtesy to DeviantArt
Courtesy to DeviantArt

Met de EWA-leden zijn we naar de voorstelling van 'Venus in Fur' geweest. In de meeting de week erna spreken we af, naar idee van Willem van Batenburg, voor de volgende workshop dit verhaal te schrijven:

Iemand heeft een abonnement en bezoekt iedere première. De persoon komt daarbij ook bij de première van Venus in Fur terecht. Wat gebeurt er met hem/haar na afloop? 

Ik lees het script nog eens en heb het volgende verhaal geschreven.

 

Uit vrije wil

Tussen de stoelen door zie ik zijn stevige schouders. Zijn haar veegt licht over de witte boord van zijn overhemd. Hij blokkeert mijn uitzicht op het toneel en iedere keer als ik mijn nek uitstrek om meer te zien van wat er op het podium gebeurt, zie ik hoe hij zijn gezicht even opzij draait. Het ergert me dat hij lijkt te weten dat hij me in de weg zit en toch niet van houding verandert. 

Ik schuif onrustig op mijn stoel, op zoek naar een positie die hem vermijdt. In het donker zoek ik naar een lege plek in de zaal, zodat ik kan verkassen. De dame naast me draait zich naar me toe, duidelijk geïrriteerd door mijn gedraai. Verontschuldigend leun ik weer achterover in de pluche theaterstoel en besluit dan maar gewoon te kijken, met zijn schouders in beeld.

 

Het Lyceum Theatre in New York is de perfecte setting voor het stuk ‘Venus in Fur’. De prachtige paarspluche stoelen, pompeuze ornamenten en rode muren maken het een weelderige en zinnelijke ruimte.  Ik ben blij dat ik nog een kaartje kon bemachtigen voor een van de laatste voorstellingen, al heeft het me bijna mijn maandelijkse toelage gekost. Mijn promotieonderzoek is gewoon niet compleet zonder een verslag van deze uitzonderlijke voorstelling. In mijn vakgebied culturele antropologie is mijn thema – Contemporary Goddesses – ongebruikelijk en het blijkt telkens weer lastig dichtbij realistische en real-life Godinnen te geraken. Van Japan tot Afrika heb ik al heel wat professionele Meesteressen en Moeders Aarde ontmoet. Maar op de een of andere manier schijnen ze me niet realistisch toe, het zijn het vrouwen die of uit zijn op geld en macht of vrouwen die in een soort New Age hekserige zweverigheid verkeren.  Vrouwen die overdag gewone mensen zijn en in de avond hun toneelkleed afleggen, of juist aandoen, om Godin te spelen.

Wat ik zoek zijn échte Godinnen, vrouwen die in hun alledaagse natuurlijke staat iets uitstralen wat mannen en vrouwen ertoe beweegt voor haar te buigen en haar vrouwelijkheid te erkennen als ‘force of nature’.
 

Natuurlijk heb ik het meesterwerk gelezen van Sacher-Masoch, lang voordat ik aan mijn studie en mijn promotie begon. Maar pas tijdens mijn onderzoek ben ik gaan begrijpen hoe uitzonderlijk, hoe feministisch, hoe indrukwekkend zijn werk is, zeker bezien in de tijd waarin hij het schreef. Sommige stukken ken ik zelfs uit mijn hoofd. Ik geef toe, ik ben op zoek naar een verklaring voor alle gevoelens die in mij leven, maar geldt dat niet voor alle promovendi?

 

Ondanks dat ik de gesproken woorden op het toneel kan meelispelen en ondanks de schouders die mijn zicht blokkeren,  word ik het stuk van David Ives ingesleurd alsof ik het voor het eerst zie en hoor.

“In our society, a woman's only power is through men. Her character is her lack of character. She's a blank, to be filled in my creatures who at heart despise her. I want to see what Woman will be when she ceases to be man's slave. When she has the same rights as he, when she's his equal in education and his partner in work. When she becomes herself. An individual.”

De woorden van Vanda rollen over de hoofden van het ademloze publiek, ik zit rechtop om geen luchttrilling te hoeven missen. De actrice spreekt niet alleen de woorden uit, ze ís de woorden. Haar tegenspeler speelt geen langzaam verzet noch overgave, hij verleidt haar haar Godin te manifesteren. Ik vind het prachtig, het spel wordt subliem gespeeld.

De man op de rij voor me trekt zijn schouders een beetje op, alsof hij zijn nek minder kwetsbaar wil maken door deze in zijn boord te verbergen.  Ik onderdruk de neiging hem op zijn obstinate hoofd te slaan. Het is toch al bijna het einde van het stuk, waarin Vanda hem vastbindt en zij Haarzelf wordt, Venus, de Godin. Ik zit op het puntje van mijn stoel, bijna buiten adem van opwinding en aangedaan door de waarheid van haar woorden.

“And the Lord hath smitten him and delivered him into a woman’s hands.”

 

De donderslagen die als finale vanaf het podium over de mensen worden gesmeten, mengen zich met de onstuimige wervelwind die zich in mij roert.

 

In de foyer neem ik plaats achter de bar, ik heb echt een rum nodig om te herstellen van de storm die in mij is losgebarsten. Terwijl ik met een paar grote slokken de brandende substantie achterover sla, bedenk ik mij dat ik hoognodig iets moet doen om een uitweg te geven aan deze mistral. Onrustig kijk ik om me heen, ik ben alle wetenschappelijke- en onderzoeksdoelen vergeten.Ik zoek prooi.

 

In de hoek van de bar zie ik de brede schouders staan die me opzettelijk zo in de weg zaten. Ze behoren toe aan een aantrekkelijke man van een jaar of 40, met een goede bos haar en een onberispelijk zwart pak. Naast hem staat een niemendalletje in een rood jurkje, knap en veel te jong om interessant te zijn. Ze lacht om grapjes die hij niet maakt, streelt over zijn arm, fleemt en glimlacht. Ik grinnik bij mezelf, ze heeft niet eens door dat hoe ongedurig hij is. Haar engeltjesgedrag werkt niet bij hem, ze heeft duidelijk niets van het stuk begrepen. Geamuseerd kijk ik hoe zijn blik steeds uitgebluster wordt naarmate zij meer praat om de stilte te vullen die zichtbaar ongemakkelijk tussen hen in hangt. Zijn gedweeë glimlach is gespeeld, ik voel het.  Als hij zich excuseert en richting het toilet loopt, besluit ik in een opwelling hem achterna te gaan en hem op te wachten in de gang. Opgewonden, omdat ik mijn prooi heb gevonden.

 

Met mijn armen over elkaar en tegen de muur geleund posteer ik me recht tegenover de deur van het herentoilet. Het duurt even. Het bloed raast door mijn aderen, regelrecht naar de zwellichaampjes in mijn clitoris. Hoe langer hij wegblijft, hoe stijver mijn tepels worden en tegen de dunne stof van mijn bloesje prikken.

There you are! Well, that took you a long time didn’t it,” ik praat tegen hem alsof ik hem al jaren ken. Verbaasd kijkt hij even achterom, realiseert zich dan dat ik de geïrriteerde dame ben die achter hem zat en kijkt stuurs terug.

“I suspect you did it on purpose, annoying me throughout. Don’t you think excuses are in order?

 “I am really sorry to have kept you waiting,” begint hij, maar daar neem ik geen genoegen mee.

 

Luister eens,” onderbreek ik hem,  “je gaat me niet vertellen dat je niet in de gaten had dat je recht voor mijn neus zat. En je bent express blijven zitten. Gewoon om mij te tergen, is het niet?

Why did you come here?” zegt hij, bijna arrogant. Ik zie zijn ogen mistig worden.

Was I ever here?” fluister ik zacht terug.
 

Ik draai mijn rug naar hem toe en zorg er voor dat mijn billen in het strakke rokje goed naar achteren steken.

Terwijl ik heupwiegend van hem wegloop, laat ik een luchtspoor van woorden voor hem achter: 

“Dus, zeg het maar, ga je naar huis met miss Nittywitty? Keuzes maken hé, een beetje vent weet welke vrouw hij moet volgen.

Zonder om te kijken loop ik naar de uitgang.

Buiten op de stoep voor de gigantische pilaren van het Lyceum wacht ik op mijn taxi. Wat ik al had verwacht gebeurt ook: hij loopt achter me, gaat half de straat op en wuift een yellow cab. Bij het instappen houdt hij galant de deur voor me open en stapt naast me in.  Ik vraag niet eens wat hij met miss Nittywitty heeft gedaan. Nadat ik mijn adres heb doorgegeven aan de chauffeur, zitten we zwijgend naast elkaar. Mijn huid tintelt en geilheid trekt als een warme vloeistof door mijn ingewanden. Zijn zwijgen, de zweetdruppeltjes op zijn bovenlip, de haartjes over de boord van zijn overhemd in zijn nek – hij prikkelt me mateloos.

Ga maar zitten,” zeg ik en schuif de houten stoel een beetje naar achteren. “Ik heet Liza, en jij?”

Hij lacht ongemakkelijk. 

Je zult het niet geloven, maar ik heet Thomas. Echt, zonder gekheid.”

“Hoe toepasselijk,” grinnik ik even mee. 

Ik loop rustig naar de kitchenette om een glas rum in te schenken en steek een sigaartje op. Mijn hoge spitse hakken martelen het parket van mijn tijdelijke huurappartement. De rook van mijn sigaartje legt een zwoel gordijn in de kleine woonkamer en lijkt de elektrische lading kronkelend te volgen. Ik zie dat hij vanuit zijn ooghoeken naar mijn gehakte voeten en benen gluurt.

 

Thomas, je begrijpt dat het hier niet om macht en dominantie gaat?” 

Thomas staart met puppy ogen naar mijn mond en knikt.

Het gaat hier om de erkenning van mijn vrouwelijke kracht. Je moet het verdienen mij te mogen vereren.” 

De woorden komen ergens diep van binnen in mij over mijn lippen. Het is een opluchting ze eindelijk uit te spreken. Ik weet niet waarom Thomas hier zit, ik weet niet wie hij is en wat hij zoal doet in het leven. Maar ik weet wel dat hij iets van mij wil, iets dat ik hem kan geven. Ik zie het in alles. Deze knappe zelfverzekerde verschijning staat op het punt te breken. Voor mij. Een enorme kracht wervelt door me heen.
 

Thomas valt meer van zijn stoel dan dat hij opstaat. In zijn onberispelijke pak schuift hij op zijn knieën naar me toe en werpt zich op de vloer voor mijn voeten.

Laat me uw voeten kussen, toe, alstublieft” hijgt hij. 

Langzaam haal ik mijn voet uit mijn hoge hak en steek deze een beetje naar voren. De naad van mijn kous ligt kaarsrecht over het midden van mijn tenen. Met uiterste precisie streel ik met de puntjes van mijn tenen over zijn wang. Thomas wil mijn voet grijpen, zijn tong steekt al naar buiten om een likje te geven over mijn gekouste wreef. Snel trek ik mijn voet weer weg.

Zo makkelijk gaat dat niet hé! Het is niet zo dat als jij een beetje geil bent en me bedelt om aan mijn voeten te liggen, ik direct aan je grillen toegeef. Denk jij dat je door je als slaaf te gedragen, mij kunt dwingen je meesteres te zijn? Je hebt er niets van begrepen, niets!”

Verward kijkt Thomas naar boven, naar mijn ogen. Ik voel me onverbiddelijk.

 

Met een snelle beweging heb ik mijn andere schoen uit, trek mijn panty naar beneden en draai deze om zijn nek. Nog voor hij kan reageren, trek ik hem daarmee naar de grond, op zijn rug.  Ik kijk om me heen en besluit hem mee te slepen naar de tafel, waar ik de tot een wrong gedraaide panty aan de tafelpoot vastmaak.

Ik kijk naar beneden, zijn pupillen zijn zwart en als schoteltjes.  Als hij zou willen, zou hij zo los zijn. Maar hij blijft liggen, wat mij de gelegenheid geeft mijn rokje af te stropen. Het jasje met de kleine bontkraag houd ik gewoon aan, mijn hakken doe ik terug aan mijn blote voeten.

 

Ik hurk over hem heen en breng mijn gezicht heel dicht bij het zijne.

Onderwerping en verering moet je vrijwillig géven Thomas,” fluister ik in zijn oor. Ik bijt hem even. 

En dan moet je maar hopen dat ik dat accepteer.” 

Thomas knikt. Zijn adamsappel schuurt langs zijn strakke boord als hij probeert te slikken.  Hij is bang van me en tegelijkertijd zie ik het verlangen in zijn ogen gloeien.

 

Op mijn hurken ga ik wat rechtop zitten. Ik kijk achterom, zijn erectie duwt tegen zijn broekspijp. Even knijp ik erin. Dan schuif ik naar voren, tot mijn dijen naast zijn oren zijn en mijn kont langs zijn borstkas wrijft. Ik maak mijn vingers nat, spreid mijn kutlipjes en streel heerlijk mijn kloppende clitoris. De hand die ik op mijn kont voel, sla ik ongeduldig weg.

Overgave en gehoorzaamheid moet je wíllen Thomas. Ik ga je die dwang waar je naar verlangt niet geven. Wil je mij vereren? Stop dan met mij te tergen, houd op met je dwingelandij,” snauw ik hem toe. Onmiddellijk drukt hij zijn armen langs zijn zij.

Ja Liza, sorry Liza,” zegt hij zacht. Zijn kleinheid maakt me nat.

 

Ik ga verder, steek nu eerst een, dan twee vingers bij me naar binnen en wrijf hard en snel over mijn klit.  Thomas strekt zich uit om het beter te kunnen zien, maar de panty zit zo strak om zijn nek dat hij weinig bewegingsruimte heeft. Ik zie hoe hij zijn best doet zichzelf te beheersen. Het vertedert me, het maakt me geiler dan ik had kunnen dromen.

 

Zo gehurkt boven zijn gezicht vinger ik mezelf. Steeds sneller, steeds dieper naar binnen, tot ik zo heet ben dat ik nog amper op mijn hurken kan blijven balanceren. Ik laat mijn knieën op de grond rusten en duw mijn natte kutje tegen zijn gezicht, zijn neus, en berijd hem, ik berijd hem tot ik alle controle verlies en ik schokkend klaarkom.

Ik moet me vasthouden aan de tafelrand om een beetje omhoog te komen en naar achteren te schuiven. Thomas’ gezicht glinstert van mijn eigen geil, zelfs zijn haar is vochtig. Met grote halen lik het van hem af. Hij kreunt, hij wil bewegen, maar ik hoef slechts een strenge blik op hem te werpen of hij drukt zijn armen weer tegen zijn zij.

Doe je broek open,” zeg ik resoluut.  Thomas aarzelt.

Doe je broek open, haal je pik eruit en trek je af. Kom op, niet treuzelen! ”

Met trillende handen morrelt hij aan zijn rits, trekt zijn broek wat omlaag en laat zijn pik tevoorschijn springen uit zijn boxershort. 

Aftrekken verdomme, schiet op!” schreeuw ik bijna, geïrriteerd dat hij zo langzaam is.

 

Thomas trekt. Zijn hand gaat snel op en neer, zijn eikel is rood en gezwollen en glimt van het voorvocht. Ik draai me om, mijn kont boven zijn gezicht, zodat ik goed kan zien hoe hij zichzelf als een dier ligt te bevredigen.

Aan de gezwollen aders op zijn pik zie ik dat hij het niet lang meer zal houden.  Ik buig naar voren, geef een lik over zijn eikel, ik wil hem zien exploderen.

Spuit dan Thomas, spuit in mijn mond!”

Met dikke rechte stralen spuit hij recht op mijn uitgestoken tong, zijn heupen verkrampen aandoenlijk als hij snikkend mijn naam kreunt.

 

Tevreden draai ik me weer om, mijn mond vol met zijn warme schuimende zaad. Ik streel hem door zijn haar, duw met mijn andere hand zijn kin naar beneden zodat zijn mond openvalt en laat zijn geile zoete vocht langs mijn tong glijden, zo tussen zijn geopende lippen. Het loopt langs mijn kin, over zijn kin, het kwijl van genot. De geur van sperma vult de hele kamer.

Zeg mijn naam Thomas. Zeg het!” Druppels zaad kleven nog aan mijn gehemelte.

 

Afrodite!” schreeuwt hij. “Hail Afrodite!”

 

Good boy,” beaam ik en sta op om mijn glas rum te pakken. 

 
meer lezen 1 Berichten

vr

18

nov

2016

Ronde 10: De Finale

2e plaats:
EWA Erotische Schrijfmarathon.

De Finale, daar leef je naar toe. In de maanden tussen februari en november passeert het leven en kun je in hindsight alle hoogte-en dieptepunten verbinden aan de verhalen die je schreef.
Een bijzondere, een moeilijke, een prachtige reis.

De opdracht luidde: schrijf een erotisch spookverhaal van 1200 woorden. Nooit eerder heb ik zo gezwoegd op een verhaal, zo scherp naar ieder woord gekeken, zo veel gesleuteld aan de verhaallijn, zelfs niet voor de Finale van 2015 (die ik heb gewonnen). Lees hier de complete uitslag!

Mijn verhaal gaat over de bijzondere Yoshitoshi Tsukioka, een Japanse kunstenaar die prachtige dingen maakte en van wie ik al heel lang een fan ben. Ook Paul Binnie, die in mijn verhaal een kleine rol speelt, bestaat echt en heeft ook de betreffende prent "Yoshitoshi no Bakemono" gemaakt.

 

Mijn finale verhaal ligt me zeer aan het hart; het is heel persoonlijk en ik ben er trots op. Lees hier alle inzendingen! Dank jullie allemaal voor alle stemmen en de steun. Lees en geniet! 

 

Yoshitoshi's Poort naar de Hemel

In mijn tweede jaar aan de UCL Slade School of Fine Art gingen we naar een tentoonstelling van blokdrukkunstenaar Tsukioka Yoshitoshi. Hoewel het een drukke projectweek was, wilde ik mee vanwege mijn interesse in shunga, Japanse erotische blokdrukprenten. Zwelgend in een gebroken hart was ik Nederland ontvlucht en had mezelf begraven in mijn studie; de afleiding zou me goed doen. 

De tentoonstelling betrof de serie ‘New Forms of Thirtysix Ghosts’, die Yoshitoshi maakte tussen 1889 en zijn dood in 1892. De prenten hingen op volgorde aan de muur en vormden een soort kaart die de weg wees door zijn gekwelde ziel. Het was indrukwekkend hoe hij met houtsnijwerk en drukinkt zijn ‘weltschmerz’ blootlegde en daarmee tegelijkertijd iets erotisch opriep. De verbinding tussen dat lijden en erotiek activeerde onverwachte obscure gevoelens.

 

In een ruimte verderop hingen werken van hedendaagse kunstenaars die waren geïnspireerd door Yoshitoshi. De prent van een naakte man, met een rugvullende tatoeage van gruwelijke spoken en demonen, raakte me. 


De sublieme blokdruktechniek en de titel ‘yoshitoshi no bakemono’ (Yoshitoshi’s ghosts) duidden erop dat deze kunstenaar die verbinding echt begrepen had. Zijn Engelse naam, Paul Binnie, verbaasde me. Zelfs weken daarna nog resoneerde de prent in mijn gedachten. Ik besloot Paul te bellen.

Mister Binnie, this is Annabel, a Dutch art student. I have a special request, could we meet up?’ 

Hij reageerde verrast maar positief en een week later zat ik in de trein naar Edinburgh om  ‘Yoshitoshi’s ghosts‘ op mijn rug te laten tatoeëren. We kwamen overeen dat Paul de prent in vier sessies zou naschilderen op mijn lichaam, waarna een bekende tattoomeester, Bob, het geheel met tattoonaalden zou overtrekken. 

De koele inkt die vanaf de Japanse penselen op mijn rug vloeide en de snerpende pijn van Bob’s naalden overstemden alle hersenschimmen die ik meedroeg. De nabloedende sporen moesten eerst goed genezen en ingepakt in folie sliep ik onrustig op mijn buik. 

Midden in de nacht werd ik verward wakker. Het was net of ik een hand voelde strelen over de schrijnende lijnen op mijn rug. Ik lag doodstil, maar ik zag en hoorde niets en voelde alleen die tedere strelingen, alsof ik troostend in slaap werd gewiegd. In de weken daarna had ik regelmatig dezelfde ervaring.  

In de tweede sessie schilderde Paul de kleuren en details. Bob’s naalden waren nog uren bezig en ik verging van de pijn. In de regenachtige decembernacht droomde ik koortsig van de handen die nu ook mijn billen betastten. Doordat de handen nu knijpend mijn dijen afdaalden, was het meer geil dan troostend. Bij het ontwaken was ik zo opgewonden dat ik mezelf naar een zinderend orgasme vingerde. 

De bizarre levensechte dromen, waardoor ik dagelijks als bezeten masturbeerde, gaven me een nieuwe  energie. Ik was niet meer alleen en voelde me gelukkiger dan ik sinds lang geweest was.

De gefaseerde geboorte van Yoshitoshi op mijn rug deed mijn hartzeer recht evenredig wegvloeien en hoewel ik tegen de pijn opzag, keek ik enorm uit naar de derde keer. Uren lag ik met mijn hoofd omlaag, zwijgend naar beneden kijkend. Eerst rillend onder de koude penselen, daarna sidderend bij het gezoem van de naalden. Ik was verrukt over de vorderingen: het contrast tussen mijn smetteloze huid en Yoshitoshi’s afschuwwekkende spoken was zinnelijk en van een pure schoonheid.

 

Die nacht droomde ik van een talmende tong die de contouren van de tattoo likte. Twee klamme vingers openden daarna mijn benen, gleden langs mijn gezwollen clitoris en drongen mijn kutje binnen. Met vloeiende bewegingen gingen ze in- en uit me en masseerden mijn G-spot tot ik heftig klaarkwam. De koude vingers in mijn warmte voelden heel sensueel en kreunend en nat werd ik wakker.

Nadien kwam ik niet meer aan studeren toe. Mijn tentamenweek verliep dramatisch, maar ik kon me er niet druk om maken. Ik verloor mezelf in die verrukkelijke nachten, waarin ik tot gekmakend toe werd bevredigd door de handen van mijn onzichtbare minnaar. 

De laatste keer was in Bob’s werkplaats. De heren werkten snel en efficient, ze beschouwden me meer als canvas dan als vrouw en ik onderging de finale in stilte. Uitgelaten namen we afscheid van elkaar. Voor het slapen constateerde ik euforisch hoe Yoshi’s beschilderde naaktheid een levende shunga van mij maakte en ik verheugde me op de nacht. 

 

“Vind je het mooi Yoshi? Ik heb geleden, zoals jij hebt geleden. Er ligt sensuele schoonheid in lijden,  dat begrijp ik nu. Kijk dan -”, ik trok het laken van me af alsof hij daadwerkelijk naast me stond – “je bent nu van mij en ik van jou. Laat je spoken gaan liefste, je hebt mijn dode hart tot leven gewekt, kom bij me en laat je bevrijden.” 

Ik weet zeker dat het geen droom was toen hij in de hoek van de kamer verscheen. 

Ik was niet bang, ik had hem geroepen en verwacht en stak verlangend mijn armen naar hem uit. 

Zijn lippen voelden koel. Begerig opende ik mijn benen en zijn vingers gleden, zoals bijna iedere nacht de afgelopen maanden, als vanzelf bij mij naar binnen.

 

Helemaal in me,” fluisterde ik. “ik wil de levende kracht van je kwellingen voelen.” 

Yoshi liet zijn kimono op de vloer glijden en drukte zich tegen me aan. 

Annabel, je martelgang om mijn spoken te dragen was verrukkelijk opwinded,” zuchtte hij; zijn stem klonk hol. Toegeven aan onze onbeteugelde geilheid leek de enige brug te zijn die onze werelden zou kunnen bijeenbrengen. 

 

Als een wervelwind zoog hij mij zijn wereld binnen, een wereld waarin lijden en lust werden verenigd. Kronkelend onder de prikkelende pijn van zijn tanden op mijn tepels, klom ik bovenop hem en liet mijn draaiende heupen zijn nu gloeiende hardheid opeisen. Ruw en ongeduldig stootte Yoshi omhoog, zijn nagels krasten langs de gezwollen lijnen op mijn rug. In deze storm van demonische hartstocht hield ik hem in mijn kutje vast en bereed zijn levende kloppende pik tot we beiden in extase explodeerden. Alsof ik in trance was likte ik traag onze levenssappen van hem af; ons vuur ontvlamde opnieuw.

 

Zijn handen handen waren warm en stevig toen hij mijn billen spreidde. Terwijl hij mij voor zich liet knielen met mijn kont omhoog en genadeloos diep in mijn poort naar de hemel stootte, streelde hij ontroerd ‘Yoshitoshi no bakemono’ op mijn rug. Onverzadigbaar strooide hij zweet en zaad als zout in mijn wonden, de bijtende sensaties als trigger voor een nieuwe climax.  Zijn wrede tederheid liet al wat gebroken was versmelten tot een brandende nectar, die heet langs mijn benen droop. In alle beproevingen die de spoken van Yoshi teweegbrachten, ontdekte ik verlossing van mijn eigen spoken. Uitgeput viel ik in zijn armen in slaap. Bij het ontwaken was hij verdwenen. 

 

Op de vernissage een maand later, onthulden de heren trots mijn tattoo aan pers en publiek. Onder een daverend applaus liet ik Yoshi’s kimono zakken. In een mist verscheen hij ineens naakt en transparant voor me, kuste me vaarwel en loste met een sardonische lach op in het niets. Ik werd nooit meer verlost van de onstilbare honger die hij in mij achterliet. Gekweld masturbeerde ik dagelijks, huilend om hem in mijn lege orgasme; mijn shunga nam daarentegen in schoonheid toe en werd wereldberoemd. Yoshitoshi had zijn droom eindelijk waargemaakt.

meer lezen 0 Berichten

wo

16

nov

2016

The girl under the bridge

Photograph courtesy of http://mollysdailykiss.com/
Photograph courtesy of http://mollysdailykiss.com/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eroticon is The Place To Be for any erotic writer. So - I went in 2016 and I want to attend in 2017 real bad. For inspiration, creative workshops and meeting up with great erotic writers. However, don't know if I'll be able to make it this year -moneywise. Wonderful to discover that publisher Sinfull Press has an Eroticon Competition. Although it is quite hard to write in English for a Dutch girl, here's my story. Hope you alle like it (and hope too win ofcourse!)

 

The girl under the bridge

 

On my way home from my temp job to my ragged old council flat, I crossed all sorts of shops, stands and people I had never encountered before.  It was scary yet extremely exciting to discover this whole new world I never knew existed. I grew up in the burrows of Northern London and had no idea what life was about when I landed here.  After losing my posh job in the City, nothing was like anything I was used to.

 

I was twenty-five and sincerely believed that my only goal was to live a comfortable life, in a comfortable house with a garden, a nice husband and 1.7 children. Until the day I lost my job as P.A. to the CFO of a large financial institute, I had done my share of good. I attended the right school, studied hard and landed myself a nice job. Once I took a freefall from the social ladder and entered the obscure world of unemployment, I came to understand I had been a foolish sheep that just went along, slowly orbiting in comfort without any passion. 

 

Meeting her threw me into the fast lane of real life and lust.

 

She wore this absurd outfit: a pink plastic skirt, pink sneakers and a white top so tight her nipples pushed through the fabric. Her pink lipstick was almost fluorescent and shimmered in the harsh light of the subway-train. Even her bubblegum was bright pink. Considering her outfit, you would think she was only fourteen, but she was a luscious woman of at least thirty. Standing next to her in my grey office-outfit, I felt boring and invisible. I had to change lines and left her in the train, but much to my surprise I saw her again when I got out, waiting for the elevator. Ridiculously large headphones covered her ears and she moved her hips to some inaudible song. I couldn’t take my eyes of her. Her carefree aura, her long legs underneath that plastic skirt - she triggered a yearning for something I could not articulate.

 

I followed her when we got out on the street. She didn’t walk, she flowed. Her impertinent thighs strained her skirt and with every swinging step she took, I was afraid it might burst. Mesmerized I stared at the swaying halves of her ass. When she passed under the bridge, her noticing me was inevitable. Halfway she turned around and walked towards me. My heart pounded.

 

“What you want girlie?” she said perky. I blushed fiercely. 

“Don’t know really, I am sorry. It’s just that, you look so…,” I stammered.

“I look so what?” 

She pushed her bubblegum from side to side with her tongue. 

“You jealous? I mean, I would be, dressed like that! A bloody shame if you ask me, with a gorgeous body like yours, covering it up like an Amish girl.”

I sighed. “I wish I had the courage you have. You look so… so attractively free.”

 

For a moment she stared at me, took a few steps and positioned herself real close to me. 

“I think I like you,” she said. 

I froze when she took my hand and put it on her waist. 

“And I think you are dying to kiss me, aren’t you?”

I was dumbfounded, not able to move or even breathe. 

“Come on,” she insisted, “you know you want to…”

With a shock I realized she was right. I wanted to kiss those bold lips, I even wanted to rip off that stupendous skirt and squeeze her provoking ass. Paralyzed, I had visions of me licking her neck.

 

She laughed and pulled me towards her, pushing her pelvis against my thighs. She forced me against the graffiti on the wall and kissed me aggressively. Her hands wandered over my breasts, found the buttons of my dull office blouse and snatched them open. Leaving large pink smudges of lipstick, she bit my nipples to hardness.

She then rolled up her skirt, lifted her leg en forced it between my thighs.

 

“Ever made out with a girl?” she panted in my ear.

“Never, God, I… never!” 

I gasped when her hand opened the zipper and wriggled itself into my panties. Her fingers stroked my pubic hair, then slowly slipped between my labia en pinched my swollen clit.  

Doing so she released me of the social straitjacket I had lived in for so long. Pinned against the pillar of the bridge she made me come real hard, dripping my warm juices over her dominant fingers. Within minutes she had transformed me from an acceptable office-girl into an alley-cat and I loved it.

 

“You horny little twit, here, lick yourself off my hand,” she said with a hoarse voice, putting her moist fingers between my lips.

Feeling brave, I caressed her nipples piercing through the fabric. In response she opened a few buttons, creased the cups of her bra under her big boobs and pulled me towards her. Rubbing my head between her firm tits I surprised myself by biting her white luscious flesh. 

 

“On your knees little one, suck me there,” she moaned.

Right there under the bridge, in broad daylight, I licked, bit, sucked and penetrated her as if I had done nothing else in my life. I loved the way her thighs crushed my cheeks, the way her hands pulled my hair, the way she thrust her wetness to my eager receiving mouth. Her howling- like a small animal in need - when she came on my face, crushed my soul. 

 

“Will I see you again? Where do you live? Please, let me see you again…” I was close to begging her.

“Donknow girlie, I'll see you when I see you 'kay?”

 

With her top still open she crouched on the concrete. I took her picture to capture this moment with her, to keep her close to me for the hours, weeks or months ahead of me, waiting for her under the bridge. 

meer lezen 2 Berichten

wo

16

nov

2016

PhiLizasophy Of Lust

“Mevrouw Daen, waarom gaat het altijd over lust in uw verhalen? En over ‘dat soort harde sex’?” Deze vraag lag in mijn mailbox van de week. Gevolgd door een verwarrende verhandeling over het feit dat liefde en genegenheid ver uitstijgen boven de geile lust en dat gewoon recht-op-en-neer veel normaler is. En dat ik dat dus eens moest proberen, lief en romantisch doen, in plaats van die platte sexbelustheid....

Zucht. Alsof ik geen liefde en genegenheid beleefof geef en slechts louter lustig,  als een keiharde nymphomane die meedogenloos haar slachtoffers misbruikt, door de wereld dwarrel. Alsof het een het ander uitsluit.  

Is er een keus, tussen lust en liefde? Bestaat liefde zonder lust en lust zonder liefde? Ja, hoor ik stemmen opgaan. Nee, zeggen anderen. Naast een lichte irritatie over de mail, kreeg ik bij nader inzien wel denklust over de vraag in zichzelf.  Hoe verhouden lust en liefde zich tot elkaar?

Nou ja, voor mij is het antwoord redelijk simpel. Sex is sex en lust is lust. Liefde is weer een ander hoofdstuk. Ik ben geen aanhanger van de idée dat sex en lust hetzelfde zijn. 

Sex betreft handelingen die worden gepraktiseerd. Lust is een emotie, die zich manifesteert in het fysieke verlangen, maar niet noodzakelijk hoeft te worden uitgevoerd. Lekker liggen Lusten kan ook heerlijk zijn, verlangen is mijn inziens een zwaar onderschat verrukkelijk voorspel.

 

Sex kan met iedereen. De lichamelijke behoefte bevredigen is vrij eenvoudig. Lust daarentegen, houdt voor mij meer in dan het beoefenen van de daad. Lust gaat veel verder dan ‘zin hebben in’ de lichamelijke platte bevrediging. 

Lust is méér dan zin-hebben, het is een verlangen, een smachten, een sterke fysieke emotie die ons denken en voelen kan overnemen. Lust is het kloppen van ons hart in onze lendenen, het beleven en voelen en ondergaan van het Leven. Volgt u mij nog of ben ik hier te hookiespookie bezig?

 

En dan: de liefde bedrijven. Dat is een emotionele en zielsmatige lust, bedenk ik mij zo. De lust heel dichtbij je geliefde te zijn, of te komen. De lust om samen te smelten. Genegenheid uit te wisselen, via het lichamelijke ook in spirituele of emotionele zin. Heel iets anders dan ‘gewoon’ sex in ieder geval. 

 

Kun je sex hebben met iemand van wie je houdt? Ja toch zeker! Gewoon, heerlijk plat fysiek tussendoor. Het bevredigt evenwel niet altijd de emotionele lust, maar dat hoeft toch zeker niet continu? Soms eet je tussendoor gewoon een broodje omdat je honger hebt, soms ga je uitgebreid uit eten en haal je alles uit de kast. Zo iets. Beiden is fijn.

Sex met iemand van wie je niet houdt? Kan ook, en dat is prima. Een avondje sex als een avondje uit. 

 

Kun je lusten naar iemand van wie je niet houdt? Ook dat bevestig ik met verve. Houden van is geen voorwaarde om emotioneel iets te kunnen delen met een ander persoon. Ik ken aardig wat mensen die in een soort van verhouding zitten – van allerlei geaardheid – die een sterke band met elkaar hebben, maar waar de reguliere liefde niet Im Sprache is. En dat ook prima vinden.

 

De liefde bedrijven zonder lust? Mwuah, dat wordt een lastiger kwestie. Ik weet niet hoe dat met jullie zit, maar wanneer ik echt van iemand houd (en dat doe ik), is er altijd verlangen en smachten en lust. Ik kan me haast niet voorstellen dat het niet zo is. Ik wil ALLES van en met Lustgenoot. Liefde omhelst niet alleen het fysieke, maar de volledige benadering en omarming van een ander.

Maar ik hoor het wel eens, vooral van mensgenoten in langere relaties. Dat de liefde nog oke is, maar de lust en de sex ver te zoeken zijn en zij samenleven als broer en zus. 

Ik wil niemand veroordelen, echt niet, ik heb er alleen geen beleving bij. Hoe kun je zo lang bij iemand zijn, van iemand HOUDEN met je ziel en je wezen en het dan niet fijn vinden heeeeeel dicht bij elkaar te zijn, ook in fysieke zin? 

En hoe kun je sommige lustelementen vies vinden? Standjes, lichaamsvloeistoffen, handelingen zoals pijpen of beffen. Ik zweer je: een facial van mijn Lustgenoot maakt me intens gelukkig, echt waar. Omdat het van hém is. 

Ik zal nooit zomaar van een willekeurige vent het zaad in genoegen ontvangen by the way. Ik kan me voorstellen dat een mensen op geile momenten met wildvreemden gekke dingen doen (ik niet) en de fysieke bevrediging is een ieder van grote harte gegund. Maar dat is van een geheel andere orde dan Lust beleven en de Liefde bedrijven, met een ander gevoel en een ander resultaat.

 

Ingewikkeld dus. Kern van de zaak is, dat mijn Philizasophy of Lust geen oordeel heeft over wat beter is of wat hoger staat op de ladder van humane ontwikkeling en beschaving.

Sex is sex, lust is lust en liefde is liefde. Ze zijn met elkaar verbonden en ze hebben in zichzelf bestaansrecht. 

 

Dat Lustgenoot en ik van de kinky way of life houden, wil niet zeggen dat wij niet liefhebben of geen genegenheid kennen, ook wat betreft het spel der lusten en liefde. Wij hangen niet dagelijks met collars ondersteboven van het plafond noch ben ik de hele dag met facials behangen (alhoewel, er zijn van die dagen....hahaha).
Dus, beste e-mailschrijver, wie bent u om te oordelen over mijn lustige leven?  

Zoals met alles, heeft liefde en lust een eigen plaats in het leven. Het is aan jou, welke accenten op welke momenten de aandacht krijgen. Nog belangrijker: dat jij er tevreden en gelukkig mee bent.

 

Ik voor mij lief met lust en lust met liefde! En uit dat het allerliefst in 'dat soort sex' met mijn geliefde Lustgenoot.

Amen.

meer lezen 0 Berichten

vr

04

nov

2016

POV en ASS

Een week of twee geleden ben ik een paar daagjes weg geweest met Lustgenoot, ver weg van de daaglijkse beslommeringen en verplichtingen. Heerlijk, even tot onszelf komen.

De dagen hebben wij verliefd en verrukkelijk gesleten met goed bijpraten, schrijven, zwemmen en wandelen en..ahum, ja, natuurlijk ook...dat dus, veldonderzoek voor de erotici zal ik maar zeggen.

Uitermate vermakelijk, als je dan toch de tijd hebt, om na de lustige intermezzo’s nog wat na te dollen. Verbaal dan. Want ik had enorm last van POV, wellicht gerelateerd aan de bijna meditatieve mindfull ontspanningstherapie die Lustgenoot (LG) mij pleegt te geven op kleine vakanties.

 

POV maakt dat ik slechts mijn arm kan bewegen om mijn glas rum te pakken of mijn lippen om LG een kus te geven. 

Post Orgastische Verlamming overkomt me niet zo vaak.  Het is een verschijnsel dat vooral optreedt als ik heul erg druk ben geweest en weinig tijd heb gehad voor de Lustelijke Elementen des levens. Als LG en ik dan wel de tijd hebben, ons een paar uur kunnen vermaken en Orgasme categorie 3 voorbij komt, wil nog wel eens een POV als bijprodukt optreden. Een soort overcompensatie voor de ontbeerde ontspanning.

Ik lig dan laveloos, niet in staat te bewegen, met rubberen benen en elastieken handen. Een redeloze rust overvalt me, het drukke hoofd tot stilte gemaand en de boodschappen- en things-to-do-lijstjes verdwenen. Heerlijk is dat. Ik geniet er maar van zolang het kan, want de zen-momenten dat ik niks doe of denk zijn niet zo talrijk.

 

Terwijl ik lig bij te komen met een POV, gaat het met LG de andere kant op. Hij heeft namelijk last van ASS. Dat zou je kunnen vertalen als een after-sex-sigaartje (give me some ASS, babe), maar in dit geval refereert het aan after-sex-spasms. Nu ben ik geen man, maar ik weet wel wat van intesieve orgasmes na een uurtje of wat spelevaren. Zo'n climax waarbij je op je grondvesten schudt en het idee hebt dat er daarna geen druppel vocht meer te vinden is in je lijf. Zo eentje had LG. Met vibrerende naschokken. Tot wel een kwartier na de aardbeving trok zijn lichaam om de paar seconden weer even samen. ‘Brrrr...., ’ was zijn enige commentaar.

 

Ik had hem wel even ter ontspanning willen masseren, maar ik lag daar nog met mijn POV en was niet in staat enige nazorg te verlenen. Verbaal dollen dan maar, over de POV en ASS. Gelukkig gaat zo iets vanzelf over, zowel bij hem als bij mij. En kon ik met een ontspannen glimlach dit stukje schrijven. Wacht, ik neem er nog een rummetje bij. Sigaartje schat?

meer lezen 0 Berichten

do

03

nov

2016

Van moeheid en een krakend bed

Misschien denkt u wel dat ik de hele dag mezelf aan het verlustigen ben en niets anders doe dan rondparaderen op HeleHogeHakken en korsetten.

Helaas is dat bezijden de realiteit, al zou ik dat wel eens anders willen.

Ook Liza Daen heeft een gewone mensenbaan waarin hard wordt gewerkt om het brood op de plank te verdienen. Daarnaast heb ik een huishouden en een heer Ziggel die beiden dagelijks aandacht en verzorging vragen. Tel daar mijn zeer geliefde Lustgenoot en mijn schrijfambities bij op en u ziet: er is niet altijd voldoende tijd om alle Lustigheden te doorlopen die ik zou willen. Wat dat betreft ben ik net een normaal mens.

 

Wel heb ik ontdekt dat ik in sommige opzichten wat verschil van de standaard. Hoe drukker ik het heb, worstelend met deadlines en hectieke toestanden, hoe geiler ik word. Dat zal ongetwijfeld met adrenaline te maken hebben, maar voila, het is een gegeven. Mijn vriendin (die van het f*ckface) snapt er niets van, die kun je in de avond wegdragen – so to speak en dan niet in lustige zin. 

Mijn Lustgenoot weet ondertussen wel hoe dat werkt bij Liza en besteedt daar op gepaste wijze aandacht aan.

Afgelopen weken was het uitzonderlijk druk in huize Daen. Deadlines wapperden om mijn oren, extra opdrachten, de finale van de schrijfmarathon, de opstart van een nieuw project en in de privésfeer wat familieaangelegenheden die mijn aanwezigheid vereisten. Al voor mijn hoofd ’s avonds het kussen raakte, vielen mijn ogen dicht van de slaap. Mijn hoofd en mijn ogen tolden, maar het lijf had toch duidelijk andere verwachtingen en wilde verlossing van de adrenaline en allerlei andere line’s die vrijkomen als je om half 7 in de ochtend begint en pas om 1 uur naar bed gaat, weken achtereen. 

Zo kon het dat ik ubermoe maar supercharged toch de slaap niet vatten kon. De eigen handen laten bewegen in een lustig onderonsje als slaapmutsje, daar was ik dan weer te moe voor. Tja, je bent vrouw of niet, de logica wordt niet altijd gevolgd. In ieder geval was het de hoogste tijd om Lustgenoot in het Daense bed uit te nodigen.

“Ik heb het zooooo druk gehad,” appte ik de volgende ochtend heel zielig, hengelend naar een beetje medeleven en bijval.

“Aaahw, en nu?” was het korte antwoord, en tegelijkertijd de vraag naar de inmiddels bekende weg.

“Nu kan ik telkens niet slapen,” verklapte ik alvast. Een grijnzende smiley bevestigde dat Lustgenoot goed begreep wat er eigenlijk loos was en waar ik op aanstuurde. 

“Kom bij je vanavond, liefje...” Ah, heerlijk, als zo weinig woorden op begrip en actie kunnen rekenen.  

Verheugd en met blij gemoed kwam ik zonder verdere kleerscheuren de overvolle en drukke middag door. Er was zelfs geen tijd voor een rustig lunchmomentje, zo’n dag. Maar met Lustgenoot in het vooruitzicht werden alle citroenen zoet.

Hij was nog niet de drempel over of ik hing aan zijn nek, aan zijn lippen, aan zijn lijf. Zijn geur, zijn warmte, zijn hele aanwezigheid eigenlijk maakt dat ik stante pede in een rustigere modus geraak. Zo druk als ik van mijzelf ben, zo rustig is hij namelijk. Wat niet weg neemt, dat de fysieke onrust dan ook weer andere vormen aanneemt, want met het onderwerp van mijn lustgevoelens zo dicht bij me is het voor Liza nog een hele klus zich te beheersen. En beheersen, daar is Lustgenoot nu dan weer een echte meester in.  Zucht. Wachten op mij beurt. Letterlijk en figuurlijk.

Desalniettemin, het moment kwam snel genoeg. Hartstochtelijk kusten wij elkaar en vielen warm en zacht in elkaar verklonken op het middelgrote bed in het boudoir van Liza. Of het al zo was geweest, of dat de hartstocht ons blind en doof maakte kan ik u niet meer navertellen. Wel dat het bed bij echt iedere milliliter beweging een angstvallig krakend geluid maakte. Niet een kraakje van een goed belegen en benut slaapplateau, nee nee, het was het gruwelijk gekraak van een bouwsel dat op instorten staat.

De hartstocht wilden wij niet onderbreken en dus hebben wij net gedaan of het krakend bed niet bestond. Nadat wij moe ende voldaan het achterstallig onderhoud hadden bijgewerkt en ik met mijn elastieken post-orgasme benen een glaasje water wilde halen, kraakte iedere minuscule beweging luid en vervaarlijk. Ik vroeg me af of het buiten te horen was geweest, of dat mijn bedeesde buurman hysterisch met het oor aan de muur lag geklonken. Zowel Lustgenoot als ondergetekende waren te moe en voldaan om ons hoofd nog onder het bed te steken. 

 

Met zulk een gekraak bleek het echter onmogelijk de slaap te vatten. Bij ieder draaitje hield ik mij angstig aan de rug van Lustgenoot vast in geval het bed daadwerkelijk zou instorten. We hebben de volgdende ochtend gehaald, maar het was een behoorlijke ervaring.

Lustgenoot zal nog een dagje moeten blijven, om als held vanavond onder het bed te kruipen en de loshangende schroefjes te herstellen. Een mens kan natuurlijk niet Lustig Leven in een krakend bed. Uiteraard zal ik, moe of niet, hem gepast belonen. Wat een straf....

meer lezen 0 Berichten

za

22

okt

2016

9e ronde: 22-10-16

Ik ben met de hakken over de sloot door naar de Finale. Als titelverdedigster van de marathon 2015 weet ik dat het een heel zware dobber wordt om de andere goede auteurs te verslaan. Ondanks mijn gebungel in de onderste regionen, hoop ik van harte dat jullie hebben genoten van mijn inzending. Het thema voor de 9e opdracht was voor alle auteurs een tomeloze uitdaging, die aanspraak maakte op alle creativiteit die we in ons hadden. Ook voor mij.

De opdracht luidde: schrijf een erotisch verhaal tussen twee mannen met minimaal een sexscene. Twee vrouwen is natuurlijk een eitje, maar twee mannen? Ik ben bij de leest gebleven die ik ken, want voor mij als vrouw is het bijna een onmogelijke opgave te bedenken hoe twee mannen de Lust ervaren tussen elkaar. Voelt een man hetzelfde als een vrouw bij penetratie, gevoelsmatig en emotioneel? Ik heb er geen antwoord op.  Dus: een vrouwenperspectief is het gebleven, met de boodschap: stay true to your Lustfull self.

Op de derde verdieping van ‘Het Huis van de Draak’

Hoewel Chiao vaak zijn gevoelens voor mij liet blijken, had hij tot dusver alleen voorzichtig over mijn borsten gestreeld. Niet dat ik hem niet meer toestond, integendeel. De afgelopen zes maanden had ik mijn best gedaan hem in bed te krijgen en hij om eruit te blijven. Ik verlangde naar zijn naakte huid en zijn spieren te voelen bewegen onder mijn handen. Omdat Chiao nogal gesloten was, stelde ik steeds een gesprek hierover uit. Mijn verlangen nam uiteindelijk de overhand, ik wilde hem ‘helemaal’.

 

Opgelaten begon ik erover.

‘’Chiao, hoe zit het nu precies? Ik bedoel, we zijn al maanden samen en ik ben stapelgek op je. Maar je raakt me nauwelijks aan en ik heb geen idee wat je eigenlijk wilt,” begon ik. 

Chiao keek verstoord op van zijn telefoon. 

“Onze toekomst is nog onduidelijk Laura. Al moet ik zeggen dat ik ook gek op jou ben.”

Ik gaf een kus op zijn hand. 

“Ik verlang naar je Chiao, naar jou in mij, intiem,” fluisterde ik schor. Hoewel we close waren, viel de ongemakkelijkheid nu zwaar tussen ons in.

Chiao keek me met gitzwarte ogen aan.

“Lust is een nieuwe fase, liefje. Als we eenmaal dat pad opgaan, is er geen weg terug. Bovendien zijn mijn voorkeuren niet zo standaard. Daar moet je wel mee dealen, anders wordt het niks.”

“Wat weet ik nou van je voorkeuren als je me nooit iets vertelt of laat zien?” antwoordde ik verongelijkt. “Ik weet helemaal niets van jou op dat gebied. Ik weet niet eens of je wel naar mij verlangt!”  

Chiao knikte. “Dat is waar. Als jij zeker van mij bent, wil ik het risico wel nemen je te toe te laten in mijn erotische wereld.”

Ik had natuurlijk willen horen dat het verlangen wederzijds was en was teleurgesteld, maar besloot toch te wachten.

 

Chiao haalde me op met zijn vader’s oude Jaguar E-type. Met zijn haar strak achterover gekamd, een leren broek en een shirt van witte zijde, zag hij er mooi uit, heel apart. Rustig en ingetogen in de dagelijkse omgang leek hij vanavond wel iemand anders, een macho-versie van zijn introverte zelf. 

Ik had, zoals hij had gevraagd, een Chinese jurk aan: nauwsluitend, hooggesloten en met een lange split tot aan mijn heup. Met alle égards werden we in de zaal op de derde verdieping van restaurant ‘Het Huis van de Draak’ ontvangen.  Ik bleek de enige Hollandse te zijn en was erg nerveus. 

 

Chiao hield mijn hand stevig vast, alsof hij bang was dat ik zou weglopen. In het midden van de zaal stond een rond podium, omhuld door rode fluwelen gordijnen. Langzaamaan verzamelden alle gasten zich erom heen. Verschillende dames rookten zoetruikende opium uit slanke pijpjes. Er hing een broeierig sfeertje.

 

Onder luid gejuich gingen de gordijnen omhoog, waardoor een enorm mahoniehouten bed werd blootgegeven. Op de rode lakens lagen de oplichtende lichamen van twee vrouwen en twee mannen. 

Een gastheer warmde het publiek op. Zodra hij even stilhield, begonnen de aanwezigen met bankbiljetten te wuiven en te roepen. Hoewel ik er geen woord van verstond, begreep ik dat ze aan het bieden waren.

 

De gastheer haalde het geld op, ging dan naar de bedgenoten en gaf ze, denk ik, instructies. 

Met sierlijke bewegingen vonden de prachtige lichamen elkaar op het bed. Eerst streelden de vrouwen elkaar, daarna streelden ze samen de twee mannen. Het publiek spoorde ze joelend aan. Ik keek opzij naar Chiao en de geilheid op zijn gezicht sleurde mij mee, zijn wereld in.

Het duurde niet lang voordat de strelingen uitmondden in een complete orgie. Als iemand een bepaald standje wilde, gooide deze geld op het podium en veranderden de artiesten van positie. Alle handelingen werden even elegant uitgevoerd. Een vrouw lag wijdbeens op haar rug, de andere lag tussen haar benen en likte haar. Een van de mannen neukte de welgevormde kont van de likkende dame en de andere stond boven haar en pompte zijn pik tussen de roodgestifte lippen van de wijdbeense vrouw. 

Ik werd emotioneel naar deze live-versie van een pornofilm te kijken en had nooit gedacht dat ik zoiets erotisch zou vinden. Chiao had al die tijd gezwegen maar aan zijn glinsterende ogen en zijn ademhaling merkte ik wel hoe opgewonden hij was. Plots liep hij met een stapeltje geld naar de gastheer en fluisterde in zijn oor. De gastheer lachte en sprak enthousiast in de microfoon, waarop het publiek luid applaudisseerde. 

 

Chiao klom op het podium. De twee mannen duwden direct de dames zijn kant op. Ik stond aan de grond genageld en wist niet hoe te reageren: enerzijds werd ik pisnijdig dat hij voor mijn ogen iets ging doen met anderen wat ik zo graag met hem wilde, anderzijds wilde ik het hem zien doen.  Terwijl Chiao werd ontkleed door de twee vrouwen, keek hij met vragende ogen naar mij. Ik knikte langzaam ‘ja’.

Ik zag voor het eerst hoe prachtig zijn lichaam was toen hij op het bed werd gelegd, met zijn pik  halfgezwollen omhoog. Eigenlijk had ik verwacht dat de dames hem zouden bestijgen, maar ze zetten zich aan weerzijden van zijn hoofd en hielden zijn armen omhoog. Het publiek gooide nu grote bedragen op het podium en er werd geroepen en geklapt. In verwarring en met het gevoel in een chaotische Fellini-film te zitten, kon ik maar moeilijk volgen wat er gebeurde.

 

De kleinste van de twee mannen kroop over het bed. Eerst nam hij de inmiddels volledige stijve van Chiao, die pompend en kreunend meebewoog, in zijn mond. Daarna deed hij een condoom met glijmiddel om en legde Chiao’s benen over zijn schouders. Beheerst en onder enorm gejuich van de toeschouwers, schoof hij bij Chiao naar binnen en neukte hem met dezelfde sierlijkheid als de Chinese dame eerder.  De zaal zinderde van geilheid.

Terwijl ik met lichte walging toekeek hoe mijn geliefde werd geneukt door een man, constateerde ik vol verbazing dat mijn kutje samentrok en nat werd. Ik fantaseerde dat ik zelf daar lag en voelde me eindelijk verbonden met Chiao. 

meer lezen 0 Berichten

di

11

okt

2016

Venus in Fur

Een groepjesmens ben ik niet echt. Maar voor de EWA-leden maak ik bijzonder graag een uitzondering. Als erotica-schrijvers delen wij een interesse en een passie, die met weinig anderen te delen zijn. Niet verwonderlijk dat juist wij, gezamenlijk, naar een toneelvoorstelling gaan van ‘Venus in Fur’ in het DelaMar theater in Amsterdam afgelopen vrijdag 7 oktober 2016. 

 

Hoewel ik veel erotica lees (een heerlijk excuus, mijn vakliteratiir bijhouden), heb ik het boek van Sacher-Masoch uit 1870 niet gelezen, noch het bewerkte toneelstuk dat een broadway hit was van David Ives it 2010.

Zelfs de film uit 2013 van Roman Polanski is aan mij voorbij gegaan. Ik ga dus onnozel blanco de voorstelling met Georgina Verbaan en Jeroen Spitzenberger in. Ik ben een cultuurbarbaar, want ook de regisseur Johan Doesburg ken ik niet. Toneel is nooit zo mijn ding geweest.

 

Het begin van het stuk vind ik wat langzaam. Georgina, als jonge actrice op zoek naar een rol, zie ik in het begin alleen als het fragiele lijf dat ze heeft, bijna een 15-jarige. Maar gaandeweg word ik het stuk meedogenloos ingezogen, speelt Georgina zo sterk dat ze boven haar lijf uitstijgt en is het karakter van de getergde regisseur / producent die Jeroen uitbeeldt heel overtuigend. Hoe meer de tijd verstrijkt, hoe sneller het stuk gaat en hoe complexer de situatie blijkt en dat bevalt me prima.

 

Het mooie van het verhaal is, dat het ongelooflijk goed de ‘mindplay’ tussen twee mensen uitbeeldt. Sommigen vinden dat het over macht gaat, of over onderwerping, of over de battle of the sexes. Maar ik zie dat anders. Ik zie twee mensen die zoeken naar het uiting geven aan emotionele verlangens. Verlangens die zich fysiek willen manifesteren, maar die zijn terg te leiden naar de duistere dromen die wij als mensen hebben kunnen. 

 

In dit spel is het overduidelijk, dat de rol van meester en slaaf slechts uitingsvormen zijn van iets diepers, iets donkerders, iets menselijkers. Dat de afhankelijkheid volledig wederzijds is en macht alleen bestaat door de gratie van de gever. Wie is eigenlijk de slaaf, en wie is de meester? Wie trekt wie aan, wie stoot wie af? Is de afhankelijkheid die beiden van elkaar hebben, niet van de meest intense intimiteit die twee mensen kunnen delen? Is erotiek niets anders dan het met elkaar uitspelen van die wederzijdse verlangens?

Het door elkaar verweven worden van fictie, werkelijkheid, fantasie, roman, toneelstuk en realiteit is prachtig. Het crescendo aan het einde laat me emotioneel opgewonden achter. De ware aard van de godin is opgestaan. De godin die haar onderdaan nodig heeft om zich in haar kracht te manifesteren.  De onderdaan die pas dan tot onderdanigheid wordt geroerd, als hij ontdekt dat zijn afgedwongen slaafsheid recht evenredig in verband staat met haar macht. Godin en slaaf zijn is een keuze, het verlangen daartoe is dat niet. 

 

Beiden acteurs spelen sterk. Natuurlijk valt er van alles op te merken. Ik heb verschillende recensies gelezen en ik vind het gezemel.  Zoals de daadwerkelijke sexuele spanning tussen de meisjesachtige Georgina en de zachtaardig ogende Jeroen die zou ontbreken. Het decor met de camera dat geen functie zou hebben. Ach wat toch......Kern van de zaak is: ik werd er door geraakt. Ik vond de snel wisselende rollen aan het einde subliem. Ik was er even stil van toen het doek viel. Ik had even tijd nodig om weer op de gewone aarde te komen. Ik vond het prachtig en ik heb er van genoten. Dat is uiteindelijk wat telt. Ga kijken, als je tijd en geld hebt. Het is mooi genoeg om het te zien.

meer lezen 1 Berichten

ma

03

okt

2016

Lustdodende Teddybeertjes

Je kunt me niets ergers aandoen dan een slaapshirt met van die lachende knuffelende teddy-beren erop. Tussen hen in zo’n groot rood hart en eronder “Best Friends Forever”.

 

 

 

Als ik iets lustdodend vind, is dat het wel. 

Seriously, van die schattige beertjes en hartjes met blozende wangetjes: ik vind ze verschrikkelijk en ben er allergisch voor! Totaal infantiel, niet geschikt voor volwassenen, als vrouw moet je dat gewoon niet willen, is mijn bescheiden mening.

 

Laatst zocht ik iets om in te slapen vanwege een overnachting met collega’s. Aangezien ik altijd in mijn birthday-suit slaap en ik een t-shirtje ook wat te intiem vond om met een collega in een kamer te verblijven, had ik me bedacht iets van een pyama of een nachtpon aan te schaffen.  Die heb ik namelijk niet. 

Nu heb ik me nooit zo met pyama’s beziggehouden, maar bij het woord denk ik dan toch aan minimaal een satijnen broek en jasje ofzo. Of een mooi gooi-het-even-over-je-heen-dingetje. Ik weet heus wel dat er katoenen en wollen grote hobbezakken bestaan en, gruwel, van de wansies, maar ik dacht daar ver weg van te kunnen blijven.

Ik toog naar de bekende lingeriewinkels voor het grote publiek, want de portemonnaie gaat ook mee in de overwegingen, dan kun je niet zomaar naar de betere speciaalzaak, als u begrijpt wat ik bedoel.

Heerlijk is dat hoor, in zo’n speciaalzaak. Hoewel ik het me niet kan permitteren daar al te vaak kan komen (zoiets werkt verslavend moet u weten), als ik daar dan ben is het luilekkerland. Met mijn handen glijd ik over de rekken met kantjes, randjes, bandjes, strikjes, strookjes, kousenbandjes, gordeltjes, korsetten, afijn, u get the picture. Ik laat gladde zijden dingetjes tussen mijn handen door glijden, kokketteer met babydolletjes en verdwijn met Lustgenoot in het pashokje enzo. 

 

Eerlijk gezegd had ik ook zo iets verwacht bij zo’n landelijke keten en in eerste instantie leek het wel zo te gaan. Een uiterst vriendelijke verkoopster snelde mij tegemoet met de volstrekt onverwachte vraag of ze mij kon helpen. Ik legde uit dat ik een soortement van pyama zocht. Enigszins decent en neutraal.

We liepen gezamenlijk, welhaast gezusterlijk, naar de sectie met de pyamaatjes. Helaas verschoot ik op afstand eigenlijk al van kleur toen ik de pastelkleurge tshirt-zakken zag hangen. En tot mijn ontsteltenis had een groot deel van deze lustdoders een beertje, een eendje, een katje, tweety, hartjes of een stomme spreuk aan de voorkant.  Ik keek haar wanhopig aan. Zijn er echt hele volksstammen volwassen dames die DIT dragen? Het moet wel, anders hingen ze er niet. Een complete desillusie.

 

“Heeft u niet iets...volwasseners?” stamelde ik. Mijn verkoopstertje, ik schatte haar een jaar of 35, bracht me naar een andere sectie. Hier hingen dan de babydolletjes en de satijnen gevallen.  Helaas constateerde ik ook hier een hoog truttigheidsgehalte. Strikjes, roesjes, roze, stipjes...bah bah en nog eens bah. Ik heb me verexcuseerd tegenover de jongedame, al begreep ze er geloof ik niet veel van. Gezien haar overvloedige perfecte make-up, verdenk ik haar er zelfs van zelf met ofwel een sport-bh ofwel een strikjesstippeltjes ding te lopen thuis.

 

Na mijn plotselinge vlucht en nog enkele wanhopige pogingen, heftige confrontaties met knuffelbeertjes en een hele serie met ‘’Best Friends Forever”  arriveerde ik uiteindelijk gewoon bij De Zeeman. Ik hou van zeemannen en ik hou van De Zeeman. Niet alleen onderhouden zij mijn Grote Lade met scheurslipjes en scheurpanties, ze blijken dus ook nepsatijnendingetjes-om-over-je-heen-te-gooien te hebben in de collectie.

Ik heb er twee aangeschaft. Een rode en een zwarte. Zonder strikjes en geen stip te bekennen.  En hoewel ik mijn geboortepakje prefereer, heb ik er prima in geslapen.

meer lezen 0 Berichten

za

24

sep

2016

8e ronde: 24-9-16

Ronde 8. Een mooi thema, maar al schrijvende wederom behoorlijk lastig. Ik ben niet zo van de popsterren, moet u weten. De opdracht luidde: een fan verschaft zich zonder toestemming toegang tot de kleedkamer van een popster. Beschrijf de sfeer voor, tijdens en na het concert en wat er in de kleedkamer gebeurt. 850 woorden en erotisch natuurlijk. Tja, groupies zijn natuurlijk een mooi onderwerp, maar om er nog iets origineels van te maken? Het is gelukt, ik was er zelf blij mee, met dit verhaal. En ik kwam hiermee op de vierde plaats en mag daarmee door naar de halve finale!! Dank weer, aan alle stemmers. Ik koos toch weer voor de weemoed en een fan wiens liefde met zijn godin meegaat tot in de dood. Wil je alle inzendingen lezen? Dat kan hier. Hieronder de mijne.

 

De Zwanenzang van Venus.

Vloekend struikelt ze de kleedkamer binnen en weet maar net de stoel te bereiken. Ze legt haar vermoeide hoofd op de kaptafel en onderdrukt een opkomend helder moment met een willekeurige pil uit één van de flesjes voor haar. Zelfs hier, onder de theaterzaal, is het ontevreden gefluit van het teleurgestelde publiek nog hoorbaar. 

Hoewel ze de door lampjes omlijste spiegel angstvallig vermijdt, registreert haar wazige brein een beweging op de achtergrond. Is het een visioen van het verleden, toen ze nog stralend en wereldberoemd was, een echte rockchick? Verdwaasd staart ze naar de reflectie die in de spiegel groter wordt. 

“Ben je mij?” vraagt Vera verward. De figuur knikt en reikt naar haar. Tedere vingers strelen haar nek. Vera’s hoofd knikkebolt naar voren als ze warme lippen tussen haar schouderbladen voelt. 

“Hoe kom je hier, ik ben toch al jaren een beetje dood?” vraagt ze met dubbele tong.

“Mijn Godin, nu we samen zijn, kan onze endosymbiose zich eindelijk voltrekken,” klinkt een lichte mannenstem. Vera begrijpt het niet. De figuur ziet er uit als zijzelf, ooit, toen ze mooi was en nummer 1 stond in de hitparade. Make-up, laarzen, zelfs de strakke suède jurk die ze heeft gedragen bij Toppop. Maar die mannenstem...ze kan het niet plaatsen. 

“Wat is endo-sim-nog-wat?” stamelt ze. 

“Dat ik in jou leef, mijn heerlijkheid, en jij in mij en we samensmelten.”

Vera maakt het niet uit. De zachte vingers en de vochtige lippen voeren haar mee naar de tijd waarin dagelijks mooie mannen op haar wachtten.
De trillende handen bewegen zich langzaam over haar siliconenborsten, glijden over haar gerimpelde buik en haar dijen.

Door de mist hoort ze gefluister: “Mijn liefste, laat me je drinken, laat je in mij herleven, in mij, je trouwste bewonderaar. Met jouw levenssappen in mij kan ik helemaal jou zijn, jouw eer herstellen, jou het podium geven dat je toebehoort en het publiek jouw laatste Venus geven. Laat ons één zijn, ik heb zoveel jaren hierop gewacht.” 


Vera raakt in vervoering, ziet zichzelf schitteren op het podium dat haar altijd heeft toebehoord, waar alle mannen haar aanbidden en de jeukende pruik en de leegheid tussen haar benen niet bestaan.

Ze grijpt hem beet en laat zich ondersteunen tot aan de canapé. Als hij met open armen daar gaat liggen, ziet ze hem pas goed. Hij is háár. Haar eyeliner, haar pruik, lippenstift in de kleur pinklady... hij is háár, maar dan zesenveertig jaar geleden. Hij heeft borsten, nep wimpers, haar parfum. Wat is hij mooi, wat was zij mooi... 

 

Vera staat hem toe haar glitterjurk omhoog te schuiven, haar panty open te scheuren en haar step-in naar beneden te trekken. Zijn hoofd, háár hoofd, begraaft zich gulzig tussen haar weke dijen. 

Met kleine kreetjes moedigt ze hem aan: ‘Oooh, wat doe je dat fijn schat, hmmm, drink me maar, drink mijn levenssappen...hoe heet je ook al weer? Hoe lang zijn we al samen schatje? Net als toen, I’m your Venus...”

 

Vera heeft geen idee wie hij is en hoe hij hier komt. Dat wist ze nooit van haar fans. Maar ze geniet van zijn tong, van zijn diep binnendringende vingers, van zijn gulzige lippen die zich vastzuigen aan haar clitoris . Hangend op de leuning geeft ze haar talenten royaal, zoals ze altijd heeft gedaan. Boven zijn gezicht bloeit haar vervallen lichaam op en siddert en trilt en beweegt ze mee op het ritme van zijn gretigheid. In haar orgasme bezingt ze het leven, het universele lied van de eeuwige lusten.

“Mijn meermin,” kermt hij onder haar, “zing voor mij, wordt één met mij; dan neem ik je plaats en zing ik voor jou, mijn liefste.” 

Haar stem galmt door de kleedkamer en dringt zijn tot Vera vermomde lichaam binnen. De omgebouwde Vera hijgt en spuit in extase zijn strakgetrokken panty vol als Vera’s levenssap langs zijn bepoederde wangen in zijn mond druppelt.

 

De klop op de deur kondigt de gestreste manager aan. Hij kijkt verbaasd naar Vera, die helder en monter voor de spiegel zit.

“Je mot weer Veer, in godsnaam, doe niet te moeilijk en zing gewoon wat we hebben afgesproken. Geen poespas zoals daarnet oké?”

Vera knikt gedwee terwijl ze haar wimpers opnieuw opplakt.

“Tis net of je anders ben as daarstraks Veer, nou ja, over 2 minuten klaar oké?” zegt hij en vlucht voor het gezeur dat hij verwacht.

 

Voor hij Vera’s zwanenzang laat klinken, kijkt hij achter de canapé en streelt het naakte witte lichaam.  De hernieuwde Vera knielt, kust liefdevol de verstarde glimlach op haar levenloze gezicht en trekt dan de glitterjurk die hij nu aan heeft strak. 

 

De volgende ochtend schreeuwen de krantenkoppen:

“Vera Mariskes’ laatste schitterende optreden!”

“Onverwachte opleving van The Lady voor haar einde.”

 

Twee vuilnismannen vinden daags na haar overlijden een man half omgebouwd tot vrouw in een container achter het theater, met doorgesneden polsen. Dezelfde dag dat Vera onder enorme publieke belangstelling wordt begraven en haar rauwe rock-songs de hele dag op de radio te horen zijn, verdwijnt het lichaam van de man die haar ‘the last moment of fame’ gaf, eenzaam en roemloos in de gemeentelijke vuuroven.

meer lezen 0 Berichten

vr

23

sep

2016

Kousendag

Serieus hè, ik voel me soms een vergeten soort. Vergeten in de zin van over het hoofd gezien, een dolende roeper in de verdorrende woestijn. Nu ben ik niet graag van het slachtofferige type, dus ik neem de laptop ter hand en ben vastbesloten een nieuw evenement te starten in de Lage Landen. Een dag die nog leuker is dan rokjesdag en, net als Martin Bril, eeuwige vaderlandse roem mij ten deel doet vallen. 

Deze blog is een hartenkreet van erotiste tot de mensheid, een lokroep tot deelname aan de perfecte antagonist van de bekende rokjesdag.

‘Wat is er aan de hand in huize Liza Daen, met zo’n hartekreet?’ denkt u wellicht. Of misschien denkt u dat ook niet, maar dat mag de pret niet drukken. Gemakshalve ga ik ervan uit dat u het wel denkt en ook nog weten wil, want anders zou het voor mij flauw zijn deze blog te schrijven.

 

Ik hoor het weemoedige zuchten dat die heerlijke nazomer toch echt voorbij is, dat het weer donker wordt en koud is in de avond en zoal meer. Wij Hollanders kunnen zo mooi klagen, het is een ware kunst. Waar rokjesdag alle aandacht trekt sinds de heer Bril er een keertje iets over heeft gezegd (in mijn puberjaren bestond rokjesdag nog niet), slaat men totaal geen acht op de omgedraaide beweging. Terwijl de komst van de eerste echte lentedag met veel plat vertoon de voorpagina’s haalt, en – godbetere- zelfs het RTL journaal en Hart van Nederland, hoor je niemand, echt niemand, over de heerlijke herfst en de vrolijke voordelen die dit met zich meeneemt.

Niemand? Nee, toch! Een verstokte erotiste met een paar eigenaardige fetisjen aan de Rotterdamse kant van de Lage Landen doet een appèl op uw fantasie. 

Het is Herfst, lieve lezers, hoera ende hoezee: het is tijd voor Kousendag!  

De sluimerende avonden zijn verdwenen en met een schok constateren we ineens dat het om 7 uur al donker is. Voor sommige dames (excusez, en heren) gaan de rokjes weer de kast in, tezamen met allerlei andere frivoliteiten die kennelijk alleen bestaansrecht hebben in de zomer.

Zo niet in huize Daen. Daar blijven de rokjes en de jurkjes en de hakjes gewoon hangen, liggen en staan  en wordt er niets verstopt noch afgedaan. Een bittere winterdag te na gesproken, geen grote wollen onderbroeken hier! Ik verheug me erop onder al deze schatjes mijn kousen weer te kunnen dragen. 

 

En waar ik kousen zeg, heb ik het over Kousen met een hoofdletter en uitroepteken. Kousen!

Kousen met een kanten rand, kousen met een naadje, kousen die zichzelf omhoog houden en kousen die ik omhoog laat houden door jarretelgordeltjes van allerlei pluimage. Strakke strenge stoere gordels van satijn met 6 of 8 bandjes, kanten brede gordeltjes in wit, rood of zwart, al dan niet voorzien van een waisttrainer. Ik hou van kousen. Ik ben GEK OP Kousen. Kousen!

 

Voor mij betekent de herfst niet de aankondiging van een lang, koud en weemoedig seizoen. Ik denk aan mijn open haard en mijn heerlijke Lustgenoot die ervoor ligt, terwijl de stormen rond het huis blazen.  Ik kijk niet naar de overvolle treinen en wegen, niet naar het verlangen naar de zwoele avonden in de tuin, niet naar opstaan en thuiskomen in het donker. Neen, lieve lezers, naar al deze weemoedige melancholie kijk ik niet. Ik denk aan het verheugde gezicht van Lustgenoot, als hij zacht zijn hand laat glijden over het naadje van de kous. Ik denk aan het kippenvel, niet van de kou maar van plezier, als ik het gladde zijde mijn witte winterbenen voel strelen.  Ik denk, en hier komt vanuit de voorpret toch een stukje weemoed tevoorschijn, aan de witte tranen van Lust die verschijnen of achterblijven tijdens of na het Spel der Spelen, zo een prachtig contrast met het glinsterende zwart dat ik draag als een tweede huid. 

Ik bloos bij de gedachte hoe doorzichtige parels worden opgelikt door de fluwelen tong van mijn Lustgenoot, en de sensatie die dit geeft: warme tong over zijden kous.

Ik voel de vlinders in mijn buik in wanorde opfladderen als ik denk aan het gevoel van  Kousen aandoen en Kousen afrollen. 

Omg, hoe heerlijk, het Kousenseizoen is aangebroken en ik kan niet wachten op de eerste kille dag die volledig rechtvaardigt dat ik in mijn gekouste benen de wereld doorloop. 

 

Het dragen van kousen vraagt om kleine rituelen in de dagelijkse bedrijfsvoering. Kleine rituelen die mij doen anticiperen op de voorpret en waar ik gek op ben. Natuurlijk sta ik in de donkere koude ochtend, met een zeurende heertje Z. aan mijn voeten die jengelt dat hij naar buiten wil, echt niet iedere werkdag  een half uur zwoel en sexy mijn kousen over mijn gladgeschoren benen uit te rollen. Noch zie ik er iedere werkdag uit als een volleerde pin-up. Maar zelfs op de dagen van zeurende hondjes, tijdgebrek en degelijke werk-outfits heb ik kousen aan, al dat zijn dat de gewone-door-de-weekse-ik-heb-haast-dragertjes. En jawel, ik draag ook wel eens een enkele keer een broek (U leest het goed! Het komt in de beste families voor...). Maar als het even kan, neem ik de tijd voor het aantrekken van mijn kousen. Iedere dag.  

 

Het grootste plezier is het gereedmaken voor een gelegenheid. Zoals een afspraakje met Lustgenoot, als ik hem enkele dagen niet heb gezien of gesproken. Hoewel vroeger enkele weken ook weleens passeerden, zijn wij tegenwoordig overgeleverd aan onthoudingsverschijnselen na enkele dagen en zijn wij niet bereid om af te kicken. 

In ieder geval, het “mij gereed te maken” is een genoegen in zichzelf. Douchen, scheren, kleding uitzoeken en als laatste, het bij de outfit passende ondergoed bestaande uit minimaal bh, gordeltje en kousen (ik laat het slipje hier niet voor niets achterwege, ik leid een grotendeels sliploos bestaan).

 

Na jaren praktijktraining, weet ik ieder jarretelclipje te bezweren in welke houding dan ook. Het afrollen van de Kous, met de vingers achter de rand gehaakt de kousenrand toebrengen naar de clipjes, het omvatten van de zijde om mijn huid – als een erotische omarming – het voelen trekken en schuren van het jarretelbandje: ik vind het allemaal even heerlijk.  De kleine blik van verstandhouding met Lustgenoot als wij in de bewoonde wereld zijn en ik zijn ogen zie afdwalen naar mijn gekouste been.  De bandjes voelen bewegen als ik tijdens een decente vergadering de benen over elkaar sla, relativeert absoluut de dagelijkse werk-beslommeringen.  De strakke rok snel naar boven kunnen schuiven in het damestoilet en direct kunnen gaan zitten zonder eerst nare zweterige  pantykruisjes opzij te moeten doen maakt de wereld een beetje fijner.  De Kous, lieve lezer, maakt mij een gelukkiger mens.

 

Ik nodig u van harte uit deze eerste Kousendag met mij te vieren. Als Rokjesdag een eigen plaats heeft veroverd en met vreugde wordt begroet, heeft Kousendag op de eerste herfstdag evenveel – zo niet meer- bestaansrecht. Dus op  de eerstvolgende frisse dag die een Kous waardig is, denkt u dan even aan deze uitnodiging van Liza Daen. 

Ik ben net een eekhoorn, die in de tijden van overvloed haar voorraad heeft aangelegd en wacht op de winterse koude. Mijn la is vol van kousen, die smachten om te worden gedragen.
Kom maar door met die herfst!

meer lezen 2 Berichten

za

10

sep

2016

Vochtigheden

Zet mij onder de douche, in een bad, in een sauna of, hallelujah, in de woeste zee of een onder waterval, en ik ben gelukkig. Water heeft iets magisch. In water voel ik leven en waar leven is, is lust.

 

Zelfs als het buiten stormt en de regen tegen de ramen striemt, kijk ik graag naar hoe de druppels loom langs het raam naar beneden glijden. Alles wat met water en druppels te maken heeft, is voor mij een erotisch beeld.  Op de een of andere manier nodigt het me uit om met mijn vinger er doorheen te gaan, het op te likken, er in onder te dompelen: afijn, u get the picture.

 

Vocht en water en druppels doen mij denken aan de tranen van lust die, gewild of ongewild, vrijkomen bij warme gedachten, erotische fysikiteiten of anderszins. 

In huize Daen is de uitdrukking: ‘Ik voel nattigheid’ geen aankondiging van een desastreuze ramp, maar van een evenement van prettiger aard.

 

Onlangs schreef ik een verhaal (het verslag) over het mannelijke orgasme voor de oktober workshop van EWA. Het was eigenlijk geen verhaal, maar een soort van poëtische porno: een aaneenschakeling van heerlijke nattige beelden in mijn hoofd op het papier gespoten, zo te zeggen.

 

Het schrijven inspireerde en leidde naar allerlei plezante filmpjes van ejaculerende en zeer vochtige aard, maar ook naar allerlei zinnen en frases die met nattigheid te maken hebben. Zulke zinnen houd ik bij in een boekje. Uitermate vermakelijk als ik op zoek ben naar inspiratie als ik een inspiratieloos momentje heb. De ene bladzijde vol gepend met zinnen over bondage, de andere over pijpen of masturberen of, zoals nu, over nattigheden en ejaculaties. Ik vraag me wel eens af, als het boekje mij zou overleven, hoe vreemd dit zal toeschijnen aan de erven die mijn nalatenschap doorspitten.

Enniewee, ik dwaal weer af, vochtigheden hebben mijn grote aandacht. In veel van mijn verhalen komen aangename spuitfestijnen op de een of andere manier aan de orde.  Kennelijk laat ik mij graag inspireren door de waterkracht en dat gaat vanzelf. Niet voor niets is er pas leven mogelijk met zuurstof en water (en vast nog wel iets, maar dat laat ik gemakshalve even achterwege).  Levenslust kan wat dat betreft voor mij niet bestaan zonder nattigheid. Zou Lustgenoot mijn voorliefde voor alles wat stroomt en vloeit en druppelt en spuit niet delen, waren wij niet zo’n uitermate goede match geweest.

Dit wetende en van uitdagingen houdende, heb ik mezelf een nieuwe uitdaging gesteld: ik wil een erotisch verhaal produceren zonder vocht. Vraag me niet waarom ik zulke dwaze dingen doe, ik hou er nu eenmaal van.  Maar jemig, ik ben nu al een paar weken bezig en het is mij nog steeds niet gelukt. Het lijkt er naar toe te gaan, dat er geen fysieke interactie kan bestaan zonder nattigheid! De invalshoeken worden daarmee steeds gekker. Een orgasme? Nop...nat! Pijpen? Gaat niet...speeksel enzo. Penetratie? Zucht...u raadt het al, een no-no. Ik kom daarmee niet veel verder dan strelen, knevelen, spanking, bondage en droogneuken. Maar ja, achter de schermen van deze heerlijkheden worden dames toch geil en nat en worden de heren onderworpen aan voorvochtigheid. Hoe moet dit nu verder? Kan erotiek bestaan zonder vocht?

Langzaam kom ik tot de conclusie, dat het een onmogelijkheid is. Nu houd ik niet van opgeven en zeker niet van mijn uitdagingen niet kunnen vervullen. Maar met de gedachte dat Lustige Erotiek niet bestaat zonder nattigheid, kan ik wel leven.

Zou het daarom zijn dat ejaculaties en vochtigheden van beide sexen mij mateloos inspireren? Zo de natuur in de macrokosmos water nodig heeft om te bestaan en te groeien, zo zijn liefdessappen en vloeibare lust een bron van leven in de microkosmos, als wateren die onze ziel doen ontkiemen. Mooie gedachte...

meer lezen 0 Berichten

zo

28

aug

2016

Het Verslag - Workshop 1/10/16

Voor de EWA workshop van 1 oktober is het thema "het mannelijk orgasme". Waar het vrouwelijk orgasme en alle bijkomende emoties veel en vaak beschreven wordt, blijft die van de man een beetje achter. Tijd voor wat aandacht! Ik schreef hiervoor "Het Verslag".

 

Het Verslag

“Ik was supergeil, spoot over je heen en toen was ik moe.” En daar kan ik het mee doen. “You must be joking,” probeer ik nog, maar hij lacht me nog net niet uit en gaat gewoon verder met zijn eigen besogne.

Gisteravond waren we na een drukke week ons gezamenlijke weekend begonnen. Omdat we elkaar al even niet hebben gezien als het weekend nadert, zijn we meestal geil en opgewonden. Gisterenavond was dat niet anders en waren we al vroeg in bed beland. Geil of niet, de moeheid speelde ons parten en ons intermezzo was kort, krachtig en lekker, precies zoals hij beschrijft. 

 

Ik staar naar mijn laptop. Het witte blad flikkert als ik er te lang naar kijk. Af en toe typ ik wat woorden, haal ze weer weg en probeer het opnieuw. Ik zucht, dit schiet niet op. 

Bastiaan maakt aantekeningen, binnenkort geeft hij een lezing en hij wil zich goed voorbereiden. Verdiept in het opengeslagen boek lijkt het wel of hij vergeten is dat ik naast hem zit.  Stom om dan een vraag te stellen als ‘Hoe voelt dat, een orgasme voor een man?’ bedenk ik me nu. Maar ja, ik heb beloofd er een verhaal over te schrijven en ik wil precies weten wat hij dan voelt. Ik sta op en loop naar het menshoge raam dat uitkijkt over de tuin. Het weerspiegelt de harde realiteit: mijn haar in een vlassig staartje, een vormloze pyjamabroek en een slobbertrui. De ultieme schrijf-outfit, maar geenszins geschikt om je geliefde te verleiden tot gevoelige uitspraken. Ik realiseer me dat ik, wil ik een waarheidsgetrouw verslag kunnen doen, andere maatregelen moet nemen. In het voorbijgaan naar boven vlinderkus ik de blote huid van zijn nek. Verstrooid kust hij me terug in de lucht en buigt zich weer over zijn boek.

 

De gordijnen in mijn slaapkamer zijn nog gesloten en het bed ligt er nog net zo verward bij als in de vroege ochtend. De nu opgedroogde vlekken op het laken, sporen van passie die niet vervliegen, maken me warm. Snel trek ik mijn vormloze outfit uit, ga naakt voor mijn grote kast staan en laat mijn handen glijden over de stapel gevouwen jurkjes. Mijn lade met lingerie lijkt me meer geschikt voor mijn plan en ik stort de lade leeg op mijn bed om talloze gordeltjes, kousen en bh-tjes te sorteren. Kiezen is een kunst en omdat ik nog enigszins in de schrijf- en zucht modes zit, besluit ik eerst een douche te nemen en onder de warme waterstraal pas te kiezen.

 

Een uur later bekijk ik mezelf in de spiegel. Dat de zachte delen van mijn lichaam worden ingesnoerd en bijeen gehouden door een nauwsluitend zwartsatijnen korset met acht jarretelklipjes, doet wonderen voor mijn silhouet. Daarboven draag ik een witte bloes die mijn grote, net niet meer stevige, borsten strak omspant. Kousen en hoge hakken maken het geheel af. Ik zie er zelfbewust en geil uit. Cliché maar effectief. Vreemd, hoe een paar kledingstukken maken dat ik me van Ma Flodder voel transformeren in een vamp van Helmut Newton. Mijn heupen worden tegen elkaar gedrukt, wat maakt dat ik niet meer heupwiegend kan lopen, maar mijn benen hoog moet optrekken om een stap te maken en beheerst en kalm moet bewegen. De ultieme catwalk-walk.

 

Bastiaan heeft inmiddels het grote licht boven de tafel aangedaan, maar verder zit hij nog precies hetzelfde: over zijn boek gebogen in diepe concentratie, alsof er geen tijd is gepasseerd tussen een uur geleden en dit moment. De lamp verlicht zijn schrijvende handen, de handen die ik zo liefheb, de handen die zoveel schoonheid creëren, de handen waar ik altijd naar verlang.  Hij kijkt niet op, waarschijnlijk hoort hij me niet eens.

Mijn hakken tikken luid en afgemeten op het parket. Mensen spitsen niet hun oren maar reageren met hun lichaam en ik weet zeker dat zijn gezicht bijna onzichtbaar naar rechts draait. Uiterst langzaam en nadrukkelijk benader ik hem van achteren, ga achter zijn stoel staan en fluister zijn naam. Bastiaan kijkt schuin achter zich. 

“Tjezus,” mompelt hij, “een fata morgana...” en draait nu niet alleen zijn lichaam maar de hele stoel.

Ik lach niet. Hij ook niet. Alleen onze ogen raken elkaar aan. Na dit eerste contact, leunt Bastiaan achterover en steekt een sigaartje op. Het geluid van de aansteker verbreekt de stilte die zinderend tussen ons hangt. De rook die langzaam van tussen zijn lippen omhoog kringelt, geeft de hele kamer een erotische lading. Ik draai me in de rondte, als een danseresje in een speeldoosje maar dan in slow-motion. Met mijn billen naar hem toe spreid ik iets mijn benen, buig voorover en streel met mijn handen over de kousenrand en de jarretels. Ik voel zijn blik op mijn huid branden.

“Marijke...” fluistert hij, “kom bij me.” Ik hurk voor zijn stoel en kijk naar hem op. De enige manier voor een vrouw om verleidelijk te hurken is op hele hoge hakken en met een korset. 

Zó zitten, enigszins wijdbeens, en de jarretelbandjes aangespannen te voelen op mijn dijen en de baleinen in mijn middenrif te voelen drukken, het doet iets met mij. Alsof alle schaamte uit me wordt geperst en er geen enkele ruimte meer is in mijn lichaam voor terughoudendheid. Ik voel me mooi en ik wil hem verleiden, niets anders is er nog over.

 

Zijn kruis is op ooghoogte en ik zie dat zijn joggingbroek strak gespannen staat. Weer kijk ik naar hem op; zijn bleke concentratie heeft plaats gemaakt voor een rode gloed op zijn wangen en kloppende aders in zijn nek.  Hij reikt naar mij, naar mijn haar dat in een knot is opgebonden en naar mijn nek die bloot en weerloos in de opstaande kraag van mijn bloes ligt. Zijn hand voelt warm, als altijd. Hij is niet dwingend, maar zijn subtiele bewegingen maken onmiddellijk duidelijk dat ik dichterbij moet komen, dichterbij hem. Ik schuif wat naar voren en leg mijn wang op zijn bovenbeen. Bastiaan streelt de aanzet van mijn haar in mijn nek en laat twee vingers afdwalen over de bovenkant van mijn rug. Ik krijg er kippenvel van, van zijn subtiele strelingen die de elektrische lading van zijn vingertoppen naar de donzige haartjes op mijn rug doen overspringen. 

Ik schuif nog dichterbij; met mijn bovenlichaam tussen zijn benen en mijn mond licht geopend blaas ik mijn begeerte door de stof op zijn kruis. Zijn gezwollen lid reageert door opgewonden te bewegen. Bastiaan legt beide handen aan de zijkant van mijn gezicht – hij vraagt niets, nooit iets, maar ik weet. Ik weet van zijn hartstocht en zijn onderhuidse passie, ik ken iedere beweging, ik hoor aan zijn ademtocht al wat hij wil.  En ik wil niets liever dan hem dat geven, mij aan hem te geven.

Mijn vingers haken zich achter de elastieken band en schuiven zijn sweats naar beneden. Hij heeft er niets onder aan en zijn pik springt naar buiten, tegen mijn handen aan. Ik ruik hem, de geur van lust, de geur die we samen maakten gisteren in bed. Met mijn neus in zijn lies snuif ik iedere druppel geurstof op. Het zijn feromonen die me boven alles opwinden.

Om mijn plan te doen slagen moet ik niet te snel gaan nu. Het puntje van mijn tong draait zich listig om zijn eikel, die glimt en bloot ligt en waarop een traan van lust is verschenen. Ik vouw mijn lippen om hem heen en zuig hem naar binnen, tergend langzaam. Zijn magische handen worden ongeduldig en duwen zachtjes mijn hoofd naar voren om me aan te sporen. Eén keer doe ik het: ik ontspan mijn wangen en mijn tong en laat hem tot diep in mijn keel naar binnen glijden.  Nog geen halve minuut, tot ik naar adem snak en mijn saliva langs mijn mondhoeken naar buiten vloeit. Hij kreunt en buigt zijn bovenlichaam licht naar voren, drukkend tegen de bovenkant van mijn hoofd. 

“Marijke,” fluistert hij nu weer, “neem me dan.” 

Maar ik neem hem niet en maak me los van hem.

“Ben je zo geil, mijn mooie tovenaar?” zeg ik op mijn allerliefst. Bastiaan gromt, ergens vanuit de diepte.

“Zeg me dan, zeg me hoe het voelt...” begin ik nu. Met een sissend geluid perst hij de lucht tussen zijn tanden door. “Zeg me dan hoe het voelt, dan neem ik je”en lik even over zijn staande schacht.

“Je bent een kleine heks Marijke,” zegt hij.

“Het is alsof er een monster in mijn pik zit. Een monster dat honger heeft. Het is moeilijk te negeren, want als het monster wakker is, voel ik dat in mijn hele lijf. Het is een honger naar beweging, naar dat ene gevoel, een honger naar iets dat zo primair is dat alle andere aardse zaken verdwijnen. Honger naar jouw lippen, honger naar jouw kutje, honger naar je lijf....”

Ik beloon hem door zijn ballen in mijn mond te nemen en naar binnen te zuigen. Met mijn tong streel ik zijn gevoelige huid tot deze samentrekt. Ik leg een hand om zijn nu harde schacht, de huid is dun zodat het bloed dat er doorheen raast voelbaar is. Als ik hem niet vast zou houden, zou hij ongecontroleerd meebewegen in het ritme van zijn hartslag. Ik lik hem, vanaf de onderkant tot aan de vochtige eikel die groot en dik en roze is geworden. Terwijl ik mijn hand rustig op en neer beweeg, neem ik zijn top tussen mijn lippen. Het kloppen van zijn bloed neemt toe, evenredig aan mijn gretigheid. Van ademen is geen sprake meer, het is eerder het hortend ontsnappen van lucht. Ik stop als ik zijn ballen, waar ik mijn andere hand onder heb gelegd, weer voel samentrekken. Ik toom mijn eigen geilheid in en kijk even naar boven, naar zijn scherpe ogen. 

 

“Maar ik denk helemaal niets Marijke, echt helemaal niets!” begint hij direct. 

“Het enige dat ik wil is dat je me pijpt, met lange diepe halen, met je tong om mijn eikel gekronkeld. En ik wil naar je kijken terwijl je dat doet.” 

Hij duwt zijn heupen naar boven en houdt zijn pik omhoog. 

Zijn woorden resoneren, ik vind het heerlijk als hij zo ongeduldig wordt en zijn begeerte naar mij bijna voelbaar door de ruimte suist.

“Denken, willen en voelen zijn verschillende dingen schat,” zeg ik verbazend kalm. 

“En als je wilt dat ik doorga, neem ik geen genoegen met zo’n opmerking. Wat vóel je?, dat is wat ik wil horen.” 

Bastiaan zucht geërgerd. 

“Jullie vrouwen met je voelen...Begrijp je dan niet dat je sommige dingen niet kunt kunt uitdrukken, maar alleen kunt ondergaan? Dat ik er geen woorden voor heb, geen gerationaliseerde statements, geen ingewikkelde handleidingen, wil niet zeggen dat ik niets voel! Het voelt heerlijk, het is geil, dat is het en niet anders. En door al dat gepraat tussendoor daalt de lust wel hoor.” 

We kijken allebei naar zijn pik die hij nog steeds in zijn handen houdt, maar zichtbaar aan stevigheid afneemt. 

Ik voel me een beetje schuldig en sta op. Ik heb geen slipje aan en sta met mijn naakte poes recht voor zijn neus.  Bastiaan bedenkt zich geen moment, pakt me bij mijn heupen, glipt zijn vingers onder de rand van mijn korset en trekt mij zo binnen het bereik van zijn mond. Zijn tong meandert zich een weg tussen mijn lipjes en mijn clitoris. Ik probeer hem te sturen met mijn handen op zijn hoofd, maar met een hand pakt hij de mijne vast en houdt ze op mijn rug. Door mijn korset moet ik kaarsrecht blijven staan. In de paar minuten dat hij me drinkt, word ik zo opgewonden dat ik sta te trillen op mijn benen. Ik kreun en ik draai met mijn heupen en druk mijn bekken tegen zijn gezicht, weerloos en verlangend naar méér. Hij kent me zoals ik hem ken, hij kent mij beter dan wie dan ook, de kleinste beweging, de zachtste zucht – hij weet precies hoe hij me naar de vulkaan brengt. En stopt.

“Dus, mijn geile Marijke, wat voel je dan nu?” vraagt hij met een ironisch lachje. Ik bloos tot achter mijn oren, maar zet toch mijn rechterbeen hoog op de stoelleuning en met een losgeworstelde hand laat ik mijn vingers tussen mijn vochtige lippen glijden, zodat hij me goed kan zien.

“Ik voel dat je me zo heel hard gaat nemen,” zeg ik zo uitdagend mogelijk terwijl ik verder ga met masturberen. 

“Zo makkelijk kom je er niet van af dametje. Wat voel je nu, in je lichaam?”

Tussen de lust graaf ik naar woorden. 

“Ik voel dat mijn kutje leeg is en gevuld wil worden. Ik voel me zo warm daar binnen, zo heet, en niets anders dan wrijving zal me verlossing geven. Een vuur dat brandt, een explosie die wil ontploffen, mijn spieren die zeuren om in iets te knijpen, mijn klitje pulseert. Het is net als jeuk, als je niet krabbelt word je gek!”

Ik zie zijn pik weer omhoog komen en zijn hand op en neer gaan. De opwinding is nu zo groot, dat we beiden niets meer zeggen kunnen. Ik kijk naar hem, hij kijkt naar mij.  De woorden vallen uit mij weg, de vragen verdwijnen in ons samenzijn. 

Ik kan niet meer blijven staan en ga, met rechte rug en gespreide benen, op zijn knieën zitten. Hij rukt de knoopjes van mijn bloes, bevrijdt mijn borsten, neemt gulzig een van mijn tepels in zijn mond en bijt er hard in. Ik voel het geil langs mijn hand lopen en steek een vinger tussen zijn lippen om me te laten proeven. Het is alsof de kurk van de fles springt als zijn tong langs mijn vingers gaat. Schokkend kom ik klaar. Hij houdt me vast, al laat hij geen moment het straffe tempo waarmee hij zich aftrekt tanen. Ik weet dat hij op de rand van de afgrond staat, ik hoor het aan zijn ademstoten, ik zie het aan het glinsterende zweet dat op zijn voorhoofd en borst tevoorschijn parelt, ik zie het aan zijn pik waarop de aders nu zichtbaar zijn en ik zie het aan zijn ballen die nu zo strak staan dat alle losse huid verdwenen is. Ik wil nog meer zien, hem zien, van heel dichtbij, alles. Nog slap in mijn benen stap ik van zijn schoot, hurk en kijk in verwondering naar het hart tussen zijn benen. Ik streel met mijn vingers langs zijn ballen en kijk ondertussen afwisselend naar zijn gezicht en naar zijn rood aangelopen machtige wapen.

 

Met zijn mond wijd open en zijn ogen gefixeerd op mijn gezicht, houdt hij plots zijn hand stil en richt zijn pik op mij. In een magisch moment slingert hij zijn zaad over me heen, over mijn wangen, over mijn lippen, over mijn borsten en mijn handen. 

Ik voel me blij, alsof niet zijn pik maar mijn hart overstroomt en lik alles van mijn vingers en kruip weer op zijn schoot. Met zijn zaad nog op mijn tong zoen ik hem intens. Hij drukt me tegen zich aan, een beetje buiten adem hangen we samen in elkaar.

 

“Meisje,” zegt hij teder en kust me in mijn nek, “meisje, dat was fijn...” Ik knik en begrijp ineens dat je sommige dingen niet kunt vangen in het spinrag van woorden. Die moet je gewoon voelen. De betovering van zijn orgasme zit niet in zijn zaad, maar in mijn eigen hart.

 

meer lezen 1 Berichten

za

27

aug

2016

7e ronde: 27-08-16

Oei oei oei: een heet plaatje van Alexander Halo met een pikant verhaal. Het was geen gemakkelijke deze ronde, echt niet. Hoewel ik heel erg blij ben met de tweede plaats, ben ik ook verdrietig dat een van mijn favorieten, Luckyman, eruit ligt.  Bovendien: ik vond mijn verhaal fijn om te schrijven, maar was niet helemaal blij met het einde. Awel, tweede plaats, joepie! Dank weer, aan alle stemmers. Klik hier voor de hele uitslag en lees hieronder mijn verhaal: de Deal.

De Deal

Haar anders onrustig knipperende wimpers lagen ‘s nachts als geopende chinese waaiers kalm op haar slaaproze wangen. Hij weerhield zich ervan haar engelengezicht te strelen en de betovering te verbreken. Zijn hart barstte bijna van verlangen.

Hij hield van haar. Zelfs wanneer ze als een verzopen kat binnenviel, haar mascara uitgelopen en haar lippen gezwollen van god-weet-wat-ze-had-uitgespookt. De geur van tabak, drank en andere mannen droeg ze als een harnas in het bed.

Wat ze precies deed vertelde ze niet. Hij vroeg er niet naar, niet meer. Hij hield haar alleen maar beschermend in zijn armen en luisterde naar haar rulle zuchten in de donkere nacht. Dat was de deal: hij waakte, zij betaalde. Hij had deze taakverdeling begrepen en geaccepteerd.

Heel soms, als ze buitengewoon dronken was geweest en de dag daarna spijbelde, opende ze in de langzame avond haar benen en stond ze hem toe haar te strelen. Dan beminde hij haar zacht en teder. Hun minnespel was geruisloos, een aaneenschakeling van voorspelbare vloeiende bewegingen, zonder gloeiende hartstocht van haar kant en met een verbeten wellust van de zijne.

 

Hij had het nodig dat zij hem nodig had, nu zij de kost verdiende en hij niets anders deed dan voor haar zorgen. Zij wilde alleen zijn veiligheid, niet zijn lust. Maar in zijn hoofd kneedde hij haar wulpse lichaam, beet hij haar opbollende borsten en besprong hij  haar gladde kont. Dromend dronk hij iedere nacht haar zoute mede die zij onwetend over zijn dorstige ziel uitstortte.

Hij wachtte. Hij wachtte zó lang, dat het groene monster aan zijn liefde knabbelde en zijn scrotum pijnlijk samentrok als ze haar onaantastbare naaktheid tegen zijn borstkas vlijde. 

Hoe verlangde hij naar een moment dat ze meer zou doen dan haar blanke dijen spreiden en fluisterde: ‘’Toe dan maar.” Hij smachtte er naar dat zij kronkelend en snikkend zijn naam zou roepen terwijl ze kwam. Hij droomde van haar albasten buik waar hij zijn zaad over heen zou spuiten en van haar ronde billen die hij zou opentrekken om haar rozet te likken. Hij droomde van haar gezicht, vertrokken in een orgastisch grimas die ze hem nu onthield.
Hij droomde tot hij zichzelf bevlekte in zijn slaap en zij ‘s ochtends zei: “Mijn Beertje, heb je het moeilijk? Jij bent niet als de anderen, jij bent mijn haven. Vanavond zal ik je een beetje helpen.”

 

Vanavond. Hem helpen, tjezus. En wie waren die anderen? Jaloerse woede kolkte heet door zijn aderen. Zij ging bijna iedere avond de hort op! En hij zat maar hier, hij, Beertje, de trouwe sukkel.
Niet meer! The deal was off! 

Zijn mannentrots verscheurde zijn geduldige genegenheid en zijn handen jeukten om te knijpen in een levende vrouw; in plaats van zijn hart stond nu zijn zak op barsten. 

Hij ging naar buiten, op jacht naar gewilligheid, met een opgericht hoofd en lid de wereld in.  

Maar toen hij de dames van lichte zeden achter de ramen bekeek, met zijn hand in zijn broekzak, hoorde hij haar stem: ‘’Jij bent niet als de anderen.” Hij kon het niet, niet zo, niet zonder haar.

Thuis tikte hij wanhopig ‘’webcam girls’’ in op zijn laptop. Een scala aan wellustige lijven stond direct ter beschikking, zonder gezicht, zonder verplichting.  Zijn stijfheid werd gevoed door een gevoel van heerlijke verdorvenheid, zijn schuldgevoel verborg hij haastig onder het stapeltje van uitgetrokken broek en shirt.

 

Die daar, met die pronte borstjes en die gestreepte kousen. Zij leek op háár, zo was het net of...

Met zijn creditcard logte hij in.

 

“Wat wil je lekkertje?” vroeg ze.

“Ik wil je zien klaarkomen,” typte hij.

“Kost je wel extra tijd schat, speel je mee met je grote pik?” 

“Laat maar zien, ik trek mijn ballen leeg op je,” tikte hij geil en stoutmoedig terug.

Ze spreidde haar benen wijd, hij keek zo in haar mooie natte doosje.

“Close up! Laat je vingers druipen hottie!”

De camera zoemde in. Levensgroot sopte ze met haar vingers in haar kutje en wreef hard over haar klit. Zijn pols bewoog in hetzelfde hoge tempo mee. 

Opgewonden tikte hij slordig met één vinger: “Laatheel lijf ziên als je kom, i spuit ovr je heen” 

 

De camera zoemde uit en terwijl hij, denkend aan haar buik, zijn ballen met een schreeuw leegde over het toetsenbord, zag hij de lippen uit zijn dromen in een orgastisch grimas verdwijnen. 

“Ooooh, aaaahh, ik kom voor jou Beertje,” was het laatste wat hij las voor witte letters op een zwart scherm hem sommeerden bij te betalen. 

 

meer lezen 0 Berichten

zo

14

aug

2016

Hangmat-Sex

Nu weet ik niet hoe het met jullie zit, maar ik posteer me niet graag voor de buis. Naast een meer dan fulltime job, een Errug Leuke Lustgenoot, een superhond en mijn schrijfselen, heb ik echt nog meer en wat beters te doen. Zoals het huishouden. Enzo. Dus mij vind je niet vaak voor de tv, of het moet in ieder geval het journaal zijn of een onzin-serie zoals The Big Bang Theory. 

 

Een hoge uitzondering is de tijd van de Olympische Spelen. Ik pik er zo hier en daar meer van op dan de gemiddelde sport-idioot. Ben ik zo geïnteresseerd in sport? Ik moet bekennen: neen ende neen. Evenwel: heb je wel eens naar de 100 meter sprinters gekeken, in die strakke broekjes en enorme schouders met tattoos? Heb je wel eens gezien hoe klein en strak en hoog opgesneden de broekjes zijn van de beachvolleybal dames? En hoe de handbal-dames van het scherm spatten als ze met een halve split omhoog springen en met een energie van hebikjoudaar de bal tussen de wanhopige benen van de doelvrouw mikken? Aahhh...en dan zijn er nog de schoonspringers, de ringhangers, de surfboyz, de paardrijmeisjes, de hardloopsters, de fietsbenen van dames en heren en de enorme biceps en triceps en schouders van de roeiende mannen.....zucht! Aanraders voor de verdorven geest.

Voor een lekkerbek als ik is het bijna net zo fijn als een filmpje van een zeker allooi bekijken. En spannend! In de roes word ik nog enthousiast ook als een van ‘ons’ goed eindigt, een plak behaalt en op het podium met tranen in de ogen ons Wilhelmus zingt. Stiekem pink ik een klein traantje weg. 

Dus. Ik kijk. En tussen het verlustigen door juig ik mee. Omdat het zo’n beetje de hele avond en schrijfnacht als achtergrondje opstaat, zie ik in de slipstream allerlei zin en onzin die er omheen wordt gefabriceerd en uitgezonden vanuit een ooghoek voorbij komen. Een documentaire in dit geval trok mijn aandacht. 

 

“Brasil,” zo werd aangekondigd, “het land van de hangmat”. En hoe Den Opgewonden Mensch de sex-liefde-lust bedrijft in zo een hangmat. ‘Now we’re talking,’ dacht ik, want het is mij nooit gelukt, ooit op een verre reis in Azië, heelhuids de lusten te beleven in de hangmat. En na een paar keer eruit gelazerd te zijn, is de houten vloer van je beach-cabin toch beter. Ach, those were the days! Voor het geval ik me ooit nog in de buurt van een hangmat bevind, is het handig om te weten hoe miljoenen menschenkinderen zich daarin plezieren.

Het bleek te gaan om een heuse cursus voor het vlot beoefenen van de verschillende standjes (zodat men niet de hangmat uitlazert) en daarbij een demonstratie. Het schrijdelings zitten van de vrouw bleek nog redelijk eenvoudig, al vraag ik me daarbij af, op z’n Hollands, hoe je je dan nog kunt afzetten voor de nodige beweging. Dat bleek te worden opgelost door te schommelen, niet in de breedte, maar in de lengte, als een dwarse golf. 

Voorts konden dame en heer (of twee heren ofzo, whatever) met de konten tegen elkaar aan liggen en de dame haar voeten plaatsen tegen de borstkas van de heer. ‘Moet ie wel een lang genoege Johnson hebben of zij kan zich goed dubbelvouwen,’ bedacht ik me. Allez, we hebben het hier over De Braziliaan, die naar eigen zeggen van het meest goddelijke volk is, dus dat is klaarblijkelijk geen probleem. Mooiste vond ik nog wel standje sex-schommel. De te nemen partner ligt overdwars in de hangmat met de gespreide benen hangend over de rand met de heer in kwestie recht ervoor staande. Goed vasthouden was wel het advies, want door de meesterlijke stootkracht van de gemiddelde Braziliaan zou ze anders alsnog aan de andere kant eruit worden gelanceerd. 

Afijn, het zag er leuk uit en het wordt al eeuwen zo gedaan, dus u hoort mij niet zeuren. Voor wie het niet gewend is, zo’n hangmat, is een cursus bij de betreffende in beeld gebrachte dames geen overbodige luxe. De cursus was tjokkevol met touristas die hun eerste eruit-flikker-ervaringen al achter de rug hadden. Ik kreeg daarbij toch wat hilarische beelden op het netvlies. Van die grote witharige Duitsers met rode neus en te dikke buik. De sokken nog aan en een kirrende braziliaanse superslanke schone die zich in de hangmat heeft vastgehangen. Of een kleine Italiaan met snor, op slippers, met een zeer rondborstige volumineuze wulpsheid in den mat, die net niet bij de rand kan komen en voor wie de hangmat wat lager moet. En als ik bedenk hoe dat dan moet met ‘op z’n hondjes’, krijg ik diep- en diep respect voor de kunsten en de balans van de hangmatterende Brasilian Lover. Ik heb het gegoogled, natuurlijk. Prachtige standjes verschijnen, met getekende indianen. Probeer maar zoekterm ‘sex in hangmat’. Fantastisch! Maar voor ons bedspringers zal dat nog wel even oefenen zijn vrees ik.

Evenwel: ik kruip dadelijk heel gewoon en tevreden tegen de warme rug en kont van mijn heerlijke Lustgenoot in het ordinaire platte bed. Op de Ipad kijken we samen nog een beetje vrouwen-beach-volleybal als slaapmutsje.  Hoe Hollands.

meer lezen 1 Berichten

wo

10

aug

2016

Thewa #14: shoppen

Thewa #14 heeft het illustere onderwerp: shoppen. Het inspireerde mij tot het volgende verhaal, waarin maar weer eens blijkt dat shoppen slechts een substituut is voor andere verlangens!

 

 

Het mooie avontuur van Hortense

 

Verveeld streelt ze de kop van Albert en kijkt voor de derde keer op haar horloge. Nu is Leendert alweer te laat met de auto, dat gebeurt te vaak de laatste tijd. Ze zal hem eens goed aanspreken op dit gedrag. Albert smakt als hij weer een snoepje krijgt, om het wachten te verzachten. Ze zucht geïrriteerd nu en zet de neurotische Chihuahua op zijn pluchen lichtblauwe kussen. Hoewel zijn blauwleren hondendekje is afgezet met goud geborduurde kroontjes in de stijl van Louix de XIVe, is er weinig  keizerlijk aan zijn trillende lijfje en zijn kopje met de gemeen uitpuilende ogen. Hij piept als zijn bazin langs hem loopt om uit het raam te kijken waar Leendert toch blijft.

Hortense draait zich naar hem toe.
“Albertje toch, je wilt zo graag shoppen hè, mannetje van me? Die vreselijke Leendert ook....”
Ze zet zijn Louis Vuitton tas klaar om hem in te doen als Leendert zich ooit nog melden zal.  Wat duurt het toch lang!

Haar mobiel gaat. “Met Hortense, wie daar?” roept ze veel te luid, alsof de beller vanuit Nepal belt in de jaren vijftig.

 

“t Is Leendert mevrouw. Ik wou effe zeggen dat ik niet meer kompt. Mijn zuster in Charlois is ziek en ik mot er naar toe. De auto staat in de garage, dus u ken gewoon zelluf rijden.” Zonder haar antwoord af te wachten, dat ongetwijfeld een scheldkannonade van dure woorden zou zijn geworden, verbreekt hij de verbinding. Onthutst legt Hortense haar mobiel terug op tafel en staart naar buiten. 

Zelf rijden? Ze heeft al twintig jaar niet zelf gereden. Het zou een belachelijke vertoning zijn, zij achter het stuur. Bovendien heeft ze haar aandacht ook voor Albertje nodig.  Schalks kijkt ze naar haar hondje, die intussen hijgend van de stress begonnen is aan zijn zak te likken. 

“Albertje, niet doen schatje,” zegt ze afkeurend. Albert kijkt schuldbewust van zijn kussen omhoog en trilt.

Ontdaan belt ze haar huishoudster en legt haar de vreselijke toestand voor. “Hoe moet dat nu? Albertje heeft er zo op gerekend....”
Clara zucht onhoorbaar en stelt voor een taxi voor haar te bellen. 

“Oh, ik had toch liever dat jij zou rijden Clara,” probeert Hortense nog, maar de anders zo plichtsgetrouwe huishoudster maakt duidelijk dat ze vandaag toch echt een vrije dag heeft en voor haar kind moet zorgen. 

“Ik zal speciaal om een chauffeur vragen die de hele dag bij u blijft en u helpt met de tassen. Zie het maar als een mooi avontuur mevrouw,” zegt ze sussend.

“Vooruit, het zal moeten, en zeg maar dat hij met me mee gaat de winkels in!” antwoordt Horstense alsof ze heel toegeeflijk is.

Na een half uur gaat eindelijk de bel. Hortense beseft eerst niet dat zelf de deur moet openen nu Clara én Leendert er niet zijn. Pas als de bel voor de tweede keer door de marmeren gang schelt, doet ze aarzelend open. Voor haar staat een jongeman, niet ouder dan 25. Hij heeft een modern zwart pak aan en zijn schoenen glimmen van de poets. Zijn zwarte haar is met brylcreem achterover gekamd en glimt nog meer dan zijn schoenen.

“Uw taxi mevrouw, met chauffeur!” Hij salueert lachend met zijn parelwitte tanden bloot.

Hortense, in lichte schok, besluit niets te zeggen, doet Albert in zijn tas, doet haar bontje om en loopt nuffig naar de zwarte Mercedes. Ze wacht tot de brutaal knappe chauffeur de autodeur voor haar opent en neemt met een zucht plaats op de achterbank, de tas met Albert naast haar.  Ongemakkelijk kijkt ze uit het raampje, hopend dat de buren haar niet zien.

“En, waar gaan we vandaag naar toe mevrouw?” vraagt hij. 

“Zeg het maar, ik heb de hele middag voor u gereserveerd. U zult geen betere shopper vinden dan ik, ik heb vier zussen met een gat in hun hand!” Hortense vindt de jongeman veel te vrijpostig. 

Uit de hoogte zegt ze schril: “Laten we maar beginnen bij Michael Kors op de Kruiskade. Ik kan me echt niet meer met deze oude tas vertonen.” 

Demonstratief houdt ze haar bruinlederen Prada omhoog, die nog rustig een duizendje of wat zou opbrengen in het tweedehands circuit. 

“En dan wil ik even stoppen bij Schaap en Citroen, voor een nieuwe halsband voor mijn mannetje,” fleemt ze terwijl ze achter de oortjes van de nog steeds trillende Albert krabbelt. 

“Mijn toetietoetie,” zegt ze liefkozend terwijl ze haar gezicht vlak bij zijn kopje duwt en zich op de mond laat likken. 

“Hij is helemaal van slag door die toestand met Leendert,” legt ze uit.

“Ik begrijp het mevrouw, het is voor iedereen wennen. Mijn naam is overigens Boris, zo genoemd naar mijn opa die uit Rusland kwam. Een echte zeeman, aangeland in Rotjeknor en nooit meer weggegaan vanwege de liefde. Hahaha, die Hollandse vrouwen, nou, mijn oma heeft hem goed bij de tang gehad met acht kinderen! Op naar de West-Kruiskade dan maar.”

 

Het ongewone gezelschap parkeert bij het Hilton en gaat winkel in, winkel uit. Boris toont zich inderdaad een uitstekend adviseur, draagt zonder te vragen de jankende Albert met zich mee en wacht geduldig tot Hortense het zoveelste tasje, jasje, dasje en schoentje heeft gepast. Een roze mantelpakje dat meer kost dan drie van Boris’maandsalarissen en een halsbandje voor Albert waarmee hij makkelijk zes maanden huur kan betalen later, nuttigen ze een thee in het Hilton.

“Ik heb nog steeds geen handtas,” zegt Hortense verdrietig. 

“En ik heb een benefiet lunch van de Rotary volgende week, hoe moet dat nou?”

“Kom kom, niet zo triestig,” zegt Boris. “U heeft al die dure spullen eigenlijk helemaal niet nodig! U moet de blits maken met uw verschijning, niet uw spullen.” 

Hortense kijkt hem verbaasd aan. 

“Je bent heel aardig Boris. En best gezellig, geef ik toe. Maar op mijn leeftijd en in mijn kringen gaat het niet meer om het uiterlijk, maar om wat je draagt.” De sfeer aan de theetafel wordt vertrouwelijk. 

“Hortense – mag ik Hortense zeggen? – achter je geblondeerde kapsel en je deftigheid en je parelketting en je perfecte make-up en je grote ringen smeult een sensuele vrouw. Dat zie ik gewoon. En ik kan het weten, je weet toch, ik ben een Rus. Met dat roze mantelpakje, een goed korset er onder, mooie naadkousen en zwarte hakken en verder niks, hangen de mannen aan je lippen, zeker weten.”

Hortense bloost en vergeet zowaar Albert tot kalmte te manen, die doorkrijgt dat de aandacht van zijn bazin zich verlegt van hem naar Boris en met korte blafjes haar terug probeert te winnen.

“Het is jaren geleden Boris, dat een man mij sensueel heeft genoemd. Vroeger, toen Frederik nog leefde en we pas getrouwd waren, nam hij de mooiste lingerie voor me mee uit Parijs.”

“Heb je die nog?” vraagt Boris spontaan.

“Ik denk het wel, misschien passen ze niet meer zo goed als toen, al ben ik niet veel zwaarder geworden. Ik houd me strikt aan mijn dieet.”

“Dan gaan we nu naar je huis om ze te passen. En zal ik je haar en make-up doen. Wedden dat je er straks uitziet als een vamp?” 

Demonstratief staat hij op, buigt kort voor haar en steekt haar zijn hand toe om haar te helpen opstaan. Hortense giechelt zenuwachtig. Albert kwijlt van ellende over de buitenkant van de Louis Vuitton.

Op haar bed liggen tientallen korsetjes, korseletjes, kanten bhtjes en doorzichtige slipjes. Met strikjes en roesjes, keurig in zacht papier gewikkeld met lavendelzakjes. Een voor een houdt Hortense ze omhoog. Boris geeft zijn commentaar. 

“Te lief. Te zoet. Dat is nu te klein.” 

Dan valt zijn oog op een strak zwart satijnen waisttrainer en vouwt het papier helemaal open. De linten aan de achterzijde zitten een beetje in de knoop met de haakjes en de baleinen.

 

“Deze! Jij stoute dame, ik wist wel dat je een ondeugende kant had. Gewoon passen, ik rijg je wel in.” Boris doet haar grijze jurkje aan de achterkant open en fluit even tussen zijn tanden.

“Wat een figuurtje, je mag er nog steeds zijn hoor” vleit hij haar en legt even zijn handen op haar heupen die bekneld zitten in een witte step-in. Hortense merkt op dat ze net zo goed zijn moeder had kunnen zijn, Boris veinst dat niet te geloven. Voor ze goed en wel haar jurkje uit heeft en zich bevrijd heeft van de step-in, staat Boris vol ongeduld vlak voor haar. Haar witte voorgevormde bh weet hij in een handomdraai los te krijgen. Terwijl hij haar diep in haar grijze ietwat angstige ogen kijkt, legt hij zijn handen over haar borsten en brengt zijn gezicht langzaam dichterbij.

“Ik ga je heerlijke borsten aflikken Hortense,” zegt hij bijna zakelijk. “En dan lik ik je buik en leg ik je op bed en ga ik je kutje likken.”
Hortense valt bijna flauw als Boris de daad bij het woord voegt.

Tussen de roze, witte, rode en zwarte kantjes likt Boris met engelengeduld en smaak het dameskutje van Hortense. Van de zenuwen komt ze niet klaar en durft ze amper te bewegen, maar dat blijkt Boris niet te hinderen. Na een minuut of twintig doet hij zijn hoofd omhoog, lacht met een glinsterende kin en gebiedt haar op haar knieën te gaan zitten. 

“En nu ga ik je neuken,” zegt hij eenvoudig. Hij is hard en stevig en jong en heeft geen helpende hand nodig om een erectie op te hemelen. Onhandig doet Hortense wat hij zegt en laat zich met kloppend hart voorover duwen, met haar wang op een zachtgroene babydoll. Boris schuift in een keer naar binnen, legt zijn handen op haar ronde damesheupen en maakt met de directheid van de jeugd pompende bewegingen.

 

Hortense denkt aan de lange nachten die ze doorbracht met haar Tarzan, aan haar pogingen om Albert te laten doen wat Boris net deed. Ze denkt aan Frederik die er al meer dan tien jaar niet meer is en denkt aan de frigide dames van de Rotary. Aan dit alles denkt ze, terwijl Boris haar neukt als een God en zij bij iedere stoot het Nirwana nadert. 

“Hortense, ga toch los meid, voel hoe ik je sappige kutje neuk, kom gewoon lekker, ik vind je zo geil, met je kont zo omhoog,” kreunt Boris. 

 

Zijn woorden nemen haar schroom en schaamte weg. Ze spreid haar benen, duwt haar kont omhoog en laat zich gaan. 

“Oh ja, neuk me harder Boris, God, ik ben al zo lang niet geneukt, harder, toe dan, oooohhhw, laat me komen,” schreeuwt Hortense en klauwt met haar handen in de lakens van Egyptisch linnen.

Het zweet druipt van zijn strakke bovenlijf op haar roze billen. Hij kan het niet weerstaan en slaat hard, eerst met de ene, dan met de andere hand. Haar vlees trilt mee. 

“Meer Boris, meeheeheeer,” gilt Hortense. Boris slaat, door alle barrières heen, tot Hortense kermend, gillend en spartelend klaarkomt. Boris bijt op zijn tanden, haalt zijn druipende pik uit haar en steekt hem zonder omhaal tussen haar billen. Weer een schreeuw, nu van schrik en onwennigheid. 

“Hortense, wat heb jij een strak en keurig kontje. Ik ga dit maagdelijke kontje van jou helemaal volspuiten,” gromt hij. En zoals gebruikelijk voegt Boris hierbij de daad bij het woord.

 

Op zijn kussen in de woonkamer ligt Albert  in het donker. Hij begrijpt niets van de geluiden die vanuit de slaapkamer van zijn bazin komen en likt nerveus aan zijn aars.

 

In de lunchzaal bij de Rotaryclub draaien alle hoofden als ze binnenkomt. Haar borsten bollen aan de bovenkant over het strakke roze jasje met een zwarte bies heen en laten een klein zwart kanten randje zien. Haar taille is slank, door het korset loopt ze kaarsrecht en met ingehouden adem. Het roze rokje heeft een split aan de achterzijde.  Bovenaan piepen net de kanten randjes van haar naadkousen tevoorschijn. Haar zwarte hakken van lakleer zakken diep in het hoogpolige tapijt. Achter haar loopt Boris, strak in het pak en goed gekapt.  Als het tijd is om plaats te nemen, geeft hij een klinkende klap op haar kont, leidt haar naar haar stoel en laat haar galant plaatsnemen. Hortense werpt hem een kushandje toe.
Het wordt bijzonder stil in de club. Alleen uit de tas van Albert klinkt een nerveus likkend geluid. 

meer lezen 5 Berichten

za

23

jul

2016

Bustenhouders

Stom woord eigenlijk: bustenhouder. In de volksmond ook wel bh genoemd.

Stom, omdat het helemaal niets ‘’houdt’’, maar samenperst. Sowieso is het een bijzondere uitvinding, vindt u niet? Alsof de losbolligheid der vrouwen in vorm en bedwang moeten worden gehouden.

Ooit heeft iemand bedacht (het is vast een man) dat jonge-vrouwen-borsten die pront en stevig de wereld in kijken, de norm is van schoonheid en sex-appeal.

En dat het vrij bewegen van de vrouwelijke vormen te aanstootgevend is voor de Keurige Wereld.

 

Nu geef ik toe, dat ook ik graag kijk naar pront en stevig en dat de tand des tijds voor iedere vrouw funest is in dat opzicht. Maar, vraag ik me zomaar af, is deze voorkeur vanuit conditionering ontstaan? Of is het iets biologisch instinctief: jong is vruchtbaarder? Is het vrije bewegen niet net zo mooi?

 

Het is u misschien ontgaan dat ik een groot liefhebster ben van letterlijk adembenemende korsetten.  Bij deze: ik ben een groot liefhebster van adembenemende korsetten. Dat dit even duidelijk is.

Een korset evenwel, draag ik niet zomaar even gezellig tijdens een dagje op kantoor, noch in het algemeen verpozen buitenshuis. Een korset is voor bijzondere gelegenheden, het liefst gedeeld met Lustgenoot.

 

De dames van vroeger hadden geen bustenhouders. Iedere dame van een beetje stand was veroordeeld tot de meest heftige rijgkorsetten die ook de borsten in bedwang hielden. Daar kunnen we romantisch of likkebaardend over nadenken, maar ik ben ervan overtuigd dat het bepaald geen pretje was als dagelijkse bezigheid. Je kunt je er niet mee opkrullen op de bank of er een onbezorgd rondje mee lopen. Het was niet voor niets dat de dames van weleer met regelmaat appelflauwtes hadden. Een korset is geen kinnesinne lieve lezers, maar een uiterst verfijnd (en verrukkelijk) martelwerktuig.

 

Dat de bustehouder haar opmars maakte, werd toen gezien als een bevrijding van de dagelijkse marteling.  Nu, xxx jaar later, in de omgedraaide wereld, is het voor mij een bevrijding het onding aan te mogen doen, maar daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben. Een bustehouder is geen korset. En over mijn korsettenliefde kunt u gewoon lezen in mijn blog 'Het Korset'.

 

Behept zijnde met een cupmaat die absoluut, naar de standaards van de Keurige Wereld, in bedwang moet worden gehouden at all times, ontkom ik niet aan de dagelijkse keuze voor een bh.

Ik heb ze, natuurlijk, in allerlei soorten, kleuren en maten. Altijd wel voorzien van een ondersteunende beugel, want anders heb ik er cosmetisch en visueel nog niets aan. Dus pers ik me iedere ochtend met ongenoegen in de bizarheid van de Keurigheid. Beteugeld, bedwongen, in toom gehouden. 

 

En weet u, na al deze jaren dat ik mij in dit dagelijkse toom zet, heb ik nog steeds geen liefdesrelatie ontwikkeld met mijn bh’s. De bandjes snijden aan het einde van de dag zo diep in mijn schouders dat het vervelend pijn doet. De beugels aan de onderzijde van de cups, en de band die om de rug gaat, verstoren de bloedtoevoer. De huid raakt bezweet en geïrriteerd op de drukplekken. Daar is werkelijk niets opwindend aan. Heeft u mannen er wel weet van, hoe wij ons dagelijks onderwerpen aan deze beteugeling? 

 

Ik moet wel eens denken aan de Dolle Mina’s, die hun bh’s verbrandden en ze aan de bomen hingen. Even los van de idealen die zij aanhingen en de strijd die zij voerden, begrijp ik volkomen waarom de bh het symbool is geworden van hun bevrijding.

 

Maarrrrrrr: ik zou Liza niet zijn als ik in de knellingen en kwellingen van de dagelijkse bh niet ook een pluspuntje zie. Ik ben nu eenmaal een ras-optimist van geboorte. De bevrijding is namelijk het meest heerlijke moment van de dag. Het moment dat ik de teugels van mij afwerp en volledig in de privacy van mijn eigen ruimte losbollig kan rondhangen, so to speak, is het symbool van de wereld die ik dan buitensluit en achter me laat.

 

Ik verdraag mijn bh de hele dag (en zij mij...). Ik heb geleerd de pijn die ontstaat na al die uren te hanteren en aan te wenden voor een zekere ‘angeheitertheit’. Vergelijk het met verlangen. Meestal als ik bijna thuis ben, of bijna op het punt ben aanbeland dat het dwangijzer kan worden afgeworpen, wordt het verlangen het grootst. 

Zodra de thuisdeur open is, gooi ik mijn haren los en worstel ik mij  uit mijn bh. Het bloed begint te stromen, de schouders ontspannen, het is net of mijn lichaam wakker wordt. Het is een soort Pavlov-effect. Zodra ik thuis ben, juigen mijn tepels van plezier.

 

Awel, waarschijnlijk zal ik tot het einde van mijn dagen bh’s blijven dragen en stijve tepels krijgen als ik de thuisdeur open doe. Ik kijk uit naar een nieuwe generatie verstandige mensenkinderen, die de korsetten en bh’s bewaren voor spielerij en iets uitvinden voor de dagelijkse Keurige Wereld wat minder aanspraak maakt op mijn uithoudingsvermogen.

meer lezen 1 Berichten

zo

10

jul

2016

De Bevrijding - Workshop 30-07-2016:

Voor de bijeenkomst van 30 juli 2016 is het thema: maak een erotisch verhaal bij deze foto. Het mag minimaal 500 en maximaal 2500 woorden bevatten. Na een heerlijk schrijfweekend met mijn Lief, en geinspireerd door Aletta Jacobs (don't ask), schreef ik dit romantische emotionele verhaal. Te lang, want het bevat 3230 woorden. maar ik kreeg het niet over mijn hart het in te korten.

 

De Bevrijding

In het jaar dat de eerste vrouw daadwerkelijk gebruik maakte van het in 1919 ingevoerde algemeen kiesrecht voor vrouwen, werd ik geboren. Het was 1922. 

Mijn tante, Aletta Jacobs, begeleidde mijn aan haar gezin toegewijde moeder als arts. Ondanks de enorme verschillen tussen de twee zusters, waren ze elkaar zeer toegenegen. In tegenstelling tot tante Aletta, die op de barricades stond en vocht voor de rechten en vrijheid voor alle vrouwen, koos mijn moeder voor het gebonden Joodse moederschap. Ik was pas zeven toen mijn tante overleed, maar oud genoeg om me te herinneren wat ze altijd tegen me zei:
‘’Volg je hart, Charlotte, laat geen man jou vertellen hoe jouw hart kloppen moet.”

 

Mijn vader had een kousen- en garnituren winkel op de respectabele Fahrenheitstraat in Den Haag. De zaak draaide goed, we woonden op een steenworp afstand van de winkel en genoten als welgestelde middenstanders enig aanzien in de buurt. Het leven ging ons voor de wind, ook al werden we in sommige kringen gemeden, omdat het algemeen bekend was dat tante Aletta familie was. Haar open huwelijk, het stalken van premier Thorbecke en de bekendheid die ze kreeg als eerste Nederlandse die afstudeerde aan de Groningse universiteit, haar artsenpraktijk met spreekuren voor voorbehoedsmiddelen voor vrouwen en haar dwingende toespraken voor meisjesscholen om vooral te gaan studeren, maakten haar niet erg geliefd onder de gevestigde orde van het conservatieve Den Haag.

 

Mijn moeder werkte nooit mee in de winkel van mijn vader. Dat kon ook niet, met acht kinderen had ze het druk genoeg. Maar ik vond het van jongs af aan heerlijk om er rond te hangen na school. Grote rollen gekleurd lint en kant lagen op kleur in de grote muurstellingen. Aan de achterkant van de zaak, achter een zwaar velours gordijn, was de kousenafdeling. Toen waren alle kousen nog van zijde, wol en katoen, nylon kwam pas na de oorlog. Het glijden van de zijden kousen in mijn hand als ik iets aan moest geven aan Trees, een mollige weduwe die tegen de veertig liep en onze oudste bediende was, bezorgde me altijd kippenvel.

 

Mijn ouders waren ingetogen en hoewel ze een totaal ander leven leidden dan mijn moeders illustere zuster, waren ze liberaal in hun opvattingen en gaven mij als meisje alle kans op te bloeien en mijn zelfstandigheid na te streven. Waar mijn leeftijdsgenootjes rond hun zeventiende werden gekoppeld aan ‘’goede jongens’’, stoomde mijn vader mij klaar om de winkel later over te nemen. 

Ons gezin was hecht, liefdevol en stabiel. We hadden geen geldzorgen. Ik voelde me veilig en keek vol vertrouwen naar een succesvolle toekomst. Thuis werd er wel gesproken over de politieke ontwikkelingen in de wereld, zoals de kristalnacht, en de mobilisatie die gaande was. Maar als toen zeventien-jarige had ik geen benul van de ernst van iets dat zich ver weg leek af te spelen. Ik werd achttien op 10 mei 1940. Op die dag werd mijn beschermde liefdevolle leventje weggevaagd door de branden in Rotterdam, waarvan ik het schijnsel aan de horizon kon zien vanuit het dakraam van ons huis.

 

Binnen een paar maanden raakten mijn ouders alles kwijt wat zij hadden en ik dus ook. Ons gezin viel uiteen. Mijn ouders werden gedeporteerd. Ik vluchtte van onderduikadres naar onderduikadres en overleefde ternauwernood een razzia waarbij ik werd neergeschoten en op het nippertje werd gered door dappere omstanders. 

Alleen mijn oudste broer kon ik na de vijf martelende jaren van de oorlog omarmen, de rest van mijn familie was opgeslokt door de oorlogsmachine en keerde niet meer terug uit de kampen.

 

Tijdens de oorlog werd onze winkel verpand aan de kunsthandel van Anton, die het benutte als opslagplaats en daar kostbare werken verstopte voor de honger van de nazi’s. Nooit had ik kunnen bedenken dat Anton, de jonge knappe eigenaar, mijn jeugd al die jaren wist te bewaren en het mij teruggaf op een moment dat ik het ongelooflijk nodig had.

 

In de vooroorlogse jaren was ik een snelle leerling geweest en op het Gemeentelijke Gymnasium mocht ik zelfs een klas overslaan. Ik was dus net zeventien toen ik eindexamen deed. Ik wilde heel graag naar de Hogere Handelsschool, maar die deed erg moeilijk over mijn toelating. Zodoende had mijn vader het op zich genomen mij zelf op te leiden tot een waardige opvolger van zijn winkel en was ik er dagelijks te vinden.

Een paar weken na mijn eindexamen stond ik met Trees een kop thee te drinken op de zonnige stoep. Hoewel ik Anton natuurlijk wel kende van gezicht, had ik nooit echt met hem gesproken. Die dag kwam hij naast ons staan en babbelden we wat over het mooie weer. Een vaste klant noopte Trees met haar naar binnen te gaan, mij veelbetekenend aankijkend dat ik ook snel moest komen en niet moest staan kletsen op de stoep met een ongetrouwde man.

 

Zodra Trees uit zicht was, veranderde Anton van gespreksonderwerp en sprak mij persoonlijk aan. 

“Dus je bent niet alleen verdomde knap, maar ook nog eens verhipte slim? Charlotte heet je toch? Ik hoor dat je later de zaak hier gaat overnemen. Geweldig! Het wordt hoog tijd dat vrouwelijke ondernemers zich laten zien. Je vader is trots op je hoor, en terecht.” 

Ik bloosde om mijn onthulde ambities. 

“Onze kunsthandel bestaat al 30 jaar, ook ik heb mijn vaders zaak overgenomen,” vervolgde hij. Mijn hart sprong op door de ontdekking dat we iets gemeenschappelijks deelden.

“Dus Kunst zit in de familie? Dat is echt heel mooi,” fleemde ik, onder de indruk van zijn uiterlijk en zijn zelfverzekerdheid.

“Meer dan dat, schone Charlotte. Wist je niet dat mijn achternaam Mauve is? Mijn grootvader was de bekende Anton Mauve, van de Haagse School, en mijn oma was de nicht van Vincent van Gogh. Ach, misschien zegt je dat niets. Mijn vader had niet het grote talent van mijn opa, maar ik kan best verdienstelijk schilderen, al zeg ik het zelf. Ben je nooit bij ons binnen geweest? Moet je eens doen, dan zal ik je wat werk van mijzelf laten zien. Ik heb een klein atelier achterin.”

 

Pas aan het begin van de herfst durfde ik het aan. In de zomer keek ik uit naar onze praatjes op de stoep, enkele keren per week. Zodra Trees zijn hoofd tevoorschijn zag komen, was ze er als de kippen bij om mij te chaperonneren. Ze had wel in de gaten dat mijn bakvis-fantasieën over de knappe mondaine Anton steeds grotere proporties aannamen. Maar pas toen het weer guur werd en de wollen kousen weer aan moesten en de stoepgesprekjes wegvielen, raapte ik mijn moed bij elkaar het atelier te bezoeken na werktijd. Ik had thuis verteld dat ik naar een voorlichtingsavond zou gaan van de  SDAP. Maar in plaats daarvan glipte ik nerveus de winkel binnen van de vooraf ingelichte Anton.

 

Buiten schemerde het en de lampen in het atelier waren al aan. Het was een kleine ruimte, net genoeg voor drie of vier doeken die op een ezel stonden uitgestald. Overal lagen met verf besmeurde lappen en stonden er potjes met kwasten in terpentine. Eigenlijk precies wat je van het atelier van een kunstschilder mag verwachten. De doeken waren afgedekt met verknipte witte lakens.

Hoewel ik niet niet op mijn mondje was gevallen, wist ik niet wat ik moest zeggen en stond ik wat verloren om me heen te kijken. Anton liep zenuwachtig heen en weer.

“Nou, leuk zeg, dat je er bent. Ik wacht al de hele zomer op je bezoek. Wil je wat warme anijsmelk?”

Met de beker tussen mijn koude vingers zat ik op de punt van een soort podium. 

“Waar is dit dan voor?” vroeg ik om maar iets te zeggen te hebben. 

Ik wist alles van cijfers en handelsbalansen en inkooptechnieken en kousen, maar van kunstschilders had ik geen flauw idee.

“Daar staan mijn modellen op. Kijk, het licht van de ramen valt precies op het midden van het platform. Nu is het al donker, dus zie je dat niet zo, maar ik schilder graag in het herfstlicht, het accentueert de schaduwen en de vormen van de vrouw.”

‘’Hoe ziet dat er dan uit, zo’n schaduwvrouw?”, vroeg ik nieuwsgierig.

“Ik wil je wel wat werken laten zien, maar dan moet je me wel beloven dat je niet schrikt hoor. Je bent nog jong en van goede komaf dus je zult er niet vaak mee te maken hebben.”

“Wat en waarmee te maken hebben?” 

Ik kreeg het er een beetje warm van. Anton was zo mondain en wist overal van, ik voelde me heel onwetend.

“Nou, met naaktheid en erotiek en de schoonheid van de vrouw,” zei hij zacht. 

Ik stond op en liep met bonzend hart naar een van de ezels. Voorzichtig pakte ik de punt van het bedekkende laken. 

“Ik wil het wel zien hoor, ik ben wel wat gewend,” loog ik om niet over te komen als een naïef kind.

 

Het olieverfschilderij was nog niet af. De vrouw was vol en groot. Haar haar hing los op haar rug en ze had alleen een openhangende peignoir aan. Haar vormen waren levensecht afgebeeld. Haar volle dijen en haar ronde borsten waren belicht, de rest van haar lichaam was in een lichte schaduw omhuld. Het zachte licht verraadde liefde en respect. Ik was sprakeloos. 

“Vind je het mooi?” 

Anton stond nu achter me en de lucht die hij verplaatste met zijn stem streek langs mijn oor. Ik voelde me ongemakkelijk en tegelijkertijd wilde ik niets liever dan dat dit moment eeuwig zou duren. En wat nog meer was: ik wilde dat hij net zo teder naar mij zou kijken als hij naar dit model moest hebben gekeken.

 

“Ik heb nog nooit zoiets moois gezien,” fluisterde ik ademloos. 

“Ik wil dit ook Anton. Ik wil dat je mij ook zo schildert.” 

Ik had het gezegd voor ik er erg in had. Anton hield even zijn adem in, zijn lippen vlakbij mijn nek. 

“Je bent te jong, mooie Charlotte, het zou niet goed zijn.”  

Zijn stem was hees en zijn tweestrijd klonk er doorheen. 

“Maar ik wil het Anton, ik wil dat je me schildert! Toe, ik zal het niemand vertellen, niemand zal het weten.” Ik zeurde net zolang tot zijn weerstand brak.

In twee weken tijd benutten wij ieder moment dat ik weg kon zonder vragen – mijn ouders hadden het veel te druk nu het kousenseizoen weer was begonnen.

Ik kwam stilletjes binnen, vouwde mijn kleding behalve mijn zwarte wollen kousen over de stoel en zat dan nerveus op hem te wachten terwijl hij de verf mengde. Ik vond het heerlijk zo te zitten kijken naar hem. Af en toe keek hij op en glimlachte naar me. Als hij klaar was en het laken van de ezel aftrok, was dat voor mij het startsein om met mijn rug naar hem toe te gaan staan, tegen de stoel aan geleund. Terwijl ik zo mijn kuise naaktheid aan hem prijsgaf, vulden mijn gedachten zich met romantische beelden. In mijn onschuld had ik geen idee hoe dat eruit zou zien of hoe dat zou gaan. Ik beeldde me in hoe hij me zou kussen, hoe hij mijn haar zou strelen en hoe we uiteindelijk zouden trouwen, in het zonlicht met een witte wijde jurk en met bloemen in mijn haar. 

Mijn lichaam reageerde sterk op zijn kunstenaarsblik, ik voelde me gestreeld door zijn ogen. Nooit had iemand zo naar me gekeken en nu weet ik ook dat nooit iemand ooit nog zo naar me zal kijken.

 

Slechts één keer heeft hij me aangeraakt. Het was de laatste sessie. Anton was geagiteerd en chagrijnig. Klaarblijkelijk stond ik niet helemaal in de juiste positie en het lukte me niet zijn aanwijzingen op te volgen tot een bevredigend beeld. Met grote stappen liep hij op me af, de kwast tussen zijn tanden, en draaide om me heen. 

“Maak je rug eens hol.”

Terwijl hij dat zei, legde hij zijn ene hand op mijn onderrug en de andere in de vouw van mijn buik en benen. 

“En je billen achteruit, kijk, zo bedoel ik”. Hij duwde mijn heupen in de juiste positie. De warmte van zijn hand gaf een schok. Anton liet zijn hand op mijn onderrug langzaam afglijden naar de ronding van mijn maagdelijke billen.

“Wat ben je zacht en lief Charlotte,” fluisterde hij, “je huid is zo glad en mooi...ik...”

Abrupt liet hij me los, liep terug naar de ezel en schilderde in een moordend tempo met woeste penseelstreken het laatste deel van ons samenzijn. Hij liet me daar staan, buiten adem, met fysieke sensaties die ik totaal niet begreep.

 

In de eenzaamheid van mijn bed, tussen de koude lakens, gloeide de plaats waar zijn hand had gestreeld nog na. Ik volgde de vouw tussen mijn buik en benen, waar hij me had vastgehad. Mijn adem versnelde en voor het eerst in mijn jonge leven raakte ik mezelf aan tussen mijn benen. Ik wist niet precies wat ik deed, maar ik wist wel dat het heerlijk was toen ik mezelf opende en mijn vingers naar binnen liet glijden. Met mijn andere hand wreef ik over het knopje daarboven, dat brandde en klopte en om aandacht vroeg. Die avond had ik mijn eerste orgasme, met het mooie gezicht van Anton voor ogen en denkend aan die handen, die zoveel werkelijkheid wisten te transformeren in een geschilderde droom. 

 

Nu de sessies waren afgelopen, zagen wij elkaar bijna niet meer. We groetten elkaar opgelaten als we de winkel openden, ons bewust van de onmogelijkheid van een verder contact. Het schilderij heb ik toen nooit gezien. Ik leerde die winter van 1939 wat verlangen betekent, en hoe een vrouw zichzelf kan behagen. Bijna iedere avond masturbeerde ik, denkend aan Anton en hoe hij naar me had gekeken. En in de vreselijke jaren die volgden, heeft die warmte me door veel ellende heen getroost.

 

Twee jaar na de oorlog lukte het mijn broer en mij, met veel omwegen en een enorme bankschuld, het pand van mijn vader terug te krijgen. Ik was zo blij, de dag dat we de sleutel kregen! Mijn ontwikkeling als vrouw had stilgestaan. Met mijn broer was ik alleen maar bezig het trauma van de oorlog te overwinnen en we werkten zestien uur per dag om ons leven weer op te bouwen. Onze plannen waren duidelijk en concreet: een kousen en lingerie winkel voor de gefortuneerde dames in het Staatskwartier.

 

Onze ooit zo bloeiende winkel was aan de buitenkant verwaarloosd en we wisten dat het enkele weken fysieke arbeid betekende om alles in de oorspronkelijke hetzij gemoderniseerde staat te herstellen. Stil stak ik de sleutel in de deur, overvallen door de emoties van het moment.

Pas de volgende ochtend ontdekte ik dat in de ruimte achterin, waar ooit de kousenafdeling was geweest, nog enkele doeken stonden van Anton Mauve junior. Op een van de ingepakte doeken zat een envelop geplakt, waarop mijn naam stond geschreven. Met trillende handen pakte ik het uit. Voor mijn neus lag het mooiste wat ik in jaren had gezien: mijn jonge onschuldige lichaam, geleund tegen een later ingeschilderde schouw. Het licht, de details, de aandacht voor iedere penseelstreek, mijn jeugd en mijn ontluikende vrouwelijkheid die het onthulde: alles resoneerde in mijn hart en maakte het verlangen naar een leven als vrouw wakker. Terwijl ik dacht aan de woorden van mijn dappere tante Aletta, “Volg je hart Charlotte, laat geen man jou vertellen hoe jouw hart kloppen moet”, stroomden mijn tranen heet langs mijn wangen. 

 

Ik rende naar buiten, bonsde op de ramen van de kunsthandel naast ons pand, en schreeuwde:
“Anton, Anton, ik ben het, Charlotte, ik ben terug!”

Een grijzende man deed open, met gebogen schouders en een kleurloos gezicht. Het duurde even voor ik hem herkende.   

“Charlotte,” huilde hij. Ik zag pas dat hij het was toen we elkaar aankeken en ik het leven terug zag keren in zijn ogen.

Nadat we elkaar minutenlang hadden omarmd, huilend in stilte, pakte Anton mij bij de hand en leidde mij naar het atelier dat duidelijk niet werd gebruikt zoals vroeger.

Zwijgend haalde hij de lakens van de vier ezels die daar nog stonden. Op ieder doek had hij mij geschilderd. In verschillende posities, met en zonder kleding, maar allen in het liefdevolle tedere licht waar ik toen zo naar had verlangd.

“Ik heb nog tientallen doeken, Charlotte, allemaal van jou. Na jou heb ik nooit meer een andere vrouw geschilderd, je hebt me betoverd. En nu ben je hier, in het echt.” 

Ik streelde huilend ieder doek.

Hij pakte een schoon wit canvas, zette het op de ezel en trok in alle rust zijn overall aan.

Als vanzelf liep ik naar het kleine podium, trok mijn kleding uit behalve mijn – nu zijden – kousen en boog me voorover over de stoel, met mijn billen naar hem toe. De schaamte over de littekens op mijn lichaam en ziel verdween zodra ik zijn liefkozende blik over mijn lichaam voelde glijden.

 

Na een uur legde hij met een zucht zijn palet neer. Ik durfde hem niet aan te kijken, bang dat mijn ogen mijn intense verlangen naar zijn aanraking mij zouden verraden. Anton kwam heel dicht bij me staan, met de kwast tussen zijn tanden. Heel langzaam, aarzelend bijna, streelde hij de ronding van mijn billen, langs mijn dijen en rug. Zijn handen schilderden het leven in mij terug. Ik was ontroerd, geraakt, opgewonden en volslagen overgeleverd aan hem.

 

“Charlotte...is het geoorloofd?” Hoewel ik nog maagd was, al was ik nu 25, had ik de afgelopen jaren voldoende om mij heen gezien om te begrijpen wat hij bedoelde. Ik keek schuin opzij, naar zijn gezicht dat van kleurloos en grijs naar stralend was getransformeerd.

“Anton, al die jaren heb ik van jou gedroomd. Ik ben van jou, maak me de jouwe,” fluisterde ik aangedaan.

Met dezelfde tederheid waarmee hij mijn jeugd op het doek had vereeuwigd, streelde hij mijn lichaam zoals ik het zelf niet had kunnen dromen al die jaren. Nadat hij zijn overall had uitgedaan en op zijn knieën ging en mijn benen spreidde en mij kuste en likte en dronk en ik bijna huilend in een dromerige extase raakte, omarmde hij plotseling mijn lichaam en legde mij op de grond.

Met onze ogen in elkaar verzonken, voelde ik hoe zijn warmte mijn vrouwzijn, die ik had opgesloten in koude eenzaamheid, bevrijdde.
Het deed geen pijn, instinctief opende ik mijn lichaam voor hem en gleed hij bij mij binnen.

Pas toen zijn kloppende lid diep in mij was, werden we overvallen door een bijna dierlijke passie. Hij gromde, ik kermde, hij stootte, ik drukte hem tegen mij aan met mijn benen, hij beet in mijn nek, ik trok diepe voren met mijn nagels in zijn rug. Steeds sneller, steeds heftiger, steeds wilder, namen wij bezit van elkaar.

Als een veenbrand die jaren heeft gesluimerd en nu eindelijk voldoende zuurstof krijgt, bedreven wij de liefde op de houten vloer en beschilderde hij mijn lichaam met de sappen die wij samen produceerden. Tussen de blauwe plekken van de houten vloer en mijn littekens van de oorlog, tekende hij met zijn zaad overal zijn signatuur op mijn gehavende ziel.

 

Ik ben niet meer bij hem weggegaan en het doek staat nu als een trotse liefdesverklaring in de etalage.  Het conservatieve Den Haag spreekt er wel eens schande van. Maar onze handel in erotische schilderkunst, die we de naam ‘Aletta’ gaven, bloeit sindsdien als nooit tevoren.

meer lezen 3 Berichten

za

09

jul

2016

6e ronde: 09-07-16

Een prachtige opdracht wederom en wat een mooie verhalen zijn er ingezonden.
Dit keer schreef ik iets dat heel dicht bij me lag. Lyrisch en melancholiek. Niet iedereen waardeerde het, maar gelukkig hebben voldoende stemmers me naar de zevende plaats gebracht.  Je kunt hier de uitslag lezen. Dank weer, trouwe stemmers!
De opdracht luidde:
Schrijf een kort erotisch verhaal dat geheel in het donker afspeelt. Je kunt beschrijven wat je hoort, ruikt, voelt en proeft, maar niet wat je ziet. Het verhaal mag maximaal 650 woorden hebben en moet in de eerste persoon geschreven zijn. Lees hieronder mijn inzending: Smelt!

 

SMELT

Mijn universum is gereduceerd tot zes kubieke meter. Ik voel me gedragen door de opwaartse waterdruk en jouw strelende handen.

 

‘Het zijn toch jouw handen mijn liefste? Ben je meegereisd, naar ons Toverland? Ik heb je gemist, toe, streel verder, ik wil dat je vingers langs mijn lippen glijden, ik wil je, tastbaar, in mij,’  fluister ik.

 

Ik spreid  mijn benen en nodig je verlangend uit in mijn hart daartussen. Je aarzelt niet en grijpt me, penetreert me en neemt bezit van mij. Van mij en van mijn vochtige vulva.  Mijn lippen vouwen zich als een fluwelen oester rond je vingers. Ik zoek jou, jouw warme lijf en je zoete liefde in het zoute water.

‘Laat me liggen aan je borst en luisteren naar het opgewonden kloppen van je hart. Laat me je geilheid ruiken, laat me... Ben je hier?  Ik weet niet waar je bent! Fluister mijn naam mijn lief, fluister mijn naam in dit duister en ik kom naar je toe.’

 

Hier in deze eivormige floatingtank is alles donker. De wereld bestaat niet meer en ik ben in een parallel universum beland. De therapeuten zeggen dat alles wat ik ervaar in dit met Epsomzout verzadigde water vanuit mijn eigen brein komt, maar ik raak verloren in wat echt is en wat niet, alsof ik door water en tijd heen val in een bewegingloze draaikolk. 

In deze situatie van sensory deprivation drijft mijn brein rond in een zee van herinnering en fantasie, snakkend naar prikkeling en naar jou. Zonder aanknopingspunten in deze gladde mini-kosmos smelt het verleden weg en druipt ze vermoeid het stroperige water in. Ik voel je bij me, meer dichtbij dan in de echte wereld. De wereld waar jij niet meer bent. 

 

‘In wiens herinnering ben ik eigenlijk? Ben ik bij jou, in jouw Toverland of ben jij hier, bij mij?’

 

Je liefdeshoorn baant zich een weg, als een watersnijder, naar mijn trillende billen als haven waarin je rusteloos aanmeert.  De pijn van je tanden die als een anker in mijn rug verzinken, scherpt al mijn zintuigen. Het water beweegt en het kolkt en het klotst als jij je gulden roede in mijn kont dringt. Verrukkelijk ongeduldig vul je mij met mijn eigen verlangen. 

 

‘Voorbij alle leegte liefste, neem me, laat me dansen om je mast, laat me kronkelen om je vingers. Oh bijt me, bijt je vast in mij, in mij. Neuk me dan, dichtbij me, mijn lief.’

 

Ik zie noch hoor je, maar juist daardoor ben je meer aanwezig in mijn bewustzijn. 

 

‘Er is geen sluiproute meer, geen andere kant. Blijf je bij me, in deze wereld? Voel je mijn liefde, stromend over je handen? Diep in mij schat, toe, nog dieper. Adem, in mij!’

 

Ik proef je speeksel op mijn lippen en ruik de levende geur van onze lustsappen die zich mengen in het water. Ik stel me voor hoe je nu kijkt, hoe je gezicht vertrekt als je in mij stoot. Jouw beeld in mijn hoofd brengt me op ‘t randje.

Als je hard in mijn nek bijt en schokkend mijn lichaam zalft, kom ik ook, heftig en intens. In extase druppel ik blind jouw zachte zaad vanaf mijn vingertopjes op mijn tong. Je smaak glijdt warm naar binnen. Ik zweef, in kortstondig vloeibaar geluk. 

‘Alles van waarde is weerloos,’ flitst het door me heen. 

 

‘Ben ik waardevol omdat ik weerloos ben, weerloos tegen jouw herinnering die overblijft als de wereld smelt en tijd niet bestaat?’

 

Na anderhalf uur gaat de floatingtank open. 

‘Ik was even helemaal weg, wow, wat een ervaring!’ zeg ik, terwijl ik, nog geblindeerd, duizelig de tank uitstap en omhuld word door een dikke katoenen badjas. De jongeman aarzelt. Ik hoor zijn adem stokken; hij drukt op de alarmknop.

‘Is er wat?’ vraag ik ongerust.

‘U was toch alleen in de tank?’ vraagt hij. Ik knik.

‘Het is uw rug mevrouw. Uw rug zit helemaal onder bloedende tandafdrukken.’

meer lezen 7 Berichten

za

09

jul

2016

Thewa #13: de Tandarts

Mondje Open!


‘Sommige mannen zijn er nu eenmaal beter in dan andere.’ Teleurgesteld duw ik hem van me af. Beffen is duidelijk niet zijn ding. Plichtmatig had hij monotoon zijn tong op en neer bewogen, net náást mijn hotspot. 

‘Ik denk dat je maar beter kunt gaan,’ zeg ik chagrijnig, ‘dit gaat niet werken.’

Hij mompelt iets als ‘frigide trut’, trekt zijn grijze spijkerbroek en zijn afgetrapte gympen aan en weet niet hoe snel hij mijn rommelige flat moet verlaten. ‘Eikel, what the fuck was I thinking’, denk ik, voor ik in een benevelde coma val.

 

Zo gaat het vaker de laatste maanden. Sinds Tom bij me weg is, laat ik me bij tijd en wijle vollopen in de kroeg. En als ik dronken ben, doe ik echt stomme dingen. Zoals gladde gluiperds mee naar huis nemen. Ik wil ze alleen maar voor de sex en om tegen een warm lijf aan te liggen. Maar het helpt niet. Natuurlijk helpt het niet. Niets helpt tegen de leegte die hij achter heeft gelaten.

 

De volgende ochtend heb ik een verschrikkelijke kater. Van de goedkope wijn en van mezelf. Met mijn ogen toegeknepen staar ik verbijsterd in de spiegel. Wat is er in godsnaam met me aan de hand? Mijn haar plakt klitterig tegen mijn wang, ik heb donkere wallen onder mijn ogen en rondom mijn lippen tekenen zich duidelijke groeven af die je krijgt als je teveel rookt en ongezond leeft. En als ik me niet vergis zitten er grijze sporen van opgedroogd kwijl op mijn kin. Ik walg van mijzelf.    

 

‘Tijd voor harde actie hier,’ zeg ik schor. ‘Te beginnen met een flinke schrobbering voor mijn stinkende bek. Voorwaarts Es, vooooooorwaaarts!’ Met een dikke klodder tandpasta op de borstel, stap ik onder een loeihete douche. Ik laat de hete straal op mijn hoofd kletteren, zeep me goed in, steek ik de tandenborstel in mijn mond en begin te poetsen alsof mijn leven er vanaf hangt. Dan gebeurt het. Als ik met lange halen extra kracht zet, breekt de voorste kies finaal in twee. ‘Shitshitshitterdeshit, heb ik weer!’ 

Ik spoel snel mijn mond, stap de douche uit en kijk door de waterdamp in een half beslagen spiegel in mijn wijd opengesperde mond. Tranen springen in mijn ogen. Zo kan ik echt de straat niet op. 

Ik breek. Alles breekt. Niet alleen mijn kies, maar ook mijn hart laat zich eindelijk voelen. Met een handdoek om me heen, huil ik zeker een uur lang op de koude vloer van de badkamer alle ellende eruit.   

 

De assistente is heel lief, ik denk dat ze aan mij kan zien dat ik rock-bottom zit. 

‘Maak je maar geen zorgen hoor. Je bent lang niet geweest, dus hij zal eerst alles nalopen.’ 

Ik knik gedwee en ga op de hardplastic stoel zitten. Ze heeft me als laatste patiënt van die middag laten komen, waarschijnlijk de vrije tijd van de tandarts opsnoepend. 

‘Als je het niet erg vind, ga ik alvast. Ik moet mijn kindjes ophalen bij het kinderdagverblijf. Het lukt je wel toch?’ zegt ze vriendelijk terwijl ze haar tas inpakt en haar witte jas uitdoet. In de behandelkamer hoorde ik de tandarts zacht praten en niet lang daarna het geluid van de watersproeier. Weer knik ik, moe en gelaten. 

‘Is goed hoor, fijne avond! En nog bedankt dat ik kon komen.’ 

 

De opengaande deur laat ineens echte geluiden binnen in de wachtkamer. Verschrikt kijk ik op vanuit een damesblad dat over een totaal ander leven dan het mijne gaat. Mijn beurt! De tandarts handelt nog wat papieren af met de patiënt voor mij, en kijkt schuin over de balie naar mij.

‘Zo Esther, jou heb ik al even niet gezien. En nu is het behoorlijk foute boel hoorde ik.’ 

Hij staat groot voor me, zijn witte jas strak gespannen om zijn lange lijf. Ik voel me net een klein kind en kijk schaapachtig naar hem op. 

De grote zwarte stoel ziet eruit als een gapend gat in het witte universum. Daar op gaan zitten alleen al betekent voor mij het overwinnen van een irrationele angst. Bang dat ik zal verdwijnen in het grote niets, dat de stoel slechts een poort is naar de hel van betekenisloze vergetelheid. Iets in mij wil kennelijk nog steeds hartstochtelijk leven. Maar ik waag het erop, de halve kies zeurt in mijn kaak.

‘Zo, vertel. Wat is er precies loos?’ 

In plaats van woorden komt er alleen diepe zucht uit mijn mond. En terwijl ik in die vreselijke stoel achterover lig en omhoog staar, met die enorme lamp boven mijn hoofd, en me kleiner dan klein voel, komt ineens alle pijn en eenzaamheid en ellende naar boven borrelen. Ik wil zeggen dat mijn kies is gebroken, maar in een enorme woordenwaterval vertel ik hem dat mijn hart is gebroken. Ik eindig snikkend mijn relaas, stamel dat ik zelfs geen vent meer krijgen kan die fatsoenlijk kan beffen en dat ik mezelf zo heb verwaarloosd dat mijn kies afbrak en dat ik zal eindigen in de goot. Na een korte stilte besef ik wat ik heb gezegd en wend beschaamd mijn hoofd af. 

‘Sorry tandarts, ik wilde u niet lastig vallen met mijn zieligheid. Het was een zware dag.’ 

Ik open mijn mond en hij steekt het spiegeltje erin.

 

Door zijn witte monddoekje boven mijn ogen en zijn handen langs mijn wang die druk doende zijn met allerlei prikdingetjes die heel vervelend voelen, zoek ik een punt om me op te concentreren. Een paar seconden kruisen onze blikken. In contrast met dat witte doekje zie ik ineens de diepgrijze kleur van zijn irissen. Ik kan mijn ogen er niet meer van af houden, alsof ze me naar binnen zuigen. Omdat ik niets kan zeggen, razen de woorden door mijn hoofd. 

‘Hij denkt vast dat ik gek ben. Hoe oud zou hij zijn? Hoe lang kom ik hier al? Nooit opgevallen hoe zacht zijn lange vingers zijn. Misschien vijftig ofzo? God, wat is ‘ie lang bezig...’ 

 

‘Esther, luister. Ik ga je verdoven, dit goed schoonmaken en een noodkroon erop zetten. Meer niet. Dan maken we een afspraak voor volgende week. Er moet echt nog wel meer gebeuren dan alleen die kies. Tijd voor iets nieuws jongedame, clean up your life begint bij je tanden in dit geval. En als ik zo vrij mag zijn als ervaringsdeskundige,’ zegt hij met een glimlach,  ’er bestaan ook leuke mannen in deze wereld die uitstekend kunnen beffen. Maar die vind je niet in de kroeg. We maken er weer een mooie smile van, jij gaat goed bijslapen en detoxen deze week en voor je het weet, ben je weer je leuke zelf. Zonde van een mooie meid als jij om je zo te laten gaan.’ 

Mijn dankbaarheid voor deze bemoediging smelt direct weg, als hij zich omdraait met een grote injectiespuit in zijn hand. 

‘Mondje open!’

Ik doe keurig wat hij zei. Op mijn werk meld ik me ziek. De lege flessen, de foto’s van Tom en alle ranzigheid gooi ik mijn huis uit. Door de verdoving slaap ik die eerste nacht zeker 14 uur achter elkaar en ook de volgende dagen lig ik veel in bed. Op de markt laad ik mijn tassen vol met vers fruit, groenten en vis en ik kook iedere dag een goede stevige maaltijd voor mijzelf. Na een dikke week voel ik me een ander mens. Ik ben zelfs blij dat ik naar mijn volgende afspraak kan bij de tandarts, wederom aan het einde van de middag, alsof het een startpunt is mijn leven opnieuw te beginnen.

 

De assistente is al weg en er zijn geen patiënten meer. De stoel ziet er veel minder angstaanjagend uit nu, dus ik ga direct liggen en doe mijn mond open als hij naast me rijdt op zijn krukje.

‘Wow, je ziet er fantastisch uit! Die gebroken kies heeft je goed gedaan,’ grapt hij. 

Ik klap mijn kaken dicht en glimlach breed. 

‘Lief dat u dat zei tegen me vorige week, dat had ik nodig. Ik ben er helemaal klaar voor, kom maar op!’ Uiteraard doel ik op het plaatsen van die kroon en het vullen van enkele gaatjes, echt, ik heb geen enkele andere bedoeling. Maar als hij ‘Mondje open’ zegt en hij zo dichtbij me komt en ik die rustige grijze ogen boven me zie en die zachte slanke vingers tegen mijn lippen voel, verandert ineens de hele atmosfeer in de behandelkamer. We beogen elkaar. Heel langzaam doe ik mijn arm omhoog en trek zijn witte monddoekje naar beneden. Zijn hand met de verdovingsspuit zakt omlaag, alsof hij het opgeeft.

 

‘Esther, eerlijk, ik heb de hele week aan je gedacht,’ begint hij. 

‘Aan wat je allemaal vertelde. Over die gast die niet kon beffen. Enne...dat ik je graag het tegendeel zou bewijzen.’

Terughoudend streelt hij even over mijn wang, mijn reactie peilend. Die is positief.

‘En ook dat deze grote stoel een bron van genot kan zijn in plaats van een plek van angst.’ 

Zijn hand gaat nu langs mijn nek richting mijn borsten. 

‘Denk je eens in, deze stoel kan alle kanten op. Ik kan er ook in liggen. En als je dan...’ en hier knoopt hij vakkundig mijn bloesje open, duwt met zijn slanke vingers de cups van mijn bh omlaag en neemt mijn tepel tussen zijn duim en wijsvinger...

’...over me heen komt staan, zal ik je met alle persoonlijke toewijding het tegendeel bewijzen.’ 

Er ontsnapt me een diepe verlangende kreun als hij zijn lippen om mijn tepel sluit en zijn hand verder laat dwalen over mijn buik.

 

Ik sta met mijn rok omhoog wijdbeens boven zijn gezicht. De stoel heeft hij heel laag gezet en achterover gekanteld. Zijn handen heeft hij op mijn kont gezet en hij knijpt dan links dan rechts in mijn billen en trekt ze licht uiteen. Met zijn tong trekt hij een glad nat spoor langs mijn dijen. Ik kreun een beetje, dit is hemels. Hij zuigt wat vlees naar binnen, bijt hard in mijn huid en likt er dan met een zachte tong overheen. Iedere centimeter Esther aan de binnenkant van mijn dijen ontvangt gretig zijn gulzige lippen. Als hij bij mijn kutje is, trekt hij mijn billen hard uiteen en duwt zijn neus tussen mijn labia. Hij snuift, snuift mijn geur. Op dat moment wil ik niets liever dan zijn tong, zijn warme stevige vochtige tong. Over mijn klit, in mijn vagina, langs mijn lippen, anywhere! Ik pak zijn hoofd vast en trek hem ongeduldig dicht tegen me aan.  

 

Met zijn neus duwt hij tegen mijn clitoris en zijn tong, stevig en hard, glipt mijn kutje binnen en neukt me. God, deze man weet hoe hij een vrouw moet behagen!  Ik hou me vast aan zijn haar en oren en sla er geen acht op of ik hem pijn doe. Hij duwt me even van zich af, omhoog, haalt een diepe teug adem en trekt me weer naar voren. Hij likt de binnenkant van mijn labia en zuigt zich dan met kracht vast aan mijn kloppende klit. Zijn hand glijdt van mijn kont naar de voorkant. Ik kan me met moeite staande houden, vooral als hij zijn lange slanke vingers in mijn nu natte kutje dringt en in een rustig tempo in en uit beweegt.  Omdat ik bijna zijn haar uit zijn hoofd trek, grijp ik in een reflex het fonteintje naast de stoel als alternatief, klap door de spasmes van mijn buikspieren half voorover en plant mijn andere hand naast zijn hoofd op het zwarte leer van de stoel. 

Iedere keer als hij mijn klit naar binnenzuigt, duwt hij twee vingers gekromd naar binnen en weet een intens prikkelend plekje te vinden. Ik grom diep vanuit mijn keel en geef me over aan deze ervaren verrukkelijke man. Ik denk niets meer, ik hoor alleen nog het razen van mijn bloed in mijn oren en voel iets losbarsten in mij dat ik heel lang niet heb gevoeld. De geluiden van zijn krachtig zuigende smakkende mond en zijn vingers in mijn soppende kutje resoneren in de witte behandelkamer. Ik verzet me tegen een orgasme, wil niet dat deze goddelijke sensaties stoppen.
Maar als hij ineens hard in mijn klit bijt, breek ik. Alles breekt. 

Met een oerkreet en een enorme guts loskomend geil, val ik over de rand, duizel ik de eeuwigheid in en vibreer met het universum mee in een waanzinnig orgasme.

 

Nog nat en trillend zit ik op zijn borst, op zijn witte jas. Mijn oogleden voelen dik en zwaar. Ik strijk met mijn handen door zijn haar en veeg mijn geilsporen van zijn wangen. Met een voldane, bijna triomfantelijke, blik likt hij met zijn tong zijn kin schoon en streelt mijn rug. 

‘Dus, je begrijpt, mejuffrouw,’ zegt hij met een warme stem, ‘je behandeling is voorlopig nog niet klaar ’

‘Mondje open,’ zeg ik, ‘wekelijks!’ 

Hij trekt me lachend voorover en kust me zoals ik al heel lang niet ben gekust.

meer lezen 4 Berichten

wo

06

jul

2016

Zinloos

Waarschijnlijk omdat ik heel nieuwsgierig van aard ben, daarom is het denk ik. Ik zou best voor een dag een man willen zijn.  Nee, niet vanwege penisnijd of vanuit feministische overwegingen. Ik ben uiterst tevreden met mijn vrouw-zijn.  Het is gewoon omdat ik best eens zou willen weten hoe dat voelt. Mentaal, hormonaal, emotioneel en, uiteraard, penisgewijs.

Ik propageerde meer dan eens dat mannen, als direct en indirect gevolg, van nature naar buiten zijn gericht. En vrouwen dus omgekeerd evenredig naar binnen. Dat buitenwaarts en binnenwaarts gedoe, heeft natuurlijk geen enkele wetenschappelijke basis. Het is slechts een idee van mij, enigszins proefondervindelijk en vanuit observatie.  

Maar vandaag viel het lid me op de neus. Spreekwoordelijk in dit geval, helaas niet letterlijk. Al is de dag nog niet voorbij en houd ik alle opties open. Het lid bestaande uit een bijna onstuitbare drang voor een dagje te ruilen. Ik wilde dat gewoon ook wel eens, alles aan de buitenkant.

 

Ik bedacht me, vanuit het niets, wat ik dan allemaal zou doen. (En niet, zoals een meisje eigenlijk betaamt, hoe het zou voelen...). Visualiseren kan ik wel, en ik werd al gaandeweg enthousiast. Want mannen zien veel meer van de interactie. Dat is nu eenmaal fysiek zo bepaald. Plassen, penetreren in allerlei openingen, ejaculeren: allemaal zichtbaar en live voor uw neus! 

Hoho, zal de oplettende lezer(in) nu zeggen: wij dames kunnen de uitwendige ejaculatie ook naar hartelust zien hoor! Ja, dat is waar. Ik heb het al vaak in alle pracht mogen aanschouwen, over alle lichaamsdelen die ik bezit.  Lustgenoot is gul als het aankomt op het visuele delen, gelukkig. Maar dat is dan toch anders. Hoe is het om jezelf te zien en het orgasme te beleven tegelijkertijd? 

Hola, en hoe zit het met de voorbind-dildo? Daarmee kunnen dames ook penetreren natuurlijk. Ik zal bekennen dat ik dit nog niet heb mogen/kunnen proberen, het staat nog op de bucketlist. Maar ook dit is anders, hoe opwindend en aantrekkelijk het schouwspel me ook lijkt. Want dan hebben we het visuele voor ons neus, maar nog steeds niet de gevoelskwestie erbij. Het lijkt me dat juist de combinatie een bijzonder geil event is.

Ik besprak mijn vertwijfeling met Lustgenoot. Bijna trok ik zelfs een verongelijkte pruillip. Vanwege de ongelijkheid enzo. 

‘Liza, je mekkert,’ onderbrak hij me. ‘Als vrouw heb je het helemaal niet slecht! Wij mannen hebben in principe maar 1 lustorgaan, jullie hebben tenminste nog verschillende ingangen en stimulipunten en jullie hebben verschillende soorten orgasmes, ik maar één. Het is spuiten of niet. Jij kunt clitoraal, vaginaal, ejaculerend, anaal...’. 

Jeetje, daar had hij zomaar gelijk. Het is ook precies de reden dat het zo leuk is om van het vrouwelijk geslacht te zijn.

‘Bovendien,’ vervolgde hij diepzinnig, ‘een dagje ruilen haalt niks uit. Als jij als vrouw in een mannenlichaam zit, geeft dat nog niet dezelfde sensatie als man in een mannenlichaam.’

 

‘Kom op. Eén klein ruildagje? Kunnen we dat niet eens regelen? Gewoon voor de lol, wederzijds begrip en elkaars lichaam nog beter leren kennen enzo?’ Ik kan behoorlijk doorzeuren over zinloze onmogelijkheden, moet u weten.

Vlak voor Lustgenoot nog een biertje pakte en zich wijdde aan de volstrekt oninteressante voetbalwedstrijd op tv, maaide hij alle gezeur van tafel: ‘Ik wil jou helemaal niet ruilen. Het is helemaal lekker zoals het is.’

Heerlijk, zo simpel kan het dus ook. Als vrouw nestelde ik me tevreden in zijn feitelijkheid, alle sexeverschillen bevestigend. Heel onvrouwelijk dacht ik stiekem: ‘Ik heb er lekker meer dan jij.’
Ruilen? Nee, doe maar niet. 
Was het toch nog ergens goed voor, deze zinloze ruilgedachte.

meer lezen 1 Berichten

zo

19

jun

2016

Ooh Joue Rio: een recensie voor de Paarse Keizerin

Als auteur van Erotica heb ik natuurlijk wat voordelen. Zo mag (of zelfs: moet) ik bij tijd en wijle mijn vakliteratuur bijhouden. En is het van groot belang veldonderzoek te verrichten. Ha, wat een opgave, maar ja, iemand moet het doen nietwaar. Nog leuker is als ik word gevraagd voor specifiek veldonderzoek. In dit geval door de mensen van de prachtige website De Paarse Keizerin (even klikken dus). Zij vroegen mij namelijk een nieuw Damesspeeltje te testen en mijn bevindingen in een recensie weer te geven. Dat heb ik met veel plezier uitgevoerd en gedaan. En ik zal u verklappen: Lustgenoot heeft zich ook ten zeerste vermaakt. Lees hier mijn bevindingen:

 

Beoordeling Ooh Joue Rio van Liza Daen

 

Joho, De Paarse Keizerin heeft mij gevraagd om een heel nieuw designer-speeltje te testen: 

De ‘Je Joue Ooh Rio’. Ja, de naam is even oefenen, maar dat maakt de leuke nieuwigheid van het speeltje er niet minder van. Het is natuurlijk een zware taak en verantwoordelijkheid die hier op mij rust, maar allez, in de naam der wetenschap en voor het welzijn van Alle Vrouwen offer ik me natuurlijk graag op. De testen die we doen, hebben we moeten verspreiden over verschillende sessies. Dit heeft bovenal te maken met het feit dat de test meerdere keren ontaardde in een uhm, zeg maar, joehoe-sessie. Lustgenoot en ik hebben echter onze observaties doorgezet en de volgende bevindingen genoteerd:

 

Ontwerp, design en verpakking: leuk

Een van de leukste elementen van de ‘Rio’ is de verpakking. Een schattig kartonnen tasje, waarin alle onderdelen een eigen plekje hebben. Hoewel de hersluitbaarheid van het geheel niet blond-proof blijkt te zijn, ben ik er wel verliefd op. Daarnaast zie je de aandacht voor de vrouwelijkheid van de verpakking terug in het design. Rond, roze en geel en van zachte siliconen maken dat het een aantrekkelijk, zeer aanraakbaar en smaakvol geheel is. 

Anders dan anders is dat er een apart motortje is, dat past op een opzetstuk (dildo) en op een ‘pebble’. Wat die pebble dan allemaal kan, is nog wel het ontdekken waard.

 

Bediening: fluitje van een cent

Eerlijk gezegd was het even puzzelen hoe het werkt en in elkaar zit. Dat motortje is dus uitneembaar, zodat je de verschillende onderdelen kunt benutten. Een slim concept, want je kunt zo verschillende opzetstukken aanschaffen. Het was wel wat prutsen voor we wisten hoe dat motortje erin ging en vooral hoe je het weer eruit moest halen. Maar als je eenmaal door hebt dat je aan de zijkant moet knijpen, is het een fluitje van een cent. Hoewel de gebruiksaanwijzing zegt dat het waterdicht is als het motortje er eenmaal goed is ingeklikt, durfden wij het risico niet te nemen omdat de pebble niet naadloos paste op het motorelement.

 

Geluid: prima, maar niet geschikt voor kantoortoilet

Ai ai, het geluid! Het motortje is supersterk. Dat is natuurlijk een pluspunt, want je voelt de vibraties in alle toonaarden. Stil is het echter niet. Dus als je snel even op het kantoortoilet verpozing zoekt, zal je buurvrouw in het aanlendende toilethokje zeker kunnen meegenieten. Voor samen thuis is het geen probleem. Want na een klein poosje, bleek ik van plezier meer geluid te maken dan onze Rio.

 

Vibraties en programma’s: sterke motor en krachtige vibraties

Zoals gezegd, de sterke motor maakt dat de vibraties krachtig zijn. De pebble blijkt een handig dingetje, dat, op de hoogste stand, uiterst leuk is op de tepels en de clitoris. Er zijn drie standen en verschillende fluctuaties.  Eerst had ik het idee dat dit wellicht wat weinig is, maar eerlijk gezegd blijkt dit juist prima te zijn. Lekker simpel en in de feestvreugde hoef je niet al te moeilijk te doen: je kunt in een keer door van aangenaam vertier tot jodel-frequentie. 

 

De ervaring: aanrader, gewoon doen!

Dit is natuurlijk het meest belangrijk: geeft de Ooh Joue Rio een geile ervaring, zowel alleen als met je partner? Ik verklaar hierbij volmondig: ja! Hoewel het er nieuwerwets uitziet en je het vanwege het mooie design zo tussen je snuisterijen kunt zetten zonder dat je daarmee vreemde vragen krijgt, is en blijft het een vibrator. Een effectieve, dat mag gezegd worden. De krachtige motor zorgt ervoor dat de vibraties komen waar je ze wilt hebben. De pebble is een erg leuk opwarmertje en de ‘pasvorm’ van de dildo, bescheiden in dikte, is zo gemaakt dat je G-spot gewoon mee kan doen en de feestvreugde verhoogt. Het is makkelijk hanteerbaar en het materiaal voelt lekker aan. Prijstechnisch gezien: het zit wat in de hogere prijsklasse, maar gezien het feit dat het makkelijk in je handtas mee kan en toch een maximaal effect geeft vind ik het de investering wel waard. Oke, het is niet zo heftig als de “Magic Wands”, maar voor het formaat, design en effectiviteit geeft het je veel plezier, mooie orgasmes en, getuigt Lustgenoot, ziet het er geil uit! Kortom: doen!

meer lezen 0 Berichten

za

11

jun

2016

5e ronde: 11-06-16

Voor de vijfde ronde van de schrijfmarathon was de setting van het verhaal een gegeven: een hotel lobby. Behalve dat BDSM geen onderdeel mocht zijn en het flash-fiction verhaal (met een twist) maar 500 woorden mocht bevatten, waren de schrijvers verder vrij. Moeilijkheid zat weer in de clichés waarin je snel vervalt met zo'n onderwerp. Prachtige verhalen evenwel, ik heb ervan genoten. Ik haalde de vierde plaats, fijn, dank voor het stemmen! Oh, en voor de duidelijkheid: de rode cirkel staat in het verslag van Jeroen! Lees maar:

 

Hotel De Rode Cirkel


Discrete notulist gezocht. Goede verdiensten, meerdaags project.’


‘Ga zitten, ze komt zo,’ zei de receptioniste zonder op te kijken van het hotelregister. Gouden spiegels en een gigantische kroonluchter domineerden de lobby. Eerlijk gezegd deed het hoerig aan, bepaald geen omgeving voor sollicitatiegesprekken. Ik keek schaapachtig in de spiegel of mijn haar goed zat en wachtte.

‘Zo, je bent de nieuwe? Welkom, ik ben Sofia.’  
Ze was intimiderend mooi: felrode lipstick, een strakke donkergrijze rok, een witte blouse die soepel om haar welgevormde borsten viel en rode naaldhakken van minstens 12 centimeter.  Onwillekeurig gleden mijn ogen langs haar leest.
‘Nou, kom je nog?’  
Zenuwachtig schudde ik haar hand: ‘Jeroen, aangenaam.’


Zwijgzaam liepen we naar de andere kant van de lobby. Haar rokje zat zo strak dat de rondingen van haar billen beurtelings vochten om bewegingsruimte. Ik voelde een ongemakkelijke erectie opkomen.  ‘Smurfenbrij. Stoeptegels. Solliciteren. Focus!’ Mijn mantra hielp, voor even.


Achter een enorm kamerscherm nam ze bevallig plaats op een roodleren bank waarop allerlei papieren lagen. Ik wachtte op haar instructies.

‘Je cv en looks bevallen me, Jeroen. Begin maar met het maken van het eerste verslag. Die verslagen zijn erg belangrijk, ze horen bij de opnames die ik maak van mijn gesprekspartners.’
Ze wees daarbij naar een grote ficus. Tot mijn verbazing zag ik daarachter een camera opgesteld.
‘Er wordt niet veel gesproken. Je beschrijft de gebeurtenissen en gebruikt geen namen, alleen ‘Mr1’ en voor mij ‘S’.  Als de eerste binnenkomt ga je uit het zicht achter de plant zitten.  Wat er ook gebeurt, je zegt geen woord, begrepen?’
Ze gaf me een notitieblok en een pen.
‘Klaar?’
Ik begreep dat ik ter plekke was aangenomen en knikte braaf.

Een gezette man verscheen met een verwachtingsvol gezicht van achter het kamerscherm. Zoals afgesproken trok ik me discreet terug, nog onwetend van de absurditeit van de komende momenten.

‘S. duwt Mr1 in stoel, zet naaldhak op zijn kruis. Mr1 streelt been en likt knie van S.  S. knielt (knap met zo’n rokje, bedacht ik, kijkend naar haar perfecte achterwerk) en opent gulp Mr1.  
S. zuigt lid krachtig (ik aarzelde even, maar ‘lid’ leek me neutraal genoeg).
Rode cirkel van lipstick om lid.
Mr1 kreunt en stoot omhoog. S. neemt lid diep in keel.
Mr1 wordt rood en hijgt.
S. stopt, geeft document, Mr1 tekent en geeft geld.
S. deepthroat.  Lid  beweegt zichtbaar in keel van S!
Mr1 rochelt, schokt, in ademnood, S. doet iets met tong.
Mr1 steunt: Alles voor jou! Alles zeg ik!
Climax over gezicht S!
S. likt klodders sperma op.
Mr1 kucht, valt flauw. S. controleert halsslagader. ’


Sofia veegde haar lippen af en streek haar rokje glad.
‘Kom maar Jeroen! Heb je alles?’
Bleekjes kwam ik tevoorschijn.
‘De huisdienst fatsoeneert hem wel. Geen zorgen hoor, ze tekenen allemaal voor hun wens. Type het maar snel uit, dan kan het mee met de factuur. Ik ga alvast de volgende halen.’
Terwijl ik zat te typen begreep ik ineens de opdruk op de klaargelegde envelop:  Hotel de Rode Cirkel’.

meer lezen 1 Berichten