zo

15

dec

2019

Een broodje met niks

Mark was een echte ‘hunk’, constateerde ik in de paar seconden die een vrouw nodig heeft om een potentiële bedpartner in te schatten. En met deze constatering
traden ook de mechanismen in werking die hem attent moesten maken op mijn beschikbaarheid. Zo strekte ik mijn hooggehakte benen goed uit, pronkte met mijn alleraardigste glimlach, deed een losse pluk haar achter mijn oor en liep net iets te dicht langs hem. Het werkte. Natuurlijk werkte het. Ik weet hoe ik moet lopen zodat een ‘hunk’ me volgt. Bij de tafel met flesjes water en jus d’orange stond hij al naast me. 

‘Hoe drink jij je koffie?’ vraagt hij met een rauwe ochtendstem.
‘Uhm, eigenlijk drink ik helemaal geen koffie,’ mompel ik.
‘Thee of een glaasje water is ook goed.’ Hij kijkt wat verbaasd maar zegt verder niets als hij naar de keuken loopt. Ik hoor hem wat rommelen in een keukenkastje, water stromen en het geklik van een knopje.
‘En wil je wat eten?’ roept hij nu vanuit de keuken.
‘Een beetje yoghurt misschien?’ antwoord ik, eigenlijk tegen beter weten in. Mark steekt zijn hoofd om de hoek van de keukendeur.
‘Ik heb ook broodjes uit de oven met filet americain?’ Ik weet niet zo goed waar ik moet kijken als ik vertel dat ik vegetariër ben.
‘Mijn kaas is op,’ verklaart hij, zichtbaar ongemakkelijk.
‘Kopje thee met een broodje met niks dan maar?’ Ik knik. Thee met een broodje met niks is ook goed.

 

Ik wil niet lastig zijn. Eigenlijk ga ik liever direct naar huis, maar voel wel aan dat dit onbeleefd zou zijn. Tenslotte hebben we onze lichamen, onze lichaamssappen en onze lusten met elkaar gedeeld afgelopen nacht. Zijn geur hangt nog aan mij. Dan moet het toch ook lukken samen een ontbijt te eten. In zijn veel te grote badjas wacht ik netjes op mijn kopje thee met een broodje met niks en kijk naar de grijze lucht die net zichtbaar is over de rand van zijn balkon.

 

Mark heb ik vorige week ontmoet op de schrijversworkshop, die ik volg sinds ‘mijn nieuwe leven zonder Sam’. Hij zat achter mij, samen met een andere man die hij klaarblijkelijk al kende van een vorige keer, getuige het gesprek dat ik zijdelings opving. Hij had een aangename, warme stem en een mannelijke lach. Het is niet dat ik erg verlegen ben, maar ik vond het ook zo wat me om te draaien om hem alleen maar aan te kijken. Toen de eerste pauze was aangebroken, stond ik snel op zodat ik zou kunnen zien wie er bij deze stem hoorde. Op de sticker op zijn shirt stond ‘Mark’ geschreven. Achter zijn naam had hij een smiley getekend. Een laag uitgesneden zwart t-shirt liet de onbehaarde rand van zijn borstkas zien en accentueerde zijn opbollende biceps. Verder droeg hij een zwarte strakke broek en opvallende comboylaarzen. Ik schatte in dat hij de veertig al ruim gepasseerd was en wekelijks trainde in de sportschool.

 

Mark was een echte ‘hunk’, constateerde ik in de paar seconden die een vrouw nodig heeft om een potentiële bedpartner in te schatten. En met deze constatering
traden ook de mechanismen in werking die hem attent moesten maken op mijn beschikbaarheid. Zo strekte ik mijn hooggehakte benen goed uit, pronkte met mijn alleraardigste glimlach, deed een losse pluk haar achter mijn oor en liep net iets te dicht langs hem. Het werkte. Natuurlijk werkte het. Ik weet hoe ik moet lopen zodat een ‘hunk’ me volgt. Bij de tafel met flesjes water en jus d’orange stond hij al naast me. 

‘Hey. Ik ben Mark. Jou heb ik nog niet eerder gezien hier, want anders was je me vast eerder opgevallen,’ begon hij direct. ‘Klopt, ik ben Fiona, ik ben hier voor het eerst,’ stelde ik me voor en stak mijn hand uit, gelardeerd met de meest verleidelijke glimlach die ik kon maken. Aan het einde van de dag wist ik dat hij contentmanager was bij een reclamebureau, dat hij gescheiden was, volop van zijn nieuwe leven als vrijgezel genoot en uitermate geïnteresseerd was in melancholische Franse film noir. Meer informatie had ik niet nodig. In mijn handtasje warmde zijn visitekaartje mijn fantasie al op. Drie dagen later hadden we een date.

 

Als ik thuiskom van het ongemakkelijke ontbijt met Mark, zet ik direct de verwarming aan en spring onder de douche. Toby, mijn kat, negeert me verwijtend op mijn onbeslapen bed. Ik streel verontschuldigend zijn weerbarstige lijfje als ik onafgedroogd onder het dekbed kruip. Ik wil slapen, wegdrijven van de stilte, vergeten dat er weer een streepje op mijn lijstje bedpartners staat en pas wakker worden als ik morgenochtend naar mijn werk moet.

Werk leidt af, werk maakt dat ik een zinvolle dagbesteding lijk te hebben. Ik maak grapjes met mijn collega’s, luister naar verhalen over de Efteling, schoolrapporten en kinderfeestjes en loods mezelf door alle projecten die mijn tijd en energie opslurpen. Maar aan het einde van de dag, wanneer ik alweer als laatste het licht uitdoe om aan te sluiten in de file, verdampt mijn glimlach. De stilte in mijn auto verstikt me, de bellende gehaaste mensen in de auto’s naast me irriteren me, de gedachte aan mijn donkere huis verzwelgt me.

 

En hoewel ik met de schrijfworkshops weer nieuwe inspiratie opdoe en nieuwe mensen, vooral mannen, mijn pad kruisen, en ik krampachtig mijn ‘nieuwe leven zonder Sam’ probeer vorm te geven, vreet de eenzaamheid als een kankerend gezwel aan mijn levensvreugde. Iedere avond als ik thuiskom, wacht hetzelfde zwarte gat me op. Nadat ik mijn kostje opwarm in de magnetron en Toby eten geef, doe ik zo snel mogelijk mijn laptop open om nog wat mail weg te werken. Ik stel het naar bed gaan uit. Soms slaap ik helemaal niet. En als ik slaap, rusteloos, verschijnt in mijn dromen het meedogenloze verlangen tot ik bezweet en moe weer opsta.

 

‘Aan het einde van mijn verjaardagsfeest omhels ik Sam, zeg ‘Dank je voor een heerlijke dag’ en kus hem in zijn nek. We zijn een beetje dronken, van het feest en van elkaar.
‘Kom,’ fluistert hij en trekt me op de bank. Het zoenen gaat verder in strelen, de warmte van zijn heerlijke lijf overspoelt me. Wij hebben geen woorden nodig; geen gebaar dat hij maakt is onbekend en toch verrassen zijn vertrouwde handen mijn tepels, ontbranden mijn lustzinnen onder zijn tong, iedere keer opnieuw. Het duurt niet lang of de kussens van de bank liggen op de grond en maken zo ruimte voor onze honger naar elkaar. Sam likt zich langs de huid van mijn buik naar het kloppende hart tussen mijn dijen. Ik grijp me vast aan zijn haar als zijn lippen zich vastzuigen aan mijn klit, als zijn vingers langzaam mijn vochtige lippen openen en diep in mij verdwijnen. Ik grijp me vast en toch val ik, ik val een nirwana in, vastgesmolten aan het ritme van zijn verrukkelijke hand.
Zijn gezicht glimt van mij, van mij alleen, en ik lik hem af tot hij opstaat. Ik streel de naweeën van mijn eigen begeerte als hij voor mijn neus zijn riem openmaakt en uit zijn broek stapt. Ik kan niet wachten, ik wil hem, in mij, diep in mijn keel, glijdend langs mijn tong. Iedere kleine witte parel van lust die ontsnapt aan de grote finale absorbeer ik.
‘Geef het aan mij Sam, geef me alles, aan mij,’ hijg ik tijdens een korte adempauze. Sam duwt mijn gezicht een beetje naar achteren. ‘Mondje open,’ gromt hij. Ik steek mijn tong uit, mijn mond wijd open, en ontvang gelukzalig zijn slingerworp over mijn wangen, mijn tong en mijn nek. Sam knielt tussen mijn benen en neemt mijn gezicht tussen zijn handen als hij met een lome tong zijn eigen nectar van me oplikt. ‘Ik hou van je Sam,’ zeg ik ontroerd. ‘Ik van jou, mijn engel, ik van jou.’

 

Ik besluit de week erop niet meer naar de cursus te gaan. Wat moet ik zeggen tegen Mark? Hem groeten als een kennis? Toekijken hoe hij een volgende verovering maakt bij de koffietafel? Die avond breng ik, tegen mijn gewoonte in, voor de televisie door. Toby ligt languit op mijn schoot en zet iedere keer zijn nagels in mijn joggingbroek als ik beweeg.
‘Jij blijft tenminste bij me,’ liefkoos ik hem. Ik probeer de documentaire over het wilde leven in Alaska te volgen, maar echt boeien doet het me niet. Met Toby op schoot, passeert de lange avond met beelden die ik snel vergeet. Ik ga pas naar bed als de fles wijn naast me leeg is. Die nacht droom ik eindelijk een keertje niet hoe Sam me heeft verlaten.

De week vliegt voorbij en voor ik het weet is het alweer zaterdag. Ik heb mijn best gedaan de dag te vullen met afspraken, mijn nieuwe leven vol te krijgen. In de ochtend ga ik langs bij mijn moeder, tussendoor doe ik de boodschappen en in de avond ontmoet ik mijn oude schoolvriendin Elina. Ze is sensitief genoeg niet naar Sam te vragen. Dat waardeer ik zo in haar. Ik heb er echter niet op gerekend dat ze ook eerlijk is en ben niet voorbereid op haar opmerkingen.


‘Luister eens Fi, je ziet eruit als een verzopen kat met het gezicht van een oorwurm,’ zegt ze plompverloren.
‘En als ik naar je luister, hoor ik alleen gebazel over je werk. Je gaat mij niks wijsmaken over je carrière en hoe leuk het allemaal is als vrijgezel, ik ken je langer dan vandaag. Get a grip and move on!’

Rationeel weet ik dat ze helemaal gelijk heeft. Ieder streepje dat ik zet op het papiertje in de la van mijn bureau, voelt niet als een overwinning of een stap dichterbij het helen van de wond die Sam’s verraad in mij heeft achtergelaten.

Ieder streepje op die lijst staat voor mijn falen, mijn zwakheid, voor weer een man die niet aan hem kan tippen. Ieder streepje leidt me naar meer dromen over Sam. Ik wil hem niet missen, maar ik mis hem. De bedreven bedkunsten van de mannen die bij de streepjes horen zijn niet meer dan een avondje televisie met een documentaire over Alaska. ‘Je hebt gelijk Elina en ik waardeer je eerlijkheid. Ik doe er alles aan om hem los te laten.’

 

Ik lieg, ik heb er geen enkel belang bij Sam los te laten. Ik heb nog liever de pijn van zijn afwezigheid, dan dat hij helemaal uit me is verdwenen. Maar om haar en mezelf te overtuigen vertel ik over Mark. Het gesprek wordt vrolijker, geholpen door een cocktail of drie.
‘Zo te horen is die hunk van jou best een aardige vent hoor,’ zegt Elina om me positief te stemmen. Ik grinnik.
‘Kom op, gewoon een lekkere vent in een midlife crisis. Ik ben niets meer dan een streepje op zijn veroveringslijst zoals hij dat op de mijne is. Met z’n filet americain.’ ‘Was hij net zo lekker in bed als hij eruit zag?’ Ze zegt het met een lach, maar ik hoor de ondertoon van nieuwsgierigheid.
‘Wil je nou echt weten wat we allemaal gedaan hebben die nacht?’ zeg ik, ervan overtuigd dat ze dat echt niet wil, net zomin als ik me haar in bed wil voorstellen. ‘Ach, ik doe niet aan one-nighters toch, ik heb genoeg aan Sjoerd. Maar ja, wij zijn ook al wat jaartjes bij elkaar hè, dus een beetje inspiratie kan ik wel gebruiken.’ De sfeer slaat ineens om, ze buigt zich naar me toe en fluistert nu bijna.
‘Zo’n hip en happening figuur, kan die dat waarmaken tussen de lakens? Kom op joh, vertel nou...’


Ik graaf in de herinnering die ik al heb verdrongen. Raar, hoe dat werkt. Ik herinner me alles wat ik met Sam heb gedaan, in alle jaren die we samen zijn geweest. Maar een paar nachten geleden...Mark is verwisselbaar met al die andere streepjes.
‘Ik had wat teveel gedronken, dus toen ik zwabberig de trappen naar zijn bovenhuis beklom hield hij me stabiel door zijn handen om mijn heupen te leggen. Zijn grip was stevig en liet weinig ruimte om nog een andere kant op te gaan dan die waarin hij me duwde. Hij dirigeerde me linea recta naar de enorme rode bank die de huiskamer volledig domineerde en liet me daarop neerploffen. Mark liet er geen gras over groeien, het is duidelijk dat we hier samen terecht zijn gekomen met maar één doel voor ogen. Zijn stevige handen zijn overal en dan vooral onder mijn bloesje. Zonder twijfel heeft hij voldoende oefening gehad, want binnen een paar minuten was mijn bh uit en werd onder mijn bloes vandaan getrokken. We lachten wat, we zoenden wat, je weet wel. Ik wilde niet op een bank liggen, want met S...nou ja, ik hijgde dat ik liever op een bed lag. Dus ging hij me voor, zijn hand stevig om mijn pols zodat ik hem zou volgen. Zijn slaapkamer was koud. Ook hier duidelijke sporen van de feestende vrijgezel: de rode bank heeft plaatsgemaakt voor een kingsize bed, compleet met een spiegel aan de achterwand en schone witte lakens. Een echt sexbed.’

 

Elina knikt met rode wangen naar de barman en bestelt met een handgebaar nog een Cuba Libre.
‘Gooide hij je op het bed? Had je je bloesje nog aan?’ vraagt ze schaamteloos. Ik voel de denkrimpel boven mijn neus verschijnen.
‘Ja, geloof ik wel ja. Dat op bed gooien bedoel ik. Van dat bloesje weet ik niet meer zo goed. Ik weet wel dat mijn strakke rokje geen enkele barrière vormde en binnen een paar minuten op de grond lag. Ja, mijn bloes was al uit, nu je het zegt. Mark was een echte smooth operator, hij werkte systematisch naar het moment van neuken toe.’
‘Wel een voorspel toch? Kan toch niet, zo’n hippe jongen weet toch zeker wel hoe hij een vrouw moet opwarmen?’ Elina’s verontwaardiging is niet geveinsd.
‘Jawel, wel een voorspel. Voorspelbaar, dat wel.’ We lachen om mijn woordspeling, maar Elina gebaart ongeduldig dat ik verder moet vertellen.
‘Likte mijn tepels, kneedde mijn dijen open, kuste mijn nek en likte mijn kutje. Zoiets.’
‘Vond je dat lekker, werd je er nat van?’
Ik begin de vragen van Elina ongemakkelijk te vinden. Niet in het minst omdat ik het me alles niet meer zo goed herinner. Wíl herinneren. Ik kijk even naar een plasje gesmolten ijsschaafsel op het tafeltje waaraan we zitten.
‘Niet bijzonder Elina. Hij deed het wel oké, geloof ik. Genoeg om....’

 

Met een schok komt de herinnering aan die nacht bij me binnen. Ik val stil, mijn mond nog open, en voel het bloed me naar mijn wangen stijgen.
‘Wat, genoeg om wat, zeg dan?’ Elina weet niet van ophouden.
‘Ik geloof dat hij me toen op handen en voeten op de rand van het bed heeft gezet.’ In mijn hoofd spelen zich ineens flarden beeld en geluid af, als een haperende zwart-wit film uit de jaren twintig van de vorige eeuw. Ik hoor zelfs mijn eigen stem roepen: ‘Harder Mark, meer, doe meeeeeeeer.’ Was ik dat? Een krolse poes die smeekt om te worden genomen, als in een goedkope pornofilm?
‘Wat dan, doe niet zo flauw, maak het verhaal af, kom op Fi,’ zeurt Elina door. Voor het eerst in onze jarenlange vriendschap irriteert ze me mateloos.


‘Hij ging achter me staan en nam me, zoals dat gaat Elina,’ probeer ik me ervan af te maken. Ik laat duidelijk merken dat ik geen zin meer heb hierover door te gaan ‘Hij nam je? Is dat alles? Echt stom zoals je doet, nu weet ik nog niets.’
Elina heeft zelf niet door wat voor een vreemd gesprek dit is. Na een paar minuten opgelaten zwijgen wordt de film in mijn hoofd scherp en duidelijk. Ik besluit Elina haar inspiratie te geven.


‘Hij nam me ja. In mijn kont. Hij neukte me in mijn kónt Elina. Eerst spreidde hij mijn billen, liet er een flinke kwak glijmiddel langs lopen, deed een condoom om en neukte me in mijn kont. Hard en diep en lang. Toen pakte hij ineens een kleine g-spot vibrator uit de la van het nachtkastje, vouwde zijn lijf om me heen en deed die trillende vibro in mijn kut. Hij hield het ding vast en met zijn duim wreef hij over mijn klit. En terwijl hij dat alles vakkundig en behendig deed, ging hij gewoon door me keihard te neuken in mijn kont! Net zolang tot ik smeekte om meer en nog meer en ik gillend en spuitend klaar kwam. Zijn hele laken was er nat van. En daar werd hij zo geil van, dat hij zijn pik uit mijn kont haalde, het condoom eraf scheurde en met grote gutsen over mijn nog openstaande kont spoot. Ik voelde het zo langs mijn billen en dijen lopen. Dat is wat hij deed Elina. Opwindend genoeg voor je? Ga je nu naar huis om Sjoerdje lekker te verwennen?’

 

Ik ben boos om onbekende redenen. Op haar en op mezelf. Misschien nog wel het meest omdat ik me nu ook herinner dat Mark zijn eigen zaad van mijn benen had afgelikt. Zoals Sam dat ook altijd deed. En me daarna warm en lief en zacht het bed introk. Me in zijn armen hield. En eigenlijk heel lief een ontbijtje voor me wilde maken. Shit.

 

Elina kijkt me met ronde ogen aan en neemt nog een slokje van haar Cuba Libre. We zuchten allebei, er valt weinig te zeggen. ‘Awkward’ is de Engelse uitdrukking die nog het meest van toepassing lijkt.
‘Nou, oké, dat was me het nachtje wel dan. En volgens mij was hij wel meer dan oké’ grinnikt Elina ineens om het ijs te breken. Ze pakt mijn hand.
‘Als ik jou was, zou ik die Mark nog eens bellen.’ Ze kust me op de wang en gaat naar huis, haar warme huis, met Sjoerd die op haar wacht. Ik pak mijn telefoon en zoek zijn nummer op.
‘Hey,’ app ik. ‘Ik heb je nog niet gezien deze week, anders was ik vast wel vrolijker geweest. Iets te doen vannacht?’
‘Heb je ontbijt in huis?’ appt hij me bijna direct terug, voorzien van een smiley. Een aangenaam gevoel van lichte opwinding trekt door mijn hart.
‘Volgende keer heb ik zelfs koffie en filet americain in huis, voor nu alleen thee met een broodje met niks.’
‘Precies goed! C u over een uurtje?’
Als ik naar huis rijd, verheug ik me voor het eerst sinds lange tijd op een slapeloze nacht.

1 Berichten

zo

01

dec

2019

Palermo

Hij is heel dichtbij me en houdt mijn hand vast in de verweerde straten, waarvan de vergane schoonheid mijn weemoed aanraakt. De pleinen tonen schaamteloos ooit glorieuze gebouwen, op het randje van vervallen, ingesnoerd tussen verleden en heden, gehavend en vastgeklemd tussen onwrikbare rotsen en de vrijheid van de zee.

Het landschap dat onder mij langs trekt is adembenemend. Scherpe bruingrijze bergkammen met witte toppen worden uitgelicht door een oranje gloed. Een rand van wolken drijft onder iedere kim als een schimmige afscheiding tussen de zware wereld beneden en de wereld hier boven. Hoewel ik versteend ben, rust mijn voorhoofd tegen het koude raampje. Ik wil iedere centimeter van deze betoverde wereld in me opnemen.

 

Een uur eerder zijn we opgestegen. Ik word in mijn stoel gedrukt en houd de hand van mijn lief stevig vast. Ik denk aan het meisje dat ik achterlaat en knijp mijn ogen dicht om de pijn te verdrijven. Zoute druppels glijden langs mijn wang tot aan de rand van mijn mond.
‘Het water staat me tot aan de lippen,’ denk ik bitter.

 

Dat meisje is mijn kind. Mijn slimme, bijzondere, autistische, mooie en getroebleerde kind. Ik weet al een paar dagen dat het weer niet zo goed gaat. Ik zie het aan haar nerveus bewegende voet onder de deken, waaronder ze opgekruld verscholen ligt. Ik zie het aan haar ogen die langs me heen kijken en hoor het aan het onverstaanbare gemompel als ik haar iets vraag. Ik wil haar zo graag vasthouden, wiegen, fluisteren dat alles goed komt. Mijn aanraking kan ze niet verdragen. Aan de oppervlakte heb ik al lang geleerd me niet afgewezen te voelen.

 

Dat ze nu wederom tegen een opname aan zit, verbaast me niet. Ik kan alleen het vliegtuig niet meer uit, tenminste, niet zonder enorme stennis te maken. In haar kleine stem heb ik gehoord dat ze het vreselijk zou vinden als ik niet weg zou gaan. Die schuld wil ze niet, ik moet gaan, met mijn lief.
Ze klinkt dapper en vastberaden. De wanhopige berusting in haar lot die door de telefoon stroomt, gaat me door merg en been.


Inmiddels trekt de ijzigheid van mijn voeten naar mijn lijf. Ik heb geen andere keus dan te vertrouwen op het netwerk dat om haar heen staat: haar psych, mijn moeder, mijn nicht, broer en zus. Ik denk aan de zomer, toen we met alle drie mijn kinderen naar Portugal vlogen. We hadden negen uur vertraging en zelfs ik was overprikkeld. Hoe moet zij zich gevoeld hebben. Met haar koptelefoon op en haar ogen dicht, haar mond strak gesloten, liet ze zich meevoeren in de maalstroom waarin geen keuze was. Ik zal nooit weten of de saamhorigheid en veiligheid die wij haar boden haar verlichting heeft gegeven.
Net zoals nu eigenlijk.
Toen had ze twee dagen nodig om weer in de wereld te komen. Ik hoop dat het nu sneller zal gaan. Ik word misselijk als ik eraan denk hoe zwart en leeg en verdrietig haar wereld er uitziet in haar hoofd.


De oranje-witte sneeuw op de bergtoppen steekt nog lang af tegen de steeds sneller donkerblauw kleurende lucht. Zo lang als het gaat grijpen de witte pieken als handen de laatste stralen vast. Onbeweeglijk, maar door de lichtinval lijkt het net of ze overhellen en meedraaien met de ondergaande zon. Tot het donker is en ze langzaam uitdoven. Slingers licht markeren kleine dorpjes die in dalen neergekletterd lijken te zijn en bieden houvast aan mijn zoekende ogen. Een overweldigend gevoel van nietigheid nestelt zich in mijn lijf.
‘Doe ik er wel toe?’
Met mijn hoofd tegen het koude raam, sluit ik de realiteit nog even buiten.


Palermo is een heerlijke stad. De kou en pijn van de reis verdwijnen een beetje naar de achtergrond. Het is heerlijk de hele dag bij mijn lief te zijn. Ongestoord en dicht bij elkaar. Mijn schuld en verlangen naar haar, vechten tegen mijn behoefte aan intimiteit met hem. Mijn strijd hangt als een onzichtbaar membraan om mij heen.
Ik slaap naast zijn vertrouwde warmte en luister vol liefde hoe hij ademt. Ik wil mezelf om hem heen slaan, zijn kloppend hart tussen zijn benen vasthouden, me onderdompelen in het enige dat mij het duister doet vergeten. Onder mijn handen voel ik de ketenen waarin hij gewikkeld is verstrakken. Dat wat me nu echt troosten kan, blijft gevangen in onze eigen begrenzingen.
‘Onze harten verbonden is belangrijker dan zijn lichaam in het mijne,’ berust ik. Maar mijn slaap wil niet komen.

 

In het diepst van de nacht sta ik op het balkon, hoog boven de straten. De zoete rook van mijn sigaartje hangt als een halo om mij heen, zoals de wolken om de kim.
‘Net zoals bij haar,’ denk ik. ‘ben ik te gretig, mijn aanraking teveel, mijn wezen te overweldigend.’ Ik voel me als de handen die de laatste stralen willen grijpen.
Dat ik twee van mijn meest dierbare mensen in mijn leven niet kan vasthouden zoals mijn instinct mij ingeeft, brengt me een eenzaamheid die me bekender is dan ik wil weten. Het werpt me terug op mijn meest zware gedachten, die me bij de keel grijpen in de stilte van de nacht.


De dagen zijn veel lichter. Berichtjes van thuis vertellen dat zij weer wat opkrabbelt. Hij is heel dichtbij me en houdt mijn hand vast in de verweerde straten, waarvan de vergane schoonheid mijn weemoed aanraakt. De pleinen tonen schaamteloos ooit glorieuze gebouwen, op het randje van vervallen, ingesnoerd tussen verleden en heden, gehavend en vastgeklemd tussen onwrikbare rotsen en de vrijheid van de zee. Palermos’ standvastige mensen gaan zichzelf te buiten om de passant een memorabel moment te geven. Op een subtiele manier biedt deze oude stad mij troost: all is still standing, all is not gone.


Op de terugweg, ieder in ons eigen wereldje, bereid ik me voor op de weken die gaan komen. Door haar in dit leven te houden, houd ik mezelf in leven. Door mijn verbinding met hem, verdwijn ik niet onder de steen. Ik wil blijven voelen, hoe ingewikkeld ik dit ook vind, hoeveel pijn het soms ook doet.
De wereld onder mij is in een zwarte deken gehuld en geeft niets prijs.
Ook deze dagen zijn slechts een momentopname. Er is altijd hoop, er is altijd morgen. Dan komt de zon gewoon weer op.

4 Berichten

za

23

nov

2019

Mudan 1, 2 en 3

‘Wil je ook?’ fluistert Mudan in mijn oor.
Ik kijk haar verschrikt aan. ‘Ook wat?’
‘Wil je hem proeven? Mag hoor, daar is hij voor. Je mag alles doen, behalve penetratie.’
‘Wil je dat ik dat doe?’ vraag ik in geschrokken verlangen.
‘Ja, dat lijkt me wel wat, zien hoe jij pijpt. Ik zie toch hoe je hier geil staat te worden. Doe het maar, voor mij, dan kijk ik naar je hoe je je best doet.’

In 2017 schreef ik het eerste deel van Mudan, op het strand tijdens een warme vakantie. In 2018 volgde het tweede deel. Het bleef smaken naar meer en ik wilde 2019 niet voorbij laten gaan om deel 3 te maken. Ik deed er wat lang over, maar ik heb het gehaald. Volgend jaar deel 4. Voor jouw leesgemak heb ik alle drie de delen aan elkaar geplakt. Dat vraagt wat doorlezen, maar ik hoop dat je het mooi vindt.

‘Ze maken er ook thee van,’ glimlacht ze. ‘Van de Bai Mudan, de witte pioenroos. Ik kreeg het vroeger van mijn oma als ik ongesteld was en buikkramp had.’ Mudan nipt aan haar thee, haar brillenglazen zijn beslagen door de theedampen die langs haar gezicht kringelen. Aan de precieze manier waarop ze de kom vasthoudt kan ik zien dat ze vaak theedrinkt.
 
‘Dus eigenlijk heet je gewoon Pioenroos?’ Mijn gegrinnik komt geforceerd en kinderachtig over, maar ik heb geen idee wat ik anders had moeten zeggen. Haar aanwezigheid maakt me onzeker en nerveus, alsof ik op audiëntie ben bij een of andere prinses. Alles aan haar is zo lief en mooi, zo puur. Ik voel me een lompe zweterige boerin naast haar. Zelfs haar tenen die door de open sandalen naar buiten steken, liggen als elegante witte schelpjes op de zandbruine zooltjes. Mudan heeft niets in de gaten van mijn adoratie. Ze nipt en babbelt en met haar parelende lach, een zomerbries, verpakt ze deze middag als een zilverkleurig kadootje.
 
Ze is het geadopteerde zusje van mijn beste vriendin die ook is geadopteerd en met wie ik al een paar jaar op een etage woon. Iedere week komt Mudan een keer bij ons eten.  Meestal kookt Shao dan iets traditioneel Chinees. Sinds hun ouders zijn verongelukt een jaar of tien geleden, houden ze zo de familieband in stand. Shao gedraagt zich als haar moeder, ze bespreken alle belangrijke beslissingen met elkaar. Zelfs hun verliefdheden en seksuele voorkeuren liggen met regelmaat tussen de jasmijnrijst en de Tja Sieuw op tafel. Hoewel haar onschuldige voorkomen anders doet vermoeden, is Mudan wijs voor haar leeftijd. In ieder geval wijzer dan haar oppervlakkige en feestbeestende studiegenoten. Ze studeert hard en veel en werkt daarnaast in het import/export bedrijf van hun oom.  Ik kan me niet herinneren dat ze naar een disco of een bioscoop ging en de bloemetjes heeft buitengezet met leeftijdsgenoten. Toch heeft ze af en toe een vriend of een minnaar. Dat vertelt ze nooit aan mij, maar wel aan Shao, die het dan later samenzweerderig aan mij doorvertelt. Waar ze precies die mannen opduikelt is zowel Shao als mij een raadsel, ik kan me niet voorstellen dat dit prachtige elfachtige wezen zich inlaat met de brute gasten waar Shao me van vertelt.  Naar horen zeggen begeeft Mudan zich af en toe in het duistere kinky circuit van de privé-feesten en haalt ze daar haar duistere onbekende minnaars vandaan. Shao zegt dat ze niet de meest gangbare seksuele voorkeuren heeft en snel te zijn uitgekeken op ‘reguliere seks’. Maar wat ze dan precies doet, weet Shao me niet te vertellen. Zo slaat mijn fantasie op hol en iedere keer als ze bij ons is geweest, stel ik me haar voor in allerlei situaties. Dat ze op een tafel in het midden ligt en ze wordt genomen door iemand terwijl iedereen toekijkt. Of dat ze op zo’n soort ‘Eyes Wide Shut’ feest rondloopt, met een strak korset en een masker.
Als ik zo naast haar zit zoals vanmiddag branden talloze vragen op mijn lippen, maar ik durf niet, echt niet.
 
Shao weet er niets van. Mijn verliefdheid op Mudan is een geheim, dat ik met niemand deel. Ik weet niet wat Shao wel of niet van mijn geheimen terugdeelt met Mudan, mijn avontuurtjes en mijn intiemste fantasieën. Stel je voor dat Mudan dat zou weten? Ik krijg het benauwd van deze gedachte. En dus houd ik mijn gevoelens geheim, zelfs voor Shao.
 
Deze middag is Mudan te vroeg hier. Shao is nog niet thuis van haar werk. We drinken thee, op onze groene bank, en we babbelen luchtig over niets en alles. Ik hoor de helft niet. Ik kijk alleen maar hoe haar volle lippen bewegen. Hoe mooi ze eruitziet als ze haar hoofd een beetje schuin houdt. Ik droom helemaal weg bij de gebaren van haar handen, de nagels roze gelakt. Lief, ze is zo lief....
 
‘He, hoor je me niet?’ Nu pas dringt het tot me door dat ik echt niets heb verstaan van wat ze al een paar minuten aan het vertellen is. 
‘Aarde roept Sarah, come in Sarah!’ giebelt ze.  
‘Sorry hoor, mijn gedachten dwalen soms af. Wat zei je precies?’
‘Shao moet overwerken en komt later. Zullen wij samen wat eten, buiten de deur? Ik moet op tijd weer weg, dus...’
Ik stem toe, met kloppend hart. Waar moeten we het over hebben?
Mudan babbelt. Haar losse haar waait af en toe zachtjes over mijn arm. Ik ruik haar eau de cologne, dezelfde die Shao gebruikt om in haar haar te doen. Als Mudan praat, praat ze met haar hele lichaam. Haar handen, de mimiek van haar gezicht, de bijgeluidjes die ze maakt. Ze straalt energie uit. Nu ze naast me loopt op straat, maakt ze af en toe zelfs een huppeltje als ze heel enthousiast wordt. Ik zeg niet veel, ik luister naar haar spraakwaterval en sla alle beelden die ze creëert op in mijn interne geheugen, voor later gebruik.
 
Aan tafel praat ze nog steeds. Om ons heen staan grote Chinese vazen, kitscherige katten met wuivende pootjes, waarvan ik altijd heb geleerd dat die helemaal niet Chinees maar Japans zijn, en plastic Boeddha’s in goud of jade-kleur. Gerechten met onuitsprekelijke namen passeren mijn ogen en ik heb geen idee meer, alles is wazig om mee heen, ik luister naar Mudan en probeer de gedachten weg te duwen, gedachten aan haar op handen en voeten op een tafel, midden in een zaal, terwijl een grote bruut haar bij de haren vasthoudt en haar berijdt als een dekhengst. Zou ze kermen? Zou dat lieve gezichtje van deze pure onschuldige jonge vrouw, van genot vertrekken als ze komt? Ik knijp even mijn ogen dicht om het beeld van mijn netvlies te krijgen. 
 
‘Bestel jij maar wat verschillende gerechten Mudan, jij weet wel wat ik lekker vind toch?’
Mudan is stil en lijkt de kaart te bestuderen. Over haar brillenglazen heen kijkt ze me aan.
‘Eigenlijk weet ik niet zo zeker wat jij lekker vindt Sarah. Misschien moet je wat duidelijker zijn.’
Ik bloos tot achter mijn oren. Bedoelt ze nu wat ik denk dat ze bedoelt? Het zweet breekt me uit. Ik kan toch niet zomaar tegen het zusje van mijn huisgenoot zeggen dat ik háár lekker vind? 
Mudan ’s ogen vlammen. Een soort duisternis daalt over haar neer, alsof haar onschuld voor mijn ogen wordt verzwolgen door een kokend verlangen.
 
Mudan legt de kaart neer en schuift haar vingers over mijn vingers op de tafel. 
‘Misschien moet ik jou maar bestellen Sarah,’ zegt ze. Ze lacht niet en haar toon is serieus.
‘Je lijkt me overheerlijk. Ik zou je mooi opgemaakt laten opdienen, op een ronde zilveren schaal. En dan zit je gewoon op je knieën, rechtop, zodat je borsten goed uitkomen. Misschien laat ik je tepels wel extra roze kleuren met rozenparfait, zodat iedereen een likje van je kan nemen. Na mij dan natuurlijk, ik zou als eerste je tepels aflikken.’
Ik staar haar verbijsterd aan. Mudan houdt mijn hand stevig vast als de ober naast ons tafeltje verschijnt. Ze wijst met haar vrije hand wat gerechten aan op de kaart en zegt iets in het Chinees. De ober schrijft mee, niet de nummertjes van de gerechten zoals ik ze wel eens zie doen. Hij schrijft Chinese karakters en luister aandachtig naar haar, knikt en herhaalt klaarblijkelijk af en toe wat ze heeft gezegd. Als ze klaar is knikt ze even en wuift hem dan weg. De ober rent, voor haar.
 
Mudan is ineens geen hardwerkende studente meer, niet het kleine zusje van Shao, niet mijn onschuldige lieve prinses. Voor mij zit een Vrouw, die gewend is te nemen wat ze wil. En hoewel ik ruim zes jaar ouder ben en verliefd werd op haar schattigheid, verword ik in enkele minuten tot haar pronkstuk en wil ik ook niets liever dan op haar zilveren schaal knielen en wachten tot ze een likje van me neemt. Mijn maag trekt samen bij het vooruitzicht.
 
‘Waar waren we Sarah,’ gaat ze verder alsof er niets aan de hand is. ‘Oh ja, over jouw smakelijke tepels.’ Hoewel ze praat alsof we het over de nieuwe outfit hebben van Shao die ze in de uitverkoop heeft gekocht, zijn haar woorden indringend en doelgericht. Haar grip op mijn hand verstevigt. Ik weet niet wat ik kan zeggen, maar mijn glimmende ogen verraden wat mijn mond niet uitspreken kan. Ik leg mijn vingers zacht op haar hand en streel de randjes van haar roze nagels.
 
‘Sarah, ga met me mee dit weekend. Er is een heel speciale party, ‘t is maar een uurtje rijden. Je mag mee als mijn lekkere hapje. Iedereen mag je een beetje proeven, maar ik ben de enige die jou zal eten, begrijp je?’ Het klinkt alsof een ‘nee’ gewoon geen optie is.
‘En Shao dan?’ vraag ik verlegen. 
Mudan leunt een beetje over de tafel, verlegt haar hand naar mijn pols en trekt me zo dichterbij.
‘Denk je echt dat ze moet overwerken?’ zegt ze bijna honend. Haar ogen priemen door haar brilglazen heen en kijken me doordringend aan. ‘Hoe vaak is ze te laat gekomen als ik kwam? Nou?’
Ik zoek koortsachtig in mijn geheugen. ‘Nooit...’ fluister ik.
‘Precies. Nooit. Maar vandaag wel. Omdat ik je wil hebben Sarah. En Shao dat goed vindt. Ik denk zelfs dat ze wel mee zal gaan dit weekend. Om te kijken hoe ik van jou ga genieten.’
Ik kijk haar geschokt aan. ‘Maar...jullie zijn toch...wat?’
 
Ze lacht weer, bijna sardonisch. ‘Wij zijn wat? Niets zijn wij, geadopteerde zusters, dat is alles! Zusters in lust, zal ik je verklappen. We waren al tien toen we hier kwamen, weet je toch? We zijn altijd Chinees blijven spreken met elkaar. We deelden onze kamer en, dat wisten mijn ouders natuurlijk niet, later ook onze bedden. Shao mag dan officieel wat ouder zijn, maar ze heeft zich altijd onderworpen aan mijn ideeën en mijn...behoeften. En nu ben jij mijn behoefte. Shao heeft je gevoerd met mysterieuze verhalen over mij. Omdat ik dat wil. Ga me niet vertellen dat je niet fantaseert over mij, ik zie het echt wel aan je. Zo zit dat dus.’
 
Ik durf haar eindelijk aan te kijken. Haar schattigheid is weggesmolten onder haar smeulende jagersblik. Ik voel me klein, heel klein, en knik langzaam 'ja'.

 

**

 
Pas uren later, als ik allang op bed lig maar wakker en verward naar het plafond lig te staren, hoor ik Shao thuiskomen. Waar is ze al die tijd geweest? Ik houd me muisstil, ik durf haar nu niet onder ogen te komen. Ik hoor haar rommelen in de woonkamer en een glas water halen in de keuken. In mijn hoofd hebben zich de afgelopen uren de meest vreemde, angstaanjagende en opwindende taferelen afgespeeld. Niet alleen met Mudan. Nu ik weet dat Shao onderdeel is van het Lustcomplot, verschijnt zij ook ten tonele in mijn fantasieën. Vooralsnog moet ik met mijzelf in het reine komen voor het afscheid dat ik had met Mudan.
 
Na ons etentje liepen we samen terug. Er was een lichte bries en haar geur waaide zacht langs mijn gezicht. Mudan hield mijn hand vast, stevig, zoals ze deed aan het begin van de avond. Haar lange roze nagels sneden in mijn muis. 
“Dus ik kom je zaterdagmiddag ophalen, goed? Zorg maar dat je om een uur of drie klaar staat. Shao gaat ook mee, we hebben een mooi pakje voor je uitgezocht, maar dat zie je wel als zij thuiskomt.”
Had ik al de moed om ‘nee’ te zeggen gehad, geloof ik niet dat het iets zou hebben uitgemaakt. 
 
Om de hoek van ons appartement stond ze ineens stil. 
“Heb je het überhaupt wel eens gedaan met een meisje? Ik zie je al zo lang naar me kijken, maar heb je een idee wat wij meiden met elkaar doen dan?”
Al mijn dagdromen ten spijt, moest ik bekennen dat ik dat niet wist. Lesbo-porno keek ik wel eens, maar dat wond me niet meer of minder op dan ‘gewone’ man en vrouw seks eerlijk gezegd. Het was gewoon Mudan. Dat ik verliefd op haar was, had in mijn hoofd nooit iets te maken gehad met seks.
“Ik…ik ben inderdaad niet zo ervaren Mudan,” zei ik timide. “Ik had als student natuurlijk wel de bekende one-night-stands en ik heb wel eens een relatie gehad van een paar maanden. Maar dat was altijd met een man.”
 
Mudan keek me doordringend aan. Het onschuldige kleine ‘zusje’ was totaal verdwenen en onherkenbaar veranderd in een tijger, een tijger die haar prooi in het vizier heeft.
Met een paar langzame soepele stappen drukte ze zich tegen me aan en duwde mij gestaag naar achteren, tegen de muur. Al was ze een kop kleiner, ze had zeer duidelijk de overhand. Ze wrong haar rechterbeen tussen mijn benen en schuurde met haar knie langs mijn kruis. Met haar hand trok ze het randje van mijn bloes uit mijn broek en liet haar vingers naar boven glijden.
Haar dominante benadering wond me mateloos op en ik hijgde. Ik begroef mijn handen in haar geurige haar, ik wilde dat ze me aanraakte, ik wilde haar warmte en haar begeerte. Toen ze door de stof van mijn beha heen niet erg subtiel hard in mijn tepels kneep, kon ik een kreet niet onderdrukken. Een elektrische schok schoot door heel mijn lichaam.
 
“Mudan,” kreunde ik. 
“Stil,” zei ze gebiedend. Ze bracht haar gezicht heel dicht bij het mijne. Haar oogleden waren zo gezwollen dat haar ogen nu echt spleetjes waren, waar het zwarte licht van haar donkere blik doorheen gloeide. Eindelijk kuste ze mij. Terwijl ze met haar hele bekken tegen me aanreed en haar roze lange nagels mijn tepels pijnlijk verdraaiden, waren haar lippen zo zacht en zo zoet dat ik bijna smolt. Begerig kuste ik haar terug, likte ik de randjes van haar lippen en zoog ik haar naar binnen.
“Ooeh,” mompelde ze in een korte adempauze, “onze maagdelijke Sarah wil meer! Wil je meer? Zeg dan!”
“Ja, meer,” hijgde ik, “meer van jou Mudan, mijn roos.”
 
Als een uitgehongerd roofdier viel ze op me aan. Haar zachte lippen veranderden in tanden, tanden die mijn lippen tot bloedens toe beten, tanden die ze in mijn nek zette, met zuigende lippen die zo hard zogen aan mijn huid dat het pijn deed. En ik? Ik liet me gaan, ik gaf mee, ik ontblootte mijn hals, ik verdween in een storm die in mij was losgebarsten, ik verdronk in haar grommen en graaien en bijten tot alle denken en verlegenheid en gêne was verstomd.
Ik kan me niet heugen me ooit zo opgewonden te hebben gevoeld. Mijn hele lichaam brandde. Toen ze haar hand in mijn broek wurmde en wederom niet erg subtiel haar vingers mijn klit vonden, knikte ik door mijn knieën. 
“Is dat wat je wil, geil Sarahtje? Wil je dat ik je klaarvinger, hier zo op straat? Het kleine zusje van je beste vriendin, ken je geen schaamte Sarah? Ben je zo geil? Hoe lang wil je dat al hè? Hier, neem dan, neem twee vingers, jemig, zo nat als je bent…”
 
Zo vingerde en beet en praatte ze me naar een hoogtepunt waar ik geen enkele controle over had. De tranen stonden in mijn ogen toen ze me mijn geil van haar vingers liet likken, onze tongen verstrengeld om haar vingers heen. Eindeloos zacht kuste ze me weer.
“We gaan naar mooie avonturen toe Sarah,” fluisterde ze zo poezelig als een kitten met haar lippen tegen mijn oor.
 
Ineens was ze weg. Zomaar. Ze draaide zich om en liet me daar verbijsterd staan met mijn broek nog open. Het duurde enkele minuten voor ik voldoende kracht had verzameld om de hoek om te gaan, de deur van de hal open te doen en op het liftknopje naar boven te drukken. Overvallen door een enorme zwaarheid nu ze weg was, sleepte ik mij naar bed.
 
Opgelaten luister ik naar de geluiden van Shao. Ik ken haar al zo lang, en zo goed, en toch is ze ineens een volslagen vreemde voor me. Een vreemde die alles lijkt te weten van mijn begeerten, die mijn lust heeft gevoed zonder dat ik het wist, die me heeft bespeeld en gemanipuleerd. En ik heb niets in de gaten gehad. Ik voel me een onnozel wicht.
Wat ik vrees gebeurt: een zachte klop op de deur. Ik houd me stil, met kloppend hart.
“Saar, je bent vast nog wakker. Kom, laten we even theedrinken. Ik heb een mooi cadeautje voor je.”
 
                                                      ***
 
Op de achterbank probeer ik het me zo makkelijk mogelijk te maken. Het taille-korset dat Shao me heeft aangeregen zit zo strak dat ik alleen kaarsrecht kan zitten. Mijn vriendinnen zitten voorin. Mudan babbelt luchtig over van alles en nog wat, haar stem fladdert als een vlindertje door de ruimte. Af en toe duwt ze haar bril omhoog. De perfecte onschuld. Shao lacht en knikt. Af en toe legt ze haar hand op Mudans been en kijkt dan even naar achteren. Alsof ze er zeker van wil zijn dat ik het zie. 
 
De afgelopen dagen deed ze of alles heel gewoon was. Onze keukentafelgesprekken rond een pot geurige thee gingen net als anders over werk, over vriendjes, over onze agenda’s en de boodschappen. Met een verschil: de naam Mudan valt niet. Ik begin er niet over en ook Shao vermijdt het onderwerp. Op de kalender aan de wc-deur staat een groot rood hart op zaterdag, 15.00 uur. Pas op vrijdagmiddag begon ze erover en stuurde me een appje: ‘’Zal ik scheermesjes meenemen? Morgen moet je wel strak geschoren zijn hoor!”
Ik stuurde haar een duimpje, wat kon ik anders zeggen?
 
En nu zit ik hier. Op weg naar een feest dat zij hebben geregeld, in een korset dat zij voor me hebben gekocht, waar ik misschien wel zal worden opgediend op een zilveren schaal, als het smakelijke hapje van Mudan. Een intense opwinding maakt zich van mij meester. Hoewel ik van de zenuwen bijna niet kan ademen, geef ik me over aan een onbekende toekomst die Mudan en Shao voor me hebben gesmeed. 


Shao parkeert haar witte Picanto op een van de laatste plekjes aan de zijkant van een kleine parkeerplaats. We staan bijna op het gras, tegen een grote Volvo aan geklemd aan de andere kant.

‘Ik help je wel met uitstappen,’ fleemt Mudan, terwijl Shao zich aan de chauffeurszijde eruit wurmt.
Mudan heeft een adembenemende Chinese jurk aan, met een hoog geknoopt kraagje en een split tot aan haar dij. De rode zijde spant zich om haar lichaam en toont haar vrouwelijke slanke vormen. Normaal is ze een kop kleiner dan ik, maar met haar rode hakken is ze nu net zo lang. Niemand die haar nu ziet zou kunnen vermoeden dat Mudan een hardwerkende serieuze studente is, die haar bril af en toe omhoog schuift. Vandaag is Mudan een Chinese tijger, out for the kill.

 

Shao, die in het dagelijkse leven als oudere zus de meer glamoureuze is, draagt een zwart broekpak met een brede zilveren ceintuur. Het voorpand is laag uitgesneden zodat de aanzet van haar borsten de blik van de voorbijganger lokt. Juist omdat het broekpak wat mannelijk overkomt, ziet ze er onvoorstelbaar vrouwelijk uit.

De dames hebben mij een wijde zwartzijden rok aangedaan, met daarboven een laag uitgesneden lijfje. Door het nachtblauwe korset daarover heen puilen mijn borsten een beetje over de rand. Mudan doet de deur open aan de kant van het gras en reikt haar hand. Stijfjes schuif ik over de achterbank, waarna ze me voorzichtig naar buiten geleidt. Mijn hakjes zinken een beetje weg in de grasrand.

De steentjes van de parkeerplaats knerpen onder onze voetstappen en tergen mijn zenuwen. Mudan houdt mijn hand stevig vast, Shao loopt voor ons. Hoewel ik de oudste ben van ons drieën, heb ik het gevoel dat ik als jongste lam naar het offeraltaar wordt geleid.


‘Luister eens Sarah,’ zegt Mudan als we voor een bruine beetje groezelige deur wachten om binnen gelaten te worden, ‘je gaat vast en zeker dingen zien en meemaken die je niet bent gewend. Je bent van mij vanavond, dus niemand doet iets met je zonder mijn goedkeuring. Laat je gewoon meevoeren in het avontuur, niets is slecht hier oké?’
Mijn mond voelt droog en mijn tong dik. ‘En als ik nou iets niet wil?’ vraag ik timide. Mudan trekt haar wenkbrauwen op. ‘Vertrouw je me niet?’ zegt ze scherp. Ik kijk naar de grond. ‘Dat wel, maar misschien ken je me nog niet goed genoeg om te weten of ik iets wil of niet.’
Mudan zucht. ‘Oké, nou, laten we afspreken dat je dan oogcontact met me zoekt en een soort codewoord gebruikt…even denken…wat dacht je van gewoon ‘nee’?’
We lachen allebei even, maar deze kleine intimiteit is direct voorbij als de deur opengaat.


Shao stapt snel naar binnen met onze tickets. De muziek is hard en de smalle gang is sfeervol verlicht met tientallen snoeren ledlampen.
‘Kom, loop eens door!’ Shao lijkt haar weg te weten, tot mijn grote verbazing. Ik heb hen beiden nooit echt gekend, bedenk ik me terwijl ik verlegen achter haar en Mudan aanloop.

 

Vanuit de gang leidt Shao ons naar een eerste ruimte. Het is meer een zaal dan een kamer, met parket op de vloeren en enorme spiegels aan de groen gestoffeerde wanden. Sofa’s met een pluche zitdeel in rood en groen en zwart rijgen zich als een ketting erlangs. Stelletjes in allerlei samenstellingen zitten er bovenop: man met man, man met vrouwen, vrouw met mannen, twee of drie vrouwen, mensen alleen. Ik kom ogen tekort, alle gasten zijn uitgedost in de meest gevarieerde sexy kleding waarvan ik niet eens wist dat iemand zoiets kon dragen. Leren tuigjes, brokaten korsetten, baljurken zonder voorfront, ik val totaal niet op in het menselijk tumult.


Ik volg de rode jurk van Mudan terwijl ze al groetend en zoenend naar de andere kant loopt. Shao ben ik al vrij snel uit het oog verloren. Ik heb het gevoel in een of andere film terecht te zijn gekomen en mijn hart bonkt in mijn keel.
Mudan kijkt af en toe schuin opzij om te controleren of ik nog achter haar loop, maar verder besteedt ze geen aandacht aan me. Als nieuweling voel ik me gekeurd door de blikken die me volgen.
Aan de andere kant van de zaal is nog een bankje vrij en als Mudan daar blijft staan ga ik daar maar op zitten.
Verschillende figuren komen op haar af, ze fluisteren en lachen en kijken af en toe naar mij. Ik nip wat van de champagne die een serveerster in een Frans pakje ons komt brengen.

 

‘Kom schatje,’ zegt ze ineens. Ze wacht niet op mijn reactie en loopt direct door naar een ander hoek waar een deur op een kier staat. Ik ben blij dat ze mijn hand vastpakt en er even zachtjes in knijpt.
De ruimte die we binnengaan is warm, met gedempt licht. In het midden onderscheid ik een tafel. Er ligt een jonge geblinddoekte man op, zijn huid is donker en glimt van het zweet. Aan ieder kant van de tafel staat een mooie vrouw, die zijn handen en voeten vasthouden. Omstebeurt buigt een van de vrouwen zich naar voren en kussen, tikken, likken, spelen en zuigen aan zijn erectie, die als een glinsterend slaghout beweegt op zijn buik. Hoewel hij doodstil ligt, zie ik aan de grimas op zijn mond dat hij zich volledig overgeeft aan een intens genot. Zijn bewegende, dansende pik en die vertrokken mond zijn zo erotisch, ik kan mijn ogen er niet van af houden, alles is net een droom.

 

‘Wil je ook?’ fluistert Mudan in mijn oor.
Ik kijk haar verschrikt aan. ‘Ook wat?’
‘Wil je hem proeven? Mag hoor, daar is hij voor. Je mag alles doen, behalve penetratie.’
‘Wil je dat ik dat doe?’ vraag ik in geschrokken verlangen.
‘Ja, dat lijkt me wel wat, zien hoe jij pijpt. Ik zie toch hoe je hier geil staat te worden. Doe het maar, voor mij, dan kijk ik naar je hoe je je best doet.’


Mudan stelt geen vragen, Mudan vertelt me wat ik moet doen. Geëmancipeerd als ik normaal gesproken ben, voel ik me bij haar een puppy die alles wil doen om haar baasje te plezieren. Aarzelend stap ik naar voren. De twee vrouwen stappen naar de zijkant en lachen uitnodigend. Mudan duwt me tot aan de tafelrand en buigt mijn rug. Ik ruik de scherpe, heerlijke zweetgeur van de jongen.
‘Klim maar op de tafel schatje, op handen en voeten, en lik hem af.’
Met haar handen op mijn dijen is er geen weg terug, ik moet dit voor haar doen, ik wil dit voor haar doen. Ik wil hem proeven en plagen, ik wil hem ruiken, en dat ze naar me kijkt.

Het ongemakkelijke knellen en schuren van mijn korset voedt mijn begeerte. Omdat ik mijn rug niet kan buigen, kan ik niet anders dan op mijn handen leunen en me vooraf laten zakken terwijl mijn kont omhoogsteekt.


Ik focus me op die dansende zwarte pik voor mij en negeer het gejoel dat om me heen ontstaat. Er komen steeds meer gasten om ons heen staan, maar ik laat me niet afleiden. Zelfs niet als ik de warme handen van Mudan mijn rok omhoog voel doen en ze mijn benen een beetje spreidt. Ze streelt mijn billen alsof ze goedkeurend over de stof van een meubelstuk gaat.

Ik heb de geur van een opgewonden man, die ontstaat bij het perineum, altijd heerlijk gevonden. Ook nu laat ik mijn neus langs zijn ballen en zijn liezen glijden en snuif hem op. Zijn ballen zijn geschoren en de huid staat strak.
De aderen op zijn schacht kloppen uitnodigend. Behoedzaam, om hem extra te plagen, laat ik mijn tong vanaf zijn ballen omhooggaan, naar de top. De spieren in zijn dijen spannen aan.
Ik heb me nog nooit zo sexy gevoeld, als een kleine jager, een femme fatale. Ik voel me uitzonderlijk goed.
De menigte om de tafel moedigt me aan.
Achter me zegt Mudan: ‘Hebben jullie ooit zo’n heerlijk nat poesje gezien? Kijk maar,’ – en ze spreidt mijn billen om me te laten zien – ‘kijk maar hoe geil mijn schatje is.’
Het is een openbaring dat ik zo geil en zo gretig wordt van het feit dat iedereen naar me kijkt.

 

Precies als ik de glimmende grote roze eikel van mijn slachtoffer tussen mijn lippen neem en zacht naar binnen zuig, zie ik Shao voor me op de tafel klimmen. Ze heeft niets aan, haar naakte zachte huid ziet er in het gedempte licht uit als zijde. Langzaam gaat ze boven zijn gezicht hangen met gespreide benen en trekt haar schaamlippen open. Gestimuleerd door haar geur steekt hij zijn tong uit. Shao rijdt op zijn neus en zijn lippen terwijl ze haar eigen vingers over haar klit beweegt. Zonder haar blik af te wenden kijkt ze naar mij. Ik zuig de jongen naar binnen, laat mijn tong snel bewegen over zijn eikel en wrijf mijn lippen langs zijn schacht.

‘Wie wil hem zien spuiten?’ gilt Mudan de menigte in. Iedereen joelt en ophitsende kreten vibreren door de ruimte.
‘João, mag het?’
‘Laat hem komen! Come on Jaoa!’
João is klaarblijkelijk de ‘’eigenaar’’ van deze donkere Prins. Een mediterraan type, waarvan ik later hoor dat hij Braziliaan is, verschijnt achter de witte kont van Shao. Zijn lippen perst hij op elkaar en zijn donkere ogen glinsteren sinister in het zwakke licht. Mudan trekt mijn hoofd omhoog aan mijn haren en ik kijk vragend naar João. ‘Mag het?’
Het geurige lichaam onder mij ligt stil, hoewel Shao onverminderd maar wel wat langzamer over zijn gezicht blijft rijden. Ze lacht naar me, haar wangen rood van de inspanning.
Terwijl João zwijgend de situatie beoordeeld, is het muisstil om ons heen.


Mudan neemt het voortouw om de impasse te doorbreken. Voorzichtig duwt ze mijn gezicht richting het kruis van de jongen. Ik houd mijn blik vragend gefixeerd op João en steek uitdagend alvast mijn tong uit.
‘Voort wat hoort wat,’ zegt João kortaf. ‘Wat krijg ik terug?’
Het schiet door me heen dat Mudan mij zal aanbieden op de tafel, maar integendeel.
‘Als je hem laat spuiten tussen de lippen van mijn schatje, mag jij haar aflikken,’ zegt ze. ‘En daarna zal ik je nemen. Waar en hoe je maar wilt.’
De gespannen stilte wordt doorbroken als João zijn goedkeuring knikt en het publiek helemaal losgaat. En hoewel aan mij niets gevraagd wordt, trekt de trots dat ik mede onderwerp ben van deze deal als een afrodisiacum door mijn lijf.

 

Ik pijp hem vol overgave. Tijd en ruimte verdwijnen. De jongeman maakt zijn handen los van de tafelrand en woelt met zijn handen door mijn haar. Shao stopt met het berijden van zijn gezicht en buigt zich met gestrekte rug op handen en voeten voorover. Met een hand wrijft ze razendsnel over haar klit. Ik hoor de stemmen om mij heen hitsiger worden.
Het luider wordende kreunen van het lichaam onder mij gaat over in een soort schreeuw, de hete adem van Shao strijkt over mijn voorhoofd.
Ik ga zo op in het kwijten van mijn taak, dat ik word overrompeld door de harde hand van Mudan die mijn hoofd achterover trekt. Met enorme gutsen en luid geschreeuw spuit de jongen tegen mijn lippen en nek aan. Ik steek mijn tong uit om zijn warme zijden zaad af te likken, maar Mudan houdt me tegen. In de stilte voel ik het ontzag over de ontlading van de toeschouwers, slechts doorkliefd door een diep zuchten van Shao die kennelijk haar climax bereikt.


João loopt om de tafel heen naar me toe en strijkt zijn vinger door het druipende zaad dat nu tussen mijn borsten is beland.
Mudan duwt me iets naar voren naar hem toe.
‘Toe maar maestro, alles is voor jou,’ zegt ze zacht.
Zijn warme tong gaat traag over mijn wangen en mijn hals, een koud spoor van verlangen op mijn achterlatend, tot iedere druppel godendrank is gedronken. Het applaus weergalmt door de ruimte.
Ik voel me trots en tegelijkertijd verontwaardigd. Mijn climax speelt hier kennelijk geen enkele rol: ik moet wachten op mijn beurt.

Terwijl de jongen, Shao en ik van de tafel klimmen, kleedt Mudan zich uit. Ze draagt niets onder haar rode jurk en ik hap naar adem als ik haar prachtige ranke lijf tevoorschijn zie komen.
Als een kat kruipt ze de tafel op, zwoel en uitdagend. Het publiek schuifelt en beweegt, plaatsen worden gewisseld en stelletjes die het opwindende schouwtoneel gaan verzilveren worden afgelost voor nieuwe toeschouwers die net aankomen op de scene.

 

De jongen en ik kijken elkaar even aan. Zijn gezicht is nog nat van Shao. Hij legt zijn hand om mijn middel en kust me lief.
‘Obrigada,’ fluistert hij. Ik voel me warm en liefdevol.
Als ik weer opkijk ligt Mudan met haar benen hoog opgetrokken wijdbeens op de tafel. Ze negeert mij volkomen. Haar steile schaamhaar glinstert.


João loopt keurend om haar heen, inmiddels ook van zijn leren pak ontdaan en zijn slagwapen kloppend meebewegend met zijn stappen. Ik tril, van voldoening, van jaloezie, van verlangen, van alles.
De jongen slaat zijn armen stevig en troostend om mij heen, als João zich naar voren buigt om de geur van Mudan als een ‘popper’ op te snuiven.

0 Berichten

za

23

nov

2019

Het laatste oordeel

Zijn lichaam ligt warm tegen me aan, zacht en mooi. Ik denk aan wat Bowie ooit zei: ‘the hardest thing I ever did was allow myself to be loved.’

 

 

 

 

Naar Parijs gaan staat al jaren weer op mijn bucketlist. Ik ben al vaker geweest, best vaak eigenlijk. Maar dat was in een ander tijdperk, met een andere bucketlist en een ander soort leven. Ik wil naar Parijs zoals ik nu ben, in mijn eentje. Ik zoek verschoning van mijzelf en verbinding met mijn lief. Ik verlang naar verzoening met de domme keuzes die ik in het verleden maakte, keuzes die vooral tijdens mijn Parijse avonturen zijn begonnen.

 

Met deze grote wensen zit ik eindelijk in de trein. Ik heb nog geen vastomlijnd plan heb hoe lang ik zal blijven maar heb niet veel bij me: een weekendtas en een rugzakje met mijn laptop, een roze notitieboek, een camera die zowel kan filmen als fotograferen en twee boeken. Terwijl ik naar het kleurloze landschap kijk, overdenk ik mijn zonden. Het zijn er veel. Zo veel dat ik geen grip krijg op mijn gedachten en alleen flarden van allerlei lastige momenten waarop het fout ging door mijn brein razen zonder chronologische volgorde. Hoe verder ik reis, hoe dieper ik ga en hoe meer details mijn eerdere gevoel ‘dat ik eindelijk iets doe’ belagen. Het gaat goed met mij, waarom blijft er dan een grote zwarte vlek aan mij kleven, een zwarte vlek van bezoedeling die ik niet kwijt raak? Zoek ik purificatie? Vergeving? Rechtvaardiging? Van wie en waarvoor? Wat of wie staat de verbinding met Liefde en Lust telkenmale in de weg? En wie velt eigenlijk dat Oordeel van Zonde over mij?  In mijn notitieboek schijf ik dit met grote letters op de eerste maagdelijke pagina.


Het hotelletje dat ik heb geboekt vlakbij Gare du Nord ziet er beter uit dan ik had verwacht. Ik herinner mij de groezelige doorzak-bedden waar ik als 17-jarige stoned en dronken inkroop. Met een wc en douche op de gang. Plaatsen waar je niet dood gevonden wilde worden.
Mijn kamer nu is licht en modern, voorzien van een grote witte plank die moet dienen als kitchenette en heeft een eigen douche. Het bed heeft knisperend schone lakens en is comfortabel. Het is al laat en ik zet mijn gedachten uit als ik erin kruip.


Flasback: Mijn beste vriend, die homo is, en ik slapen in dezelfde kamer. We brengen de hele avond door op de trappen van de Sacre Coeur, omringd door travellers, wannabee hippies, straatmuzikanten, illegalen die een korte toeristen-romance als ticket voor een gratis slaapplek zien en naïeve toeristen zoals hij en ik die denken dat dit de vrijheid is die ze zoeken.
We nemen allebei iemand mee naar het hotel, knappe Tunesiërs die alleen maar een bed willen en de betekenis van liefde zijn vergeten. Geen lieve woordjes. Geen warme strelende handen. Gewoon een neukpartij met een levenloos orgasme dat fysiek verlichting geeft, maar waar niemand mentale bevrediging in vindt, als eindstation van de nacht. In de ochtend voel ik me smerig en beschaamd. 


De dagen die volgen besteed ik aan het bezoeken en fotograferen van grote monumenten, avenues en musea. De pleinen in Parijs lichten op in de voorjaarszon en ik laveer tussen de oppervlakkigheid van de lieflijke taferelen en de bittere waarheden van een wereldstad. De dagen rijgen zich aaneen. Ontbijten doe ik in de eenvoudige maar verder prima eetzaal van het hotel, tussen de middag eet ik een stokbroodje met een of andere kaas op een pleintje en voor het diner schuif ik aan in kleine bistro’s die verborgen liggen in de straatjes in Quartier Latin, waar het bohemien leven nog enige relevantie lijkt te hebben. Op de vierde dag realiseer ik me dat ik mezelf aangenaam verpoos, maar helemaal niets bereik. Ik ben slechts een willekeurige toeristje met een camera, betekenisloos als een mier. Ik word er ineens verdrietig van. En moe. Zuchtend open ik de kaart waarop de bezienswaardigheden van de stad staan gemarkeerd en zoek naar aanknopingspunten om mijn verblijf hier zingeving te geven.


Flashback: Mijn oudtante, met wie ik regelmatig door Rotterdam wandel, en ik staan voor een etalage met sexy jurkjes. Ik vertel haar van het feestje waar ik naar toe zal gaan met een nieuwe vlam. ‘Weer een nieuwe vlam? Weet je dat wij vroeger meisjes met meerdere vriendjes een afgelikte boterham noemden? Niemand die gezond wil eten, neemt een door een ander afgelikte boterham.’
Ik koop het jurkje niet, neuk mijn nieuwe vlam de vergetelheid in op zaterdagavond en ga die zondag naar de kerk om genezing te vinden van mijn eeuwig brandende kruis. Ik wil geen afgelikte boterham zijn, maar God biedt me geen ander antwoord dan dat ik mijn verlangens moet beteugelen en dat is nu precies wat me niet lukt. Ik worstel met mijn lust en verlies diezelfde zondagavond wederom de strijd door uit te gaan en een willekeurig lekker lichaam mee naar huis te nemen.  Nog voor ik naar college moet gooi ik hem mijn huis weer uit. Ik ben boos. Op God, op mezelf en op de warme vrouw tussen mijn benen die zo eeuwig om bevrediging vraagt. Op weg naar Leiden hoor ik in de cadans van de trein dat ik een afgelikte boterham ben, voor wie de romantische liefde voor altijd onbereikbaar blijft. Eigen schuld, ik ben een slechte zondares, voor afgelikte boterhammen bestaat de liefde niet.


De kaart markeert allerlei plaatsen waar ik ooit ben geweest. En aan iedere plaats kleeft een soort herinnering. Sommige herinneringen zijn wel fijn, maar bij de meesten knijpt mijn hart zich samen. Bij mijn tweede kopje chocolade begint het me pas te dagen: er is niets nieuws, niets dat ik wil zien en niets dat ik nog niet gezien heb. En juist daarom moet ik het gaan zien. Ik moet naar alle plaatsen waar ik mijn zonden heb begaan. Niets is nieuw in deze wereld, behalve hoe ik er naar kijk. Denk ik. Misschien moet ik naar deze plaatsen kijken alsof ik in de spiegel kijk en net zolang kijken tot ik ook vreugde zie. Net zolang tot ik verlossing voel van de steen waar ik nog steeds onderkruip als ik lijd aan mijn eigen wezen.


Flashback: nog niet eens zo heel lang geleden, na de beeldenstorm van mijn totaal geflopte huwelijk en middenin een onbereikbare verliefdheid, was ik in Parijs met een minnaar. Hij was fotograaf en lief voor mij, al was het oppervlakkig. Hij vertaalde mijn lijden aan de zonde in een hunkering naar pijn en straf zonder daar een oordeel over te hebben. Hij bood me geen liefde en geen genezing, alleen verlichting. We beklommen de trappen van de Sacre Coeur. Terwijl ik van bovenaan naar beneden keek, zag ik mezelf weer zitten op een van de treden 32 jaar eerder en slikte mijn gruwel weg.
In de avond in de kleine hotelkamer ergens in de suburbs bond hij mij bij mijn enkels vast aan een spreidstang en zette hij mijn handen vast met rood touw aan de rand van een hoge kastdeur. Op bed zat hij naar me te kijken en nam af en toe een foto. Ik voelde me hoogst ongemakkelijk en maakte me zorgen om onzinnige zaken zoals putjes in mijn benen. Voor zover er ontsnapping mogelijk was zonder zijn toestemming, wilde ik ook niet ontsnappen. Ik wilde daar naakt en kwetsbaar staan en willoos zijn overgeleverd aan de lusten van een ander, niet die van mij.
Ik kreeg een blinddoek om. Zacht streelde hij mijn rug en liet zijn warme handen over mijn billen glijden. Ik had het koud, mijn handen begonnen bloedeloos gevoelloos te worden en mijn benen trilden van de onnatuurlijke positie. ‘Raak me aan,’ fluisterde ik toen hij zijn handen wegtrok en de warme aandacht mij verliet.
‘Dat zou je wel willen,’ zei hij. Ik hoorde hoe hij iets tevoorschijn haalde en liet kletsen op lakens.
‘You ‘ll be sorry what you asked for.’ De eerste slag was niet eens pijnlijk, ik schrok alleen verschrikkelijk van de koude tentakels van de karwats. Langzaam voerde hij het tempo op, iedere slag een beetje harder, iedere slag een beetje meer. Ondanks mijn fysieke beperkingen kronkelde ik onder de aanrakingen van het leer. Vooral de slagen aan de binnenkant van mijn dijen en op de kwetsbare huid van mijn taille deden me huiveren. Uiteindelijk deed het zo’n pijn dat ik moest huilen. Hij pauzeerde even om foto’s te nemen. Ik stond niet meer, maar hing pijnlijk aan mijn handen en voelde me totaal niemand meer.
‘Meer,’ fluisterde ik. Ik voelde zijn adem naast mijn oor. ‘Wat meer?’ fluisterde hij.
‘Sla het kwaad eruit, meer, geef me meer, raak me aan, alsjeblieft,’ snikte ik.

De regen van slagen die volgden brachten me op een plaats in mijn ziel die ik lang niet had betreden. Alles was er donker en ik was er alleen. Een kleine enclave waar ik wellustig kon zijn en zondig zijn iets goeds was. Er waren geen spiegels en geen stemmen, er was alleen mijn gevoel. Van heel dicht bij mezelf en van niemand anders. Voor even was ik gelukkig. Voor even gaf ik me over.


‘Finally fuckable,’ zei hij terwijl hij zijn werk bekeek. Geroutineerd maakte hij me los, gooide me op bed en neukte me in iedere opening van mijn lichaam. Mijn orgasme leek groter dan ikzelf was. In het ochtendgloren brandden mijn huid en mijn ziel. Zelfs plassen deed zeer. Op het toilet dacht ik aan mijn vader, dat hij voor me zou bidden als hij me nu zou zien. Bidden om vergeving voor de zondige vrouw, die niet genoeg zelfbeheersing heeft om in de hemel te komen. Ik veegde zacht alle lichaamssappen van me af en spoelde de bevrijding van de nacht mee de duistere riolen in.

 

Ik sta weer op dezelfde plek, bovenaan de trappen van de Sacre Coeur. Ik kijk naar beneden. Er zitten meisjes van 17 jaar, die vol adoratie opkijken naar jongens met tattoos en lang haar die een nummertje wegspelen op gitaren en bongos. ‘Toen ik hen was, toen ik jaren later hier met de fotograaf was,’ suist het door mijn brein. Het aloude brandende verlangen dat me nooit heeft verlaten knaagt aan het licht in mijn hart.
‘Misschien ben ik wel verslaafd aan lijden,’ denk ik, ‘en heb ik geen idee wat ik met geluk aan moet. Misschien wil ik nog steeds de goedkeuring van mijn vader en van God (zijn die twee niet hetzelfde?). Misschien zoek ik nog steeds de erkenning dat lustigheid iets moois is voor ik verder kan.’
Ik wil af van de schuld en de zonde die ik ervaar als ik meer lust heb dan me lief is, als ik in de file zit te masturberen, als ik verlangend in de nacht naast mijn slapende liefste lig te draaien omdat ik van geilheid geen oog dichtdoe. Ik wil trots zijn op dat meisje van 17 dat ging halen wat ze nodig had en zich liet neuken om zichzelf te voelen. Ik wil me kunnen verbinden met geluk zoals ik ben, zonder mezelf af te snijden van de donkere plaatsen in mijn ziel als ik in het daglicht sta.


Uren sta ik tot aan de late middagzon. Meisjes van 17 komen en gaan. Donkere immigranten bieden hun koopwaar aan. Travellers zoeken hun prooi voor de avond voor een bed. Enkele clochards rommelen in de uitpuilende prullenbakken op zoek naar een avondmaaltje. Ik sta en ik kijk tot mijn voeten en ogen branden en ik verander in mijn eigen steen, als de vrouw van Lot.


Achter mij verlicht de ondergaande zon de onverstoorbare Sacre Coeur. Pas als ik me omdraai besef ik de ironie dat ik voor een kerk sta. Zwijgend ziet zij neer op al het zondige leven dat zich al eeuwen lang op haar trappen afspeelt en voel ik haar oordelende ogen op me rusten. Vervuld van reddeloosheid staar ik terug.
Onder een van de grote bogen van de enorme deuren staat een man met een kartonnen bord aan een touwtje om zijn nek. Aan zijn verwilderde haar en gescheurde smerige kleding te zien woont hij in de straten van de meedogenloze stad.  Misschien heeft hij er net zo lang gestaan als ik. Ik heb hem in ieder geval tot nu toe niet gezien omdat hij achter me staat. Hij kijkt met priemende bruine ogen naar iedere voorbijganger en wijst dan met zijn groezelige handen naar zijn kartonnen bord. Ik knijp mijn ogen samen om de priegelige tekst te lezen:


‘Forgiveness is the final frontier of the Self.
The final judgment Yours.’

 

‘Ik vind je mooi als je zo heftig komt,’ zegt mijn liefste vol bewondering, ‘ik hou van jou’.
 Zijn lichaam ligt warm tegen me aan, zacht en mooi. Ik denk aan wat Bowie ooit zei: ‘the hardest thing I ever did was allow myself to be loved.’
Ik hoor aan zijn ademen dat hij langzaam in slaap valt. Het is donker en ook mijn ogen vallen dicht.
Vlak voordat ik verdrink in zijn liefdevolle veiligheid, begrijp ik ineens dat het Laatste Oordeel inderdaad het Mijne is.

3 Berichten

zo

30

dec

2018

Opgeschoonde tijd

‘Ja, dat zou ik doen. Met dat rokje over het randje van je rondingen zou ik niet je hele panty uitwurmen. Ik zou gewoon op de naad een gaatje maken en dan het gat steeds groter maken. Een prachtige zwarte lijst waar je kont in 3D doorheen steekt. Gossamme, ja, dat zou ik doen.’

 

Een verhaal waar verleden en heden elkaar ontmoeten en zo vorm geven aan de toekomst. Er is hoop!
Dit verhaal schreef ik voor de Prikkelzinnen van EroScripta, met het thema 'talk dirty to me baby'

Opgeschoonde Tijd

Kerstvakanties zijn bedoeld om kerst te vieren en bij te tanken. Voor de meeste mensen is het een periode van licht, feest en saamhorigheid. Voor mij niet. Ik hou niet van kerstmissen en zeker niet van oud & nieuw. Ze maken me melancholiek en bewust van alle plannen die ik niet uitvoerde, van alle dingen die ik nog moet doen, van alle vervlogen dromen en de tijd die nooit wederkeert. In de kerstperiode worden al mijn tekortkomingen levensgroot in de etalage van mijn eigen brein uitgestald. Dit jaar lijkt het nog erger dan anders te zijn. Mijn lichamelijke en emotionele ongemakken heb ik het hele jaar met me meegesleept. Vijftig jaar vier ik al kerst en al vijftig jaar is er geen zier veranderd. Ik heb het zwaar te pakken met mezelf en zwelg in medelijden en donkere gedachten die ik niet uitspreek.

 

Mijn lief is voor zaken de stad uit en komt pas morgenochtend, 1e kerstdag, terug. De kinderen zijn bij hun vader. Dat ik alleen ben is maar beter ook, ik ben geen verfijnd gezelschap momenteel.

Hoewel ik me had voorgenomen deze paar dagen goed uit te rusten van een stressvolle tijd, weersta ik de drang om met chips en een fles rum in bed naar Netflix te liggen kijken. Het zou mijn zwakheden alleen maar vergroten, zwakheden die ik maar al te goed ken en toch niet wil weten en al vijftig jaar angstvallig ontloop. Mensen noemen mij sterk, maar ik ben alleen maar slim genoeg de duivel te ontwijken als hij op mijn pad zit.

 

Dit jaar wil ik mijn onrust met nuttigheid bestrijden en besluit de schuur uit te mesten. De schuur waar de scherven van mijn mislukte huwelijk liggen opgeslagen en die ik al die jaren met succes volkomen heb kunnen negeren. Inmiddels staat de schuur zo vol met verzameld triest verleden dat de deur bijna niet meer open kan. Het is tijd.

Gewapend met een oude broek, een bezem en rol vuilniszakken start ik in de vroege ochtend. Het valt niet mee. Nog los van de spinnen en muizenkeutels kom ik overal de ziekelijke geest van mijn ex tegen. En dus die van mijzelf. Maar ik zet door, vastbesloten mijn eigen zwartgalligheid te bezweren en een schone start te maken in 2019. Ik ben tenslotte vijftig en volwassen, er is geen enkele reden meer om mijn verleden te bewaren zodat ik het doelbewust kan ontlopen. Een zinloos spel waar nodig een einde aan moet komen.

 

Dozen, tassen, een berg uitpuilende vuilniszakken en een enorme hoeveelheid onbestemde zinloosheid als halve potten latex, versteende kwasten, beschimmelde dozen met verroeste schroeven en pluggen en oude folders (ik onderdruk de gedachte aan de verspilling van mijn leven) stapelen zich voor de kliko op. Ik rijd een keer of vier naar het milieupark en stort mijn irrelevante verleden in gore containers.

Uiteindelijk veeg ik in de avond de schuur aan alsof mijn leven er van afhangt. In feite is dat ook zo. Ik ben panisch voor de tijd die me heeft ingehaald.

 

Een grote stoffige houten kist neem ik mee naar binnen, om uit te zoeken en leeg te halen. De sleutel ben ik allang kwijt en het slot is zo verroest dat ik met een hamer en beitel aan de slag zal moeten.

Ik weet bij god niet meer wat er in zit. Een muffe geur ontsnapt als ik hem open heb gewrikt. Ik zie een flinke hoeveelheid fluweel gekafte boekjes en een paar cassettebandjes, schelpen, wat oude pasfoto’s en een kleine taperecorder. Mijn hart slaat over. Dit zijn mijn dagboeken. Van toen ik in de twintig was en nog vol hoop en levenslust en vrijheid leefde. Dagboeken die getuigen van de dromen die ik ooit had en nooit realiseerde, van de beroemde schrijfster die ik zou worden en nooit werd, van het perfecte leven dat ik zou leiden en niet leidt. De voldaanheid die ik even voel over het schonen van mijn verleden wordt ter plekke teniet gedaan. Ik sla de kist weer dicht, de confrontatie is te groot. Ik neem alsnog een familiezak chips en een fles rum mee naar boven en zonder me te douchen stort ik me in StarTrek op mijn laptop in bed. Lang Leve Netflix.

 

Midden in de nacht word ik wakker. De fles rum ligt naast me, bijna leeg. Ik heb gedroomd, maar ik weet niet meer waarover. Een vaag gevoel van onbehagen zweeft door de periferie van mijn gedrogeerde brein. Ik stommel uit bed, gedreven door een enorme dorst. De verdomde kerstboom licht me tegemoet. Na een half pak ijsthee te hebben leeggegoten in mijn droge keel, plof ik neer in de grote witte schommelstoel die mijn huiskamer ontsiert. Weer zo’n ding waar ik geen afstand van kan doen, bedenk ik me. Ik houd mijn eigen drama graag in stand. 

Op de grond voor me staat de kist verwijtend op me te wachten. ‘Oke,’ denk ik, ‘here we go.’

 

Mijn hart knijpt samen als ik hier en daar flarden van mijn dagboeken lees. Ik kan het niet verdragen, leg ze terug en bekijk de cassettebandjes. Op de zijkant staan cryptische omschrijvingen. Vage herinneringen dringen tot me door als ik ‘zomeravond’ en ‘georgieporgie’ lees. Dan houd ik een tape vast waar ‘kerst 1990’ op staat. Hoe oud was ik toen? 22 jaar…mijn God! Ik was bezig met afstuderen. Ik dronk en blowde als een tierelier. Vanuit de obscure clubs direct door naar de collegebanken, met de rook- en dranklucht nog aan me vastgekleefd. Ik reisde door Europa met een rugzak en werkte bij McDonalds voor het nodige brood op de plank. Ik had veel sexuele contacten van allerlei aard, waarvan ik me niets meer wilde herinneren. Kerst 1990? Ik graaf in mijn brein, op zoek naar een spoor van herkenning. Matthijs? Of die keer dat…

De beer is los nu en ik pak het taperecordertje, doe er nieuwe batterijtjes in en het cassettebandje, plug een headphone erin en druk op de starttoets. 

 

Ik hoor de zachte klanken van Mike Oldfields ‘Tubular Bells’, de neukplaat uit die tijd. Ik hoor stemmen. De mijne en nog meer. Twee mannenstemmen om precies te zijn. Alles komt nu met razend tempo terug in mijn herinnering. Kerst 1990. Dat was in de Ardennen, in een huisje, met Alida, Paul en Twan. Alida had ruzie met Twan en was met de oude kever van haar vader weggereden, naar huis. En ik bleef achter met beide mannen. Dronken en stoned. Ik luister.

 

‘Hmmm, babe, laat maar zien.’ 

‘Als jij er nog eentje draait, draai ik alle kaarten.’ Ik herken mijn eigen stem.

‘Paul, zeg er eens wat van!’

‘Pippi,’ zo noemden ze mij altijd vanwege mijn rode haar, ‘ik draai alles wat je wilt.’ Paul is aan het woord. Ik herinner me zijn enorme bos stug zwart haar dat net zo weerbarstig was als hijzelf.

‘Hoe zou je het vinden als we jou eens omdraaien?’ Ik hoor Twan lachen en mezelf giechelen.

‘En wat zou je dan doen?’ Ik probeer onnozel te klinken, maar de uitdaging is evident.

‘Ga eens liggen, er is hier plek zat. Dan vertel ik je alles.’ Ik hoor wat geritsel en doe mijn ogen dicht, wetende wat gaat komen. Ik weet nog dat ik naast hem kwam liggen, voor de open haard. Buiten is er sneeuw, met mijn hoofd in Pauls oksel voel ik me veilig en warm. Twan zit op de bank en kijkt toe.

‘Wat ik zou doen met jou als ik je heb omgedraaid is…uhm…ik zou mijn handen over je ronde billen laten glijden. Je hebt echt een lekkere kont weet je. En dan zou ik heel langzaam dat rokje omhoog schuiven denk ik. Ja, omhoog, zodat het als een tafelkleedje net over het randje hangt.’

‘Ik heb wel een panty aan,’ zwam ik er tussendoor.

‘Een panty kun je verscheuren hoor,’ zegt Paul. ‘Ja, dat zou ik doen. Met dat rokje over het randje van je rondingen zou ik niet je hele panty uitwurmen. Ik zou gewoon op de naad een gaatje maken en dan het gat steeds groter maken. Een prachtige zwarte lijst waar je kont in 3D doorheen steekt. Gossamme, ja, dat zou ik doen.’

‘En hoe zit het dan met haar slipje?’ begint Twan.

‘Oh ja, een slipje. Hm, ik denk niet dat jij een keurige damesslip aanhebt, toch?’

‘Klopt! Ik heb een witte tanga aan!’ 

‘Tanga’s scheuren ook. Toch Twan? Twan gaat me helpen denk ik. Twee sterke mannen die jouw witte tanga verscheuren. Moet te doen zijn.’

We lachen alle drie. 

‘En dan? Dan zit ik daar, op handen en voeten, met mijn kont waar een verscheurde panty en een halve witte tanga vanaf hangt. Zit ik toch een beetje voor aap mannen, dat kan natuurlijk niet.’

‘Oh, zit je op handen en voeten?’ Twan mengt zich meer in het gesprek. Het is even stil, alleen de muziek klinkt. Ik hoor weer geritsel en geschuif. Ik sluit mijn ogen, de herinnering is opwindend en doet pijn tegelijk.

 

‘Ligt lekker zo, met z’n drietjes,’ zegt Twan. 

‘Als jij op handen en voeten zit,’ gaat Paul verder, ‘met die panty en die tanga, dan is er een eenvoudige oplossing voor een complex probleem.’ 

‘Probleem? Wat voor probleem?’ grinnikt Twan. 

‘Kijk, als jij zo voor me zit Pippi, dan zal ik me denk ik niet kunnen inhouden. Ik zou die lekkere ronde kont van jou moeten kussen. Dat is een natuurwet, snap je. En het probleem is wat Twan dan moet doen. We willen hem niet buitensluiten toch?’

Af en toe hapert het bandje een beetje. De hiaten in geluid vul ik aan met mijn herinneringen die door me heen stromen als een wilde rivier die buiten de overs treedt. 

‘Maar als je op handen en voeten zit, hebben we wel een voordeel. Er is een onderkant en een bovenkant en een voorkant en een achterkant. En een Pippi die volgens mij wel in is voor een klein avontuur.’ Weer een stilte. Twan neemt het draadje over, ik hoor mezelf niet.

‘En terwijl Paul jouw witte kont in die zwarte omlijsting aan het kussen is, manoeuvreer ik me onder je, met mijn rug op de grond, snap je?’

‘Op de grond…en wat zou je dan doen? Ik heb dan alles nog aan…’ Ik hoor aan mijn stem dat ik opgewonden ben.

‘Nou, dan zou ik je bloesje open knopen. En je zachte witte borsten uit je bhtje halen denk ik. Ik leg dan mijn handen over je borsten en kneed ze zachtjes. Of nee, nee, niet zachtjes kneden. Ik denk dat ik in je tepels zou bijten. Yup, Paul is dan wel klaar met het kussen van je kont en bijt in je sappige vlees en ik bijt in je tepels. Zou je dat niet leuk vinden Pippi? Alle aandacht van deze mannen? Zo’n soort meisje ben je toch wel?’

Ik hoor een heleboel geroffel, alsof de microfoon wordt verschoven. De muziek wordt wat zachter en ik hoor mezelf en de mannen ademen. Ik schommel nu niet meer in de schommelstoel maar luister aandachtig als ik mezelf licht hijgend hoor antwoorden.

‘Vertel verder jongens. Jullie vinden het toch niet erg als ik me een beetje inleef in dit verhaal?’

Ik weet het nog. Ik weet het weer precies zelfs. Hoe het begon en hoe het afliep. Maar ik kan niet stoppen met luisteren. 

Terwijl de mannen tegen mij praten, ieder aan een kant van mij, trekt de geilheid gierend door mijn jonge lichaam. Ik streel mezelf over mijn kleren. Twan heeft Alida maar die is weg. Paul en ik hebben nog nooit iets gedaan, maar het was wel meer dan duidelijk dat we daar als twee stellen zouden zijn en dat hij en ik….Dus schuif ik mijn ene hand een onder mijn rokje en laat deze langs mijn dijen omhoog glijden en leg ik mijn andere hand op Pauls dij, net te dichtbij.

‘Word je een beetje geil van deze praatjes Pippi?’ vraagt Twan hees. 

‘Uhuh, niet erg toch?’ mompel ik. Paul gaat verder.

‘Zeker, ik zou in je kont bijten. Niet te zachtjes. Volgens mij ben jij geen meisje dat van heel zachtjes houdt. Ik zou goed doorbijten, iedere centimeter van je kont neem ik tussen mijn tanden. En langzaam naar beneden, de ronding volgend. Tot ik bijna bij je kutje ben.’

‘Hm jaaa, lekker. En dan, wat doe je dan?’ Mijn stem is gejaagd. Ik hoor geritsel van kleding.

Met een klik stopt het bandje, wreed en abrupt. 

 

Ik rammel aan het taperecordertje, maar het is zinloos, het bandje is afgelopen. Ik draai het om en druk snel op start. Niets. Alleen geruis. Ik staar voor me uit en voel de opwinding van die avond weer in mijn buik. Als ik mijn ogen sluit ruik ik het haardvuur en de goedkope aftershave van Paul.

In gedachten speel ik de hele avond af, het vervolg op waar het bandje was gestopt en hoe het had moeten zijn.

‘Ondertussen heb ik je tepels zo bewerkt dat ze knalhard zijn. Ik wrijf mijn gezicht tussen je tieten en trek je bovenlijf een beetje naar beneden. Dan kan Paul nog beter bij je kutje. Hij kijkt en streelt en ik laat mijn handen langs je buik richting je schaamhaar gaan.’

Mijn handen glijden onder mijn badjas en duwen mijn lipjes open, doelgericht op weg naar mijn klitje terwijl ik de stemmen van Twan en Paul nasynchroniseer. Als ik me goed herinner is dat ook precies wat ik die avond in 1990 deed.

 

‘Ik streel een beetje, maar dan druk ik met mijn vinger langs het randje van je kutje. Je bent al nat, hmm, lekker, ik ruik je geilheid. Twan heeft je klitje nu gevonden en maakt achtjes. Ik zit achter je en kijk naar dat prachtige schilderij met die zwarte lijst en zie witdoorzichtige pareltjes verschijnen. Wil je dat ik een likje neem Pippi, om te proeven?’

‘Jaaa, proef me,’ kreun ik in mijn schommelstoel, ‘toe maar Paul, ik wil je tong voelen.’ Ik heb inmiddels mijn klit onder mijn wijsvinger en draai de achtjes die Twan voor zijn rekening nam in mijn nachtelijke fantasie. Twee vingers van mijn andere hand glippen naar binnen, in het hart der spelen, daar waar geen verleden bestaat. 

 

‘En terwijl Paul je likt, zijn tong in je steekt, hongerig en rauw en smakkend, kom ik weer onder je vandaan Pip, heel langzaam om je niet te storen. En dan ga ik voor je zitten en doe ik mijn broek naar beneden en dan haal ik voor je ogen mijn stijve tevoorschijn. Zie je wel hoe stijf ik ben? Je ruikt me zelfs, zo dichtbij zit ik. Maar als je je tong uitsteekt, schuif ik iets naar achteren. Terwijl Paul in je schaamlippen bijt en je nu met drie vingers neukt en je kreunend en hijgend daar op handen en voeten zit, trek ik me voor je neus af. Tergend langzaam, mijn eikel bloot, een beetje vochtig. Oh, wat wil je graag een likje nemen, maar dat mag nog niet. Je mag alleen maar kijken, kijken hoe ik me aftrek, kijken hoe geil ik van mijn eigen hand word.’

 

Inmiddels kan ik niet meer goed op de schommelstoel blijven zitten. Ik laat me op de grond vallen, naast de kist. Het cassettebandje valt op de grond. Met mijn badjas als dekentje onder mij, trek ik mijn benen op en bol mijn rug. Ik neuk mezelf met drie vingers en voel het geil er langs lopen. Ik kan niet komen met mijn ogen open, ik wil terug naar de Ardennen, terug naar die avond, waar ik mezelf ook op de grond tussen hen in bevredigde, terug om het te herstellen. Want ik weet hoe het afliep, maar ik voel me vrij genoeg om er nu een beter einde aan te geven. Geschiedvervalsing, maar wat zou het?

 

‘En dan schuif ik langzaam mijn harde pik bij je naar binnen,’ zegt Paul. ‘Met mijn handen op je heupen zit ik achter je en laat mijn pik je natte kutje centimeter voor centimeter veroveren. Tot ik helemaal in je verdwenen ben, tot aan mijn ballen. En ik ga steeds een beetje sneller en harder, mijn ballen kletsen tegen je geile kont. En dan laat ik mijn hand naar je klitje gaan en wrijf ik erover in hetzelfde ritme als mijn stoten.’

‘En dan, als je bijna gaat komen en ik je gezicht een grimas zie maken, dan mag je mijn harde staaf in je mond nemen,’ zegt Twan. ‘En dan duw ik hem zo diep naar binnen dat je moet kokhalzen. En je snakt naar adem, want je moet klaarkomen en je bent helemaal gevuld met ons en….’

 

Op de grond kom ik klaar. Als een gemarteld dier grom en schreeuw ik. Ik sterf een beetje, daar op mijn badjas. Verkrampt kruip ik over de grond en laat zo een spoor van hete nattigheid achter op de koude vloer. Als ik uitgeraasd ben blijf ik stil liggen; ik voel me verzadigd en leeg. De kortstondige warmte wordt door de ijskoude triestheid van het heden verdreven en de werkelijke afloop van het verhaal van ‘zo’n soort meisje’ komt bij me binnen.

 

Ik bevredigde mezelf, tussen Twan en Paul ingeklemd. Maar ze hebben me met geen vinger aangeraakt en deden ook niet mee. Toen ik was klaargekomen, werd het doodstil. Op de achterlijke belletjes van Mike Oldfield na. Ik was daarna plotseling broodnuchter en voelde de schaamte als een trein over me heen denderen.

Schaamte over mijn lust, schaamte over mijzelf als ‘easy target’. Ik had me laten klaarpraten door twee gasten die zwijgend en in lichte verbijstering naast me lagen. Ze deden geen enkele moeite om me op mijn gemak te stellen. Kennelijk hadden ‘dat soort meisjes’ dat niet nodig. Ik voelde me vreselijk en was direct opgestaan en naar bed gegaan. Alleen. Precies zoals nu. 

 

Kerst 2018. Ik heb er geen bandje van, geen opname. Alleen in mijn hoofd is het opgeslagen. Voor het eerst sinds we met elkaar omgaan, verlang ik zo hevig naar mijn liefste lief dat het pijn doet.

Ik realiseer me dat het verleden achter me ligt en er geen weg terug is. Dat niemand anders dan ikzelf het heden en de toekomst in handen heeft. En dat als ik wil leven, ik mijn lust moet vieren, naakt, zoals ik ben.

 

Ik zoek mijn telefoon en scroll snel door naar zijn nummer. Hij zit in de auto, op weg naar mij.

‘Hi babe, met Lorean, slaap je nog steeds niet?’ 

Je stem klinkt zo fijn en veilig en dichtbij.

‘Nee, ik kan niet slapen. Misschien helpt het wel als ik…als we…je weet wel…’

Lorean lacht zachtjes. ‘Wat wil je schatje? Zeg maar, ik luister.’

 

‘Talk dirty to me baby,’ fluister ik.

0 Berichten

za

10

nov

2018

A

Achter zijn schuchtere blik, ontdekt Lea een sardonische glimlach. In de minuten dat ze diep in elkaars ogen staren voor de verpleegster bij hem is en hem terugleidt naar zijn stoel, lijken de stalen lijnen in het glas onder hun handen te smelten.  

Ze keek recht voor zich uit, met open ogen, maar zag eigenlijk niets.  Met stevige pas liep Lea door de lege en donkere winkelstraat. Haar innerlijke monoloog herhaalde zich iedere tien stappen: ‘Niets nieuws. Wat valt er nog te zeggen? Alles is al gezegd. Doelloze letterfabriek, meer niet. Meer niet. Niets nieuws.’

De bedompte geur van het achterzaaltje dat ze zoëven had verlaten kleefde aan haar huid. Diep van binnen knaagde de eenzaamheid die ze had gevoeld toen niemand haar bijviel of leek te begrijpen waarover ze sprak, aan haar zelfvertrouwen. ‘Dus nu heeft zelfs de literaire verwondering mij verlaten, alles is weg, alles is toch al gezegd, ik zal niets meer schrijven, nooit meer.

Duistere gedachten borrelden steeds evidenter naar de oppervlakte. ‘Ook ik heb niets meer te zeggen. En ik weiger een letterfabriek te worden. Er is niets nieuws, alles is al gezegd. Niets nieuws, nooit meer. Wat heeft het nog voor zin, er is geen zingeving. Klanken, alleen nog klanken, we zijn niets meer dan primaten die een eindeloze reeks letters uitkotsen en daar belangrijk over doen. In eindeloze herhaling, betekenisloos. Ik niet, niet meer. En als ik zelfs niet meer kan schrijven, stop ik ermeel.’

 

Die laatste woorden donderden door haar hoofd. 

Ik stop ermee.’  

Ze hield stil bij de gracht die langs De Grote Kerk stroomde. Een smalle stenen trap leidde haar naar de kade. Verlaten bootjes voor de enkele toeristen die hier wel eens een rondvaart door het middeleeuwse centrum kwamen maken, kwakkelden zacht tegen de bemoste muren. Lea keek naar het lokkende water, als naar een lang verwachte minnaar. 

‘Niets meer. In het water is er niets. Ik stop ermee.’

Ze nam de stap, gewoon een kleine drempel, betekenisloos. Ze voelde geen kou, geen pijn, alleen het verlangen naar de diepte die alles zou bedekken met vergetelheid.

 

Vier keer Vierentwintig uur

Lea knippert tegen het felle licht en knijpt in een reflex haar ogen weer dicht. Een dikke mist plakt aan de binnenkant van haar schedel. In de verte hoort ze gemompel, twee stemmen, een man en een vrouw. Ze kan het niet verstaan, maar het gesmoes irriteert haar. Ze wil geen geluid, ze wil geen licht, ze wil terug, terug naar het niets. Langzaam beweegt ze haar arm om de deken over zich heen te trekken. Voetstappen komen nu dichterbij, de stemmen klinken luider.

‘Ik geloof dat ze wakker is hoor,’ zegt de man. ‘Kijk maar, haar ogen bewegen.’

‘Lea...Lea, hoor je mij?’ vraagt de vrouw. Lea kreunt. ‘Laat me met rust,’ wil ze zeggen, maar de mist is ook in haar mond doorgedrongen en haar tong is verlamd.

Zachte warme handen tillen voorzichtig haar rechter ooglid op. Het licht van het lampje doet pijn.

‘Haar pupil reageert, ze is echt wakker. Ik zal de familie bellen.’

Langzaam dringt het tot Lea door dat ze in een ziekenhuisbed ligt en leeft. 

 

Revalidatie

Een hele stroom mensen, iedere dag. De ochtendzuster, de zaalhulp die haar komt wassen, de broeder die haar bloeddruk meet, de stevige dame achter de ontbijttrolley, de zaalarts, de dame van de medicatie en natuurlijk de psychiater. Dan nog de schoonmaakster en haar moeder die zich geen houding weet te geven. Er komt geen einde aan. Lea snakt naar stilte, maar iedere keer staat er weer iemand aan haar bed die met luide stem informeert hoe het gaat, dat het tijd is voor de volgende pil, dat ze een schone pyjama aan moet, dat ze moet eten. 

‘Shuuuuuttttt uuup!!!’ gilt ze in haar hoofd. Spreken kan ze niet, bewegen amper. In de tweede week dat ze wakker is, komt voor het eerst de fysiotherapeut langs. Hij duwt haar, hij port haar, hij strekt haar benen, buigt haar armen. Lea voelt zich weerloos. De dagen rijgen zich aan elkaar, een benauwende grijze deken van nietszeggendheid, in de eindeloze herhaling die ze zo vreest.

 

Twee maanden

Achter het raam van haar moeders kleine huis op de begane grond staan een stuk of dertig cactussen. Groot en klein, met en zonder bloemen, sommige harig, andere glad met dikke stekels. Lea kent ze nu bij naam door de plastic pinnetjes die haar moeder erin heeft laten zitten.

De Aylostera, Frayleai, de Opuntia, bijna allemaal komen ze uit Zuid-Amerika. Peru, Bolivia, Brazilië.... Lea houdt van de cactussen. Ze ruiken niet. Ze willen weinig. Soms droomt ze weg, zittend in de stoel achter het raam, en denkt dan aan de verre landen waar ze vandaan komen.  Eens per dag loopt ze een blokje om. Of doet ze een kleine boodschap. Lea praat niet. Lea voelt weinig, bijna niets. In de eentonigheid van de dagen en de lange droomloze nachten wordt Lea wel eens wakker. Dan voelt ze bijna wel. Ze voelt iets in haar dat wil ontsnappen.  Een rusteloze draaiende kracht, die een uitweg zoekt vanuit haar bleke slappe lichaam. Het doet haar woelen en zweten. Heel soms streelt ze zichzelf en dan doet ze net alsof ze wel alles voelt, alsof ze een orgasme heeft. Haar lichaam voelt ze wel, maar er is geen connectie tussen haar zintuiglijke ervaring en haar zwarte lege hart. Ze kan zich ook niet meer herinneren dat ze ooit een orgasme had. Of dat de weke nerveuze mannen die ze mee naar huis nam na het literaire café haar ooit hebben kunnen bekoren. Net zoals Lea altijd verlangt naar echte woorden, verlangt ze ook naar echte daden. Maar alles is al gezegd en alles is al gedaan.

 

Ontwaken

In de kliniek die ze wekelijks bezoekt voor haar mentale revalidatie, zit een man bij het raam. Het is een groot langwerpig raam, verdeeld in vlakken door witgeschilderd gietijzer. Hij heeft een grijs trainingsvest aan met een capuchon die hij over zijn hoofd heeft getrokken. Hij kijkt naar buiten, maar het is niet duidelijk of hij ook iets ziet. Op zijn schoot ligt een schetsblok en in zijn roerloze hand houdt hij een zwart potlood vast. Het bovenste blad schreeuwt leegte. In de maanden dat Lea hier komt, heeft ze nooit een streepje of een lijntje gezien. Ze heeft de man zelfs niet zien bewegen. Ze vindt dat fijn dat hij daar altijd zit. Hij biedt houvast in een idiote wereld en zijn raam is het eerste wat haar ogen zoeken als ze komt aanlopen. Zolang hij daar zit, is alles zoals het moet zijn. Ze heeft nooit aan haar psychiater gevraagd wie hij is of wat hij daar doet. Ook het verplegend personeel lijkt zich niet veel van hem aan te trekken. ‘Die zijn druk genoeg met andere interne patiënten,’ denkt Lea.

Vandaag lijkt het alsof de lente is begonnen. Lea stoort zich aan het felle licht van de zon en draagt een zonnebril.  Langs het pad naar de ingang zijn krokussen door de aarde en het gras heen gebroken en wedijveren in geel, paars en wit om de aandacht van de wandelaar. Lea houdt niet van die drukdoenerige plantjes, die zo hun best moeten doen om gezien te worden in hun alledaagsheid. Cactussen zijn veel duidelijker en pretentieloos. 

 

Ze haalt haar neus op als ze langsloopt, alsof aandacht voor de krokussen verraad zou betekenen aan haar cactussen. Desondanks valt haar oog op een gevlekte spreeuw. Hij hipt tussen de bloembedden door en pikt met zijn snaveltje in de losgewoelde aarde. Hij heeft een worm te pakken, die traag kronkelt tussen zijn meedogenloze snavel. Lea houdt haar pas in en kijkt gefascineerd toe. ‘Waarom vliegt hij niet zo snel mogelijk weg?’ denkt ze, als ze ziet dat de spreeuw de worm twee of drie keer op de grond legt en dan opnieuw in zijn snavel neemt. Ze hurkt om goed naar hem te kijken. Zijn ene vleugel ziet er wat gehavend uit. ‘Heeft een kat jou soms te pakken gehad?’ fluistert ze in haar gedachten. De spreeuw gaat onverstoorbaar verder met zijn worm-ritueel. Het verbaast Lea dat hij niet bang is van haar. Een beweging achter een boom verderop trekt haar aandacht. Het is een kat, gehurkt en zwaaiend met zijn staart, klaar voor de aanval. Een ongekende woede borrelt in Lea op. De gebeurtenissen volgen elkaar nu snel op. Lea springt op, schreeuwt zonder geluid, de spreeuw laat de worm vallen en vliegt weg, de kat rent met grote hoge sprongen de andere kant op. ‘Weg, weg jij, weeeeeeg,’ schreeuwen Lea’s zwaaiende armen.

Buiten adem draait ze zich om en keert terug naar het pad dat naar de ingang leidt. Haar ogen zoeken de man achter het raam. Hij zit niet, hij staat. Hij staat daar met zijn mond open, het schetsblok in zijn ene hand en het potlood in de andere en staart naar haar met ronde ogen. 

Hijgend kijkt ze terug naar hem. Beiden bevroren in hun eigen verbijstering staan ze roerloos tegenover elkaar. Hij binnen, zij buiten. En ze zien.

 

Verbinding

Sinds het spreeuw moment begrijpt Lea dat hij op haar wacht. Hij weet precies welke dag het is, want hij staat klaar als ze komt aanlopen. Soms neemt ze een bus eerder. Dan staat ze daar op het lentegras en kijkt naar hem terug. Na een paar weken durft ze naar hem te zwaaien, een kort aarzelend handgebaar. Hij zwaait niet terug, maar legt zijn hand tegen het raam.

‘Dag Lea, fijn je weer te zien. Heb je een goede week gehad?’ zegt de verpleegster achter de balie.

Lea knikt. ‘De dokter is er nog niet, je bent een beetje vroeg, neem maar alvast plaats in de activiteitenkamer.’ Lea spreekt niet, dat gaat nog steeds niet. Ze weet niet eens meer hoe het is om letters over haar tong te voelen rollen. Tijdens de therapiesessies schildert en tekent ze met de activiteitenbegeleidster. Soms schrijft ze de antwoorden in een schrift als de psychiater haar moet evalueren en haar allerlei vragen stelt. Lea doet braaf wat er wordt gevraagd, te moe om zich te verzetten. De rituelen hebben geen enkele betekenis voor haar.

De activiteitenkamer is nog leeg. Lea kijkt naar de volgende zaal door de grote glazen deuren, naar de stoel voor het raam. Haar hart klopt iets sneller als ze ziet dat hij er al zit. Roerloos, zoals altijd. Achterin loopt een jonge zuster. Lea loopt naar de glazen deur en legt even haar hand tegen het warme gewapende glas. Het is net alsof de man zijn oren spitst. Van dichtbij is hij minder kleurloos dan veraf. Hij heeft een dikke bos donkerblond haar,  Een beetje warrig gaat het alle kanten op. Zijn hoodie hangt met een kinderlijke onschuld in zijn nek. Met een korte stoppelbaard, eerder van het nog niet scheren dan een doelbewuste slaapkamerlook, is hij best knap. Het schetsblok is nog steeds leeg.

‘Zoals er niets meer te zeggen is, is er ook niets meer te tekenen. Alles is al getekend, er is nog steeds niets nieuws,’ denkt ze.

Hij kijkt op, naar de deur. Tussen de contouren van haar hand op het glas, glimlacht ze naar hem. Hij glimlacht terug.

 

Contact

Lea neemt de week daarna een heel uur eerder de bus. Ze gaapt. Van slapen is niet veel gekomen vannacht. Ze denkt telkens aan zijn glimlach en aan het lege blaadje op het schetsblok. In het gras langs het pad zijn de krokussen uitgebloeid en proberen hun verlepte bruine kopjes te verbergen voor de bleke ochtendzon. ‘Net goed, jullie hebben niets bijzonders.’

Lea stapt stevig door tot ze het raam kan zien. Hij zit er al en kijkt naar buiten. Haar hart slaat over als hij opstaat en zijn hand op het glas legt. Ze zwaait naar hem en hij wenkt haar.

‘Lea, je bent alweer te vroeg!’ zegt de verpleegster achter de balie verbaasd. Lea gebaart naar de activiteitenzaal. ‘Wil je al naar binnen? Moet je wel nog even wachten daar.’ 

Lea wacht ongeduldig bij de deur tot de verpleegster op de knop drukt om hem open te laten gaan. Hoofdschuddend kijkt de wit geklede struise vrouw haar na als ze snel naar binnen glipt.

Ze rent bijna, de lege activiteitenzaal door, rechtstreeks naar de grote klapdeuren die haar scheiden van zijn dagverblijf. Zodra haar gezicht achter het gepantserde glas verschijnt staat hij op en loopt op haar af. Hij is kleiner dan ze dacht, net zo lang als zij. Door het glas heen kijken ze naar elkaar, verlegen en niet goed wetend anders te doen dan hun handen tegen elkaar aan op het glas te leggen.

Als ze ziet dat hij daar staat, laat de verpleegster aan zijn kant van de zaal laat bijna het blad met glazen uit haar handen vallen.

‘Daniel, wat is dat nu?’   

Achter zijn schuchtere blik, ontdekt Lea een sardonische glimlach. In de minuten dat ze diep in elkaars ogen staren voor de verpleegster bij hem is en hem terugleidt naar zijn stoel, lijken de stalen lijnen in het glas onder hun handen te smelten.  

 

Verlangen

In het smalle bed in de meisjeskamer bij haar moeder ligt ze nog uren wakker. In het witte plafond boven haar hoofd herkent ze de nakende bladzijde van zijn schetsblok. 

‘Er staat niets op, maar ik herken je verhaal, Daniel, ik weet wat je zegt. Daniel, Daniel,’ gonst het door haar brein.

Voor het eerst sinds het incident met het water, ergert ze zich aan de stroperige tijd die haar vastketent aan de kleurloze dagen. Ze telt de minuten die haar nog scheiden van het volgende bezoek. De lakens onder de zware deken verfrommelen onder haar gewoel. Ze kan haar benen niet stil houden, getergd door een branden in haar dijen, verlangend naar verlossing, verlangend naar hem. Pas in de vroege ochtend realiseert ze zich dat ze voelt. 

 

Ontsnapping

Ondanks haar vermoeidheid van de slapeloze nacht, is haar geest uiterst scherp. Zorgvuldig neemt ze nog een keer alle details door. De bustijd, de loopafstand, welke verpleegster achter de balie zal zitten, de dikke zwarte stift in haar tas.

Ze herhaalt de route die ze zal nemen in de activiteitenzaal, achter de tafeltjes langs – geen stoelen opzij schuiven vanwege het geluid – niet recht voor de deur staan. De enige twijfel die ze heeft is of hij op tijd zal klaarstaan, of hij haar op tijd zal zien en of hij net zo geruisloos naar de deur kan komen.

Ze hoop dat hij haar telepathisch nu al kan horen, dat hij weet dat ze voor hem komt en wat ze wil.

Onder haar kalme uiterlijk, draait haar verlangen overuren en denkt ze de tijd vooruit.

Daniel staat al voor het raam als ze de hoek om komt. Lea staat even stil op het gras, opent haar tas, haalt de dikke stift tevoorschijn en houdt deze goed zichtbaar omhoog. Daniel knikt als ze eerst op zichzelf wijst en dan naar de glazen deur achter hem.

Zonder obstakels staat ze vijf minuten later voor de glazen deur, onopvallend links. Ze schrikt als ze ontdekt dat Daniel naar de verpleegster toeloopt, aan haar mouw trekt en naar de deur wijst.

‘Ach, jullie kennen elkaar?’ zegt ze. ‘Wil je even bij de deur staan?’ Hoewel hij niet knikt, begrijpt ze toch dat hij ja zegt en loopt met hem mee.

Minutenlang staan ze met de handen tegen het glas. De verpleegster staat er glimlachend bij.

Daniel breekt zich los van haar blik, draait zich om naar de verpleegster en wijst op haar sleutel.

Ze kijkt vertwijfeld om zich heen, duidelijk in dubio of ze moet toegeven aan deze zeldzame pogingen tot communicatie en lijkt dan te beslissen dat het geen kwaad kan. Om zich heen spiedend stapt ze naar voren, zoekt de sleutel aan de kettingbos en draait het slot open. 

‘Even dan hoor, kom jij maar aan deze kant,’ lispelt ze naar Lea.

Lea glipt door de deur en drukt zich tegen de naastliggende muur.

Met bonzend hart neemt ze de stift uit haar jaszak. Daniel gaat naast haar staan. Alsof een middelpuntvliedende kracht ze daar tegen de zijkant van het leven heeft gedrukt. 

Angstig maar zonder aarzelen vinden hun handen elkaar. Ze drukt de stift in zijn hand, Daniel draait zijn gezicht naar haar toe, staart diep in haar ogen en knikt. De verpleegster lacht vertederd en loopt naar de achterzijde van de zaal om ze wat privacy te gunnen.

Nu Daniel, nu moeten we het doen,’ al weet ze niet zeker of ze dit in haar hoofd zegt of hardop.

In een vloeiende beweging trekt ze haar sweater over haar hoofd en biedt ze haar lichaam aan aan de bevende handen van Daniel.

De dop valt met een zachte tik op het linoleum, de sterke geur van de zwarte inkt is bedwelmend.

De koude tip van de stift zwiert over haar rug, over haar buik en haar tepels. Lea drukt haar dijen tegen elkaar aan, een aanzwellend genot verwelkomend.

Zonder stoppen tekent hij haar vol. Iedere keer dat de stift haar huid raakt, weet ze dat hij het is die haar aanraakt. Even stopt zijn hand. Het koortsige vuur in zijn ogen zegt haar precies wat haar te doen staat; ze knoopt snel haar broek open en trekt haar onderbroekje naar beneden. Daniel valt op zijn knieën en snuift haar vochtig warme geur.

Op het moment dat hij met de stift haar schaamlippen opent en een  A over haar clitoris heen tekent, schreeuwt Lea haar eerste geluid: ‘AAAAAAAAA.’

 

De verpleegster heeft inmiddels alarm geslagen. Twee krachtpatsers in strakke witte uniformen trekken Daniel en Lea uit elkaar.

 

Twee weken later

Ze staat halverwege het grasveld en kijkt naar boven. Hij wacht op haar, al weten ze allebei dat Lea niet meer naar binnen mag. Hij legt zijn hand tegen het koude glas.

Met zijn andere hand kan hij nog net zijn schetsboek omhoog houden voor de verpleegster komt kijken. Het contrast tussen het witte papier en de grote zwarte A resoneert in haar hart.

‘Nieuw,’ denkt ze, ‘zo is het nog nooit gezegd.’

Met een levenskracht die ze niet eerder voelde, lacht ze hardop. Ze hoort het niet, maar aan het schokken van zijn schouders en zijn witte tanden weet ze dat hij ook lacht.  Net zolang tot hij van het raam wordt weggetrokken. Hoewel de tekeningen op haar lichaam vervagen, voelt ze iedere zwierige streep en de A nog branden op haar huid.

2 Berichten

zo

28

okt

2018

Op jacht naar het Speeltje

Vanaf dat moment konden we werkelijk niets meer doen, aanraken of passeren zonder aan de eventuele toepassing als seksspeeltje te refereren. De trapleuning, de hoekpunt van de bank, de gieter voor de plantjes en het zeepblok aan een touwtje…niets was meer wat het leek

Heb je de nieuwe schrijfmissie gezien van EroScripta? Voor de Prikkelzinnen van 24 november a.s. kun je een verhaal schrijven over seksspeeltjes die je in het huishouden vindt. Geen dildo, geen vibrator, geen buttplug of fleshlight, nee, gewoon een komkommer of een handdoek met een zakje glijmiddel erin. (https://www.eroscripta.nl/prikkelzinnen-24-november-2018/)

 

Een leuke opdracht, al zeg ik het zelf. Zo gepiept, dacht ik nog, met mijn ranzige geest heb ik eindeloze mogelijkheden. Maar al gaande de tijd, besefte ik wel dat het toch best ingewikkeld is, zo’n verhaal.

Niet alleen omdat je dan een goede storyline moet bedenken waarin het logisch is dat zo’n speeltje wordt gebruikt. Ik bedoel: een masturbatie-scene is best saai toch? Dat kan leukerderder.

En dan de kwestie: wat gebruiken we dan als speeltje? Ook hier wil ik niet vervallen in de standaard zaken als een komkommer, de elektrische tandenborstel of zitten op de centrifugerende wasmasjien, als u begrijpt wat ik bedoel.

Ziehier de ingrediënten die vertwijfeling zaaien en me de afgelopen dagen tot waanzin dreigen te brengen!

 

De jacht op het speeltje werd eigenlijk drie dagen geleden geopend, na een komisch gesprek met Lustgenoot, die worstelt met dezelfde uitdaging.

‘Het kan dus alles zijn?’ vroeg hij me tijdens het koken van de pasta. ‘Humhmmm,’ zei ik met mijn mond vol saus. (Ja, je moet toch proeven nietwaar?)

We keken tegelijk naar de druipende pollepel in mijn hand. Ik knikte direct nee: te voorspelbaar als spanking tool. 

‘Pepermolen?’ begon hij. Ik wilde net beginnen met het snijden van een aubergine en staarde geobsedeerd naar de gladde ovale vorm. Lustgenoot stond inmiddels met grote interesse naar de steel van de steelpan te kijken en liet zijn hand er overheen glijden. Bijna paranoia keken we elkaar weer aan.

 

Vanaf dat moment konden we werkelijk niets meer doen, aanraken of passeren zonder aan de eventuele toepassing als seksspeeltje te refereren. De trapleuning, de hoekpunt van de bank, de gieter voor de plantjes en het zeepblok aan een touwtje…niets was meer wat het leek! Dat is grappig hoor, het eerste uur, maar nu na een paar dagen ben ik uitgeput en kan ik mijn eigen huis en haard niet meer met goed fatsoen betreden. Doodmoe word ik ervan.

 

Dus: ik heb een belangrijke missie de komende 24 uur! Ik wil voor morgenavond een voorwerp hebben uitgekozen als speeltje in mijn verhaal. En voor ik ga schrijven, wil ik het ook hebben uitgeprobeerd. Veldonderzoek he, uiterst belangrijk voor een erotiste.

Yup, de jacht op de speeltjes is nu echt geopend. Pollepels, verfkwasten, wasknijpers en douchekoppen: here I come! 

1 Berichten

wo

03

okt

2018

Het broedt en broeit

Weet u wat mij tot schrijven dringt? De gedachte aan een Kousendag morgen. Ik hoor het waaien en regenen buiten en verheug me ineens op het dragen van een heerlijke jarretel en zijdezachte kousen.

Onbekommerd, ongehinderd en sliploos.

 

Mon Dieu, is het echt al twee maanden geleden dat ik een blogje schreef en een verhaaltje?

Dit is ernstig, spreek ik mijzelf toe. Ik takel af.

 

Het zijn drukke tijden lieve lezers. EroScripta, Lustkronieken 3, Stamina, Prikkelzinnen…de Leukste Lustgenoot, een huishouden met leuke maar tijdvragende huisgenoten, een fulltime baan, Heertje Z en juffrouw T en zowaar hebben we ook het huis verbouwd deze zomer. Al vermaak ik mij met alle bezigheden tegenwoordig weer uitstekend, ik word moe als ik naar mijzelf kijk.

 

Morgenochtend, of beter gezegd: straks – het is tenslotte nu 01.40 uur – gaat om kwart over 6 de wekker. Dat betekent dat slechts nog 4 uur en 25 minuten mij scheiden van de volgende lange dag. In die tijd zal ik ook nog ergens willen slapen. 

Evenwel, het toetsenbord lonkt en aangezien ik al zo weinig schreef de laatste maanden, trotseer ik de zware oogleden en de dreiging van een giga-slaaptekort morgen terwijl ik lastige rapporten schrijf en analyses maak. Het leven van een wanna-be schrijver gaat niet altijd over rozen, lieve lezers, daar is niets romantisch aan.

 

Of toch? De reden dat het toetsenbord naar mij roept is niet het feit dat de slaap me niet kan bekoren. Het is ook niet het bad dat ik even heb genomen om het onrustige lijf tot bedaren te brengen. En het is zeker niet een wellustige ervaring, want door het nijpende tijdgebrek en de korte nachten en de opslokkerij dat een huishouden met puberende huisgenoten en twee honden nu eenmaal met zich meebrengt, is er van wellustigheid niet zo heel veel meer gekomen de afgelopen maanden. 

 

Weet u wat mij tot schrijven dringt? De gedachte aan een Kousendag morgen. Ik hoor het waaien en regenen buiten en verheug me ineens op het dragen van een heerlijke jarretel en zijdezachte kousen.

Onbekommerd, ongehinderd en sliploos.

 

Nu lijkt dat niet zo’n uitzonderlijke gedachte voor een juffrouw Daen, maar dat is het wel kan ik u verklappen. Het bizarre leven het afgelopen jaar heeft me namelijk niet erg uitgenodigd me over trivialiteiten te bekommeren als kousen en jarretels.

Waar een jaar eerder ik rustig en lustig me rondwentelde in zo’n 150.000 geschreven woorden en Lustgenoot en ik ons zonder bekommering overgaven aan zaken als taoïstisch vingeren en vochtige filmpjes, was de realiteit dit jaar zo anders. Een sterfgeval van iemand die verschrikkelijk node wordt gemist, een in ernstige toestand verkerende pubert, een hond erbij als erfenis, een tijdelijke extra huisgenoot, uitvallende collega’s wiens werk op o.a. mijn bureau terecht kwam en een kleine depressie mijnerzijds: het hield echt niet over. Als ik dit jaar de 20.000 woorden haal is het veel. 

 

Dus…dat ik in deze nachtelijke uren ineens verlang naar mijn jarretels en mijn kousen en een weekendje Lustgenoot, is een feestje. Daar mis ik graag wat uurtjes slaap voor. En heel misschien…als ik nog even zo lekker doormijmer, rolt er zowaar nog wel een verhaaltje uit als ik morgen in de trein op en een neer jakker.

 

Het broedt en het broeit en alleen al van dat gevoel lig ik intens te genieten. En wanna-beetjes hebben een exhibitionistische drang dit met het toetsenbord te delen. En dit keer wil ik het niet deleten. Dit keer post ik het gewoon as-is.

0 Berichten

vr

10

aug

2018

Het komt! Eindelijk! Lustkronieken 3!

Eindelijk! Over een paar dagen staat Lustkronieken 3 in de webshop van EroScripta! Ik ben er compleet opgewonden van!

 

Ook voor mij is dat lang wachten geweest en heel veel klunen. Niet met het schrijven, al is mijn schrijfproductie de afgelopen twee jaar behoorlijk geërodeerd door schijfruimte-en tijdgebrek en een milde depressie. 

De levensbehoefte om verhalen te maken was er niet minder om. Ik was in een ander universum beland, waarin heel veel ruimte in beslag werd genomen door andere nog belangrijkere zaken. 

 

Allez, het kost wat, maar dan heb je ook wat! De afgelopen weken heb ik al mijn verhalen wederom geredigeerd. Het zijn er wel 40 geworden! Alle punten en komma’s en spaties heb ik op de juiste plekken gezet. Dan lees je jezelf dus ook weer terug. Ik ben best een beetje onder de indruk. Het is bijzonder je eigen ontwikkeling zo klip en klaar onder je neus te hebben in veertig verhalen. Niet alleen kwa schrijfstijl, maar ook wat betreft de onderwerpen en de gelaagdheid. 

 

Ik lees veel terug van wat ik heb meegemaakt, welke emoties er waren, hoe mijn chaotische leven wendingen nam. En dat door alles heen, ook als het enorm tegenzit en het leven heel bizar is, de liefde en de lust prevaleren. 

 

Want ook in Lustkronieken 3 gaat het er weer heet aan toe lieve lezers! Jawel, stomende hete seks, geilheid en role-play in allerlei gedaanten en situaties spelen een zeer prominente rol. Seks in alle vormen en maten. Romantische seks, ruwe seks, dominante seks, onderdanige seks, verlegen seks en liefdevolle seks. Gewoon, heel erg veel seks dus!

Meer nog dan voorheen lees ik wel dat deze een metafoor is voor de levenslust. Verbinding leggend tussen mensen en uitdrukking gevend aan het gevoelsleven. Mijn karakters en alter-ego’s zijn wat diepzinniger geworden. Mijn filosofische inslag en verwondering zijn meer zichtbaar. De bizarheid van de wereld komt flink terug. En de liefde, die heerlijke helende liefde, ook die is te lezen door de verhalen heen. Mijn allerliefste Lustgenoot was onmisbaar in dit proces, echt, zonder hem was het niet gelukt. Al was het alleen al om al die seks uit te proberen.

 

Enniewee, eerst komt Lustkronieken 3 nu als e-book op de markt. Ik hoop toch zo dat jullie het gaan lezen, er zit heel veel Liza en tijd en hart en ziel in dat boek. Het is van A tot Z eigen productie, het schrijven, redigeren, opmaken, stylen en publiceren. Al zit er ook een co-verhaal met de geweldige Sanna.

Ik duim dat er positieve recensies en reacties verschijnen.
Houd je vooral niet in hoor !

Nog een paar dagen. Duimen jullie voor me mee?

 

1 Berichten

wo

08

aug

2018

Mudan - deel 2

Haar oogleden waren zo gezwollen dat haar ogen nu echt spleetjes waren, waar het zwarte licht van haar donkere blik doorheen gloeide. Eindelijk kuste ze mij. Terwijl ze met haar hele bekken tegen me aanreed en haar roze lange nagels mijn tepels pijnlijk verdraaiden, waren haar lippen zo zacht en zo zoet dat ik bijna smolt. 

 

 

In de zomer van 2017 schreef ik het verhaal 'Mudan'. (klik hier als je dat eerst wilt lezen.) Zomaar ineens kwam dit deel 2 tevoorschijn. Enjoy!

Pas uren later, als ik allang op bed lig maar wakker en verward naar het plafond lig te staren, hoor ik Shao thuiskomen. Waar is ze al die tijd geweest? Ik houd me muisstil, ik durf haar nu niet onder ogen te komen. Ik hoor haar rommelen in de woonkamer en een glas water halen in de keuken. In mijn hoofd hebben zich de afgelopen uren de meest vreemde, angstaanjagende en opwindende taferelen afgespeeld. Niet alleen met Mudan. Nu ik weet dat Shao onderdeel is van het Lustcomplot, verschijnt zij ook ten tonele in mijn fantasieën. Vooralsnog moet ik met mijzelf in het reine komen voor het afscheid dat ik had met Mudan.

 

Na ons etentje liepen we samen terug. Er was een lichte bries en haar geur waaide zacht langs mijn gezicht. Mudan hield mijn hand vast, stevig, zoals ze deed aan het begin van de avond. Haar lange roze nagels sneden in mijn muis. 

“Dus ik kom je zaterdagmiddag ophalen, goed? Zorg maar dat je om een uur of drie klaar staat. Shao gaat ook mee, we hebben een mooi pakje voor je uitgezocht, maar dat zie je wel als zij thuis komt.”

Had ik al de moed om ‘nee’ te zeggen gehad, geloof ik niet dat het iets zou hebben uitgemaakt. 

 

Om de hoek van ons appartement stond ze ineens stil. 

“Heb je het überhaupt wel eens gedaan met een meisje? Ik zie je al zo lang naar me kijken, maar heb je een idee wat wij meiden met elkaar doen dan?”

Al mijn dagdromen ten spijt, moest ik bekennen dat ik dat niet wist. Lesbo-porno keek ik wel eens, maar dat wond me niet meer of minder op dan ‘gewone’ man en vrouw seks eerlijk gezegd. Het was gewoon Mudan. Dat ik verliefd op haar was, had in mijn hoofd nooit iets te maken gehad met seks.

“Ik…ik ben inderdaad niet zo ervaren Mudan,” zei ik timide. “Ik had als student natuurlijk wel de bekende one-night-stands en ik heb wel eens een relatie gehad van een paar maanden. Maar dat was altijd met een man.”

 

Mudan keek me doordringend aan. Het onschuldige kleine ‘zusje’ was totaal verdwenen en onherkenbaar veranderd in een tijger, een tijger die haar prooi in het vizier heeft.

Met een paar langzame soepele stappen drukte ze zich tegen me aan en duwde mij gestaag naar achteren, tegen de muur. Al was ze een kop kleiner, ze had zeer duidelijk de overhand. Ze wrong haar rechterbeen tussen mijn benen en schuurde met haar knie langs mijn kruis. Met haar hand trok ze het randje van mijn bloes uit mijn broek en liet haar vingers naar boven glijden.

Haar dominante benadering wond me mateloos op en ik hijgde. Ik begroef mijn handen in haar geurige haar, ik wilde dat ze me aanraakte, ik wilde haar warmte en haar begeerte. Toen ze door de stof van mijn beha heen niet erg subtiel hard in mijn tepels kneep, kon ik een kreet niet onderdrukken. Een elektrische schok schoot door heel mijn lichaam.

 

“Mudan,” kreunde ik. 

“Stil,” zei ze gebiedend. Ze bracht haar gezicht heel dicht bij het mijne. Haar oogleden waren zo gezwollen dat haar ogen nu echt spleetjes waren, waar het zwarte licht van haar donkere blik doorheen gloeide. Eindelijk kuste ze mij. Terwijl ze met haar hele bekken tegen me aanreed en haar roze lange nagels mijn tepels pijnlijk verdraaiden, waren haar lippen zo zacht en zo zoet dat ik bijna smolt. Begerig kuste ik haar terug, likte ik de randjes van haar lippen en zoog ik haar naar binnen.

“Ooeh,” mompelde ze in een korte adempauze, “onze maagdelijke Sarah wil meer! Wil je meer? Zeg dan!”

“Ja, meer,” hijgde ik, “meer van jou Mudan, mijn roos.”

 

Als een uitgehongerd roofdier viel ze op me aan. Haar zachte lippen veranderden in tanden, tanden die mijn lippen tot bloedens toe beten, tanden die ze in mijn nek zette, met zuigende lippen die zo hard zogen aan mijn huid dat het pijn deed. En ik? Ik liet me gaan, ik gaf mee, ik ontblootte mijn hals, ik verdween in een storm die in mij was losgebarsten, ik verdronk in haar grommen en graaien en bijten tot alle denken en verlegenheid en gene was verstomd.

Ik kan me niet heugen me ooit zo opgewonden te hebben gevoeld. Mijn hele lichaam brandde. Toen ze haar hand in mijn broek wurmde en wederom niet erg subtiel haar vingers mijn klit vonden, knikte ik door mijn knieën. 

“Is dat wat je wil, geil Sarahtje? Wil je dat ik je klaarvinger, hier zo op straat? Het kleine zusje van je beste vriendin, ken je geen schaamte Sarah? Ben je zo geil? Hoe lang wil je dat al hè? Hier, neem dan, neem twee vingers, jemig, zo nat als je bent…”

 

Zo vingerde en beet en praatte ze me naar een hoogtepunt waar ik geen enkele controle over had. De tranen stonden in mijn ogen toen ze me mijn geil van haar vingers liet likken, onze tongen verstrengeld om haar vingers heen. Eindeloos zacht kuste ze me weer.

“We gaan naar mooie avonturen toe Sarah,” fluisterde ze zo poezelig als een kitten met haar lippen tegen mijn oor.

 

Ineens was ze weg. Zomaar. Ze draaide zich om en liet me daar verbijsterd staan met mijn broek nog open. Het duurde enkele minuten voor ik voldoende kracht had verzameld om de hoek om te gaan, de deur van de hal open te doen en op het liftknopje naar boven te drukken. Overvallen door een enorme zwaarheid nu ze weg was, sleepte ik mij naar bed.

 

Opgelaten luister ik naar de geluiden van Shao. Ik ken haar al zo lang, en zo goed, en toch is ze ineens een volslagen vreemde voor me. Een vreemde die alles lijkt te weten van mijn begeerten, die mijn lust heeft gevoed zonder dat ik het wist, die me heeft bespeeld en gemanipuleerd. En ik heb niets in de gaten gehad. Ik voel me een onnozel wicht.

Wat ik vrees gebeurt: een zachte klop op de deur. Ik houd me stil, met kloppend hart.

“Saar, je bent vast nog wakker. Kom, laten we even thee drinken. Ik heb een mooi cadeautje voor je.”

 

                                                      ***

 

Op de achterbank probeer ik het me zo makkelijk mogelijk te maken. Het taille-korset dat Shao me heeft aangeregen zit zo strak dat ik alleen kaarsrecht kan zitten. Mijn vriendinnen zitten voorin. Mudan babbelt luchtig over van alles en nog wat, haar stem fladdert als een wit vlindertje door de ruimte. Af en toe duwt ze haar bril omhoog. De perfecte onschuld. Shao lacht en knikt. Af en toe legt ze haar hand op Mudans been en kijkt dan even naar achteren. Alsof ze er zeker van wil zijn dat ik het zie. 

 

De afgelopen dagen deed ze of alles heel gewoon was. Onze keukentafelgesprekken rond een pot geurige thee gingen net als anders over werk, over vriendjes, over onze agenda’s en de boodschappen. Met een verschil: de naam Mudan valt niet. Ik begin er niet over en ook Shao vermijdt het onderwerp. Op de kalender aan de wc-deur staat een groot rood hart op zaterdag, 15.00 uur. Pas op vrijdagmiddag begon ze erover en stuurde me een appje: ‘’Zal ik scheermesjes meenemen? Morgen moet je wel strak geschoren zijn hoor!”

Ik stuurde haar een duimpje, wat kon ik anders zeggen?

 

En nu zit ik hier. Op weg naar een feest dat zij hebben geregeld, in een korset dat zij voor me hebben gekocht, waar ik misschien wel zal worden opgediend op een zilveren schaal, als het smakelijke hapje van Mudan. Een intense opwinding maakt zich van mij meester. Hoewel ik van de zenuwen bijna niet kan ademen, geef ik me over aan een onbekende toekomst die Mudan en Shao voor me hebben gesmeed. 

2 Berichten

zo

24

jun

2018

Pittige Proza #6: 25 woorden

Iedere maand geven Sandra van Es en NBR Plaza een nieuwe internetmeme. Een uitdaging om een mooi erotisch verhaal te schrijven.

Voor Pittige Proza #6: schrijf supra flash fiction: erotiek in 25 woorden.

 

Mijn inzending lees je hieronder:

Lip-o-suctie
Je vingers in mij bewegen sneller dan ik ademen kan.
Mijn lippen zuigen je dieper, ik wil je dieper, buiten adem schreeuw ik je naam.

1 Berichten

zo

24

jun

2018

Erotica Estafette - Deel 4 - Mon Dieu!

In het vierde deel van deze waanzinnige erotische estafette van NBR Plaza ontdekt Mireille dat zelfs deze nacht geen ontsnapping biedt!

 

Wat voorafging:
Mireille - deel 1 - Marc van Lier
De Badkamer - deel 2 - Sandra van Es

Brioche - deel 3 - Mahotsukai

 

 

Verbijsterd kijkt ze tegen de hangende harige zak en de rimpelige bleke billen aan van één of andere oude bok, die sissend het dildo-masker probeert wakker te schudden. Een Française van een jaar of twintig met asblonde uitgroei in te zwart geverfde lokken slaat met haar vuisten tegen zijn rug. 

Arrête! Que misère, idiot, emmène-moi!’ 


‘Ik moet hier weg en snel ook,’ mompelt Mireille en strompelt terug naar de kamer.

Op handen en voeten tast ze de gore vloerbedekking af en vindt onder de rode canapé een zwarte mini-jurk met glinsterende paletten en knalrode hakken met plateauzolen. Niet iets dat zij zou dragen.
Aangezien haar slipje gedragen wordt door een comateuze man in een hotel-bad en ze geen idee heeft waar haar eigen kleding is, of wat ze überhaupt aan heeft gehad, wurmt ze zich met vlagen van misselijkheid in de strakke stof.
Met een beetje spuug op het t-shirt dat ze aan had veegt ze de klonterige make-up zo goed en zo kwaad als het kan van haar gezicht.
Ze zoekt om zich heen, naar een spoor van een tasje of iets. Een opgerold biljet van 100 euro ligt op een tafeltje, wat ze snel onder haar schouderbandje frommelt.

Vanuit de badkamer hoort ze de Française dreinen dat ze nu echt naar huis wil en gevloek van de overrijpe bok.

 

‘Yup, heel erg de hoogste tijd,’ denkt ze, en zwikt op de belachelijke hakken naar de deur. Het huilen staat haar nader dan het lachen. Het is weer zover. De feesten smaken steeds bitterder. 

Met haar hoofd tegen de deur zuigt ze haar longen vol in de hoop de aanstormende delirium tremens af te houden. 

Flitsen van zijn parelwitte lach en zwarte ogen dringen door de mist haar brein binnen. Het verlangen doet haar wankelen.

‘Zelfs deze idiote nacht is nog niet genoeg, verdomme. Klootzak!’

Sinds de dag dat hij spoorloos, zonder woord, verdween is haar leven één grote aaneenschakeling van dronken mannen in badkuipen met zwarte dildo-maskers op hun gezicht. En harige oude zakken die met Ferrari's en Tequilla de vergetelheid voor haar kopen.

‘Het is genoeg, genoeg!’ snikt ze en doet met een ruk de deur open.

Voor haar staat een man in een groen slordig dichtgeknoopt hoteluniform. Hij is lang en zijn donkere huid glinstert in het koude tl-licht van de gang.

‘Julien!’ 

Hij kan haar nog net opvangen als ze voorover valt.

‘Mon Dieu! Mireille!’

Supertof dat het stokje overgaat naar Monica Roos. Over maximaal 3 weken heeft zij Deel 5 geschreven. Go Girl!

2 Berichten

zo

17

jun

2018

Verlichtend

Eerlijk duurt het langst.

'Volgens mij ben je depressief.’ Ik kijk naar zijn gezicht, het gezicht waarop zijn leven staat geschreven en dat mij zo dierbaar is. ‘Misschien heb je gelijk,’ antwoord ik en voel de tranen achter mijn ogen prikken. Ik wil niet huilen. De duizenden woorden die ik in mijn hoofd schreef stormen naar de voorkant van mijn hersenpan en verkreukelen voor ze hun weg naar buiten hebben gevonden. 

‘Maar het is van tijdelijke aard, dat moet het zijn, ik kom er wel doorheen, I always do.’

De rand van het bed duwt mijn dijen de breedte in en doet ze dikker lijken, constateer ik tussendoor. Waar blijft de tijd, en vooral, waar brengt ze ons naartoe?

Hij slaat zijn weemoedige warmgroene ogen om me heen en ik verberg mijn verkrampte handen achter in zijn nek. 

‘Laten we samen nog even slapen,’ zegt hij en slaat de deken die nog warm is van onze lichamen weer open. De lakens ruiken naar seks en slaap. Ik knik en als vanzelf vindt mijn wang de holte tussen zijn schouderbladen. 

Zo liggen maakt het voor eventjes beter. 

1 Berichten

zo

20

mei

2018

Estafette

‘Sinie heet je toch? Hoe gaat het met je hamstring?’ vroeg hij zakelijk. Ik haalde mijn schouders op. ‘Beetje hetzelfde, al mijn spieren staan strak.’

‘Zei ik toch…kom op, niet zo koppig, ben je morgen vrij? Dan zouden we gewoon overdag een afspraak kunnen maken en hebben we de tijd om iets effectievers te doen dan alleen een massage. Wat heb je te verliezen, anders dan een kampioenschap en je trots?’

‘Hmm, zo lekker zacht,’ zegt Jack terwijl hij mijn gladgeschoren huid streelt. ‘Zo heb ik je het liefst.’

‘Op mijn paasbest,’ grinnik ik. 

‘En heel aerodynamisch!’ miespelt Jack terwijl hij met lange halen op willekeurige plaatsen mijn dijen likt. Zijn vingers glijden over mijn kale lippen en voor heel even vergeet ik het harde regiem dat over een paar uur zich weer tussen hem en mij wringt.

 

Dat we zo ineens een paar uur hebben komt omdat ik Elza weer belazerd heb. Ik heb gefaked dat ik pijn had aan mijn hamstring, alleen maar om even bij Jack te zijn. Jack met de gouden handen, Jack de ongekroonde koning van ons estafette team. Hij is onze fysiotherapeut en sportmasseur en voor ieder lichamelijk pijntje heeft Jack een remedie.  Mijn hamstring is nog nooit in zo’n goede conditie geweest. Dat zijn massages niet eens in de buurt komen van mijn hamstring, daar heeft onze trainer geen weet van. Denk ik. Ik vraag me wel eens af of ze überhaupt weet heeft wat wij allemaal uitspoken. Ik bedoel, het zal toch opvallen dat de meiden, sinds Jack er is, veel meer aan kortstondige blessures lijden die een bezoek aan Jack noodzakelijk maken. Eerlijk is eerlijk, sinds zijn ‘behandelingen’ presteert het team beter dan ooit. Nu, in de voorbereidingen naar het regionale kampioenschap, ruiken we de nationale kampioenschappen en daarmee de wereldkampioenschappen. We dromen er allemaal van. Fame and fortune. Misschien zelfs wel de Olympische Spelen. 

 

In zijn praktijkkamer, die speciaal voor hem is ingericht in het clubhuis, staat een grote behandeltafel. Niet zo’n smalle, maar een extra brede. Aan de ene kant is een hoofdsteun met een gat erin, zodat je gezicht vrij kan liggen als je op je buik ligt. Ik kies altijd voor mijn hamstring als blessure omdat ik dan ik op mijn buik kan liggen, met mijn kont een beetje omhooggestoken door een opgerolde handdoek onder mijn heupen. Dat ik Jack’s reactie niet direct kan aflezen van zijn gezicht vind ik alleen maar spannend. 

 

De eerste keer dat ik bij hem kwam had ik echt vreselijke pijn en lag ik kermend van de spierkramp op zijn tafel.

‘Ik zie het al,’ zei hij droog na een kort onderzoek. ‘Veel te gespannen.’ Hij duwde een strak opgerolde handdoek onder mijn heupen, pakte een grote fles met olie en spoot dat rechtstreeks op de achterkant van mijn bovenbenen. 

Voor hij zijn handen op mij zette, deed hij de strakke pijpen van mijn sportbroekje helemaal omhoog, zodat ze een beetje trokken tussen mijn bilnaad. Jack was niet zachtzinnig: zijn stevige vingers boorden zich grof en diep tussen mijn spieren en ik gilde het uit. 

‘’Hé, dat doet echt pijn hè!’ zei ik verontwaardigd.

‘Een beetje pijn is fijn jongedame,’ zei hij en trok zich niets aan van mijn gesputter. 

‘Een beetje sportvrouw leeft met pijn. Bovendien is het je eigen schuld, zo te voelen.’

‘Hoe bedoel je, mijn eigen schuld,’ siste ik tussen mijn tanden door. Ik begon me flink te ergeren aan zijn lompe gedrag.

‘Als je zo stom bent om altijd maar het uiterste te vergen zonder dat je aan goede ontspanning doet, ben je gedoemd ten onder te gaan aan blessures,’ zei Jack kortaf.

‘Luister, Elza weet echt wel wat ze doet hoor! Bovendien gaan we na de training vaak naar de sauna.’

Jack snoof. ‘Elza is zelf de ergste van jullie allemaal. Ik heb het hier niet over het gebruikelijke rek-en strekwerk. Ik heb het over deep-muscle relaxation. Nieuwe technieken. Elza is gewoon een traditionele beul zoals alle andere trainers en als je zo door gaat, ben je op je dertigste al kapot getraind.’

Om zijn mening kracht bij te zetten, zette hij zijn duim op de aanhechtingspees van mijn gekwelde hamstring en vloog mijn hoofd omhoog.

‘Dat doe je expres!’ gilde ik boos.

‘Yup,’ grinnikte hij, ‘en niet voor niets. Voel die pijn maar, dan weet je in ieder geval dat je mijn behandeling echt nodig hebt. En zolang je niet naar mij luistert, verwacht ik dat je hier iedere paar weken op de tafel ligt te lijden. Net zolang tot je me smeekt om een andere oplossing.’

Ik trotseerde zijn gesnoef maar na een kwartier zijn marteling te hebben ondergaan was ik er echt klaar mee. 

Mijn spieren waren dan wel los, ik voelde me als een geslagen hond. Mijn gehele been deed pijn. Ik klom met moeite van de tafel en liep wankel naar de kleedkamers zonder hem nog een blik waardig te keuren. Mijn teamgenoten keken meewarig naar mijn gestrompel.

‘Lekker bezig Sinie, je weet toch wel dat we over een paar weken een kwalificatiewedstrijd hebben?’

Ik vloekte inwendig, als dit zo doorging, zou ik niet eens kunnen meedoen. 

 

Op zoek naar verlichting van de pijn stapte ik de sauna in. Elza zat breeduit met een handdoek om zich heengeslagen in het midden van de houten banken.

‘Jack?’ vroeg ze alleen maar.

‘Weet je zeker dat hij de juiste kwalificaties heeft?’ mopperde ik.

‘Luister, die gast heeft het nationale volleybalteam onder handen gehad en hij heeft een geweldig track-record. Je mag jezelf gelukkig prijzen dat we hem hebben weten te strikken.’

‘Tussen jou en mij, wat doet hij dan bij ons? We zijn goed op weg, maar we zijn nog steeds niet meer dan een lokaal ploegje. Als hij zo goed is als jij zegt dat íe is, waarom heeft dat volleybalteam hem dan laten gaan hm?’

Elza was even stil. ‘Ja, oké, er was iets met een schandaal ofzo. Jack wil liever niet in de schijnwerpers volgens mij. Hoe dan ook, hij ziet potentie in ons team en is hier voor ons en als ik jou was zou ik goed naar hem luisteren.’ 

Ik liet de warmte van de sauna mijn getergde lijf bekomen en duwde die hele Jack en de pijn in mijn been uit mijn gedachten. 

Als ik eerlijk ben had Jack wel iets in mij getriggerd. Ik trainde die hele week harder dan misschien goed voor mij was, gewoon om hem het tegendeel te bewijzen. Overdag was ik manager van de administratieve afdeling van een verzekeringsmaatschappij, een stressvolle en veeleisende baan. Ze wisten wel dat ik aan topsport deed en sponsorden zelfs ons team. Ondanks dat ik aangepaste werktijden had bedongen, hielden ze daar niet altijd goed rekening mee en moest ik me soms in allerlei bochten wringen om het werk dat zich ophoopte in mijn mailbox gedaan te krijgen. Ik begon vaak rond half acht, werkte me een slag in de rondte tot een uur of vijf, haastte me naar huis voor een snelle maaltijd en stond om zeven uur al op de baan met de estafette-ploeg. We trainden in de aanloop naar het regionale kampioenschap iedere dag, vaak tot half elf. Elza was inderdaad een traditionele beul: ze matte ons zo af dat we niets anders wilden dan in bed rollen en slapen. Na een week gaf mijn lijf het op: alles deed zeer, alles stond te strak en het huilen stond mij nader dan het lachen. 

Op vrijdagavond zouden we doorgaan tot elf uur, maar om tien uur kon ik echt niet meer en ging mismoedig en chagrijnig langs de kant zitten van de sportzaal. Ergens op de tribune zag ik Jack zitten, hoofdschuddend. Ik probeerde hem te negeren, maar na een paar minuten kwam hij zelf naar me toe.

 

‘Sinie heet je toch? Hoe gaat het met je hamstring?’ vroeg hij zakelijk. Ik haalde mijn schouders op. ‘Beetje hetzelfde, al mijn spieren staan strak.’

‘Zei ik toch…kom op, niet zo koppig, ben je morgen vrij? Dan zouden we gewoon overdag een afspraak kunnen maken en hebben we de tijd om iets effectievers te doen dan alleen een massage. Wat heb je te verliezen, anders dan een kampioenschap en je trots?’

Ik keek naar mijn versleten schoenen, toen naar de zwoegende meiden op de binnenbaan die hun start aan het perfectioneren waren. Gehurkt, dan het ‘all rise’ van Elza, waarop ze hun benen half strekten en hun kont omhoog staken, wachtend om af te gaan als een kogel op het teken van hun beul. Het deed al pijn als ik er naar keek.

‘Oké,’ gaf ik toe, ‘kun je om twee uur?’

‘Its a date!’

 

Toen ik binnenkwam in zijn lichtgroene kamer, had hij al een grote badhanddoek op de tafel gelegd. De gordijnen waren dicht en er brandde ampel licht. Zachte muziek van cimbalen klonk op de achtergrond. Bepaald niet wat je verwacht als je naar de sportmasseur gaat. Maar ik had besloten hieraan mee te doen, ik had niet veel geslapen die nacht door de stress en de pijn die door mijn lijf raasde en wist dat ik een andere oplossing nodig had.

‘Kleed je maar helemaal uit Sinie en ga maar liggen op je buik,’ was alles wat Jack zei.

‘Naakt?’ vroeg ik argwanend. ‘Yup, ik wil nergens beklemmingen of belemmeringen.’

Een beetje onwennig deed ik wat hij vroeg, trok mijn trainingspak uit en hing het met mijn sportbeha en witte heupslip aan het haakje aan de muur.

De handdoek op de tafel voelde warm aan toen ik erop ging liggen. Ik legde mijn gezicht op de hoofdsteun en keek naar de houten vloer onder mij.

 

Zijn handen waren zacht. Voor zover hij weerstand in me opriep (‘Relax Sinie, en denk nou eens even niet na, onderga het gewoon’) liet ik dat wel binnen een paar minuten varen onder zijn kundigheid, die dit keer soepel over mijn lijf ging in plaats van me te pijnigen.

‘Ik heb twee uur uitgetrokken Sinie, dus we hebben alle tijd.’

Na een soort streling over mijn hele lichaam, begon hij aan de echte behandeling bij mijn voeten.

Iedere teen neem hij apart, trok ze los, schudde mijn voet, duwde zijn knokkels tegen mijn voetzolen en drukte met zijn duimen op een punt op mijn voetbal. Het was een heel aparte sensatie.

‘Drukpuntmassage,’ zei hij zacht toen ik even mijn hoofd oplichtte. Zoiets als shiatsu of voetzoolreflexologie. Iedere zone in je voet correspondeert met een ander deel van je lichaam.’

Terwijl ik vreemde spiertrekkingen begon te voelen in mijn buik, iedere keer dat hij zijn duim en wijsvinger op het midden van de bal van mijn voet drukte, omarmde zijn stem me kabbelend en rustgevend.

‘Deep-muscle relaxation is een nieuwe benaderingswijze,’ zei hij zacht.

‘Het gaat ervan uit dat je lichaam, geest en ziel met elkaar verbonden zijn en dat je frustraties, je behoeften en al die andere dingen die in je hoofd en hart ronddwalen effect hebben op jouw lichaam. En dat ieder lichaamsdeel weer gevoelig is voor bepaalde gedachten, frustraties etcetera. Dat je bijvoorbeeld altijd hetzelfde type mens ziet met exceem, die hebben dezelfde angsten. Zo kun je aan de fysieke blessure een beetje concluderen wat de emotionele blessure is. En vice versa natuurlijk.’

Ik vond het allemaal mambo-jambo, maar ik moest wel bekennen dat wat hij aan het doen was echt effect had: behalve die rare spiertrekkingen in mijn buik, kwamen er allerlei vreemde gedachten en gevoelens naar boven, die ik in eerste instantie probeerde af te doen als ‘ongepast’. Tegelijkertijd vond ik het heerlijk daar zo te liggen en zijn handen op me te voelen.

 

‘Dus Sinie, als ik je vraag: “Hoe lang heb je al geen aandacht besteed aan je vrouwelijkheid?”, komt die vraag niet uit de lucht vallen, snap je?’

‘Is dat al een concrete vraag, moet ik daar antwoord op geven?’ mompelde ik door de ring van de hoofdsteun.

‘Ik geloof niet dat er een antwoord nodig is Sinie. Je lichaam zegt me genoeg. Je ligt er bij als een….nou ja…krolse poes.’

Pas nu werd ik me bewust van het feit dat ik mijn benen gespreid had en dat mijn handen zich onder mijn buik bevonden en op het ritme van zijn handen mezelf aan het kneden waren.

‘Jesus, hij kijkt zo recht in mijn doos!’ dacht ik geschrokken. Ik kon geen weerstand bieden aan de golf van geilheid die met dit besef in mij losbarstte. Voor ik het wist had ik de handdoekrol onder mijn heupen weg gegraaid, draaide ik me om en liet me in mijn volle naaktheid met mijn handen tussen mijn gespreide benen aan Jack zien.  Jack grijnsde.

‘Jack,’ hijgde ik, ‘ik geloof dat mijn pijn zich heel ergens anders bevindt dan in mijn hamstring.’ Jack knikte: ‘Dat kun je wel zeggen, je bent zo nat daar dat je het lijkt of je net onder de douche hebt gestaan.’ Hij stond heel ontspannen met zijn handen in de zakken van zijn witte broek. Ik zag toch duidelijk dat zijn hand de enorme bobbel niet kon verhullen.

‘Misschien heb ik een heel andere massage nodig Jack. En ik ken niemand anders dan jou…’ Jack boog zich nu naar voren, met zijn gezicht zo dichtbij dat ik zijn adem over mijn wang voelde.

‘Met permissie jongedame, zal ik?’

 

Alles kwam in een stroomversnelling. Ik knikte, hij deed zijn handen tussen mijn dijen, ik hijgde, hij masseerde mijn schaamlippen. Net zo lang tot ik ongeduldig riep: ‘Jezus Jack, steek ‘m erin!’ Ik geloof niet dat ik ooit in mijn leven zo opgewonden ben geweest. 

Wat Jack ‘erin stak’ waren zijn vingers. En ik werd niet zomaar gevingerd, nee, het was een ongelooflijke kut-massage. De door geilheid opgezwollen binnenwand streelde hij met zijn vingers, terwijl hij met zijn duim cirkelend om mijn clitoris heen draaide. En pas toen ik kronkelend en proestend smeekte om een orgasme, stak hij al zijn vingers diep in me en neukte me met zijn hand.

Het vochtige geluid dat ik hoorde, iedere keer als zijn hand zich terugtrok en opnieuw naar voren stootte, wond me nog meer op. Ik duwde mijn heupen naar boven toe, drukte met mijn handen zijn hand tegen me aan en neukte hem in plaats van hij mij. 

Jack begon me aan te moedigen.

‘Ga je lekker Sinie? Neuk me maar, je hebt het nodig. Je bent zo nat...toe dan!’

Mijn spieren spanden aan op plaatsen waarvan ik zelfs als intensief sporter geen weet had. De pijn in mijn hamstring laaide vurig op, maar op de een of andere manier droeg dat alleen maar bij aan het genot dat door me heen golfde. Mijn buikspieren trokken zo hard aan dat ik half omhoog kwam en Jacks hand min of meer vastgeklemd werd in mijn zuigende kut. Met een schreeuw kwam de verlossing: met een enorme squirt kwam ik klaar over zijn hand. Even had ik het gevoel dat mijn hart zou ontploffen, dat ik zelfs in een ander universum was beland. Een universum waar alleen de hand van Jack en mijn kut de hoofdrol speelden.

Nadat de orgasme golven langzaam uit me weg ebden, bleef Jack me zacht en rustig masseren, net zolang tot ik weer een normale ademhaling had.

‘En,’ zei hij droog, ‘nog last van je hamstring?’ Ik keek hem verbaasd aan, wie denkt er nu aan zoiets als je naar venus bent afgeschoten en zojuist weer op aarde komt. 

‘Uhm, ja, nee, ik geloof het niet,’ zei ik hakkelig. En ik realiseerde me dat ik inderdaad alleen maar ontspanning voelde, nergens pijn. 

‘Precies! En dat is nu deep-muscle relaxation. Werkt altijd bij dit soort spanningsblessures.’

Ik voelde geen enkele behoefte hem te kussen of zoiets. Hoewel ik post-orgastische weke benen had, voelde ik een nieuw soort energie door me heen gaan.

‘Het is tijd voor je training Sinie,’ zei hij simpel. Zijn houding vertelde me dat mijn behandeling ten einde was. 

 

In de kleedkamer werd ik met lacherige kreten begroet door de meiden.

‘Hoe kom jij aan die rode wangen Sinie? Eerst bij je vriendje langs geweest?’

Ik wees op mijn hamstring. 

‘Helemaal over. Jack heeft magische handen!’ gaf ik als verklaring. 

 

In de training speelde ik beter dan ik ooit had gedaan. Zelfs Elza de beul gaf me een complimentje. Tijdens het douchen was ik uitgelaten. 

‘Wie hier ergens pijn heeft moet zeker even langs bij Jack!’ gilde ik enthousiast, ‘dan zul je zien dat we het kampioenschap winnen.’ De dames uit het team dromden om me heen.

‘Wat doet íe dan?’

Ik rolde met mijn ogen. ‘Deep, very very deep and wet, muscle relaxation’ zei ik geheimzinnig.

 

Sinds we een estafette-team zijn, vond ik het mijn plicht het stokje door te geven. Jack draait nu zijn eigen estafette.

Onze collectieve droom van de Olympische Spelen lijkt binnen handbereik te liggen. Als Jack wil blijven tenminste.

1 Berichten

zo

25

mrt

2018

Liza in Meermanno

In het Meermanno in Den Haag is deze week een grote tentoonstelling geopend: Porno op Papier. Een overzicht vanuit de privé-collectie van verzamelaar Sliggers, aangevuld met werken uit de Koninklijke Bibliotheek.

Ik was er natuurlijk van plan  om hier heen te gaan, vakliteratuur moet je bijhouden tenslotte :). Maar vandaag was fotograaf Hans Stakelbeek me voor. Hij heeft de foto van Lustkronieken deel 1 gemaakt en herkent zijn werk uit duizenden. En stuurde mij de bijgaande foto's. Want Liza Daen ligt in de vitrine! In welke vitrine houd je nog ten goede, ik ga snel polshoogte nemen. Maar dat ik een klein moment van extase heb, moge duidelijk zijn!

1 Berichten

zo

11

mrt

2018

Mannen met Baarden

Tegenwoordig ben ik heel tevreden met schrale overgevoelige tepels en een vuurrode venusheuvel, die zelfs met goede creme niet meer tot bedaren te krijgen is.

 

Een paar jaar gelden werden baarden ineens weer mode. Iedere zichzelf respecterende hipster leek zichzelf door het experiment Baard heen te loodsen. Het wordt al wat minder, gelukkig. Dat ik dat een gelukkige omstandigheid vind, is vooral gelegen in het feit dat ik niet zo gek ben op baarden. Omdat het de meeste mannen, vooral hipsters, helemaal niet zo leuk staat. Toegegeven, er zijn mannen die erdoor schitteren. Die een echte woeste aanblik bieden, zoals het type Sandokan. De Echte Man, so to speak. 

 

Maar over het algemeen genomen ben ik niet zo gecharmeerd van grote volle baarden. Zoiets kun je namelijk alleen dragen als je SuperStoer bent. Uuhm, type Sandokan dus. Een baard benadrukt dat. Maar ben je niet zo SuperStoer (merendeel van de mannelijke wereldbevolking, is niets mis mee overigens), vind ik het net of ze een te grote jas aan hebben, gejat van hun vader. Slaat wellicht nergens op, maar ik kan me maar niet losmaken van dat beeld.

 

Vooral niet als het hele groeisel een beetje over de lip hangt. Ik vind het storend als ik de lippen niet zo goed kan zien. Terwijl ik een zwak heb voor mannenlippen, echt, hoe een man zijn lippen draagt zegt heel veel over de aard van het beestje in bed. Ik heb ook altijd het idee dat een baard een weke wijkende kin verbergt. En voor weke wijkende kinnen ben ik emotioneel allergisch. Het is niet anders. Mannen met baarden zijn voor mij ‘verdacht’. Nog even los van het feit dat niet iedereen het Baardgebeuren goed onderhoudt, haartjes schots en scheef hangen, op de nek en bakkenbaarden ze lukraak groeien enzovoorts. Doe in godsnaam een strakke baardlijn en smeer er wat pommade in! En zorg zzzzeeeekkeerrrr dat er geen kruimels in hangen. 

 

Lustgenoot heeft wel eens een ringbaardje gehad. Dat kon best wel,  vond ik. In ieder geval waren zijn lippen nog goed zichtbaar en het stond heel intellectueel. Vooral als hij dan ook een gleufhoed op heeft (echt, hij draagt die soms, supergeil). Tot mijn grote vreugde beperkt hij zich nu tot een ‘’net-uit-bed’’ look: stoppelbaardje.

 

Dat ik van zijn stoppels houd heeft alles te maken met de praktische toepassingen ervan.  Als hij zijn hand er overheen wrijft,  raspt dat een beetje. Dat raspende geluidje associeer ik direct met een ander groot genoegen. Als wij moe en voldaan van een lange intense dag in bed gelepeld liggen te kletsen, duwt hij zijn kin tussen mijn schouderbladen. In plaats van het bekende kriebelen op mijn rug, beweegt hij zijn stoppelbaard over mijn huid. In het begin stilt dat de kriebellust, maar daar neemt Lustgenoot niet altijd genoegen mee. Soms steekt hij dwars zijn kin naar voren en schuurt daarmee mijn hele rug af. Na een paar minuten doet dat best een beetje pijn, een heerlijke fijne pijn, zo’n pijn waarbij ik mijn rug een beetje holtrek en toch niet wil loskomen ervan. Brrrr, einde kletspraat.

 

Ik hoef u denk ik niet te onthullen wat een stoppelbaard voor effecten kan hebben op meer delicate plekken van het vrouwelijk lichaam. Vroeger, toen ik nog HeelJong was, vond ik rode schuurwangen al een heerlijk soevenier van een goed potje zoenen. Tegenwoordig ben ik heel tevreden met schrale overgevoelige tepels en een vuurrode venusheuvel, die zelfs met goede creme niet meer tot bedaren te krijgen is.

 

Yup, stoppels mogen blijven. Alleszins. Verder zit ik die hele Baardmode gewoon uit. 

 

0 Berichten

zo

04

mrt

2018

Het Billenlied

Op 24 maart 2018 is de volgende Prikkelzinnen, de feedback bijeenkomst van EroScripta. Het thema deze keer, 'De Tuin der Lusten' van Jeroen Bosch, gaf me een overvloed aan inspiratie. Ik heb geschreven over een unieke scene, die de kunstwetenschappers al heel lang bezig houden: Het Billenlied op het rechterpaneel 'De Hel'. Het is misschien wel het meest vreemde verhaal dat ik ooit schreef :). Enjoy!

Godewijne luistert met aandacht naar de voordracht van professor Diecken. Op het scherm achter hem staat levensgroot het drieluik van Jheronymus Bosch geprojecteerd, tenminste, delen daarvan. Via zijn laptop verschuift hij iedere keer de focus op het scherm en licht er een ander deel op.  Het voorpaneel met de lege wereld, het linkerpaneel met de paradijstuin met de schepping van Adam en Eva en het middenpaneel met de lustige tuin vol van zonden zijn al gepasseerd. Haar aandacht wordt pas echt getrokken door het rechterpaneel van de Hel, als een logisch vervolg op de schaamteloze orgie in de tuin. De stem van professor Diekcen is vlak, maar Godewijne voelt zijn enthousiasme in de verhulde uitdaging die hij voor zijn studenten neerlegt als hij een tafereel uit het Helpaneel laat oplichten en nog verder uitvergroot:

 

‘Op de kont van deze zondaar, die verpletterd wordt door een luit, staat een notenbalk getatoeerd (met de rode punt van de laserpen omcirkelt hij de betreffende scene). De notenbalk bevat vier regels in plaats van de vijf die wij nu gebruiken. De noten zijn enkelvoudig en van gelijke toonlengte. Hedendaagse musici hebben deze noten ontcijferd en getranscribeerd naar de moderne notennotatie. Op internet kun je gemakkelijk deze melodie terugvinden en beluisteren (note to myself, noteert Godewijne, googlen). De melodie is zelf heel simpel en eenvoudig, alsof het de eerste toonladder is van een kind dat net noten heeft leren lezen. Enkele musici hebben zich echter eraan gewaagd een hele compositie te maken, een interpretatie als het ware van hoe het had kunnen klinken. (https://www.youtube.com/watch?v=OnrICy3Bc2U, verschijnt nu de adresregel in de projectie van het paneel op het grote scherm).

Het is volstrekt onbekend waarom deze melodie nu speciaal op deze kont is geschilderd en wat de kunstenaar Bosch hiermee bedoelde. Zijn anale fixatie, zo staat er in het Helpaneel ook een man met een fluit in zijn anus geduwd, speelt daarbij wellicht een rol. Ook is het volkomen ongewis of de noten willekeurig, zonder melodische intentie, zijn geschilderd of dat het een bestaand middeleeuws lied was. Dat de motieven van de schilder zo verborgen zijn gebleven, maakt het des te meer interessant om deze te onderzoeken.’  

 

De collegazaal is onrustig. Het is vrijdagmiddag, het laatste college van deze week voor de vakantie. Godewijne maakt zelf veel notities maar weet dat niet veel studenten dezelfde aandacht hebben die zij heeft. Geschiedenis van de kunst in de middeleeuwen is lang niet zo populair als de moderne kunst, weet ze, al snapt ze daar niets van want juist deze middeleeuwen, de tijd van de ontdekkingen en Erasmus en Leonardo da Vinci en Columbus, het ontwaken van het menselijk bewustzijn, maakt dat het voor Godewijne een opwindende tijd is.

Bijna teleurgesteld dat het college even later is afgelopen, klapt ze haar roze notitieboekje dicht en pakt haar tas in. Professor Diecken roept nog: ’Jullie paper verwacht ik over drie weken!’, koppelt zijn laptop ondertussen af en laat de studenten gelaten passeren.

‘Bedankt professor,’ zegt Godewijne als ze langs hem loopt richting de deur naar het weekend. ‘Ik heb oprecht genoten van uw uiteenzetting. Ik kijk er naar uit om mijn paper in de vakantie te starten!’

Professor Diecken kijkt haar wantrouwend aan, het is duidelijk van zijn gezicht af te lezen dat hij niet zeker is of ze hem in het ootje neemt of dat ze het meent.

‘Ik meen het,’ benadrukt Godewijne, ‘ik weet wel dat niet veel medestudenten dit een interessant onderwerp vinden, maar ik denk er zelfs over om van de controverses in de Tuin de Lusten mijn afstudeerscriptie te maken. ’

Zijn gezicht klaart op. ‘Mocht u dat serieus overwegen, aarzelt u dan niet contact met me op te nemen. Ik zal u graag begeleiden bij uw dissertatie,’ zegt hij en overhandigt haar zijn kaartje.

‘Zal ik zeker doen!’

 

In haar kleine studentenkamer is alles wat Godewijne nodig heeft aanwezig. Een twijfelaar met een extra dik matras, een kleine pantry met een magnetron en twee elektrische kookplaatjes. Ze poetst ook haar tanden bij de kleine wasbak. Verder staat er een groot licht bureau met haar laptop. Boven het bureau zijn vier boekenplanken gemonteerd, volgestouwd met boeken, klappers, dissertaties met een zwarte ringband en een foto van haar ouders en haar broer in een zilveren lijstje.

De muren zijn wit, er hangen geen posters aan de muur. De kamer is sober, er zijn geen planten of frutsels. Godewijne houdt daarvan, overzichtelijke en logische orde in het voor haar chaotische leven.

 

Ze zet wat water op in de waterkoker om een bakje instant noedelsoep te maken. Voor de nodige vitaminen snijdt ze er wat bosui en reepjes Chinese kool in. Meer heeft ze niet nodig, de warmte van de hete bouillon en de dikke zachte noedels zijn voldoende om haar honger te stillen. Ze plaatst een schoteltje op de bovenkant van het bakje om de noedels te laten weken, opent ondertussen haar laptop en tikt in de zoekbalk van Google ‘billenlied van Jheronymus Bosch’.  In 0,38 seconden heeft ze 89 hits. Na de commentaren van Wikipedia te hebben gelezen, doet ze haar oordopjes in en tikt de titel in die professor Diecken heeft gegeven in de zoekbalk (https://www.leverinktekst.nl/2014/02/18/billenlied/). Na een paar seconden hoort ze de eerste tonen van de melodie die al eeuwenlang om onbekende redenen op de kont van een middeleeuwse zondaar staat getatoeëerd.

 

Het instrument is een spinet. Godewijne kan eerst niet beslissen of dit een goede keuze is, een spinet bestond immers nog niet in die tijd. Toch geeft het wel een bepaalde sfeer die goed bij het middeleeuwse lijkt te passen. De blikkerige tonen volgen elkaar zonder rustmoment op, allemaal even lang en afgemeten. Het brengt haar in verwarring, van nature verlangen haar oren naar kleine nuances in toonlengte en intonatie, alsof de kleine pauzes die tussen de tonen vallen haar de tijd geven de eerdere maten te verwerken. Maar dit kleine muziekstuk gaat in één ruk door, het hoge tempo vormt een schril contrast met de eenvoud van het liedje, vindt Godewij. 

‘Kontliedje uit de hel’ staat er boven. Godewijne vindt de term billenlied mooier, zachter. 

 

De eenduidige tonen lijken niet echt op een melodie, vindt ze. Het is eerder een reeks van klanken die toevallig bij elkaar zijn gezet. Geen toonladder, het lijkt inderdaad op een oefening voor de vingerzetting voor een beginnende pianospeler. Maar, bedenkt ze, in die tijd bestonden er geen piano’s of spinetten en dus ook geen vingerzetting daarvoor. Het doet haar vermoeden dat de kunstenaar die Bosch is gewoon maar wat noten lukraak op de vier lijntjes heeft gegooid. Alsof hij zijn kwast met zwarte verf gewoon heeft uitgeschud en de zwarte vlekjes toevallig als noten daar terecht zijn gekomen.

Ze drukt op ‘replay’ en luistert nog een keer aandachtig. 

Weer hoort ze de losse klanken, monotoon in gelijke toonlengte. Toch heeft het iets fascinerends, iets in dit snoer van geluid wurmt zich door haar trommelvliezen en nestelt zich in haar brein. En dat zelfde iets verspreidt zich langzaam maar doeltreffend naar de rest van haar lichaam. Ze voelt de helse noten zich één voor één via haar aderen verspreiden.

 

Keer op keer speelt ze het deuntje af, tot ze de noten en de tonen ook onder haar voetzolen voelt kietelen. Door zo intens te luisteren naar het ‘Billenlied’, vergeet ze de tijd en de ruimte. Als haar mobiele telefoon gaat schrikt ze dan ook op, alsof ze vanuit een trance weer terugkeert naar de huidige realiteit.

‘Hé, waar ben je, ik zit al meer dan een half uur op je te wachten zusje,’ hoort ze de geïrriteerde stem van haar broer. Op de achtergrond klinkt het geroezemoes van een druk eetcafé op vrijdagavond in een studentenstad. Ze ziet voor zich hoe hij met zijn eeuwige gescheurde spijkerbroek en een afgedragen schipperstrui flirterig om zich heen staat te kijken terwijl hij met haar belt.

‘Sorry Karel, ik was helemaal de tijd vergeten, ik was bezig met wat denk ik dat het onderwerp wordt van mijn afstudeerscriptie.’

‘En je hebt vast en zeker al noedels op en zit nog in je kloffie en eigenlijk heb je nu geen zin meer om met mij iets te eten,’ vervolgt hij de conversatie. Godewijne gniffelt. ‘Je kent me te goed broer, maar ik ken jou ook goed genoeg om te weten dat je niet lang alleen zult zitten en je je nerdie zusje niet echt zult missen.’

‘Komt goed inderdaad!’ Karel groet haar kort en hangt pardoes op. Godewijne’s concentratie is onderbroken en ze neemt van de gelegenheid gebruik een hete douche te nemen. Ze wil graag met een leeg hoofd naar de compositie luisteren die jonge musici hebben gemaakt van het billenlied, dat al eeuwen op een zondige kont wacht op het einde der tijden.

 

Met een handdoek om haar hoofd en een dikke badstof badjas aan besluit ze eerst nog eens een close-up te bekijken van de op college besproken Hel-scène op het vierluik ‘De tuin der lusten’.  Hoe meer ze inzoomt op het scherm van haar laptop, hoe vreemder ze het beeld vindt en de bedoeling van de schilder onduidelijk is. De eigenaar van de kont is alleen voor de helft zichtbaar, zijn bovenlichaam zit verscholen onder een enorme luit die hem lijkt te verpletteren. Aan de andere kant van de luit ziet ze een tweede man, die behalve door de luit ook verzwolgen lijkt te worden door een enorm notenboek. De man kijkt heel benauwd en heft zijn hand op, wellicht smekend om hulp. Zijn pols wordt omvat door een klein monster, met enorme ogen en een brede mond met witte lippen die scherp afsteken tegen een donkerbruine huid. Het monster heeft wel iets weg van een man-kikker, denkt Godewijne. De verrukkelijke orgie die zich op het middenpaneel afspeelt, heeft plaatsgemaakt voor angst en verderf. Ze analyseert het beeld, maar kan geen directe betekenis geven aan wat ze ziet anders dan verderf. Niet aan het notenboek, niet aan de halve man die om hulp smeekt en wordt vastgehouden door een man-kikker en niet aan de halve man die ligt vastgeklemd onder de luit met een notenbalk op zijn kont. Voor zover het een intentionele verborgen boodschap is, Godewijne kan deze niet ontdekken en voelt zich gefrustreerd als de afstand tussen haar en het schilderij zich vergroot. Ze wil dichterbij, ze wil erin, in het hoofd van de schilder. Nog een keer kijkt ze naar de scene op het scherm van haar laptop.

 

Het is al drie uur in de nacht van vrijdag op zaterdag als ze de compositie op Youtube aanklikt. 

Om het hard te kunnen afspelen heeft ze haar oordopjes ingedaan. Zee heeft dikke sokken aangetrokken en is op de grond gaan liggen, plat op haar rug, om zich volledig te kunnen ontspannen en toch geconcentreerd te luisteren naar de interpretatie van de jonge muzikanten. Om zo min mogelijk te worden afgeleid door haar omgeving, heeft ze zelfs het licht uitgedaan.

Door zo lang naar de scene te kijken, heeft ze het idee dat ze iedere afzonderlijke noot in haar geheugen heeft geprent.  Ze heeft er 38 geteld, maar het zou nog kunnen dat enkele noten door de schaduw in de bilspleet zijn verzwolgen. Er zijn geen maten in vermeld, er is geen ritme aangegeven noch een crescendo of een sleutel. Gewoon achtendertig noten die achter elkaar, zonder logisch verband, op het doek zijn gepositioneerd. Als ze haar ogen dichtdoet, voelt ze de noten in haar voetzolen die ze eerder heeft geabsorbeerd door naar het liedje te luisteren.

 

De eerste tonen van de compositie zijn niet afkomstig van de noten van het billenlied. Het is een intro, een aankondiging van wat gaat komen. Godewijne kan zich niet aan de indruk onttrekken dat er iets onheilspellend staat te gebeuren, al is de muziek eerder lieflijk dan dreigend. 

Dan hoort ze de eerste tonen die wel afkomstig zijn uit het ‘Kontlied uit de Hel’.

Zodra de klanken via haar oordopjes haar bewustzijn binnendringen, komen de noten die vanuit de simpele spinet-versie in haar voetzolen zijn gezakt in opstand. 

Het begint met een soort jeuk. Eerst denkt Godewijne nog dat het de sokken zijn die kriebelen, maar als snel voelt ze de grove ongepolijste noten pijnlijk onder haar huid omhoog kruipen en de binnengedrongen gestileerde noten van de compositie via de achterkant van haar nek naar beneden zakken. Godewijne voelt dit alles met een toenemend gevoel van paniek. Ze kan zich niet verzetten, ze kan hieraan niet ontsnappen. Er rest haar niets anders dan de ontmoeting tussen van de noten van de spinet en de tonen van de compositie te ondergaan.

Het neemt slechts een paar seconden in beslag voor de twee antagonisten elkaar in het midden van haar lichaam ontmoeten. In haar bekken vindt een kakofonisch treffen plaats. Godewijne weet dat het muziekstuk slechts een paar minuten duurt, maar iedere minuut lijkt wel een uur. Of is het dat ze ieder besef van tijd is kwijtgeraakt, hier op haar rug, in het donker op de koude vloer?

 

Als een verlamde, willoos overgegeven aan de helse middeleeuwse muziek, ligt ze daar in het midden van haar kamer. In haar bekken woedt een strijd die ze niet kan verklaren maar levensecht is. Zodra de melodie van achtendertig noten is afgelopen, begint ze weer opnieuw en opnieuw en opnieuw. Vanaf haar navel tot aan haar dijen, voelt ze de spinet-noten en de compositie-noten bewegen, tegen elkaar botsend, elkaar bestrijdend van noot tot noot. En hoewel de compositie-noten in de meerderheid zijn, zijn de zwarte onregelmatige vlekken van de spinet-noten te sterk om te wijken. 

 

Haar bekken wordt warm, iedere keer dat de melodie zichzelf opnieuw afspeelt wordt de gloed sterker. Het is een buitenaardse warmte die zich als een langzame olievlek in zout water door haar bekken verspreidt. Tussen haar dijen wordt het zweterig en plakkerig, Godewijne voelt hoe haar heupen mee beginnen te bewegen met de tonen van de melodie. De strijd wordt heftiger, intenser, de noten worden staccato en volgen elkaar steeds sneller op, opgezweept tot ze zijn aaneengesmeed tot een grote basale oerklank die haar bekken doet schokken.

Godewijne’s rug kromt zich, haar billen komen los van de grond en worden met kracht weer teruggesmeten in spasmes die ze zelf niet controleren kan.

Ze wil wanhopig haar oordopjes uitrukken, de klanken stoppen, maar dat lukt haar met geen mogelijkheid.  De trance die de muziek veroorzaakt doet haar lichaam in alle bochten wringen.

 

Achteraf heeft Godewijne geen idee hoe lang deze toestand heeft geduurd, hoeveel tijd er is verstreken. Ze weet niet eens of het werkelijk is gebeurd of dat het een hersenspinsel is geweest. Alles wat ze kan vertellen, is dat de oerklank van de aaneengesmede strijdende noten plotseling in een crescendo komt en de heftig springende noten onder haar huid samenklonteren en als een vuurbal worden afgeschoten.  Deze bal schiet vanuit haar navel naar haar kruis, wringt via haar clitoris naar buiten, duikt met kracht in haar vagina, penetreert haar dieper dan ze ooit heeft ervaren, schiet weer naar buiten om dan op te vlammen in haar anus. Godewijne schreeuwt, of in ieder geval, ze denkt dat zij schreeuwt.  Ze weet niet of het van pijn is of van genot. 

Als de vuurbal tot een soort verbranding komt, diep in haar anus, volgt een ontlading bij Godewijne die zo intens is dat het niet aards lijkt te zijn. Hoewel de bal zich in haar anus bevindt terwijl ze haar bekken op en neer op de grond slaat, is de explosie diep in haar lichaam voelbaar tot in haar haarwortels en teennagels. Was het een minuut, was het een uur, was het een eeuwigheid? Ze weet het niet, Godewijne weet niets meer.

 

De volgende ochtend wordt Godewijne koud en verstijfd wakker op de grond. Op haar digitale wekkertje staat met rode cijfers dat het half 7 in de ochtend is. Ze voelt zich wazig en gedesoriënteerd, maar weet op handen en voeten te komen en naar haar bed te kruipen. Diep onder de dekens valt ze wederom in een comateuze slaap tot vroeg in de middag.

 

Godewijne draait het kaartje van professor Diecken tussen haar vingers rond. Ze twijfelt of ze hem zal bellen. De afgelopen dagen zijn een bizarre aaneenschakeling geweest van gebeurtenissen en situaties waaraan Godewijne geen woorden weet te verbinden. Nadat ze zaterdag vroeg in de middag was wakker geworden en wat crackers met kaas had gegeten, wilde ze niets liever dan haar laptop weer openklappen en de hele verwarrende toestand van de avond ervoor opnieuw beleven. De chaos in haar hoofd en het niet kunnen duiden van wat er was gebeurd, maakte haar onrustig. Op de een of andere manier was de hele ervaring verschrikkelijk en tegelijk demonisch heerlijk geweest. Godewijne had het idee dat ze heel dichtbij de ontrafeling van de onbekende intenties van de schilder was gekomen en haar enige verlangen was om nog dichterbij te gaan, nog meer te worden opgenomen in het paneel. En hoewel ze had gevoeld dat het gevaarlijk was, had ze er geen weerstand aan kunnen bieden. De afgelopen dagen had zij hier in haar kamer op de grond gelegen. Ze had niet gedoucht en slechts het hoogst noodzakelijke gegeten en gedronken. Keer op keer had de vuurbal, als de noten tot een basale oerklank waren samengesmolten, door haar lichaam gezworven, haar doen kronkelen van pijnlijk genot en was deze tot explosie gekomen in haar anus. 

 

Ze kijkt weer naar het kaartje. Hoe gaat ze dit uitleggen aan professor Diecken? Hoe kan ze hier over schrijven in een paper? Ze besluit het er op te wagen en hem in vertrouwen te nemen. Tenslotte is hij een specialist op het gebied van Jheronymus Bosch en kent hij de scene, en de melodie, ongetwijfeld als geen ander.

‘Professor? U spreekt met Godewijne, vierdejaars. Ik heb de afgelopen dagen...intensief...naar de melodie van Bosch geluisterd en zou graag eens met u afspreken hoe nu verder te gaan met mijn afstudeerscriptie,’ zegt ze zo nuchter als ze kan. Zijn antwoord blaast haar omver.

‘Ah, de studente van laatst. Ik stel voor dat je naar mijn huis komt, als je dat geen bezwaar vindt tenminste. Ik heb een speciale kamer met een muziekinstallatie waarop de melodie staat voorgeprogrammeerd en je je niet kunt bezeren. Ik ben heel benieuwd hoe deze...ervaring...uhm, wordt ondergaan door een vrouw. En nog meer hoe het is om zo’n...ervaring...met twee mensen te ondergaan. Heb je al een idee van de motieven van de schilder?’

0 Berichten

di

13

feb

2018

Hotelleven

Lustgenoot boekte mij een kamer in een saai- grijs- dorp-hotel, waar geen afleiding mij zou kunnen bereiken. Een enorm bad, een king-size bed en wifi, what else does a stressed girl need? 

 

Na de afgelopen stormachtige maanden was mijn administratie en things-to-do lijst een enorme puinhoop. Vorige week keek ik in mijn handtasje, op zoek naar het een of ander, en ik keek recht in de 3e wereldoorlog.  Ik realiseerde mij dat de staat van mijn handtasje rechtevenredig verband hield met de staat van mijn hoofd en gedachten.  Zelfs een rustige zondagochtend in de armen van mijn Lief bracht geen lijn meer in de chaos. Het was de hoogte tijd om de zinnen te verzetten, mijn lijstje te ordenen en mijn handtas uit te baggeren, besloten wij beiden. Maar dat deed ik niet thuis. 

Lustgenoot boekte mij een kamer in een saai- grijs- dorp-hotel, waar geen afleiding mij zou kunnen bereiken. Een enorm bad, een king-size bed en wifi, what else does a stressed girl need? 

Dus daar ging ik vrijdag, recht vanuit mijn werk. Lustgenoot ontfermde zich over mijn huisgenootjes, Heertje Z en Juffrouw T. Onwennig en met een licht schuldgevoel trok ik in mijn bunker voor twee dagen. Na een badsessie van twee uur, een half boek en een reep chocolade, drong het tot me door dat ik 36 uur de tijd had. 36 uur om precies te doen wat ik wil.

 

Ik duik mijn laptop in en werk al die dingen uit die schreeuwen om opgelost en uitgewerkt te worden.  Ik typ, ik reken uit, ik bel, ik mail, ik sorteer, ik plan...de ruimte in mijn hoofd neemt per uur toe als de blaadjes en exelsheets voor mij vollopen.  De avond wordt nacht en de nacht wordt ochtend. Zomaar.

Beneden neem ik een bescheiden ontbijt en smokkel zo snel als ik kan mezelf met een muffin en een banaan in mijn opgeruimde handtasje naar boven. Ik neem mijn tweede bad en scheer alles wat er maar geschoren kan worden, behalve mijn hoofdhaar. Want vanavond komt mijn Lief langs in de bunker. En mijn hart zingt, omdat ik hem vanavond zie. Mijn boots gaan de kast in, mijn kousen pluk ik tevoorschijn uit mijn bescheiden koffertje. Ik wil me vrouw voelen, all the way. Ik strooi met make-upjes, en hakken, en kousen en gordeltjes en parfumeer mij betamelijk op de plaatsen waar ik besnuffeld wil worden.  In de eenzaamheid van de geluidsdichte kamer en het schemer van een verloren lamp, vind ik Liza terug. 

Lustgenoot treuzelt niet op de drempel. Een week zagen we elkaar niet. Hoewel we ons best doen elkaar goed te informeren over het wel en wee van huisgenootjes, Heertje Z en Juffrouw T, en mijn opruim-escapades van 24 uur, belanden we, voorspelbaar- ik weet - in sneltreinvaart in het kingsize bed. Lustgenoot heeft mijn tas met speelgoed meegenomen, die met glimmende ogen wordt leeggeschud op bed. Voor ons ligt luilekkerland. Hij is mijn luilekkerland. 

De idee dat we een zee van tijd voor ons hebben, ons hoofd is opgeruimd en niemand ons storen of horen kan, maakt dat we rondwentelen in lustige wereld die we lang niet hebben bezocht. De energie en bevrijding zijn verpletterend intens.

Bij het nakeuvelen, vlak voor het diner, bedenkt Lustgenoot zich dat dit hotel zich op aanrijd-afstand bevindt van een befaamde parenclub. We zijn kinky all the way, maar parenclubs staan bewust niet in ons repetoire. Ieder zijn of haar ding en we zijn blij dat zoiets bestaat tegenwoordig voor de lustige mensch. Vooralsnog hebben wij evenwel voldoende aan elkaar. Toch intrigeert het ons. Hoe werkt zoiets? Wat voor mensen gaan daarheen? En hebben ze daar ook speelgoed om te lenen en, en, en...de speculaties proberen we te onderbouwen met een bezoek aan de site.

Het is Valentijnsweekend, staat er. Feestjes met DJ, verkleedpartijtjes, uitkleedpartijtjes en gratis een extra vriendinnetje mee. En een shuttlebus van en naar ons hotel, want het feest gaat door tot 4 uur ‘s nachts. We zijn onder de indruk. Dat extra vriendinnetje lijkt ons wel wat, alleen dan niet in een club-setting. Lustgenoot en ik, beiden aan de schrijverij, hebben nimmer een gebrek aan fantasie en voor we het weten hebben we de hele setting en gang van zaken doorgenomen en uitbedacht. 

Ondertussen begint mijn maag te rammelen. Goede tijdloze sex en fantasie verhalen maken me hongerig. Als een keurig braaf stelletje gaan wij gekleed naar beneden en nemen wij plaats tussen de families met opa en oma en de appelmoes met een kers erop. Mijn hand ruikt nog naar de lizzy-juice en wizzard-zalving.

We kijken beduusd rond, het is niet vaak dat wij ons in zo’n gelegenheid begeven. Mijn oog valt op twee tafeltjes verder. Een dame van 35 schat ik in, met kort rood haar en bijgestaan door een gestoppelde dertiger met toffe schoenen; ze zien er net zo onwennig uit als wij. Lief en ik kijken elkaar aan en denken precies hetzelfde: die hebben de Valentijnsweekend deal van de club, een avondje uit en met de shuttlebus heen en weer. 

En voor we het weten gaan we alle aanwezigen af: ‘Die daar? Nee, zij kijkt te zuur. Die wel, zeker, die gaan ook, kijk maar, ze heeft HeleHogeHakken aan (ik kijk direct geïnteresseerd) met netkousen.’

Het is te leuk: we bedelen ook een hippe opa en oma een plaatsje toe op een centraal bed met jong grut er omheen dat toekijkt en gaan helemaal los op wat zij zouden doen. Kunnen wij jonkies nog iets van leren toch? Bij het roken van ons after-diner sigaartje buiten, staan ze nog net niet in rij voor de shuttlebussen die af en aan rijden. Wie had dat gedacht, in dit grijze dorp?

Het lenigen van de honger en onze fantasie-reis met alle aanwezigen maakt een andere honger weer los. Dat wij alle gesmeede plannen nog doornemen komt pas veel later op de avond aan de orde. Ons eigen feestje op het kingsize-bed wordt gelardeerd met flarden fantasie van dat gratis extra vriendinnetje. Te leuk!

Bij het ontbijt de volgende dag, zien we in het laatste kwartier dat ontbijt nog mogelijk is, een hele stoet stelletjes voorbijkomen, die met kleine ogen elkaar een beetje opgelaten groeten en aan de gebakken eitjes gaan.  

0 Berichten

za

13

jan

2018

Vacuum

‘Ik zweer je..Zó. Groot. For Real.’ Verbijsterd kijk ik naar de ruimte tussen haar twee handen. Zeker 20 centimeter. Al moet je me daar niet op vastpinnen want ik ben een meisje-meisje en heb moeite met afstanden schatten en kaart lezen. In ieder geval was de lengte die ze aangaf van bijna afschrikwekkende proporties. ‘En ook nog eens zó dik.’ Wederom gebruikt ze haar handen om de omtrek waaraan ze refereert te illustreren. Ik ben er stil van.

‘Deed het geen pijn dan?’ vraag ik met rollende ogen. 

‘Nou, nee, ik ben flexibel,’ grinnekt ze, ‘maar ik had wel het gevoel dat het vacuum zoog.’ 

Om haar opmerking kracht bij te zetten maakt ze een zuigend gulpend geluid. In de korte stilte die volgt blijft dat geluidje nagalmen en na een paar seconden lopen de tranen van het lachen me over de wangen. 

‘Geweldig!’  roep ik uit, ‘kwam hij nog wel los?’ JJ lacht mee als een boerinneke met kiespijn, of beter gezegd, met kutpijn.

‘Het was in ieder geval een bijzondere ervaring, maar ik weet nog niet of ik dat ga herhalen,’ verklaart ze nadat het lachsalvo is bedaard. Het helpt niet om de rust te laten wederkeren dat ze daarna over haar kaak wrijft en verklaart dat ‘spierpijn in je kaken en een dreigende kaakontwrichting het plezier wel tempert.’ 

JJ is een van mijn favoriete collega’s. In de luwte van het kantoorleven in de eerste dagen van januari hebben we tijd voor dit soort theepauze gesprekjes. Ze is lang, sort-of-single, bloedmooi en vol van avonturen. Altijd leuk om haar weer te zien, al is dat niet zo heel vaak. 

 

Zou het zijn omdat mensen, in dit geval deze ene collega (maar zeker niet allemaal), weten, wat ik schrijf dat ze vaak met dit soort verhalen naar mij toe komen? Al moet ik zeggen dat dit al zo was voordat ik erotica schreef. Op de een of andere manier trek ik dat aan ofzo.

Of is het zo, dat ik oog en oor heb voor de kleine dingen des levens die het leven zo leuk maken? Waar ik ook ben, op werk, de markt, de trein...ik hoor en zie dingen die mensen kenmerken en bijzonder zijn. Ergens sla ik ze op, om al die kleine anecdotes weer te voorschijn te halen als ik zit te schrijven. Ik raak snel verwikkeld in vreemde gesprekken, die de absurditeit van het dagelijks bestaan benadrukken. Ik vind dat wel wat. Niet voor niets ben ik mega-fan van Haruki Murakami, de meester van de absurditeit.

 

Met regelmaat word ik overvallen door mijn eigen fantasie en gaat dat luikje anecdotes ongevraagd open. Zo ook op weg naar huis. In de trein zitten duffe mensen die het betreuren geen vakantie te hebben opgenomen deze eerste week in januari. Omdat er weinig te koekeloeren valt staar ik wat naar buiten en springt het luikje anecdotes onverwacht open. Het geluid dat JJ maakte hoor ik weer. Ik moet al snel een schaterlach onderdrukken als ik me voorstel hoe zoiets eruit ziet. Passen en meten, langzaam aan, een liter glijmiddel. En dan dat geluid. Hij wil zich terugtrekken maar dat gaat niet. Zoals copulerende hondjes die niet meer uit elkaar te halen zijn. Dan moet je wachten tot de zwelling weer wat afneemt om los te komen. Met de onderdrukte lachtranen in mijn ogen en de verstoorde blik van een medepassagier spring ik de trein uit op mijn plaats van bestemming en ren naar de bus.

 

Ik zit nog geen minuut als er tegenover me een lange dunne rotterdamse hipster tegenover me plaats neemt. Zijn broek hangt op half 7 (hoezo half 7, waarom niet half 2?), een hoodie boven zijn bomba-jas uit. Dure sneakers waarvan de veters niet vastzitten. Hij heeft oortjes in en knikt mee met de muziek die ik niet hoor. Hij kan zijn lange benen niet goed kwijt en strekt er eentje uit in het gangpad. Wijdbeens. Ik weet dat het onbetamelijk is, maar ik kan het niet helpen. In mijn hoofd flitst de afmeting die JJ zo plastisch heeft weergegeven. Zou hij daar last van hebben? Hangen die broeken zo om wat ruimte te creeëren? Ik ben bijna geneigd het te vragen maar hou me in. Het spookbeeld blijft hangen. En als ik dan nog een kleine boodschap doe en ik de slager aan een mevrouw hoor vragen ‘Mag het een onsje meer zijn?’ kun je me echt wegdragen.

 

Het komt niet meer goed met mij vrees ik. Ik ben klaar voor 2018.

1 Berichten

za

13

jan

2018

Merry Crisis

De afgelopen weken was ik  behoorlijk offline. Dat gaat zo in een mensenleven. Ik zal u verklappen dat 2017 voor mij echt een buttjaar was. Het is begonnen met een crsis en geëindigd in een crisis. En tussendoor kwam een enorme aardverschuiving voorbij. 

Alle schijfruimte die ik overhad in mijn getergde hoofd werd hierdoor in beslag genomen. Geen vlammende letter ging er in of uit. Social media was al helemaal deprimerend, in de zin van confrontatie met allerlei leuke blije mensen die mooie dingen schrijven en gelukkig zijn. Nu weet ik wel dat dit niet zo is in real life, maar als je zelf in een crisis zit dan lijkt dat wel zo.

Niet alleen mijn schijfruimte werd in beslag genomen. Ook mijn fysieke aanwezigheid was er puur en alleen op gericht iemand die mij zeer  na staat letterlijk in dit leven te houden. In retroperspectief zie ik wel dat een strijd tegen de dood in 2017 mij volledig heeft gemarkeerd. Een heel dierbaar iemand is mij bijna ontvallen, een ander zeer dierbaar iemand is mij daadwerkelijk ontvallen.  Nu heb ik op zich vrede met de dood, mijn eigen welteverstaan. Maar ik heb mij wel met hand en tand verzet toen het mijn dierbaren betrof. Weken ben ik bezig een van de liefste mensen in mijn wereld in dit leven te houden: 24/7 bewaking, tientallen gesprekken, zorgen dat er gegeten, gedronken, geslapen wordt, vasthouden in het donkerste deel van de nacht die over ons viel. Deze basale dingen waren de absolute prioriteit, die boven schrijven, plannen, werken en mijzelf zijn gegaan. Met resultaat. Ze is er nog. En ze lacht af en toe. Er is weer perspectief. Levensdrang dragen voor een ander doet wat met een mens.

 

De kerstperiode en zeker oud&nieuw zijn überhaupt niet mijn sterkste periode van het jaar. Ik word melancholisch, nostalgisch en een tikje depressief. Gelardeerd door de strijd van de afgelopen weken, die we overigens hebben gewonnen, heeft het mij zelf in een Merry Crisis gebracht. Nu het nieuwe jaar zo rustigjes aan weer is begonnen en Zij er nog is en alles langzaamaan weer ietsje beter wordt, ontdek ik ineens dat ik er ook nog ben.

 

Mijn geliefde alto – Liza Daen – is er ook nog. Maar ik moet diep graven. Ik kom van ver. De levenslust van Liza is niet opgesoupeerd door de strijd en drukt tegen de periferie van mijn neerslachtigheid. Het gevecht van Liza is repetitief: eens in de zoveel tijd voer ik een diepgaand gevecht om aan de bovenkant van de steen te blijven en er niet onder te rollen om daar te blijven liggen. En zoiets komt dan altijd net na alle gebeurtenissen.  Ik heb het zwaar om de levenslust van Liza te laten prevaleren, maar tegen wil en dank is ze altijd daar. Dat stemt tot dankbaarheid en enige mate van trots. De confrontatie met sterven scherpt de levenslust weer aan.

 

 Lustgenoot, mijn rots in de woeste branding, en ik komen bij van deze intensieve titanenstrijd.  Ik ben er nog lieve lezers en ik kom ook weer terug.  Luctor et emergo.

2 Berichten

zo

17

dec

2017

Zaadsmaakveredeling

Lieve mensen, het was me het jaartje wel. Voor mij althans. We rolden hier van de ene kleine naar de volgende grotere crisis. Ik ben blij als dit jaar voorbij is, met uw welnemen.

Nu ben ik wel uit hardhout gesneden en mij krijgen ze niet klein. Niet in het minst omdat ik grootbillig en rondborstig ben en ik heb onlangs gelezen dat grootbillige en rondborstige dames langer leven, meer stamina hebben en gelukkiger zijn. Dus. Goede kans dat ik me in 2018 weer op het pad der levenslustigen kan vervoegen. 

Ik heb nog een voordeel: Lustgenoot. Met hem is het leven zoveel beter. Mocht u misselijkheidsverschijnselen krijgt van deze zoetsappige ontboezeming, verderop in dit blog zal ik me wat robuuster gedragen. De zoetsappigheid blijft evenwel een rol spelen, zij het niet in de vorm van romantische liefdesverklaringen alswel met de opmerking dat zoet het beter doet dan bitter of zuur. Vooral als het om sappen gaat. Levenssappen wel te verstaan. Of om nog specifieker te duiden wat ik bedoel: zoetsappig zaad. 

 

Ik constateer namelijk,  dat de ene man de andere niet is en dat smaken geheel verschillen. Er zijn dames, echt waar, die het zaad van hun geliefde niet te pruimen vinden (waartoe ik overigens niet behoor). En, beste mannen onder mijn lezers, daar kunt u zelf geheel en al iets aan doen!

Lustgenoot en ik zijn gek op facials. Het valt daarbij absoluut op dat ik mijn geliefde bijzonder smaakvol vind. Over ontboezemingen gesproken. En als we de tijd hebben (hopelijk wat meer in 2018) dan nemen we het ervan. Zo raakten wij na de daad in rustigere vaarwateren en in gesprek. Dat soort momenten zijn bij ons altijd aanleiding voor heel vreemde gesprekken, tenminste, voor ons niets vreemds, maar wellicht voor de buitenstaanders.
Afijn, over smaak valt niet te twisten, dus ik kweelde tussendoor en nog warm van zijn grootmoedige donatie dat ik hem heeeeeeerlijk vind. 

 

‘Daar werken we dan ook voor,’ beweerde LG. ‘Huh,’ vroeg ik, ‘hoe bedoel je?’

‘Nou, gewoon, ik ben geen doorzuipende bierdrinker, geen drugsgebruiker en ik ben matig met vlees.’ Nu moet ik zeggen dat LG rustig een sigaartje meerookt en ook wel een flesje weg weet te werken op z’n tijd, maar verder heeft hij volkomen gelijk. LG leeft gezond en heeft een uitstekend gestel.

‘Wil je daarmee zeggen dat doorzuipende bierdrinkers niet zoetsappig zijn per definitie?’ vroeg ik nieuwsgierig. ‘Ik dacht dat er ook zoiets als genetische aanleg bestond!’

‘Bier is bitter, en zaad van stevige bierdrinkers ook.’

Wow, dat is een inzicht waarvan ineens heel veel puzzelstukjes op de juiste plek vielen. Mijn gedachten gingen uit naar mijn vriendin, die toch niet vies is van allerlei maar toch af en toe klaagt over de nasmaak. Kijkende naar haar echtgenoot en het pronte buikje dat hem voorgaat, vermoed ik dat hier bier in het spel is.

‘Als ik weet dat we tijd en ruimte hebben, eet ik veel fruit en drink geen bier. Voor jou, mijn liefje,’ voegde LG toe. Zucht, echt lief, om toch nog even zoetsappig te doen.

 

‘En hoe zit dat dan met asperges?’ vroeg ik op dreef. ‘Heb je je urine wel eens geroken na een braspartij als het aspergeseizoen weer open is? Ga je dan ook zo smaken?’ 

Verschrikt keken we elkaar aan. We zijn beiden zot op asperges. Hadden we dan nooit na het eten daarvan een smaak-test gedaan? Het is me in ieder geval niet opgevallen. 

Stellig neem ik me voor bij te houden wat LG drinkt en eet, zodat we daarna een smaaktest kunnen doen. Statische gegevens bijhouden om de ideale smaakcombinatie te creëren. Met veel proefondervindelijke experimenten, natuurlijk, die ik zelf mag uitvoeren. Zal dit alles leiden naar ‘Recepten voor zaadsmaakveredeling’? Zou toch best een leuk kookboekje kunnen opleveren.
Leuk weer, hoe de simpele vraag 'Wat eten we vandaag?' dan weer aanleiding kan zijn voor een invitatie tot een fikse vrijpartij.

0 Berichten

zo

10

dec

2017

Zo geil dat het pijn doet

Ralf Mitsch - why i love sex
Ralf Mitsch - why i love sex

Kent u dat, lieve lezers? Dat u zo geil bent dat het pijn doet? Ik wel. Nu weet ik dat ik van een hoog libido ben voorzien, maar ik kan heus wel maat houden. Een paar dagen, wat zeg ik, ruim een week zonder, dat lukt best wel.  Ik word er wat iebelig van, maar daar heb ik geen last van, alleen mijn omgeving. Maar als het langer dan ruim twee weken duurt, zoals nu, door allerlei ingewikkelde omstandigheden, dan wordt het moeilijk. Dan gaat het gewoon pijn doen. Verlangen is heerlijk, echt, ik snap als geen ander de waarde en de kracht van het verlangen. Maar er is een punt dat het verlangen lijden wordt en het lijden niet meer leuk is. Feit is, hoe minder je aan sex doet, met jezelf of anderen, op een zeker punt raakt het verlangen op de achtergrond. En als het heel erg lang duurt, kan de de prikkeling zelfs verdwijnen. Zelfbescherming van het lichaam ofzo. Iets of iemand kan je triggeren, zeggen ze, waarna het smachten genadeloos kan toeslaan. Celibaat is ongetwijfeld voor sommigen de manier om het leven te hanteren, maar aan mij is het niet meer besteed. Ik heb er pijn van.

 

Mijn hoofd te vol, geen ruimte om alleen te zijn, en in de nacht echt te moe om ook nog maar een vinger te verroeren laat staan mijn vingers te laten spelen. Het gaat zoals het gaat. En zo vliet de tijd in razend tempo en leer je leven met de feiten. Eerlijk gezegd gaat het al een poosje zo, waarbij Lustgenoot en ik de nood lenigen wanneer het kan, maar er veel minder ruimte is dan wij zouden willen.  We hebben een heel vreemd jaar, wat ik u zeg.

 

Vanochtend werd ik wakker met de sneeuw langs mijn ramen. Niet uitnodigend, maar allez, Heertje Z en Juffrouw T moeten dringend even naar buiten. Half in mijn piama (voor zover ik die heb, het is meer een oude trui en joggingbroek) en met een dikke jas scharrel ik diep weggedoken in mijn sjaal langs de witte paden van de dijk. Heer Z en Juffrouw T vonden het niks en lopen zelf weer naar huis met mij in hun kielzog. Soms denk ik wel eens dat zij denken dat ze mij uitlaten in plaats van andersom. Ik dwaal af, point being, ik heb tijd over. Tijd om in bed te liggen, te kijken naar de sneeuw en eindelijk even na te denken. Een ongekende luxe gezien de omstandigheden van de afgelopen maand. 

 

Naast me ligt het prachtige grote rode fotoboek van Ralf Mitsch. ‘Why I love sex’.  Ik sta er in, in vol naakt ornaat en met een interview ernaast. Met een heleboel andere heel interessante dames en heren. (Mocht dit een incentive zijn om het aan te schaffen: ja, ik promoot het schaamteloos, want ik vind dat goede kunstenaars alle promotie verdienen die ze kunnen gebruiken: https://www.ideabooks.nl/9789082205718-ralf-mitsch-why-i-love-sex)

Ik blader het door, lees alle verhalen, prachtig! Plotseling besef dat ik alleen ben, tijd heb en in bed lig. Hoe mooi het boek ook is en hoe graag ik ook wil verder lezen over heerlijke mooie mensen die net als ik kiezen voor de sexualiteit op een prominente plaats in hun leven: ik heb nu even andere dingen te doen. Geilheid overvalt me zo intens dat het pijn doet en ik profiteer van de tijdruimte die zomaar als een kadootje in mijn schoot valt. 

4 Berichten

zo

19

nov

2017

EWA Nederland en EroScripta gaan samen

 

 

 

EWA Nederland is een begrip onder de erotische schrijvers. Antoinette heeft Erotic Writers and Artists (EWA) Nederland vijf jaar geleden opgericht en zich al die jaren belangeloos enorm ingezet om het de bloeiende club te maken die het nu is. EWA Nederland stimuleert schrijvers van erotica zich te verbeteren, buiten de kaders te denken en te schrijven en biedt een podium om elkaar te ontmoeten en stimuleren. Denk daarbij aan de Schrijfmarathon, de Thewa’s, de tweemaandelijkse bijeenkomsten, het Podium, de Sexbloggers Index… allemaal succesvol! Antoinette doet dit allemaal in haar vrije tijd, voor nop, gewoon om dat ze erotici een warm hart toedraagt. Dat is het niet enige dat ze doet: ook met Rebel's Notes is zij meer dan actief. Rebel’s Notes richt zich op de Engelstalige community met online meme’s als Wicked Wednesday, The Menopause Diaries, The Oral Sex Project, The SmutMarathon nog veel meer projecten.

Zoals iedere organisatie wil je met je tijd meegaan en je bezinnen op nieuwe invalshoeken. Ook EWA heeft nieuw elan nodig.
Om EWA een nieuwe leest te geven vraagt tijd, veel tijd. Gezien het succes van zowel EWA als van Rebel’s Notes, gecombineerd met een volledige baan en een gezin, wordt dit zelfs Antoinette te veel en heeft zij een keuze moeten maken. Na veel nadenken en gesprekken de afgelopen weken is die keuze gevallen: Antoinette gaat verder met het bouwen aan Rebel’s Notes en stopt per 1 december 2017 met EWA Nederland. De activiteiten van EWA fuseren met EroScripta en NBR Plaza. Die samenwerking met EroScripta en NBRPlaza is er vanaf het begin af aan geweest.

Ik was er even stil van: Antoinette stopt met EWA!
Wat is EWA zonder haar energie? En kan ik, Liza Daen met EroScripta dit wel voortzetten, in een nieuwe jas bovendien? Ook aan de kant van EroScripta is veel nagedacht. Nieuwe ideeën springen spontaan in gedachten. Een afspraak met NBRPlaza staat al. Gesprekken met Antoinette hebben geleid tot mooie nieuwe plannen voor 2018.

EWA en EroScripta fuseren.
De bijeenkomsten, het podium en de schrijf-stimulerende activiteiten gaan verder onder de naam EroScripta, met Liza Daen.
De Sexbloggers Index, de Schrijfmarathon en de Thewa’s krijgen een nieuw jasje. Hoe en waar, dat weten we nog niet precies, daarover vinden de gesprekken nog plaats, o.a. met NBRPlaza.


De EWA-bijeenkomst op zaterdag 25 november 2017 (en de huldiging van de winnaar van de Schrijfmarathon 2017) in Utrecht is het perfecte moment om alle nieuwe plannen en invalshoeken te presenten. Omdat het ook de laatste meeting is met Antoinette als onze sexy kapitein en ze per 1 december 2017 stopt, verwachten wij een volle groep. Zorg dat je erbij bent, we gaan Antoinette toch niet met stille trom laten vertrekken?

Hoe erg we Antoinette ook gaan missen, EroScripta heeft er enorm veel zin in en kijkt uit naar 2018!

0 Berichten

za

18

nov

2017

Glijmiddel in je oksel

Ik kijk direct op mijn flesje of we hier te maken hebben met water of olie. Ik zit goed: we hebben hier een waterbasis. De houdbaarheidsdatum geeft aan dat ik voor jet einde van dit jaar iets leuks moet organiseren. 

Ergens in de la met al mijn sexy speelgoed (hij puilt inmiddels uit) kwam ik een flesje glijmiddel tegen. Smaak- en geurloos, stond er op. Ik had het in mijn handen en natuurlijk moest ik een beetje proberen: glijdt het, smaakt het ergens naar en ruikt het ergens naar. De dop ging los en ik kneep een beetje op de muis van mijn hand.

Gezeten op de rand van mijn bed wreef ik het zachtjes, dromerig bijna, uit. 

 

Inderdaad, het gleed. Zijdezacht, het is vloeibare jelly maar voelt niet nat. Ik rook er even aan: dat het geurloos is, is klinkklare onzin want ik rook toch onmiskenbaar een plastic-achtig luchtje en eerlijk gezegd smaakte het ook nog precies zoals het rook.

 

Ik kan me niet eens herinneren wanneer en vooral waarom ik het heb gekocht.  Ze noemen me niet voor niets Lizzy Dripping toch? Ik heb het niet erg nodig, dus het is een eeuw geleden dat ik het heb gebruikt in een speelse aanval.

Wellicht dat ik het heb meebesteld met mijn mooie stalen dames buttplug? Ik weet het echt niet meer en wat doet het er ook toe. Ik ben gek op gladde glibberigheid en kan niet wachten om ermee te spelen. Weer eens wat anders dan baby-olie.

 

Ineens vraag ik me af of het wel zo goed is voor mijn vaginale regionen. Ik bedoel, ik krijg al vanaf mijn kleuterjaren ingepeperd dat ‘wassen met zeep in de kutzone’ absoluut uit den boze is. Met het doemscenario dat de balans en de natuurlijke fauna ernstig worden verstoord met allerlei vreselijke gevolgen als schimmelinfecties en witte vloedgolven. Yuch, niet een erg aantrekkelijk of sexy beeld, wat ik u zeg. Eens kijken wat google oplevert en wikipedia ervan zegt.

 

Als eerste beland ik op ‘gezondheidsnet’:  Een glijmiddel is een tijdelijk hulpmiddel om vaginale droogheid en pijn bij het vrijen op te heffen. Omdat de meeste glijmiddelen vrij lang werken, is het mogelijk ze van te voren aan te brengen. Je brengt het niet inwendig aan, maar rondom de opening van de vagina. Het werkt het beste als de partner ook glijmiddel aanbrengt op zijn penis. Gebruik een glijmiddel op waterbasis. Een glijmiddel op oliebasis kan een vaginale infectie geven en wanneer je condooms gebruikt, kunnen deze poreus worden

 

Ik kijk direct op mijn flesje of we hier te maken hebben met water of olie. Ik zit goed: we hebben hier een waterbasis. De houdbaarheidsdatum geeft aan dat ik voor jet einde van dit jaar iets leuks moet organiseren. 

Ik google even verder: ook wikipedia heeft het over de ondersteuning bij vaginale droogheid of als een koppel snel wil vrijen en de vrouw nog niet voldoende vochtig is.

 

For heavens sake: mag glijmiddel ook gewoon voor de lol ofzo? Ik heb namelijk direct leuke ideeën om verrukkelijk te glibberen en glijden. Zeker niet alleen bij de penetratie: ook om het lichaam heen, tussen de borsten, de bilspleet of je benen tegen elkaar en tussendoor en overlangs. 

 

Ik app direct naar Lustgenoot: ‘wanna play?’

‘Wow, dat spul is echt lang geleden,’ krijg ik terug. ‘Zet maar klaar.’

Het werd een leuk intermezzo, beste lezers. We hebben het echt overal opgesmeerd. Ik kan het van harte aanbevelen bij de traditionele handjob: werkt veel beter dan spuug. Het smaakt alleen iets minder, maar in het heetst van de strijd doet dat er niet zoveel toe.

En tenzij u het nodig heeft om eventuele droogheid te bestrijden: smeer het vooral tussen borsten, bilspleten en oksels voor mijn part. Het is echt handiger dan baby-olie. Lakens worden niet vet en je haar blijft er toonbaar bij (babyolie in je haar maakt het pas echt een zooitje).

 

Over die oksel gesproken: dat was té leuk! Het kost wat hang- en vliegwerk om het voor elkaar te krijgen en de geilheid zit ‘m meer in het van zo dichtbij zien bewegen, maar allez, glijmiddel onder mijn oksel en een glibberende daad van Lustgenoot was iets nieuws en goed voor minstens een kwartier de slappe lach daarna. In de dagen erna kan ik geen deo-reclame zien zonder een lachtraantje weg te pinken.

Klein nadeel: ik heb zelfs na het douchen de hele nacht nog dat plastic-luchtje geroken. Wellicht is dat meer te wijten aan de royale toediening om dat flesje leeg te krijgen. Diengevolgen had ik zelfs gladde oorschelpen. En nu ik in mijn pyjama deze blog zit te schrijven, borrelen alweer nieuwe plannen op voor de knieholten. Moet ik wel even een nieuw flesje kopen.

1 Berichten

do

16

nov

2017

Slaapmiddelen

De herfst is weer in ons midden en kousendag heb ik inmiddels weer gevierd (kousendag: de dag dat het weer volledig is geoorloofd om mijn kousen te dragen, zoiets als een omgekeerde rokjesdag). Het is fijn ze weer te dragen, het is natuurlijk totally twisted me nog meer vrouw te voelen omdat ik kousen draag. Want mijn vrouwelijkheid zit niet in mijn kousen, maar in mijn hoofd.

De herfst is weer in ons midden en kousendag heb ik inmiddels weer gevierd (kousendag: de dag dat het weer volledig is geoorloofd om mijn kousen te dragen, zoiets als een omgekeerde rokjesdag). Het is fijn ze weer te dragen, het is natuurlijk totally twisted me nog meer vrouw te voelen omdat ik kousen draag. Want mijn vrouwelijkheid zit niet in mijn kousen, maar in mijn hoofd. Evenwel koester ik mijn kousen die uiting geven aan mijn hoofdelijke gekkigheid. Lustgenoot reageert enthousiast op mijn eigenaardigheden en zolang we het er over eens zijn, hoor je ons niet klagen over onze fetisjen.

 

Met de herfst is ook de vochtigheid van het leven weer ingetreden. De aarde ruikt verukkelijk naar rottende stervende bladeren in de vroege ochtend als ik met heertje Z en juffrouw T. door de polder banjer. Circle of life enzo.

Nu houd ik verder helemaal en totaal niet van regenachtig en grijs weer, vooral niet als ik buiten moet lopen en dat doe ik nogal eens. In de vroege ochtend kan ik het wel hebben, maar niet overdag in de grijzige vochtige lucht, met mijn eyeliner en hakjes. 

 

Gelegen onder het schuine dak van de slaapkamer van Lustgenoot, terwijl ik luister hoe de regendruppels tegen de dakpannen slaan, is weer een geheel andere kwestie. Dan hou ik van de herfst. Wakker worden in de nacht van de zwepende striemen tegen het raam, terwijl ik de warme rug of kont van Lustgenoot tegen me aan voel ademen: ik vind dat heerlijk. Ik zou er bijna de wekker voor zetten.

Vorige week bleek die wekker niet nodig. Midden in de nacht lag ik al een uur te luisteren naar zijn ademen (ik word daar uitermate rustig van) en de regen buiten. Zijn lijf lag om mij heen en ik laafde me aan zijn warmte. Als een mens zo wakker ligt (soms van gepieker, maar daarvan was deze keer geen sprake, het was gewoon wakker van de overmatige energie waarmee ik kamp), dobberen de gedachten alle kanten op. Dat gedobber is vaak mijn inspiratie: ik laat mijn vreemde brein alle kanten opgaan zonder restricties. Want als ik dan toch wakker lig, dan benut ik die tijd graag door nieuwe verhalen te bedenken. 

 

Met buiten zo nat en binnen zo warm zacht en droog, met dat heerlijke lijf naast mij en een dobberend hoofd, tja, u begrijpt, dat kan met Liza nooit lang goed gaan. Ik ben nu eenmaal iemand die gedijt in contrasten.

Binnen de kortste keren was ik interhoofdelijk verwikkeld in hete vrijpartijen, in korsetten rondparaderende schoonheden en opbeurende standjes. Ik wilde wel stilletjes daar liggen, maar ontkwam niet aan een met de heupen opwaartse krul tegen zijn bovenbeen, me verlustigend aan mijn eigen fantasie. 

 

Zelfs in zijn slaap was het Lustgenoot niet ontgaan. Ook hij werd wakker.

‘Liza, lig je je nou op te geilen tegen mij aan, midden in de nacht?’ voreg hij slaapdronken verbaasd. ‘Betrapt,’ zei ik zonder enig schuldgevoel. 

‘Je kan me toch wakkermaken?’

‘Vond het juist zo lekker zo...’ en krulde nog eens extra dicht tegen hem aan. 

‘Ik heb een heel nieuw verhaal bedacht,’ begon ik. Lustgenoot liet zich niet vangen, die zag al voor zich hoe ik een uur lang mijn verhaal tegen hem aanratelde terwijl hij wilde slapen, of vrijen, of allebei, in willekeurige volgorde.

‘Uh huh, leuk, vertel morgen maar.’ Ik hield wijselijk mijn mond, draaide mijn kont tegen zijn schoot en probeerde een zweempje slaap terug te vinden in het gekletter van de regen tegen ons raam.

 

Zijn hand schoof tussen mijn borsten, zijn heupen tegen mijn kont (die kun je niet missen). Ik werd er geil van, en dus onrustig, al deed ik mijn best stilletjes tegen hem aan te liggen. 

Het ging zeggen en schrijven een minuut of tien goed. Daarna werd het onhoudbaar.

‘Kun je niet slapen schatje,’ murmelde hij tegen mijn rug aan.

‘Hm, ik weet wel een slaapmiddeltje,’ fluisterde ik terug. 

Ik weet,’ zei hij en liet zijn hand zachtjes over mijn buik tussen mijn benen glijden.

0 Berichten

do

26

okt

2017

Strakker An!

"Ze weet zelf niet hoe mooi ze is als ze zo kreunend kronkelt onder mijn handen.  Ik wil mijn gezicht wentelen in haar geile sappen, het speeksel dat langs haar mondhoeken zit drinken, de fijne pareltjes zweet die onder haar borsten verschijnen aflikken.  Mijn liefste An, zal iemand ooit begrijpen wat liefde is zonder jou zo te hebben gezien?  Bernhard mag dan zeggen dat hij van je houdt, maar ik weet zeker, zo zeker, dat hij de tranen in je ogen niet opmerkt als hij op je ligt."

‘Strakker An, ik wil het nog strakker, trekken!’ Met twee handen hang ik aan de rand van de boekenkast, terwijl Anna uit alle macht aan de veters van mijn korset trekt. Ik hoor haar hijgen van inspanning. 

‘De veters snijden in mijn handen Carina, strakker gaat echt niet. Hoe kun je überhaupt nog ademhalen zo?’ steunt An. Ik laat de boekenkast eindelijk los en wankel even, op zoek naar mijn adem en balans. Ze heeft gelijk, mijn liefste, zoals ze altijd gelijk heeft. Ik kan nauwelijks lucht in mijn longen zuigen zonder dat mijn ribben worden samengeperst door de baleinen van mijn brokaten korset. Mijn borsten drijven bovenaan de rand, mijn tepels nog maar net verscholen.

‘Het gaat wel,’ lieg ik, ‘zo wil ik het vanavond. Bernhard ziet me graag zo.’ 

Ik duw mijn zorg over hoe ik in vredesnaam nog kan dansen weg. Anna kijkt me strak aan en schudt haar hoofd.
‘Cari, let goed op jezelf. Je kent hem nog niet goed genoeg om te weten of hij je vangt als je valt,’ zegt ze met een bezorgde toon. Ik knik en glimlach onzeker.
‘Natuurlijk let ik goed op mezelf lieverd, ik red me wel.’ Met haar kleine handen streelt ze over mijn wangen. Ik voel de striemen die de korsetveters hebben achtergelaten als grove voren op haar zachte huid. Tranen springen me in de ogen onder haar gebaar.

‘Wat er ook gebeurt, ik  hou van je  An. We moeten dit plan uitvoeren, voor je het weet is het gedaan en zijn we voor altijd samen.’ In de kleine stilte die volgt, denk ik haar hartzeer te horen.

Ik trek mijn overrok aan, An strikt de linten van mijn hakken met mooie bogen. Voor de laatste keer controleer ik of mijn kousen goed zitten en knijp in mijn wangen om een blos naar boven te brengen. Dan ga ik de trap af en loop met lange passen over het marmer van de hal. De grote houten deuren staan al open en de paarden van de koets wippen ongeduldig van het ene been op het andere. Ik draai me een laatste keer om, verlangend naar een laatste kus en een omhelzing van mijn Anna, maar ik zie haar nergens.  Pas als de koets wegrijdt, zie ik in een flits haar bleke zachte gezicht wegduiken achter de gordijnen van het grote raam op de tweede verdieping.

 

De schemer is al ingevallen als ik aankom en de oprijlaan is over de gehele lengte verlicht met fakkels.  De galm van een strijkorkest stroomt door open ramen. Lakeien helpen prachtige dames en heren uit hun rijtuigen en begeleiden hen naar de pompeuze trap van het landgoed. 

‘Een elegant sprookje,’ denk ik wrang en onderdruk krampachtig  de twijfel aan ons gewaagde plan. In de balzaal ontneemt de geur van talkpoeder en parfum me bij voorbaat al ieder plezier. Onder de grote spiegel wacht Bernhard me met gemaakt enthousiasme op. 

‘Liefste, wat heerlijk dat je er bent!’ Hij stoot omzichtig mijn aanstaande schoonmoeder bij de elleboog, alsof ze me niet gezien zou hebben.
‘Moeder, begroet Carina, mijn wonderschone verloofde. Ik ga een seintje geven dat de aankondiging kan beginnen.’ 

Onwennig staan we naast elkaar en aarzelen of we elkaar moeten kussen of dat ik een revere moet maken. Ik kies voor het laatste. Minzaam steekt ze me haar hand toe. En minzaam kus ik de opzichtige grote ring op haar gehandschoende hand en laat daarmee een vleugje lippenbalm achter op het smetteloze wit. Mijn stoute onbehouwenheid doen haar ogen vuur schieten.

 

Als ik me ongemakkelijk voel, zoals nu, denk ik altijd aan Anna’s zachte gezicht als haar orgasme haar overspoelt. Haar lippen licht geopend, haar wimpers gekruld in de plooien van haar toegeknepen oogleden. Ze weet zelf niet hoe mooi ze is als ze zo kreunend kronkelt onder mijn handen.  Ik wil mijn gezicht wentelen in haar geile sappen, het speeksel dat langs haar mondhoeken zit drinken, de fijne pareltjes zweet die onder haar borsten verschijnen aflikken. Mijn liefste An, zal iemand ooit begrijpen wat liefde is zonder jou zo te hebben gezien?  Bernhard mag dan zeggen dat hij van je houdt, maar ik weet zeker, zo zeker, dat hij de tranen in je ogen niet opmerkt als hij op je ligt. De prijs die we betalen is hoog. En voor de duizendste keer vraag ik me af of de belofte die we deden onze wereld overleven zal.

 

De aankondiging van de verloving van Bernhard en mij is om middernacht. In het midden van de zaal, onder de kroonluchter, heffen wij als stralend paar het glas met de tientallen gasten. Maman neemt gracieus de felicitaties in ontvangst als Bernhard en ik onze liefdeswals zwierend en elegant volbrengen. Zo een mooi plaatje, zo een mooi feest. Mijn korset doet haar werk: mijn figuurtje lokt talloze complimentjes en bewonderende blikken uit en van pure benauwdheid heb ik een blos op mijn wangen.  En na een kwartier zo te hebben gedanst is iedere ademtocht uit mij weggedrukt en val ik, op het juiste moment, flauw in zijn armen.  Met vlugzout en wat druppels water word ik bijgebracht en glimlach ik dat ik, overmand door emotie, mij terug zal trekken. Het feest gaat nog even door, zonder mij, precies zoals de bedoeling was.

 

Bernhard drentelt achter de bedienden aan die mij naar een rustkamer dragen. Omzichtig word ik op een chaise longue gelegd. Alle ramen staan open, zodat koele lucht me zal verfrissen.

‘Gaat het liefje?’ vraagt hij en zet zichzelf op een stoel naast me. 

‘Mais biensur,’ zeg ik onschuldig, ‘het was gewoon de spanning van het moment. Vond je het goed gaan?’

‘Zeker, Maman was uiterst tevreden. Maar hoe gaat het met An? Zeg me, was ze opgetogen over onze datum?’

Ik vind het steeds moeilijker over An te praten met hem. Ik kan zijn gretigheid niet uitstaan, zijn verlangen naar haar maakt me woedend. Zou hij het echt niet weten dat An als eerste van mij is en niet van hem? 

Ik knik en wend een nieuwe appelflauwte voor om het onderwerp te kunnen vermijden. Over twee weken wordt het huwelijk voltrokken, hopelijk niet te laat om de kleine bolling in Anna’s buik te verhullen. 

 

Anna treft geen blaam. Hoe kon ze anders? Toen Bernhard met zijn moeder, een weduwe, op ons landgoed kwam logeren, was hij een uiterst charmante gast. Hij was grappig, onderhoudend en heel attent. Ik had geen enkel vermoeden dat het de intentie van mijn ouders was om ons te koppelen, ik was er gewoon helemaal niet mee bezig. Wat mij bezighield was Anna, mijn prachtige mooie liefdevolle Anna. 

Sinds onze jonge jeugd waren we al bij elkaar, zij als de dochter van het hoofd van onze huishouding, ik als de jongste van een adellijk geslacht. We groeiden samen op, als zusters bijna. En toen we ouder werden en ik les kreeg van allerlei stijve gouvernantes en zij werd opgeleid in de huishoudelijke taken, liepen we nog steeds iedere avond uren over de smalle paden van het park dat ons huis omringt. Het ging allemaal vanzelf eigenlijk. Een wereld zonder Anna was voor mij niet denkbaar. Op onze wandeltochten viel ons gesprek nooit stil, waren we vriendinnen en geen bazin en bediende. We liepen hand in hand of we renden achter elkaar aan. Heel romantisch, heel onschuldig.

 

Maar een jaar of twee geleden veranderde dat, zomaar, zonder aanleiding. We waren met een potje tikkertje in het gras gevallen en waren daar gewoon blijven liggen. Anna zocht mijn hand en streelde met haar fijne vingers de mijne terwijl we stilletjes keken naar de wolken die voorbij dreven.

‘Cari, binnenkort zal je wel moeten gaan trouwen,’ zei ze vanuit het niets. Geschokt draaide ik mijn gezicht naar haar. Een streng haar was in ons wilde spel losgeschoten en hing over haar wang. 

‘Maar ik wil helemaal niet trouwen, wat moet ik met zo’n leven? Ik wil dat alles blijft zoals het nu is, met jou,’  zei ik. 

‘Dat gaat niet, dat weet je toch? Het is tijd Cari, je bent al 22 en nog niet eens verloofd! Ik hoorde je ouders er ook over spreken. Je toont geen enkele interesse in de kandidaten die hier langskomen.’

‘Dat komt omdat ik ook geen interesse heb! Boerenpummels zijn het, volslagen idioten!’

‘Toe nou Cari, je maakt je ouders te schande, stel je een beetje open.’

Ik draaide me op mijn zij en zuchtte. ‘Maar ik wil alleen maar bij jou zijn Annetje, mijn lieve Annetje, wat moet ik zonder jou?’ Ik legde mijn hoofd op haar borst en omhelsde haar slanke leest.

Haar handen streelden mijn haar. 

Ik keek omhoog, zij keek me aan, ik raakte ineens de huid van haar hals aan, zij streelde mijn gezicht en voor we het wisten kusten we elkaar. Het was zoals het moet zijn. Een voorzichtige aanraking op de lippen, die al snel en zonder woorden ontaarde in een passionele kus. Haar tong ging langs mijn tanden, ik likte haar lippen. Onervaren als we beiden waren, gaven we ons over een de roep van de natuur die we genetisch in ons dragen.

 

Onze omhelzing werd een ontdekkingsreis. Het verlangen om haar huid te voelen was overweldigend. Mijn handen onder haar rokken, mijn lippen op haar tepels, haar gezicht tussen mijn borsten en onze blote benen verstrengeld in een wellustige dans die we beiden voor het eerst dansten. We rolden door het gras, verrukt over de ontdekkingen die we deden, verbaasd door het genot dat ons overviel. De smaak van haar dijen, de zachtheid van haar billen, de opwinding die haar tong me bracht op plaatsen waarvan ik nooit eerder had begrepen waartoe zij dienden. In de warme avond in mijn bed, begreep ik eindelijk dat mijn lichaam diende als tempel van genot, waarvan Anna de Hogepriesteres was.

 

Zo brachten wij onze dagen samen door, anderhalf jaar lang. Anna was mijn lust en mijn leven en alles draaide om het moment dat we in de avond elkaar terugvonden na de dagelijkse beslommeringen. In de zomer hadden we het park, in de winter de paardenstallen of hielp zij mij ontkleden in mijn slaapkamer. Tot Bernhard verscheen. 

Bernhard was uitgenodigd in een wanhopige poging van mijn ouders mij alsnog te koppelen aan een goede partij. Zijn eerdere verloving was op een controversiële manier verbroken, buiten zijn schuld werd me verteld. Meer kreeg ik daarover niet te horen via officiële mededelingen, maar Anna vertelde mij dat de bedienden roddelden over ‘indiscreties met zijn personeel’. 

Hij was best charmant, zal ik eerlijk bekennen. Zijn conversatie tijdens het diner was alleraardigst. Na de maaltijd suggereerde mijn vader nogal dwingend dat ik hem het park kon laten zien. Ik had afgesproken met An, zoals iedere avond, en probeerde er onderuit te komen maar zag al snel in dat deze pogingen mijn ouders echt in verlegenheid zouden brengen en stemde toe met een kleine wandeling, in de hoop dat Anna me zou vergeven.

Toen we eenmaal in het park kwamen, stond ze daar te wachten, onder de boom waar we elkaar altijd zagen. Ze schrok toen ze Bernhard zag, pakte snel het kleed op dat ze voor ons had uitgespreid en wilde met een kleine revere teruglopen naar het huis. De grootste fout die ik ooit maakte was mijn uitnodiging om te blijven. Met z’n drieën zaten we op het kleed en praatten en lachten en dronken zoete wijn tot de zon eindelijk onderging. 

 

De dagen erna werd me duidelijk dat Bernhard een vlammende verliefdheid had ontwikkeld. Niet voor mij. Maar voor Anna. Mijn Anna. Telkens weer vroeg hij waar ze was, wat ze deed en verlangde iedere avond weer dezelfde wandeling, waar we Anna onder de boom ontmoetten. Toen hij een week later wegging, kuste hij mijn hand bij het afscheid ten overstaan van iedereen en beloofde mij te zullen schrijven. Maar zijn ogen richtten zich op Anna, die blozend achter me stond. Ik was razend, gek van jaloezie.  Niet in het minst omdat Anna straalde onder zijn aandacht. 

 

‘Ik wil ook bij jou blijven Carina,’ zei ze. ‘Dat kan echt alleen als ik met je mee kan als dienstmeid in je eigen huishouden. Je moet trouwen, hoe dan ook, dus laten we Bernhard nemen.’

‘Maar ik wil geen man, nooit, ik wil jou Anna,’ protesteerde ik. 

‘Ik wil wel het wel proberen, een man,’ antwoordde ze. ‘Maar iemand van mijn eigen klasse, daar gruwel ik van. Dan wacht me een leven van alleen maar baby's krijgen en koken en huishouden. Bernhard is toch lief? En als je geen man wilt, dan neem ik hem toch?’

In de weken die volgden werkten we een plan uit. Mijn uithuwelijking leek onafwendbaar en niet te weigeren. Dus schreef ik Bernhard dat hij ons snel weer moest bezoeken.

 

‘Dus als ik het goed begrijp, trouw ik dan met jou, maar jij zult verder nooit mijn vrouw zijn, zo te zeggen. En de voorwaarde is dat ik Anna zwanger maak en dat we dan doen alsof het jouw kind is?’ Bernhard kon het met moeite volgen.

‘Precies. We hebben heus wel gezien hoe je naar haar kijkt en niet naar mij. Ik zit niet te wachten op een man, maar mijn ouders hebben zich tot doel gesteld dat ik dit jaar nog moet trouwen. Anna is mijn dienstmeid, dus het is logisch dat ze met mij meeverhuisd en bij ons komt wonen. Je zult, gezien haar komaf, nooit met haar kunnen trouwen, maar zo kun je wel bij haar zijn. An hoeft niet met een of andere pummel te trouwen en kan het fijne leven krijgen dat ze verdient.  Voor de buitenwereld zullen we een gelukkig leven leiden, met kinderen. En hebben we alledrie wat we willen, denk je niet?’

Avonden lang praatte ik op hem in, tot hij toestemde. Tot in detail werkten we alle stappen uit. Het leek zo simpel, An en ik vonden onszelf zo slim dat we dit hadden bedacht!

 

De avond van zijn toestemming kuste ik An bij het ontkleden. Ik wilde net in bed stappen, met haar, toen de deur onverwacht kraakte. Verschrikt lieten we elkaar los. Bernhard glipte snel door de opening van de deur en ging met zijn rug er tegenaan staan. Ik verschuilde me achter Anna.

‘Bernhard, wat doe jij hier! Dit is totaal ongepast!’ foeterde ik. 

Hij had een vreemde blik in zijn ogen. 

‘Al dagen vraag ik me af wat jullie eigenlijke motief is voor ons plan. Maar ik geloof dat ik het door heb. En nu ik jullie hier zo samen zie, wordt mijn vermoeden wel bevestigd dames. Ik word niet graag voor het lapje gehouden, ik weet wat jullie samen stiekem doen, ’s avonds in de tuinen. Ik heb jullie gezien.’ Als versteend stonden we daar, zij en ik. Ik voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken.

‘En ik heb daarover nagedacht. Ik begrijp heus wel jullie wanhoop. En ik wil het spelletje best meespelen. Maar alleen onder mijn voorwaarden. Tenslotte moet ik er ook wat aan hebben.’

An’s hand zocht de mijne.

‘Als jullie samen...aan het...uhm spelen zijn, wil ik meedoen. Of beter gezegd: de hoofdrol. En niet voor een keertje, maar voor altijd. Voor de wet trouw ik met Carina, maar we zullen getrouwd zijn met ons drieën.’

Tranen sprongen me in de ogen. Dat wilde ik niet. Ik wilde geen man tussen mijn benen, ik wilde alleen maar de heerlijke vingers en tong en benen van Anna. Ik wilde haar zachte buik tegen mijn rug aanvoelen in de nacht en mijn handen tussen haar borsten leggen als ze met haar billen tegen mijn schoot aandrukte. Ik wilde degene zijn die haar in de ochtend zou wakker kussen en haar zou strelen en zou liefhebben, zonder iemand erbij. En ik wilde dat ze mijn naam kreunde, als haar lichaam trilde onder mijn liefkozingen. Anna was voor mij, van mij, en ik realiseerde me dat ik helemaal niet bereid was haar op deze manier en voor altijd te delen. Tot mijn verbijstering had An een geheel andere denkwijze.

‘Hoe stelt u zich dat voor meneer? Slapen  we dan alledrie in hetzelfde bed?’ zei ze open en brutaal. Haar ogen glommen. 

‘Ja, precies!’ zei Bernhard, deed omzichtig de deur op slot en liep naar ons toe. 

‘En misschien moeten we dat eerst maar eens uitproberen.’ 

Anna giechelde. ‘Bent u dan niet bang dat iemand ons vindt?’

‘Maar jij bent toch altijd degene die Carina wakker maakt? Nou, dan vind je ook jezelf morgenochtend.’

‘Maar je zult dadelijk boven en morgenochtend in de keuken worden gemist An, dat gaat niet zomaar,’ zei ik zuur.  Anna gebaarde dat ik mijn mond moest houden. 

‘Dat regel ik wel Cari. Laten we het doen. Gewoon nu.’

Ze had het nog niet gezegd of ze liep al op hem af.  Vol afgrijzen zag ik hoe ze elkaar kusten, hoe hij kneep in haar billen en haar tegen zich aandrukte. En ik zag ook hoe gretig ze zijn brutale omhelzingen beantwoordde. Met ingehouden adem hield ik me vast aan de beddenpost.

 

Ik keek toe hoe Bernhard haar op mijn bed legde en haar uniform bloesje opende, haar rokken omhoog deed en haar kousen afrolde. 

Anna had rode wangen en opende haar benen. Ze had haar keursje nog aan, zodat haar borsten opbolden en haar roze tepels bovenop glommen.

Dat Bernhard bepaald niet onervaren was bleek wel uit de snelheid waarmee hij te werk ging. Niet gehinderd door enige schaamte of onhandigheid manoeuvreerde hij haar bovenop zich  en wist tegelijkertijd zijn eigen broek los te knopen. Zowel Anna als ik hadden nog nooit een mannelijk geslacht gezien en hoewel ik eigenlijk niet wilde kijken, dwong de nieuwsgierigheid me naar het roodroze apparaat te kijken. Hij hield het rechtop, een glimmende ronde top ontblotend. 

‘Neem maar een likje Anna,’ zei hij met gejaagde adem. 

Ze keek even naar mij met een sardonisch glimlachje en boog zich naar voren. Met haar lippen getuit kuste ze zijn lid, stak voorzichtig haar tong uit en likte hem als een lolly. Bernhard legde zijn hand in haar nek en trok haar steeds verder naar zich toe. Vol verbazing zag ik hoe dat hele apparaat langzaam maar zeker tussen haar lippen verdween en steeds verder naar binnen schoof. Bernhard hielp haar door zijn heupen op en neer te bewegen en kreunde opgewonden. 

‘Doe je mee?’ siste hij  tussen de bedrijven door.  Anna keek niet op, maar stak wel haar hand naar me uit.

‘Ik...ik weet niet of ik...,’ stamelde ik, overweldigd door wat er allemaal gebeurde. Tussen haat en verlangen in was ik volledig besluiteloos en hing ik als aan de grond genageld nog steeds aan de beddenpost.

‘Als je mij niet wil, kun je wel Anna opwarmen toch?’ Bernhards stem was laag en gaf me het gevoel dat hij me bedreigde.

Ik keek naar de volle billen van Anna die omhoogstaken terwijl ze voorover gebogen hem naar binnen zoog als een volleerde minnares.

Aarzelend liet ik de beddenpost los, ging achter haar zitten en streelde haar warme zachte huid. Het was passen en meten, maar het lukte me om met mijn benen over de rand van het ledikant en mijn hoofd onder haar heupen te komen. Iedere keer als ze zich naar voren boog, ging haar kont omhoog. Ik ontdekte in dat ritme hoe ik mijn vingers in haar kutje kon doen, zodat ze als het ware mijn hand bereed en mijn vingers in en uit haar gleden. Ze was nat en haar labia waren gezwollen. Hoewel ik haar heerlijke vrouwenvlees al tientallen keren had bemind, leek deze avond wel of ik haar voor het eerst echt proefde en vroeg ik me af of de geilheid die ze voelde voor een man anders smaakte dan de geilheid voor een vrouw.

 

Ik likte haar op mijn best, gedreven door het gevoel van competitie met Bernhard. Zij zoog hem in haar lichaam, ik zoog haar in mijn hart, een voorbode voor het leven dat ons wachtte. Bernhard liet het zich welgevallen en trok haar op zich, klaar om haar te betreden.

Ik hield haar hand vast toen hij in haar kwam. Ze beet op haar lip en had haar ogen wijd open, het was de eerste keer dat iets groter dan mijn vingers haar lichaam binnendrong. In eerste instantie bood ze weinig beweging en weerstand, maar Bernhard trok zich niets aan van haar terughoudendheid en bewoog steeds sneller. Mijn blik werd onweerstaanbaar aangetrokken tot wat er tussen haar benen gebeurde, ik zag zijn lid in en uit haar bewegen, glimmend van haar vocht. Het duurde niet erg lang, zijn ballen trokken na enkele minuten strak en met een schreeuw kwam hij klaar. Anna lag daarna doodstil en keek naar mij. Bernhard rolde van haar af, rolde op zijn zij en viel in slaap. Kennelijk liet hij haar aan mij over om haar naar een orgasme te brengen.

Hij had zo lief en charmant en begaan geleken in het begin, maar nu kwam zijn ware egocentrische aard naar boven.

En hoewel ik opgewonden was geraakt door de aanblik van Anna, voelde ik geen enkele genegenheid voor hem. 

Ik streelde en vingerde haar, tot ook zij tot haar ontknoping kwam en hield haar in mijn armen.

‘Nu is er geen weg terug,’ fluisterde ze. ’Als het niet doorgaat, zal hij ons verraden.’

‘Er komt vast wel een nieuwe oplossing,’ zei ik, ‘nu zijn we in ieder geval voor altijd samen.’

Het vooruitzicht nog jaren zijn aanwezigheid in de slaapkamer te moeten verdragen was niet aantrekkelijk, maar ik wist dat zij en ik sterker waren dan wat dan ook.

 

Op de dag van het huwelijk is iedereen opgetogen. Vooral Anna en ik. Haar buikje is verborgen onder haar jurk die ik speciaal voor haar heb laten maken.  Het meest opgetogen ben ik over onze nieuwe tweede dienstmeid, die Anna en ik samen hebben uitgezocht. Anna heeft haar een van mijn korsetten gegeven, zodat ze een ongewoon slanke taille heeft.
‘Strakker An, nog strakker!’ moedigde ik haar aan bij het kleden in de ochtend.  De wangen van het meiske zijn blozend, haar ogen helder. Bernhard kan zijn ogen niet van haar afhouden.

1 Berichten

do

19

okt

2017

Ik ook

Ik ook? Ja, ik ook. Natuurlijk ik ook. Ik ken geen vrouwen die ''ik niet'' zijn. Eerlijk waar. Zo is het gesteld in deze wereld. Ik ken vrouwen die slachtoffer zijn (en blijven) en ik ken vrouwen die sterker zijn door strijd. Strijd? 

Strijd ja. 


En dat ik lust voelde en liefde en bemind wilde worden en erbij wilde horen en geen idee had waar mijn grenzen lagen of hoe überhaupt nee-zeggen werkte: het was mijn eigen schuld. Toch?

En dat ik nu wel eens rare dingen meemaak, daar vraag ik om. Omdat ik schrijf wat ik schrijf en foto's plaats. Omdat ik me zo en zo kleed.

Als je doet zoals ik doe, dan vraag je om een bepaalde bejegening. Zo is het al eeuwen. En wij willen geen zeikerds zijn, geen manwijven zijn, geen slachtoffer zijn. Wij zijn moderne zelfbewuste vrouwen, wij handlen dat gewoon. ''Comes with the job''. 

 

Er lopen zoveel eikels rond. Zoveel ego’s die geen idee hebben hoe oordeel en benadering zelfs nog meer kunnen beschadigen dan intimidatie. Eikels die verontwaardigd schreeuwen als een verkrachting bekend wordt, maar zelf dagelijks dickpics sturen naar alles wat tieten heeft op facebook. 

 

Een ding hoor ik nog te weinig. Eikels worden niet als zodanig geboren. Die eikels worden gebaard door moeders en gemaakt door vaders. Jonge moeders, oude moeders, gewenst of ongewenst. Eikels worden gevormd en gemaakt en opgevoed en opgehitst en vrijgegeven in deze wereld. En de wereld? De wereld, dat zijn wij.

Eikels worden gedoogd en beschermd en vergoelijkt. Door ons. Ons als in de zin van mannen en vrouwen. Vrouwen die net zo goed eikels zijn als mannen. Echt.

 

Dat we ons mond houden en het normaal vinden en het gedogen en in stand houden is net zo de verantwoordelijkheid van vrouwen als van mannen. De maatschappij dat zij wij, lieve lezers.

 

Laten wij dan ook het verschil maken. Laten we praten met onze zonen en dochters. Laten we ruimte geven aan gelijkheid en vrijheid en tegelijkertijd leren waar de grenzen van eigenwaarde en zelfbeschikkingsrecht liggen. 

Laten we stellen dat vragen normaal is. En dat nee zeggen normaal is. Laten we vertellen en voelen dat Lust een heilige levensader is en geen vrijbrief voor verminking van de ziel en het lichaam.

Laten we mannen EN vrouwen leren dat het niet normaal is om betast, bespot, geknepen of gedwongen te worden.
Laten we vooral aan onze dochters vertellen hoe fijn seks is en dat zedigheid niet Gods maar den Duivels oorkussen is. En laten we onze zonen leren dat seks niet is om te pakken en te grijpen, maar om samen te delen.  Samen, als in tweerichtingsverkeer. 

 

En laten we eens verder gaan in de moraal-ridderlijkheid, nu we toch bezig zijn. En het hebben over de hypocrisie over arme zielige vrouwtjes en de gemene mannen. Laten we dan ook ECHT onze verantwoordelijkheid nemen.


Laten we eindelijk eens hardop zeggen dat vrouwen met kracht (en macht) geen bitches zijn, dat vrouwen met gezonde lust geen hoeren zijn die voor het grijpen liggen en dat vrouwen met zelfbewustzijn zeker geen manwijven zijn. Dat meisjesgedrag niet betekent dat we moeten vergoelijken en accepteren en voorzichtig moeten zijn en het lot niet moeten tarten. Dat meisjesgedrag ook niet betekent dat we manipuleren en gebruiken. 

En dat jongensgedrag betekent dat je de kracht hebt om je Lust in zulke banen te leiden dat niemand wordt geschaad. Kracht om je seksualiteit ten volle te beleven zonder dat je daarvoor 'gebruikt.'
Kracht om te zeggen 'daar doe ik niet aan mee', kracht om te voelen waar het wel om gaat en kracht om nee te accepteren zonder een doetje te zijn. Dat kracht hebben niet hetzelfde is als macht uitoefenen.
Macht, allez, dat is zooooo 20e eeuw!

 

Dat is namelijk waar het begint, deze revolutie,  bij onszelf.
Op weg naar het mens-zijn, weg van het hullie en zullie. 

0 Berichten

za

30

sep

2017

Stemronde #9: het etherische dubbel

De halve finale, jeetje, wat was het spannend! De opdracht was om in 1000 woorden ook een flashback en een flashforward te stoppen. Niet gemakkelijk kan ik u vertellen, wil je ook nog een storyline aanhouden. Ik schreef 'het etherische dubbel', dat gaat over een dame die kan 'uittreden' en zo met haar astrale lichaam een minnaar heeft. Ik wilde spelen met tijd en ruimte. Zo kijkt ze eerst toe hoe hij met anderen seks heeft, maar uit verlangen wordt haar astrale aanwezigheid steeds prominenter. In de laatste scene durft ze uit haar schulp te komen zich bijna fysiek te manifesteren.
Hoewel ik helemaal achter mijn verhaal sta, heb ik de finale niet gehaald. Ik heb de jury geheel niet weten te overtuigen (zie uitslag). Zo gaat dat met wedstrijden. Natuurlijk ben ik crushed. Terwijl ik mijn ego ga lijmen, hoop ik toch dat jullie genieten van dit verhaal en zeker gaan stemmen op de geweldige finalisten!

Het etherische dubbel

Sabrina staart naar de oplichtende nummers van de verdiepingen en leunt tegen de aluminium achterwand. Haar rammelende maag maakt hoorbaar dat ze geen tijd had voor ontbijt op deze kloterige maandagochtend. In de ruimte die het per verdieping geloosde kantoorvolk achterlaat, dijen haar gedachten uit naar afgelopen weekend en haar voyeuristische transcendente dromen. Ze maken haar ongemakkelijk en tegelijkertijd overvalt het ongeduld haar zodra haar brein weer ‘aan’ gaat op vrijdagavond. Kan dat wel, ieder weekend dezelfde man en zijn escapades zo bespieden?

 

De deur opent met ‘pling’ op de 25e. Opgelucht dat ze het kleverige liftgefluister kan achterlaten stapt ze op het grijze tapijt. Sabrina zet zichzelf ‘uit’ om zich gevoelloos te concentreren op haar werk. Vrijdagavond pas zal ze weer vol verwachting in bed gaan liggen, haar ogen sluiten en op zoek gaan naar de man die haar al weken in zijn ban heeft. Ze zal het hem binnenkort durven zeggen: ‘Maak me gelukkig, kom klaar in mijn gezicht!’ 

Ze zal dan vrij zijn en het gewoon doen en niet alleen maar toekijken hoe hij een ander neemt, hij zal eindelijk van háár zijn. Met dit vooruitzicht sluit ze tegelijk met de lamellen van haar kantoor de luiken in haar hoofd.

 

Ondertussen

Met de soepelheid van een panter slingert Lloyd zichzelf over de muur. Buiten adem hurkt hij op de vuile betonnen grond en lacht hardop, hij heeft het weer geflikt! Eventjes voelt hij aan de bult in zijn broekzak, het resultaat van zijn ‘zakendeal’.

’Zeker 2.000!’ grinnikt hij. De adrenaline giert door zijn gespierde lijf. 

‘Ff practice voor gig vrijdag?’ appt hij naar een vriend die in de buurt woont. ‘Ben je osso?’

Tijdens de korte wandeling voelt hij nog steeds de opgeladen geilheid die hem vanochtend vroeg deed ontwaken en hem al de hele dag ophitst.

‘Nog even volhouden tot vrijdag,’ denkt hij, vastberaden een lekker wijf en een zacht bed te scoren na zijn optreden. Hij hoeft alleen maar één van de sappige vruchten te plukken die zich voor het podium aan hem presenteren.

 

Vrijdagavond

 ‘Yo, Lloyd, chickies bij de deur vragen of je op gaat vanavond,’ zegt zijn manager.

‘Zeker als hel bro,’ antwoordt hij, ‘met een nieuwe vibe, ‘t wordt lit man.’

Lloyd’s snelle tong en het feit dat hij een van de weinige blanke rappers is maken van hem een spektakel. Een donker meisje met witte leggings, haar stevige billen provocerend afgetekend, lacht uitnodigend. Hitsig ziet Lloyd al voor zich hoe hij op die rijpe kont zal slaan tot het lillende vlees voor hem wijkt. Na zijn gig springt hij van het podium, pakt zonder haar naam te vragen haar hand en loopt richting de uitgang. Binnen een half uur liggen ze in haar warme en willige bed.  Er is geen verleiding noch een voorspel. Op dit podium is alles simpel en duidelijk: ze neuken als beesten, hard en bruut, met geen ander doel dan het verlichten van de spanning. Bij zonsopgang laat hij haar uitgeput achter en schrokt in een uitstekend humeur een ontbijt van eieren met spek naar binnen in de cafetaria.

‘Ik heb een break nodig,’ denkt hij. ‘Ik heb ‘t geld, waarom niet chillen in wat luxe zometeen? 

Maar zodra hij één van zijn matties ziet aan de overkant van de straat, springt hij op om zijn volgende slachtoffer te vinden. Pas aan het einde van de ochtend strijkt hij neer in het Hilton.

 

Sabrina’s zaterdagmiddag

Een intensief verlangen naar dat nieuwe gevoel van vrijheid stijgt boven haar gebruikelijke geremdheid uit. Wandelend in een zonovergoten park snakt ze nu al naar de levensechte dromen die de ondraaglijke grijsheid van haar leven verdoven. Zijn gefluister, ritselend als een flinterdunne bladzijde uit de bijbel, het duizelingwekkende pompen van zijn billen, de echos van zijn smeuïge tong...ze rilt weer van genot bij het beeld van dat donkere meisje vannacht en hoe rücksichtslos hij haar nam. Ze heeft alles gezien, gevoeld bijna, alsof ze hen kon aanraken.

‘Het doet gewoon fysiek pijn, alleen toekijken,’ denkt ze verbaasd en besluit ter plekke naar huis te gaan.

Buiten is het een gewone zaterdag, met mensen die hun gewone zaterdagse dingen doen. Ze zullen zich niet bewust zijn van de jonge vrouw die krols haar eigen dijen kneedt, op zoek naar haar astrale minnaar in de krochten van haar geordende geest.

 

Eindelijk

Rond drieën opent Lloyd voorzichtig zijn ogen. Scherp licht snijdt door een reet van de gordijnen, als een corona bij een zonsverduistering. In een reflex reikt hij naar zijn broekzak om zeker te zijn dat zijn buit daar nog zit. Naast de bundel papiergeld vindt hij zijn opstandige stijve, trekt zijn broek wat omlaag en komt een hand om zijn ballen. 

De grote warme kont van het meisje gisterenavond doemt op. Terwijl hij in zijn aanzwellende pik knijpt, geilt hij zich op aan de herinnering hoe hij haar volle lichaam voorover duwde en zijn ongeduldig trillende paal tussen die donkere malse bollen liet glijden. Hij trekt zich af, meedogenloos snel. 

 

Lloyd is niet eens verbaasd als vanuit het niets haar timide borstjes langs zijn benen strelen. Onzichtbaar aanwezig, zoals hij haar al vaker heeft gevoeld. Zijn zak prikkelt als ze gulzig de gevoelige huid tussen zijn ballen en zijn aars naar binnen zuigt. 

Hij voelt haar adem en haar tong en haar gretigheid en het kan Lloyd niet schelen of ze een visioen is of iets anders. 

 

Maar deze keer ziet hij haar levensecht voor zich, haar mond geopend, haar tong smekend uitgestoken. 

‘Spuit in mijn gezicht, toe dan!’ 

Brullend geeft Lloyd haar zijn levenselixer. Dikke stralen druipen langs haar wangen en haar kin, die ze als een tevreden kat aflikt.  

Na een paar minuten komt hij terug in de realiteit van de hotelkamer.  Haar transparante etherische lichaam beroert zijn huid. 

‘Je maakt me zo gelukkig als je in mijn gezicht spuit,’ fluistert Sabrina moedig.

 

Lloyd knikt. De volgende keer zal hij háár doen, belooft hij zichzelf en hij verheugt zich nu al op haar dijen die zich om zijn hoofd klemmen.

0 Berichten

wo

27

sep

2017

De seksslaaf

Weergaloos debuut van voormalige seksslaaf!’

‘De leerling overstijgt zijn leraar!’

Samen met Gaisha-auteur Sandra van Es schreef ik 'De Seksslaaf', in het kader van de EWA workshop 30 september 2017 in Utrecht met het thema 'Crime Passionel'. Heel leuk om samen te schrijven, gaan we nog een keertje doen!

 

Patty

Lieve Boris,

Mijn cel is ongeveer vier vierkante meter. Dat is niet zoveel, zeker niet vergeleken met mijn schrijfkamer thuis. Ik heb het ermee te doen, ik gebruik nu de hele ruimte als mijn bureau. Op de betonnen vloer en het dunne matras van mijn krakkemikkige bed liggen overal met potlood beschreven blaadjes, zoals je van mij gewend bent. 

Ik schrijf je omdat we elkaar nog steeds niet hebben gesproken sinds het proces. Is dat omdat je niet durfde, na alles wat er is gebeurd? Ik snap dat wel, het is ook niet niks natuurlijk.

 

Ik slaap moeizaam hier. Niet alleen omdat ik met regelmaat gekrijs, gekreun en gehuil door de eindeloze witte gangen hoor galmen, maar ook omdat ik er steeds aan terugdenk.

Ja, ik kan helder denken nu, dat is een zegen en een vloek. De eerste weken was het afkicken verschrikkelijk, maar nu ik nuchter ben en het verlangen naar mijn roze pilletjes is afgenomen, word ik bestormd door herinneringen en inzichten. Het houdt me wakker.

 

Weet je nog Boris, weet je nog die keer dat je naar me toesloop toen ik in diepe concentratie achter mijn bureau zat? Ik zie het allemaal zo levensecht voor me, dat ik soms twijfel of je er echt bent of dat het alleen een naschok ik van het universum - rimpelingen van dingen die lang geleden zijn gebeurd. Alsof ze nu pas bij me binnenkomen. Ik heb je tekort gedaan Boris. Ik had je toen moeten zien zoals ik je nu zie. Wat snak ik naar die tijd en wat zou ik het nu anders doen, maar ja, achteraf is het makkelijk praten.

 

Zelfs je ademhaling irriteerde me die dag, omdat je me stoorde bij het schrijven. Je had je echt schattig aangekleed, precies zoals ik je graag zie: bloot bovenlijf, een strak schortje en je zwarte plateauzolen. Je had zelfs je benen geschoren, zo graag wilde je mijn aandacht. Je stond achter me, met mijn drankje, een schaal met koekjes en mijn roze vriendjes. Zodra ik me omdraaide, knielde je voor mijn stoel en bood jezelf aan door je schortje even op te lichten. Je mooi pik hing rusteloos tussen je benen, klaar om op te stijgen onder mijn strelingen. Wat een draak was ik. Zo gemeen om snel de pillen achterover te gooien en je een klopje op je schouder te geven zonder ook maar iets tegen je te zeggen. Ik zag je teleurstelling echt wel en ook je verlangen, maar het kon me toen niets schelen. Ik wilde schrijven, verder niks.

Laat het je troosten dat ik er spijt van heb. Spijt dat ik je toen niet even gestreeld heb. Spijt dat ik ballen niet even als een snack tussen mijn lippen heb gezogen en je heb laten spuiten. Helpt het je, dat deze gedachten me nu kwellen? Kom je bij me op bezoek Boris? Ik zou je heel graag zien …

 

Patty legt het potlood neer en kijkt mistroostig naar de krantenknipsels aan de gebladderde muur.

Wat een kansloze brief, denkt ze en ze staat op het punt deze te verscheuren als plotseling het luikje in de deur opengaat en iets wat op een ontbijt moet lijken naar binnen wordt geschoven. Ze schuift rusteloos over de hardplastic stoel, maar maakt geen aanstalten om op te staan. Patty is alle lust om te eten kwijtgeraakt. Haar verlangen naar de geduldige, zachte aanwezigheid van Boris neemt alle beschikbare ruimte in haar maag in beslag.

 

De dikgedrukte headlines aan de muur grijnzen haar sardonisch toe.

Wraakmoord op Journaliste ’ en ‘Interview fataal door ruzie om seksslaaf

Het staat er echt. Seksslaaf!

Het secreet verdiende wat er is gebeurd, ondanks alles.

Walging overvalt haar bij de beelden die haar oververhitte brein tergen.

Boris komt binnen, het theeblad is vol. Hij heeft zijn best gedaan, zelfs de randjes van de sandwiches zijn keurig afgesneden. Is dat voor dat mens? Of om haar tevreden te stemmen? Een jaloerse steek schiet door Patty’s lijf als ze ziet dat het secreet hem met een lachje bedankt en Boris een kleine buiging voor haar maakt. Ze negeert het, wat kan ze anders?

 

‘Uw vorige boek heeft bij lange na niet de verkoopcijfers gehaald die we van u gewend zijn. Waar ligt dat aan denkt u?’

De zoete stem druipt van het leedvermaak. Boris kijkt verschrikt. Patty houdt zich in en geeft haar standaard, beheerste antwoorden.

‘Wellicht wordt u teveel afgeleid door dit prachtige exemplaar hier,’ giechelt het secreet. Boris bloost en laat bijna het blad uit zijn handen vallen als hij de schaaltjes op tafel zet.

‘Ik zou eerder zeggen dat ú teveel wordt afgeleid door mijn...bediende,’ kaatst Patty scherp terug. ‘Uw vragen zijn nogal … impertinent.’

Ze kijkt gebiedend naar Boris en gehoorzaam trekt hij zich terug naar de keuken. De ogen van de journaliste volgen zijn wiegende heupen als hij de kamer uitloopt.

Het intermezzo brengt spanning in de kamer. De sandwiches blijven onaangeroerd op tafel staan.

 

Het interview duurt bijna drie kwartier. Patty is blij als het voorbij is en staat op om het mens uitgeleide te doen. Als ze niet voor de Volkskrant zou schrijven, had ze haar allang het huis uit gegooid. Patty is trots op zichzelf. Ze heeft haar zeker weten te overtuigen van haar kwaliteit, de stupiditeit van de wereld haar genialiteit niet te waarderen en de weergaloosheid van het boek waar ze nu aan werkt.

 

‘Kan ik nog even naar het toilet?’ vraagt de journaliste.

‘Naast de keuken, in de gang.’

Ze had het gewoon weggeven, denkt ze nu. Náást de keuken.

Lieve Boris. Hij zat daar nog steeds te wachten op het krukje dat ze speciaal voor hem had gekocht.

 

Patty wacht ongeduldig bij de voordeur. Het duurt lang voor het secreet terug komt en ze raakt geirriteerd: ‘Wat denkt ze wel, haar drek achterlaten in mijn huis?’

Ze loopt terug naar de kamer, doet de deur naar de gang open en hoort haar gegiechel.

‘Wat zit er dan onder je schortje? Laat ze jou dat de hele dag dragen? Dat je dat pikt zeg, het mens spoort echt niet.’

Patty houdt haar pas in.

‘Laat eens zien, doe het eens omhoog?’

Geritsel en het schuiven van Boris’ hakken over de koude tegels bereikt haar, als een dreun in haar gezicht.  Ze stormt de keuken in. Boris staat met zijn rug tegen het aanrecht. Hij kijkt wanhopig. Het secreet staat voor hem, met de zoom van zijn schortje in haar hand.

‘Ik geloof dat de duur van uw bezoek het toelaatbare heeft overschreden,’ zegt Patty ijzig, trillend van zelfbeheersing.

Zonder iets te zeggen laat de journaliste het schortje los en binnen een paar minuten is ze weg. Ze laat een ongemakkelijke leegte achter. Het duurt weken voor Boris weer in haar slaapkamer mag komen.

 

De publicatie van het interview wordt turbulent ontvangen. Het is honend, schildert Patty af als een narcistische persoonlijkheid die er geen bezwaar in ziet een seksslaaf te houden en die haar beste tijd als schrijfster al lang is gepasseerd.

 

Seksslaaf! Haar Boris!

Dezelfde woede overvalt haar nog steeds en de plastic stoel valt verwijtend op de grond als Patty gillend de krantenknipsels van de muur scheurt.

 

Boris

Dag Patty,

Jij zit in een cel, met niets anders dan een bed en een toilet, althans, dat is hoe ik het me voorstel. Ik kan de met potlood beschreven blaadjes voor me zien. Inderdaad, zoals ik van je gewend ben. Korte krabbels met onsamenhangende woorden waar zelfs ik op den duur geen kaas meer van kon maken. Maar ik ben blij te horen dat je genezen bent van die roze pilletjes. Ik vervloek ze al een eeuwigheid. Misschien dat er nu wel iets zinnigs is te vinden tussen je onsamenhangende aantekeningen. Ik betwijfel dat.

 

Je hebt spijt, zeg je, maar uit spijt is nooit een goed verhaal gekomen, dus laat het gerust los. Ik heb namelijk geen spijt. Alles gebeurt met een reden, toch? Het zijn jouw woorden. Dat je mij vond en onder je hoede nam, het moest zo zijn. Dit moet ook zo zijn. Ik wens je al het beste, maar ik kom niet bij je op bezoek. Dus kwel jezelf niet met de gedachten aan wat had kunnen zijn. Jij hebt gekozen. Ik doe dat nu ook. Ik dank je voor al je inspiratie …

 

Boris vouwt zijn woorden dubbel, legt ze samen met de krantenartikelen achter de kaft van het boek en sluit zijn ogen. Ze mist hem. Natuurlijk mist ze hem. Ze was zijn alles, tot het moment dat hij zich door andere ogen wel gezien wist en zijn liefde en loyaliteit hem als zand door de vingers glipte. Hij heeft zich heel lang schuldig gevoeld. De schuld is weggeëbt in de nieuwe wereld waarin hij nu leeft. Er is geen schuld, naar niemand meer. Wat hij heeft bereikt, heeft hij geheel aan zichzelf te danken.

 

Hij zocht contact met de journaliste omdat haar naam bekend was en ze voor een van de grote kranten schreef. Haar interviews waren hard, maar eerlijk en Patty had een eerlijk verhaal nodig. Patty’s laatste boek was ronduit bagger. De correcties die hij erin had aangebracht, konden niet voorkomen dat de kritieken meedogenloos waren, kritieken die hij met de grootste inspanningen voor haar verborgen probeerde te houden. In het eerste telefoongesprek gooide Boris daarom al zijn charme in de strijd en de journaliste was er gevoelig voor. Natuurlijk vertelde hij Patty niets. Het moest een verrassing zijn, daarnaast zou ze het hem niet in dank afnemen op dit moment. Dankbaarheid behoorde niet tot een van haar kwaliteiten.

 

De allereerste keer dat hij de journaliste zag, staat hem nog helder voor de geest. Er hing een air van hoogmoedigheid om haar heen, van kracht en het vermogen je over een ander te kunnen ontfermen zonder medelijden te hebben of teerhartig te zijn. Precies wat hij ooit ook in Patty dacht te zien en wat hij altijd zoekt in een vrouw.

Dat eerste gesprek verliep gespannen, het overtuigen van de journaliste kostte hem veel moeite. Hoezeer hij het ook probeerde, hij kon niet voorkomen dat zijn liefde en loyaliteit voor Patty in al zijn zorgvuldig gekozen woorden steeds minder betekenis voor hem kregen. Hij kon ook niet voorkomen dat de nieuwsgierige glinstering in de ogen van journaliste steeds evidenter op hem afkwam en hij zich afvroeg hoe het zou zijn als hij bij haar …

 

De journaliste was sceptisch.

‘Ik weet niet of mensen nog op Patty zitten te wachten en ik moet ook om mijn naam denken. Eerlijk gezegd denk ik dat ze haar beste tijd heeft gehad. En waarom stuurt ze jou?’

Ze sloeg haar benen over elkaar en keek hem indringend aan. Het veroorzaakte een interessante roering in zijn lichaam, die hij wanhopig weg probeerde te duwen. Stamelend sloeg hij zijn ogen neer, net te laat om die van haar vrijpostig over zijn lichaam te zien glijden

‘Waarom zoekt ze zelf geen contact? Ze weet wie ik ben en het gaat toch om haar?’

‘Ze weet niet dat ik hier ben. Ze is bezig met de afronding van haar nieuwe boek en dit neemt al haar beschikbare tijd in beslag.’

 

Het neemt nog niet de helft van haar tijd in beslag. Het grootste deel van de dag brengt ze door in een roes van zelfmedelijden, beklag en zelfs haat voor de hele wereld om haar heen. Boris wacht geduldig op iedere blijk van aandacht. Een vriendelijk woord, een achteloze streling langs zijn billen en op het laatst zelfs op een binnensmondse snauw. Alles is hem welkom, zolang hij maar het gevoel heeft dat ze hem in elk geval nog ziet. Wanneer Patty aan het begin van de avond laveloos in haar bed ligt, zet hij zich achter haar laptop om de schade van de bedwelmende pillen en de alcohol te herstellen. Hij corrigeert haar werk niet, hij herschrijft het, alles. Woord voor woord, zin voor zin. Zijn ziel en zaligheid die ooit alleen Patty toebehoorde, gooit hij in het boek dat niet meer van haar, maar enkel nog van hem zou zijn. En de schrijfster ziet het niet. Haar begerigheid gaat enkel nog naar de roze pilletjes en het doorzichtige, riekende vocht waarmee zij ze achterover slaat.

 

Hij glimlachte een beetje onzeker en keek de journaliste aan.

‘Dit boek is goed en als u daar op de juiste manier een pakkend artikel over de vrouw achter de schrijfster neerzet, zal dit ook uw carrière een boost geven.’ 

Hij begon weer te stotteren toen ze hem een laatdunkende blik toezond.

‘Niet dat u dat nodig heeft natuurlijk, maar het zal u zeker geen windeieren leggen, dat beloof ik u.’

Hij haalde diep adem en boog zich naar haar toe.

‘Als u me toestaat een afspraak met haar te plannen dan zult u daar zeker geen spijt van krijgen. Ik denk dat uw lezers maar wat graag willen weten wie er achter de schrijfster verscholen gaat. En ik denk dat u dat zelf ook wil weten.’

 

De nieuwsgierigheid overwon de terughoudendheid en Boris snelde terug naar Patty om haar te vertellen van het verzoek van de journaliste en om haar klaar te stomen voor het interview dat nieuwe deuren voor hem zou openen.

 

Die bewuste dag

Het artikel gaat viraal, al een paar uur nadat het is gepubliceerd. De sociale media staan er vol mee. Patty heeft zich huilend en gillend teruggetrokken in haar slaapkamer en Boris staat tevergeefs voor haar deur met haar pilletjes en het vocht dat zij zo graag nuttigt.

‘Toe nou mevrouw, drinkt u toch wat. Het zal u goed doen. Laat de mensen maar praten, ze hebben geen idee.’

Patty schreeuwt en krijst richting de dichte deur. ‘Wat moest je ook met haar, jij idioot! Dat gedraai met je kont en je zogenaamde geschrokken blikken. Je hebt haar naar je toe gelokt en nu is ze kwaad. Dit is haar wraak en het is jouw schuld. Jij … jij … jij nietsnut!’

 

Een aantal maanden geleden zouden haar woorden hem als messen in zijn hart hebben gestoken, maar nu mist al haar gescheld en haar getier zijn doel. Ze neemt hem en zijn trouwhartigheid al veel te lang voor lief. Zijn liefde voor haar is verdord en hij voelt geen enkele aarzeling als hij het kaartje van de journaliste onder zijn matras vandaan haalt en haar een bericht stuurt. Hij kan nergens anders heen. De afgelopen jaren was Patty zijn wereld en hij zal een nieuw pad moeten zoeken. De journaliste is zijn beste optie.

 

In de avond, als Patty uitgehongerd weer bij zinnen komt, roept ze schor om haar Boris. Ze luistert ingespannen of ze zijn hakken over het laminaat naar haar toe hoort komen, maar het blijft akelig stil.

‘Kom dan, Bóóóris! Ik heb honger. Ik bestel wat, dan eten we samen.’

Als ze na een kwartier nog steeds niet de vertrouwde, aansnellende geluiden hoort, staat ze zuchtend op.

 

In zijn kamer gaapt een enorme leegte. Het bed ligt onopgemaakt open, als een pesterige, witte grijns in zijn sobere kamer. Na de eerste vlaag van paniek kolkt de woede door haar aderen. Ze trekt de kast open, de la van zijn nachtkastje: alles is weg. Alleen zijn schortje en hoge hakken liggen achteloos en verwijtend in een hoek van de kamer. Krijsend gooit ze zich op het bed waarvan de lakens nog naar hem ruiken. Haar oog valt op een klein, kartonnen kaartje op de grond en ze leest de naam van de journaliste. Koortsig en verward probeert ze het antwoord dat zich in haar hoofd vormt, vast te pakken. Op het moment dat de realiteit een vaste vorm heeft in haar tumulteuze brein, weet ze dat daar de oplossing van haar lijden ligt.

 

Middernacht

Ontspannen leunt de journaliste achterover in haar grote Manchester stoel. De rook van haar sigaret kringelt langs haar triomfantelijke gezicht. Voor haar knielt Boris. Hij heeft haar peignoir aan en een panty zonder kruis. Zijn handen liggen tegen de onderkant van zijn rug, aan elkaar gebonden met een verlengsnoer. Het zit zo strak dat zijn polsen rood en gezwollen zijn. Boris heeft haar niets teveel beloofd. Ze heeft nu al zoveel aanbiedingen gekregen dat ze de rest van haar leven niet meer op zoek zal hoeven gaan naar een goed verhaal. Het interview met de schrijfster heeft haar faam voorgoed gevestigd.

 

Ze kijkt naar Boris en streelt zijn hoofd. ‘Patty mag dan een gestoord wijf zijn, je bent goed door haar afgericht, jongen.’

Langzaam legt ze haar rechterbeen over de brede armleuning. Met haar hand wrijft ze haar gezwollen schaamlippen open. Boris ziet het glinsterende vocht en ruikt haar opwinding. Hij moet wennen aan deze nieuwe geur en aan haar vormen, maar hij is dankbaar dat hij haar mag bevredigen.

‘Dank u mevrouw,’ mompelt hij zacht.

Haar hand stuurt hem terug naar haar kruis en duwt zijn neus tot in haar opening. Hangend op de stoel richt ze begerig haar ogen op het schouwspel van zijn onderlichaam. Tussen zijn tegen elkaar geklemde knieën staat zijn pik glanzend rechtop. De huid van zijn geschoren ballen glimt van de spanning die de strak omhooggetrokken panty veroorzaakt.

Met zijn neus in haar vochtige kruis geduwd raakt Boris bijna in ademnood, maar hij biedt geen weerstand aan haar dwingende handen. Subtiel manoeuvreert hij zich vrij en steekt zijn tong bij haar naar binnen. Zijn geslacht klopt, gevoed door haar extase. Patty is ver weg. Ze is niets meer dan een acteur in het verhaal dat hij in scène heeft gezet. Haar rol is vervangen door een nieuwe ster aan het firmament.

 

Patty parkeert haar auto voor het huis en neemt nog een pilletje. Ze wil het probleem met klasse en stijl oplossen en daarvoor heeft ze iets nodig om rustig te blijven. Haar ogen glijden langs de donkere rijtjeshuizen en blijven hangen op het enige verlichte raam in de straat. De gordijnen zijn dicht, maar aan de zijkant ziet Patty een opengelaten reet die haar de gelegenheid geeft een blik naar binnen te werpen. Gebukt sluipt ze door de weelderige voortuin. Ze wil alleen maar even kijken, alleen maar weten dat het secreet echt hier woont.

Door de kier zoeken haar ogen naar het bewijs van haar bestaan, totaal onvoorbereid op de aanblik van Boris’ verraad.

Ze ziet hem geknield op de brede leuningen van de stoel. Met zijn handen op zijn rug balanceert hij tussen hemel en aarde. Het secreet houdt hem vast aan zijn polsen, haar armen om hem heen. Het is duidelijk dat ze hem dwingt hem zijn erectie in haar mond te stoten.

 

Patty krijst. ‘Boooorrrissss!’

De twee in de kamer kijken verschrikt op. Het kwijl hangt nog aan de lippen van de journaliste als ze met een gapende ‘O’ en woordenloos recht in de bezeten ogen van Patty kijkt. Ze ziet nog net hoe haar arm naar beneden reikt en een enorme steen door het raam gooit. In de krijsende chaos die volgt, is Boris al gevlucht naar de bovenverdieping.

 

De politie treft de journaliste gewurgd met een panty in de Manchester stoel. Haar mond hangt scheef open en haar ogen puilen uit. Op de trap ligt Patty huilend te jengelen om Boris, die weigert naar beneden te komen.

 

Patty

Ze herkent het grillige handschrift van Boris op het witte etiket en vouwt het bruine papier verder open. Haar ademhaling versnelt en haar hart stroomt over van liefde voor de man de haar nog steeds trouw is. Hij heeft het gedaan. Hij heeft haar verhaal afgerond en het contact met haar uitgever gelegd. Ze is trots op hem. Nu is het slechts een kwestie van tijd. De herinneringen aan dat vreselijke artikel zullen vervagen en iedereen zal zich weer herinneren hoe groot haar talent is. Boris zal voor altijd naast haar staan.

 

Het gevoel is al voorbij voordat ze zich eraan weet te sterken: de keiharde werkelijkheid dringt zich meedogenloos aan haar op. Koortsachtig draait ze het boek om. Op het moment dat ze recht in het fotogenieke gezicht van Boris kijkt, is het alsof vlijmscherpe messen zich een permanent in haar hart boren. Met trillende vingers slaat ze het boek open. Een opgevouwen brief en kaarsrecht uitgeknipte krantenartikelen dwarrelen aan haar voeten op de grond. Ze laat zich op haar knieën vallen. De krantenkoppen schreeuwen haar toe en leveren het bewijs van het allergrootste verraad van de man die haar ooit zo trouw was.

 

Weergaloos debuut van voormalige seksslaaf!’

‘De leerling overstijgt zijn leraar!’

 

Lamgeslagen vouwt ze de brief open en terwijl de laatste woorden van Boris in haar ziel worden gekerfd, is het haar eigen gejammer dat eindeloos door de witte gangen buiten haar cel weergalmt.

0 Berichten

zo

17

sep

2017

Interview OH Magazine

Ijdelheid der ijdelheden, maar in dit prachtige blad mogen staan is natuurlijk top! Een interview door Lydia van der Weiden, een prachtige foto van Moon Jansen en een heerlijke dag in Amsterdam met vijf andere bloggers en erotica schrijfsters: ik ben er heel blij van.

 

In het september nummer 2017 van OH Magazine lees je alles!

zo

17

sep

2017

Naaktslakken

Ik hurk even neer, ik wil zien hoe die beestjes bewegen. Terwijl ik een beetje van ze griezel, zie ik plotseling hoe hun trage, slijmerige en samentrekkende lichamen een bepaalde geilheid oproepen.

 

 

Sinds ik het verhaal ‘Zico’ heb gelezen van Emanuel Claessens (uit De Kalahari Roos), heeft het uitlaten van de hondjes  ‘s ochtends vroeg een nieuwe dimensie gekregen. Van de week hebben zijn fantasieën over naaktslakken mij op een nieuw spoor gebracht.

Ik woon vlakbij een redelijk onnatuurlijk natuurgebied en ik loop er graag met heertje Z, tegenwoordig vergezeld door juffrouw T.  Dat zij bij ons is komen wonen, was niet haar keuze maar een bittere noodzaak voor de ineens dakloze juffrouw, wier levensgezellin en baasje naar een andere wereld is gegaan. Iemand moet van haar houden, dacht ik en zo kwam ze bij ons. Iedere dag dat ik haar zie, en hoor, denk ik  aan haar bazin, die we beiden intens hebben liefgehad. Dat is wat juffrouw T en mij verbindt.  Zou zij ons zien lopen, in de vroege ochtend? Hoe ze meehuppelt met heertje Z en iedere dag onvermoeibaar opnieuw de moed erin houdt? 

 

Afijn, mijn ochtendwandelingen hebben iets meditatiefs. Ik zwerf wat rond, gehinderd door een lichte tijdsdrang die ik van me af probeer te laten glijden. Terwijl ik naar twee paar hondenbilletjes kijk die voor me uit scharrelen, overdenk ik de dag en het leven in het algemeen. Ik overpeins mooie boeken die ik heb gelezen en verhalen die ik nog wil schrijven. Ik denk aan mijn liefste, mijn allerliefste, hoe hij nu wakker wordt. 

 

Die ochtend loop ik langs een vergeten achterpad, dat is omgeven door hoog riet. Het asfalt is gebarsten en overal piept gras tussendoor naar boven. De kracht van het zachte dat het harde beton breken kan.  De bomen staan beteuterd bij te komen van de korte storm die gisteren even lansgkwam. De vochtige aarde ruikt heerlijk. The morning after een ruige nacht, zo te zeggen. Het vocht en de naderende herfst lokken de naaktslakken uit hun verstopplaatsen, mochten ze die uberhaupt hebben. Een slaapplaats zullen ze toch wel hebben, al zijn ze dakloos? Overal zie ik glinsterende sporen van hun aanwezgheid.

Heer Z en juffrouw T lopen met een grote boog om iets heen, een donkere vreemde plek op het pad. Als ik in de buurt ben zie ik dat het een soort kolonie van naaktslakken is, een kleine platte pannenkoek. Wat doen ze hier, zo samengedrongen? Naaktslakken zijn toch solisten?

 

Dan denk ik ineens aan ‘Zico’. Ik kan geen naaktslak ontmoeten zonder zijn verhaal in mijn hoofd te krijgen. Emanuel schrijft treffend en beeldend. Ik zie ineens voor me hoe ze door de oude dame uit het verhaal worden verzameld en gekoesterd. Ik hurk even neer, ik wil zien hoe die beestjes bewegen. Terwijl ik een beetje van ze griezel, zie ik plotseling hoe hun trage, slijmerige en samentrekkende lichamen een bepaalde geilheid oproepen. Ik bewonder Emanuel, dat hij die voor de meeste mensen onzichtbare dingen bloot weet te leggen en ook dit deel van het leven weet te betrekken in de erotische dynamiek van de worstelende mensch. Heer Z en juffrouw T hebben geen weet van dit alles. Ze snuffelen gewoon door. Zij plast waar hij heeft geplast en als het even kan plast hij er weer overheen. Zo gaat dat in een hondenhuwelijk. 

 

Emanuel’s naaktslakken verhaal roept enerzijds walging op en vraagt je tegelijkertijd boven je eigen kaders uit te stijgen. Nu ik hier zit, op mijn hurken bij een kleine kolonie naaktslakken, begrijp ik ineens de erotiek van alles wat soms walging oproept. Ik snap zijn oude dame, ik snap de jongeman die zich aan haar overgeeft en ik snap hoe de trage slijmerigheid van de slakken net zo erotisch zouden kunnen voelen als de smeuïge tong van een minnaar of minnares.

 

Het thema ‘De erotiek in het alledaagse’ prikkelt me wel. Niet zozeer die naaktslakken, als wel het vermogen het leven zelf als erotisch te zien. Het inzicht in zichzelf stijgt boven de naaktslak uit. Later in de trein realiseer ik me dat de erotiek van dit leven een draaiende motor is, alom en altijd aanwezig. Al wat ademt heeft zich verbonden met een of andere vorm van Lust en het verlangen naar bevrediging. 

Krijgt alles betekenins door de individuele bestemming die wij het geven? Wat voor de een ondenkbaar walgelijk is, kan bij de ander mateloze opwinding en verlangen veroorzaken. 

En is het zo, dringt de vraag zich op, dat de ontkenning en onderdrukking van wat het leven ons dagelijks aanbiedt (zoals binnen religie en dogma of trauma) eigenlijk een erkenning inhoudt dat Levenslust bedreigend is, een alomvattende kracht die wij moeilijk kunnen weerstaan?

 

Het weer kan vandaag niet beslissen of het herfst of nazomer is en meandert tussen zon en regen. In de trein denk ik weer aan mijn lief. Aan ons intermezzo vorige zondagmiddag, toen het ineens koud werd en we samen diep onder dekens kropen en mijn moeheid werd weggekust en ik zijn Leven in mij voelde.  Dat is kracht. Levenslust.  
Ik vond het zelfs in een naaktslak.

0 Berichten

za

19

aug

2017

Stemronde #8: Niemandskinderen

 

'Mijn concept van liefde bestond uit onophoudelijke lust, mijn concept van vrijheid uit beschikbaarheid. En zo werd de stille roep van mijn hart langzaam verdreven door de schreeuw van mijn orgasme en de luide kreet om een volgende.'

 

Stemronde 8: een generatiekloof. Zowel publiek als jury (hoewel behoorlijk verdeeld) stemden zo, dat ik op nummer 1 ben geëindigd deze ronde! Heel blij mee, want het was een verhaal uit mijn hart.

Niemandskinderen

 

Mijn moeder vond dat liefde voor één mens een doodzonde was. Zelf fladderde ze van de één naar de ander, een vlinder die in de loop der jaren steeds rafeliger werd tot er slechts een vormloos en van kleur verschoten omhulsel overbleef. Ze sliep in bed met tien anderen, mannen en vrouwen gelijk. Wie van de mannen nu precies mijn vader was wist zij niet, met het gevolg dat iedere man mijn vader was maar ik niemand papa noemde.  Ik hoorde nooit bij iemand, een niemandskind, net als Tristan.

 

Bij het college ‘Bedrijfskundige Basisprincipes’ zat hij naast me. Hij rook lekker en droeg een gestreken overhemd. Precies het type dat ze thuis omschreven als ‘burgermannetje’. Tijdens onze wekelijkse nazit in de kroeg, vertelde hij me dat hij al vroeg het huis was uitgegaan en zijn ouders niet meer zag. Voorzichtig sprak ik over mijn leven in de commune, ik had allang door dat mijn leeftijdsgenoten geen idee hadden wat het precies betekende. Hij reageerde echter positief en stelde veel vragen. 

‘Maar Zon,’ zei hij na een poosje, ‘heb je dan geen behoefte aan Echte Liefde?’ 

‘Die heb ik toch?’ zei ik stoer.  ‘Ik heb zelfs een heleboel liefde.’  

‘Ik bedoel, iemand voor jezelf. Die naar jouw ziel verlangt. Iemand waarmee je door dik en dun de wereld verovert. Ik wel, ik wil geen niemandskind meer zijn, ik wil bij iemand horen.’ 

‘Zo doen we dat niet bij ons, wij delen alles,’ zei ik beduusd. 

‘Lieve Zon van iedereen,’ zei hij zacht en streek even over mijn haar. 

 

Ik heb gelezen dat vrouwen  verliefd worden op iedere man die haar goed kan laten klaarkomen, maar dat geloof ik niet. Mensen worden verliefd om allerlei onnavolgbare redenen. Soms zelfs door een toevallige aanraking. Ik had in ieder geval honderden keren orgastische sex zonder ooit verliefd te worden en hoewel Tristan’s gebaar slechts een paar seconden van een mensenleven duurde, sloeg de liefde genadeloos toe.  Ik fantaseerde eindeloos over hem. Als ik wakker werd, hunkerend en geil en vochtig, vloeide zijn bijna tastbare aanwezigheid uit mij als de terugtrekkende zee, die mijn dromen meespoelde naar onmetelijke oceanen en mij leeg en verlangend op de kust achterliet. In de armen van mijn bedgenoten vond ik geen enkele bevrediging meer.

 

Vanaf mijn 18e woonde ik, met toestemming van het Communecomité, in de ‘Love-Room’, samen met drie jongens en twee meiden met wie ik de commune zou voortzetten. Ik had lang uitgekeken naar die eerste nacht. In een eindeloze trip, zwevend in een benevelde wereld, plooiden begerige lippen zich om mijn klit, kneedden ongeduldige handen mijn billen en bezorgden warme vochtige tongen mij mijn eerste orgasme. Die nacht werd ik ingewijd in het communeleven, een leven waarin mijn lichaam niet meer alleen van mij was. In de maanden daarna ontving ik mijn partners in iedere opening die we gaandeweg ontdekten. Mijn concept van liefde bestond uit onophoudelijke lust, mijn concept van vrijheid uit beschikbaarheid. En zo werd de stille roep van mijn hart langzaam verdreven door de schreeuw van mijn orgasme en de luide kreet om een volgende.

 

Tot Tristan. Bij onze eerste vrijpartij werd ik totaal overdonderd. Ik had het nog nooit met één mens gedaan en voelde me opgelaten toen hij me op zijn studentenkamer langzaam uitkleedde. Zoals ik was gewend ging ik recht op mijn doel af en nam zijn stijve in mijn hand, maar hij haalde deze weg.

‘Niet zo snel Zon, we hebben alle tijd.’ 

Hij ging naast me liggen, kuste teder mijn lichaam, fluweelde geile woordjes en streelde zich tergend traag tussen mijn dijen omhoog. Ik voelde zijn hardheid tegen mijn benen. Dat zijn warme rechte pik voor mij klopte, voor mij alleen, en naar mij verlangde en naar niemand anders, bracht me in vervoering.

‘Kijk me aan als ik in je kom,’ zei hij toen we langzaam versmolten tot één lichaam. Dit keer stond ik niet verlaten aan de kust, we tolden samen in de branding terwijl golven van liefde ons overspoelden. We deden niets bijzonders, niets dat ik niet eerder had gedaan. Maar ik raakte in extase hem in mij te voelen trillen en kronkelde onder zijn tanden op mijn tepels. Het zien van zijn vertrokken gezicht en het trage glijden van zijn nog warme zaad langs mijn billen, waren de eerste antwoorden op de vragen van mijn hart. 

 

Toen ik mijn verlovingsring liet zien, waren de rapen gaar. Mijn moeder riep onmiddelijk het Comité bijeen. ‘Kansloos, die onnozele ideeën over het huwelijk,’ schreeuwde ze terwijl ze nijdig een joint draaide. ‘Word je straks in een keurige baan bedrijfsbezit en dan ook nog huisvrouw spelen? Compleet gestoord!’

‘Mam, echt, je snapt er niets van, communes zijn zó passé,’ protesteerde ik, zonder veel succes.

Die avond trok ik bij Tristan in. Als niemandskinderen voelden we ons eindelijk iemand.

1 Berichten

zo

06

aug

2017

Mudan

‘Bestel jij maar wat verschillende gerechten Mudan, jij weet wel wat ik lekker vind toch?’

Mudan is stil en lijkt de kaart te bestuderen. Over haar brilleglazen heen kijkt ze me aan.

‘Eigenlijk weet ik niet zo zeker wat jij lekker vindt Sarah. Misschien moet je wat duidelijker zijn.’

 

Een klein verhaaltje, geinspireerd door een botanische tuin op vakantie.

 

‘Ze maken er ook thee van,’ glimlacht ze. ‘Van de Bai Mudan, de witte pioenroos. Ik kreeg het vroeger van mijn oma als ik ongesteld was en buikkramp had.’ Mudan nipt aan haar thee, haar brillenglazen zijn beslagen door de theedampen die langs haar gezicht kringelen. Aan de precieze manier waarop ze de kom vasthoudt kan ik zien dat ze vaak theedrinkt.

 

‘Dus eigenlijk heet je gewoon Pioenroos?’ Mijn gegrinnik komt geforceerd en kinderachtig over, maar ik heb geen idee wat ik anders had moeten zeggen. Haar aanwezigheid maakt me onzeker en nerveus, alsof ik op audientie ben bij een of andere prinses. Alles aan haar is zo lief en mooi, zo puur. Ik voel me een lompe zweterige boerin naast haar. Zelfs haar tenen die door de open sandalen naar buiten steken, liggen als elegante witte schelpjes op de zandbruine zooltjes. Mudan heeft niets in de gaten van mijn adoratie. Ze nipt en babbelt en met haar parelende lach, een zomerbries, verpakt ze deze middag  als een zilverkleurig kadootje.

 

Ze is het geadopteerde zusje van mijn beste vriendin die ook is geadopteerd en met wie ik al een paar jaar op een etage woon. Iedere week komt Mudan een keer bij ons eten.  Meestal kookt Shao dan iets traditioneel Chinees. Sinds hun ouders zijn verongelukt een jaar of tien geleden, houden ze zo de familieband in stand. Shao gedraagt zich als haar moeder, ze bespreken alle belangrijke beslissingen met elkaar. Zelfs hun verliefdheden en sexuele voorkeuren liggen met regelmaat tussen de jasmijnrijst en de Tja Sieuw op tafel. Hoewel haar onschuldige voorkomen anders doet vermoeden, is Mudan wijs voor haar leeftijd. In ieder geval wijzer dan haar oppervlakkige en feestbeestende studiegenoten. Ze studeert hard en veel en werkt daarnaast in het import/export bedrijf van hun oom.  Ik kan me niet herinneren dat ze naar een disco of een bioscoop ging en de bloemetjes heeft buitengezet met leeftijdsgenoten. Toch heeft ze af en toe een vriend of een minnaar. Dat vertelt ze nooit aan mij, maar wel aan Shao, die het dan later samenzweerderig aan mij doorvertelt. Waar ze precies die mannen opduikelt is zowel Shao als mij een raadsel, ik kan me niet voorstellen dat dit prachtige elfachtige wezen zich inlaat met de brute gasten waar Shao me van vertelt.  Naar horen zeggen begeeft Mudan zich af en toe in het duistere kinky circuit van de prive-feesten en haalt ze daar haar duistere onbekende minnaars vandaan. Shao zegt dat ze niet de meest gangbare sexuele voorkeuren heeft en snel te zijn uitgekeken op ‘reguliere sex’. Maar wat ze dan precies doet, weet Shao me niet te vertellen. Zo slaat mijn fantasie op hol en iedere keer als ze bij ons is geweest, stel ik me haar voor in allerlei situaties. Dat ze op een tafel in het midden ligt en ze wordt genomen door iemand terwijl iedereen toekijkt. Of dat ze op zo’n soort ‘Eyes Wide Shut’ feest rondloopt, met een strak korset en een masker.

Als ik zo naast haar zit zoals vanmiddag branden talloze vragen op mijn lippen, maar ik durf niet, echt niet.

 

Shao weet er niets van. Mijn verliefdheid op Mudan is een geheim, dat ik met niemand deel. Ik weet niet wat Shao wel of niet van mijn geheimen terugdeelt met Mudan, mijn avontuurtjes en mijn intiemste fantasieen. Stel je voor dat Mudan dat zou weten? Ik krijg het benauwd van deze gedachte. En dus houd ik mijn gevoelens geheim, zelfs voor Shao.

 

Deze middag is Mudan te vroeg hier. Shao is nog niet thuis van haar werk. We drinken thee, op onze groene bank, en we babbelen luchtig over niets en alles. Ik hoor de helft niet. Ik kijk alleen maar hoe haar volle lippen bewegen. Hoe mooi ze eruit ziet als ze haar hoofd een beetje schuin houdt. Ik droom helemaal weg bij de gebaren van haar handen, de nagels roze gelakt. Lief, ze is zo lief....

 

‘He, hoor je me niet?’ Nu pas dringt het tot me door dat ik echt niets heb verstaan van wat ze al een paar minuten aan het vertellen is. 

‘Aarde roept Sarah, come in Sarah!’ giebelt ze.  

‘Sorry hoor, mijn gedachten dwalen soms af. Wat zei je precies?’

‘Shao moet overwerken en komt later. Zullen wij samen wat eten, buiten de deur? Ik moet op tijd weer weg, dus...’

Ik stem toe, met kloppend hart. Waar moeten we het over hebben?

Mudan babbelt. Haar losse haar waait af en toe zachtjes over mijn arm. Ik ruik haar eau de cologne, dezelfde die Shao gebruikt om in haar haar te doen. Als Mudan praat, praat ze met haar hele lichaam. Haar handen, de mimiek van haar gezicht, de bijgeluidjes die ze maakt. Ze straalt energie  uit. Nu ze naast me loopt op straat, maakt ze af en toe zelfs een huppeltje als ze heel enthousiast wordt. Ik zeg niet veel, ik luister naar haar spraakwaterval en sla alle beelden die ze creeert op in mijn interne geheugen, voor later gebruik.

 

Aan tafel praat ze nog steeds. Om ons heen staan grote Chineze vazen, kitcherige katten met wuivende pootjes, waarvan ik altijd heb geleerd dat die helemaal niet Chinees maar Japans zijn, en plastic Boeddha’s in  goud of jade-kleur. Gerechten met onuitsprekelijke namen passeren mijn ogen en ik heb geen idee meer, alles is wazig om mee heen, ik luister naar Mudan en probeer de gedachten weg te duwen, gedachten aan haar op handen en voeten op een tafel, midden in een zaal, terwijl een grote bruut haar bij de haren vasthoudt en haar berijdt als een dekhengst. Zou ze kermen? Zou dat lieve gezichtje van deze pure onschuldige jonge vrouw, van genot vertrekken als ze komt? Ik knijp even mijn ogen dicht om het beeld van mijn netvlies te krijgen. 

 

‘Bestel jij maar wat verschillende gerechten Mudan, jij weet wel wat ik lekker vind toch?’

Mudan is stil en lijkt de kaart te bestuderen. Over haar brilleglazen heen kijkt ze me aan.

‘Eigenlijk weet ik niet zo zeker wat jij lekker vindt Sarah. Misschien moet je wat duidelijker zijn.’

Ik bloos tot achter mijn oren. Bedoelt ze nu wat ik denk dat ze bedoelt? Het zweet breekt me uit. Ik kan toch niet zomaar tegen het zusje van mijn huisgenoot zeggen dat ik háár lekker vind? 

Mudan’s ogen vlammen. Een soort duisternis daalt over haar neer, alsof haar onschuld voor mijn ogen wordt verzwolgen door een kokend verlangen.

 

Mudan legt de kaart neer en schuift haar vingers over mijn vingers op de tafel. 

‘Mischien moet ik jou maar bestellen Sarah,’ zegt ze. Ze lacht niet en haar toon is serieus.

‘Je lijkt me overheerlijk. Ik zou je mooi opgemaakt laten opdienen, op een ronde zilveren schaal. En dan zit je gewoon op je knieen, rechtop, zodat je borsten goed uitkomen. Misschien laat ik je tepels wel extra roze kleuren met rozenparfait, zodat iedereen een likje van je kan nemen. Na mij dan natuurlijk, ik zou als eerste je tepels aflikken.’

Ik staar haar verbijsterd aan. Mudan houdt mijn hand stevig vast als de ober naast ons tafeltje verschijnt. Ze wijst met haar vrije hand wat gerechten aan op de kaart en zegt iets in het Chinees. De ober schrijft mee, niet de nummertjes van de gerechten zoals ik ze wel eens zie doen. Hij schrijft chinese karakters en luister aandachtig naar haar, knikt en herhaalt klaarblijkelijk af en toe wat ze heeft gezegd. Als ze klaar is knikt ze even en wuift hem dan weg. De ober rent, voor haar.

 

Mudan is ineens geen hardwerkende studente meer, niet het kleine zusje van Shao, niet mijn onschuldige lieve prinses. Voor mij zit een Vrouw, die gewend is te nemen wat ze wil. En hoewel ik ruim zes jaar ouder ben en verliefd werd op haar schattigheid, verword ik in enkele minuten tot haar pronkstuk en wil ik ook niets liever dan op haar zilveren schaal knielen en wachten tot ze een likje van me neemt. Mijn maag trekt samen bij het vooruitzicht.

 

‘Waar waren we Sarah,’ gaat ze verder alsof er niets aan de hand is. ‘Oh ja, over jouw smakelijke tepels.’ Hoewel ze praat alsof we het over de nieuwe outfit hebben van Shao die ze in de uitverkoop heeft gekocht, zijn haar woorden indringend en doelgericht. Haar grip op mijn hand verstevigt. Ik weet niet wat ik kan zeggen, maar mijn glimmende ogen verraden wat mijn mond niet uitspreken kan. Ik leg mijn vingers zacht op haar hand en streel de randjes van haar roze nagels.

 

‘Sarah, ga met me mee dit weekend. Er is een heel speciale party, ‘t is maar een uurtje rijden. Je mag mee als mijn lekkere hapje. Iedereen mag je een beetje proeven, maar ik ben de enige die jou zal eten, begrijp je?’ Het klinkt alsof een ‘nee’ gewoon geen optie is.

‘En Shao dan?’ vraag ik verlegen. 

Mudan leunt een beetje over de tafel, verlegt haar hand naar mijn pols en trekt me zo dichterbij.

‘Denk je echt dat ze moet overwerken?’ zegt ze bijna honend. Haar ogen priemen door haar brilglazen heen en kijken me doordringend aan. ‘Hoe vaak is ze te laat gekomen als ik kwam? Nou?’

Ik zoek koortsachtig in mijn geheugen. ‘Nooit...’ fluister ik.

‘Precies. Nooit. Maar vandaag wel. Omdat ik je wil hebben Sarah. En Shao dat goed vindt. Ik denk zelfs dat ze wel mee zal gaan dit weekend. Om te kijken hoe ik van jou ga genieten.’

Ik kijk haar geschokt aan. ‘Maar...jullie zijn toch...wat?’

 

Ze lacht weer, bijna sardonisch. ‘Wij zijn wat? Niets zijn wij, geadopteerde zusters, dat is alles! Zusters in lust, zal ik je verklappen. We waren al tien toen we hier kwamen, weet je toch? We zijn altijd Chinees blijven spreken met elkaar. We deelden onze kamer en, dat wisten mijn ouders natuurlijk niet, later ook onze bedden. Shao mag dan officieel wat ouder zijn, maar ze heeft zich altijd onderworpen aan mijn ideeen en mijn...behoeften. En nu ben jij mijn behoefte. Shao heeft je gevoerd met mysterieuze verhalen over mij. Omdat ik dat wil. Ga me niet vertellen dat je niet fantaseert over mij, ik zie het echt wel aan je. Zo zit dat dus.’

 

Ik durf haar eindelijk aan te kijken. Haar schattigheid is weggesmolten onder haar smeulende jagersblik. Ik voel me klein, heel klein, en knik langzaam 'ja'.

 

1 Berichten

za

05

aug

2017

Open up!

He places his hands on my ass and kneads my buttocks, first left, then right. With his tongue he draws a moist line upwards my thighs. I squirm, this feels like heaven. 

 

 

Wicked Wednesday, another excellent initiative of my dear friend Marie Rebelle, gives you a meme to write on. I wrote the story 'Open up!' last year, but immediatly translated it as the meme this week is ''The dentist'. (prompt #271) Translating is much tougher than you might think and my English is far from perfect, so forgive me when I make silly mistakes. 
Oh, and be warned: despite the given limitation of 1200 words, this story is over 2100 ---couldn't help myself.  I hope you will enjoy my story anyway.

 

Open up!

 

‘Some guys know how to do the job, others just don’t.’ Disappointed I push him away from between my thighs. Eating pussy is evidently not one of his major skills. All he had done was monotonously move his tongue up and down, completely missing my hotspot despite my obvious directions.

‘I think you’d better go,’ I tell him grumpy, ‘this is not gonna work.’

He angrily shouts ‘frigid bitch’ at me, grabs his grey sweatpants and his worn sneakers and leaves my chaotic apartment as soon as possible.

‘Dickhead,’ I think just before I fall into an alcohol induced coma. It is unclear whether I mean the asshole I just kicked out or myself.

 

Situations like this happen at a regular basis lately. Since Tom left me, I get pissed in the pub a few times a week. And when I’m drunk, I do stupid things. Like taking home losers. 

I only want them for sex and a warm body in the darkest of nights. But it doesn’t help. Of course it doesn’t. Nothing resolves the emptiness he left behind. 

 

The next morning I have a horrible hangover, due to cheap wine and my ugly self. With my eyes pinched I stare at my abominable face in the mirror. What the fuck happened to me? My hair sticks to my cheeks, I have dark bags under my eyes en deep wrinkles rumple around my lips, the ones you get by smoking way too much. And if I’m not mistaken grey traces of dried slobber decorate my chin. I’m disgusted with myself.

 

‘It’s time for action!’ I say hoarsely. ‘Starting with a good shrub of my smelly mouth. Forward Essie, fooooorrwaaard!’

With a small mountain of toothpaste on my brush I enter a reddening hot shower. I let the water pour over my head, have a good soaping, stick the toothbrush in my mouth and start brushing as if my life depends on it. That’s when it happens. Using too much scrubbing force, my front molar cracks and falls out of my mouth. 

‘Shitshitandsomemoreshit, why me?’

I rinse quickly, get out of the cabin en look through the steam in the fogged mirror to see the damage in my wideopened mouth. A gaping hole stares back at me and tears pop up. There’s no way I can show myself in public like this!

I break down. Everything breaks down. Not just my tooth, but my heart as well. Wrapped in a towel I cry for about an hour on the cold bathroom floor, oozing my misery all over the place.

 

The assistant is really nice to me, I suppose she can tell I just hit rock-bottom.

‘Don’t worry dear, you haven’t been here for quite a while, so he will check all before he does anything to you.’

I nod politely and sit down on the hard plastic chairs. She allowed me to come in as the last patient of the day, probably on the expense of the free time of the dentist.

‘If you don’t mind I’ll leave now, I have to pick up my babies at kindergarten. You’ll be alright won’t you?’ she says kindly as she takes off her white coat and grabs her handbag. I hear the soft muffled speech of the dentist coming from the treatment room and soon after the sounds of the waterspray. I nod again, tired and rundown.

‘I’ll be fine, enjoy your evening! And thanks for having me so quickly.’

 

Apparently the doors have opened, allowing clear sounds to enter the waiting room. Anxiously I look up from a girl-glossy, which talks about a glamorous life so different from mine. It’s my turn! The dentist moves some papers around and looks at me, oblique over the counter.

‘Well well Esther, I haven’t seen you for quite some time. And now you’re in trouble I hear.’

 

He stands tall before me, his white coat tight around his slender body. I feel like a toddler. The big black chair looks like a black hole in a white universe. Sitting there means conquering an irrational fear, fear of being absorbed into the Great Nothingness. As if the chair is a gateway to a hell of meaningless oblivion. Something deep inside me still passionately screams to live. I take my chances, the throbbing pain in my mouth is killing me.

 

‘So, Miss Esther, tell me. What’s going on?’

Instead of words a deep sigh leaves my lips. And while I am laying backwards in that atrocious chair and stare upwards, with that enormous white light over my head, feeling smaller than small, suddenly all my pain and loneliness and misery gushes out. I want to tell him my tooth is broken, but instead I tell him in a tsunami of words, my heart is broken.

I end my incomprehensible story sobbing, mumbling I can’t even get a guy who knows how to eat pussy and I have neglected myself to the extent even my teeth break off and I will probably end up in the gutter.

After a short silence I realize what I have just said and redden with shame.

‘So sorry mister Dentist, didn’t want to bother you with my pathetic life. I’ve had a rough day,’ I apologize childishly. All he says is ‘Open up!’

I open my mouth and he sticks in the little mirror.

 

Because of his white mouthcover and all kinds of stinging instruments in my mouth that irritate me like hell, I am looking around for something to focus on and keep quit. For a few seconds our eyes meet. In contrast with the white mouthcover I suddenly notice the greyness of his eyes. I can’t look at anything else, as if they suck me in. With my mouth wide open I can’t talk and my thoughts race through my brain.

‘He must think I lost my marbles. What age is he? How long have I been a patient here? I never noticed his long fingers before. Maybe he’s fifty or so? My god, how long does it take…’

 

‘Esther, listen, I’m going to sedate you, clean up this mess in here and place a temporary crown. That’s all. We’ll make a second appointment for next week. There’s a lot more to be done than just this molar. It’s time for something new, cleaning up your life starts with your teeth! And, If I may add as an experienced expert,’ he says with an sardonic white smile, ‘I know there are a lot of guys in this world who are excellent in eating pussy. But you won’t find them in your local pub I suppose. So, first step is giving you your wonderful smile back. Then you’ll sleep it off, have a detox for the upcoming week and before you know it, you’ll be your gorgeous self again. It’s really a waste to let yourself go like this girlie.’

 

My gratitude for this encouragement immediately melts away when he turns around with an enormous syringe in his hands.

‘Open up!’

 

At work I report on sick leave. I throw out all the empty bottles, all pictures of Tom and the rest of my whole messy past.

Because of the sedation I sleep for fourteen hours straight that first night and the subsequent days I sleep as much as I can. I buy loads of fruit, fish and vegetables at the market and cook myself a healthy meal every day. After just one week I feel revived. I am even looking forward to my next appointment with the dentist, again at the end of the afternoon, as a fresh start of my new life.

 

His assistant has already left and there are no other patients. The chair appears to be less scary, so I jump in and open my mouth as soon as he wheels his dentist chair next to me.

‘Wow, you look fantastic! That broken molar has done you well,’ he jokes. I shut my mouth and smile.

‘Thanks for your advice the other week. I needed that. I am all ready to move on, go right ahead!’ Of course I meant the crown and fillings, really, I had no other intentions. But when he says ‘Open up,’ en gets really close to me and I gaze in those grey eyes and feel his soft long fingers against my lips, the whole atmosphere in the room changes. We look at each other. In slow motion I raise my arm and pull his mouthcover down. His hand with the syringe drops, like he is giving up on resisting gravity.

 

‘To be honest Esther, I couldn’t stop thinking about you all week,’ he starts.

‘About what you told me. About that stupid guy who couldn’t get the job done. And... well...that I would like to proof you otherwise, give you another experience.’

He strokes my cheek with restraint, measuring my reaction. Waves of horny anticipation shoot through my body.

‘And I would surely like to proof this chair is not place of misery, but a place of pleasure.’

His hand strokes my neck, moving further down to my breasts.

‘Imagine girlie, this chair can be set in any direction. And I can lay in it as well. And if you...’ he opens my buttons smoothly, takes my tits out of my bra and pinches my nipple between his thump and finger...’stand over me, I will personally show you how a real man should quench your thirst…’

A deep sigh of longing escapes me when he closes his lips around my nipples and his hand wonders off over my belly.

 

With my skirt rolled up and my legs spread wide I stand over his face. The chair has been put really low and backwards. He places his hands on my ass and kneads my buttocks, first left, then right. With his tongue he draws a moist line upwards my thighs. I squirm, this feels like heaven. He sucks in my soft flesh, bites my skin really hard and then licks away the soreness with his godly tongue. Every inch of Esther greedily welcomes him.

When his tongue meets my pussy, he pushes my legs apart and sticks his nose between my labia. He sniffs, sniffs my odor. I want his tongue more than anything now, his warm moist teasing tongue. Over my clit, in my pussy, licking my lips, tasting me, feeling him, anywhere! I grab his head and impatiently pull him close against me.

 

With his nose he thrusts my clit and his tongue, solid and firm, slides into my pussy, fucking me and doing a much better job than my vibrator does. My god, this man knows how to stir up a fire! I hold on to his hair and ears and do not even bother whether I hurt him or not. For a moment he pushes me up, takes a deep breath and pulls me back down again. He licks the inside of the lips of my cunt and sucks and bites my clit. This is eating pussy!  Slowly his hand slides from my ass to my front.

 

I can hardly stand up straight, especially when his long slender fingers dip in my now dripping wet pussy and teasingly move in and out. I realize I almost pull his hair from his skull and crab the little fountain next to the chair as an alternative. Because of the muscle spasms I fall over and plant my hands next to his head on the black leather, smothering him with my belly.

 

Every time he sucks my clit, he bends two fingers inside me and finds an intense tickling spot there. I growl like a cave woman and totally surrender to this experienced delicious magician.

 

I do not think, I just hear the raging of my blood in my ears and the sounds of his fiercely sucking and smacking mouth and his fingers in my soaking pussy that resonate in the whiteness of the room. I try to resist an instant orgasm, I do not want these godsend sensations to end. But when he suddenly bites my clit so hard until it is almost unbearable, my whole body pulsates and I break down. Everything breaks down. With a primal scream and an enormous squirt of come bursting out I fall over the edge, floating into eternity and vibrating with the universe in a maniacal orgasm.

 

Still wet and shaking I sit on his chest, resting my burning cunt on his cool white coat. My eyelids feel heavy and droopy. I straighten his hair and wipe off the trails of my come of his triumphing face.

With a smug smile he licks the remains of his chin and strokes my back.

‘So, you see, Miss,’ he says with a warm voice, ‘your treatment won’t be done for quite a while. I’m afraid we’ll have to make another appointment.’

‘Open up!’ I reply, ‘weekly! There’s a lot more filling to be done.’

We both laugh until he kisses me tenderly in a way I have not been kissed for a very long time.

3 Berichten

zo

30

jul

2017

Verkansie!

 

Nu alles weer een beetje in banen lijkt te komen en de verkansie voor de deur ligt te wachten, slaat de aloude Liza in volle kracht de zorgen en de sneuheid aan barrels en lag ik gisterenavond helemaal wakker te wezen in bed met een kloppend hart en warme dijen.

Voor velen van ons staat een verkansie voor de deur. Zo ook voor mij. Een periode waarin ik niet naar mijn werk buitenshuis ga en me kan focussen op schrijverij, plannen voor na de zomer en flirten met mijn liefste.

 

Dat is wel nodig ook. Het afgelopen half jaar heb ik behoorlijk in een achtbaan gezeten. Er was heel erg weinig ruimte om sexy letters op papier te zetten, laat staan om inspirasie op te doen tussen, op of onder de lakens (of de bank, de eettafel of de keuken for that matter). Zo gaat dat soms in het leven, dat er van alles voorbijraast dat mijn aandacht broodnodig heeft. We hebben het overleefd, zal ik maar zeggen, and still standing strong.

 

Gisteren reed ik met een lieve vriendin naar de workshop van EWA Nederland (heb je mijn verhaal hiervoor al gelezen?) Ook zij heeft een meer dan intensief half jaar achter de rug, met heel veel Serieuze Zaken. Zo wisselden we wat ervaringen uit en constateerden eigenlijk het zelfde. Want het gekke is dat, als je zo intensief met Serieuze Zaken bezig bent, de sexiness noodgedwongen naar de achtergrond verdwijnt. Meestal vind ik stress wel lekker: hoe drukker, hoe stressier, hoe angeheiterder ik word. Normaal gesproken dan. Maar dit keer waren de Serieuze Zaken zo groot en serieus, dat zelfs mijn niet aflatende geilheid getemperd werd. Of moest worden, uit pure noodzaak. En dat mijn hoofd zo vol raakte, dat ook het schrijven mondjesmaat en moeizaam verliep. Dat geeft niks, ik ken mezelf goed genoeg dat alles wieder zuruck kommen wird. En ik heb er alle vertrouwen in dat dit voor mijn bijzondere vriendin niet anders zal zijn.

 

Nu alles weer een beetje in banen lijkt te komen en de verkansie voor de deur ligt te wachten, slaat de aloude Liza in volle kracht de zorgen en de sneuheid aan barrels en lag ik gisterenavond helemaal wakker te wezen in bed met een kloppend hart en warme dijen. Ik dacht aan allerlei heerlijke dingen. Dat ik aan het appen was met mijn lief, voor het eerst, in een tentje in Duitsland en, omdat ik ‘Extase’ aan het lezen was, we volledig geinspireerd met honderden kilometers tussen ons in elkaar over analiteiten lagen op te warmen.  Ik dacht aan tantrische badperikelen op een nacht waarin ik ontdekte dat 3 uur lang in bad zitten heerlijke standjes oplevert maar reteslecht is voor mijn gevoelige perzikhuidje en Lustgenoot en ik dagen lang hebben moet smeren en herstellen. Ik dacht aan scheurpanties, korsettenfeestjes en het uitproberen van allerlei speeltjes. Vandaag borrelen de fantasietjes en de schrijfjeukin alle hevigheid naar boven. Heerlijk!

 

Nog een paar dagen doorbeunen voor de Verslippering intreedt en de flidderflodderjurkjes-zonder-slipjes-periode en tijdloos dobberen in het Lustige Universum begint. Lustgenoot en ik nemen elkaar en de laptop mee naar een zonovergoten oord, beter kan het bijna niet. Ik zal mijn best doen heul veul lekkers te schrijven en reken erop jullie allemaal terug te lezen na de verkansie!

0 Berichten

do

27

jul

2017

Levensdrang

"Ik wil je in mij, waar dan ook, zolang het maar in me is. De eenmaligheid van ons samenzijn maakt dat alles betekenis heeft, ik alles wil doen met jou in de kortstondigheid van deze nacht."

 

 

Voor de EWA Nederland workshop van 29 juli 2017, met het thema Science Fiction, schreef ik het verhaal 'Levensdrang'

Het zonlicht scheert laag over het weiland, kaatst af op de dauw en schittert tegen het raam aan waarachter ik toevallig zit. Zo vroeg in de ochtend is het nog niet druk, ik heb voldoende plaats om te zitten met mijn grote weekendtas naast me zonder me schuldig daarover te voelen.

Het boek dat ik gisteren heb gekocht ligt opengeslagen op mijn schoot, maar de vloeiende lijnen van het groene gras, afgewisseld door wuivende korenvelden, blijven mijn aandacht trekken.

‘De oneindigheid van de manifestatiedrang van alles was leeft,’ de zin waarmee ik mijn essay over ‘Levensdrang’ had afgerond, dobbert in mijn gedachten naar boven.

 

Oneindigheid, ik verlang ernaar. Niet dat ikzelf nu streef naar het eeuwige leven. De wetenschap dat er ontelbare tijd voor me bestaat en eindeloos na mij voortduurt, vind ik troostrijk. Dat de tijd tussen mijn begin- en eindpunt slechts een minuscule fractie is in de tijdloosheid van het universum, relativeert de gebeurtenissen in mijn leven nu. Er is altijd weer een nieuwe dag. Nieuwe kaarten, nieuwe kansen.

 

Ik slik een traan weg die achter mijn oogleden duwt. Hij en ik, voor ons is er geen oneindigheid weggelegd. Eén nacht hadden we, een nacht die misschien wel mooier werd omdat we beiden de eindigheid ervan in de periferie van ons genot meedroegen. Ik weet de omstandigheden niet precies, alleen dat het voor ons niet anders is en op hem wachten geen zin heeft. Niet in deze tijd, deze wereld, nee, beter dat ik hem vanochtend heb laten slapen en met al mijn spullen in mijn weekendtas bij hem ben weggeslopen. Ik heb niet eens een briefje achter gelaten, ik weet instinctief dat hij het begrijpt als hij zijn ogen open doet en mij niet naast zich vindt. Alleen de ring die hij me gisteren liet zien heb ik meegenomen. Hij past precies. Hij is gemaakt van vier stalen ringen die aan de onderkant zijn samengesmeed. 

‘Dit is een magische ring Xara, pas hem eens…’ Inderdaad: een krachtige energie trok door de huid van mijn vingers. We lachten, we dronken, we vreeën en alles wat volgde was magisch.

 

Vannacht was zo mooi en zo heerlijk, dat het vanaf daar alleen maar vreselijk zou worden. Zijn handen die terloops mijn billen streelden, de kus die onvermijdelijk volgde, de kleren die we van elkaars lijf trokken, zijn tong met natte sporen op weg naar het kloppende zuigende hart tussen mijn dijen...ik ril even, ik zie het weer voor me. Ik ruik hem nog, hij kleeft aan mijn huid, ieder stukje DNA dat hij op mij en in mij achterliet heb ik geabsorbeerd. Ik denk niet dat er een seconde verloren zal gaan van deze herinnering. Met een bitterzoete glimlach realiseer ik me dat precies de onafwendbare eindigheid van deze nacht maakt dat mijn herinneringen eeuwig blijven bestaan.

 

In the depth of winter, I finally learned that within me lay an invincible summer,’ lees ik in mijn boek, een citaat van een van mijn favoriete schrijvende filosofen Camus. De kracht van deze zin resoneert in het staal van de ring en draagt als een elektrische stroom door mijn lichaam. Mijn reis naar heel ver weg maakt me niet mismoedig. Integendeel, iedere meter die de trein aflegt en me verwijdert van hem, brengt me door de winter heen naar een nieuwe zomer. Ondanks de afstand voel ik me intens met hem verbonden. Ik lees, draai aan de ring die prominent voelbaar aan mijn vinger zit en zigzag met mijn gedachten door de tijd.

 

Jouw gezicht is nat van mijn geil. Je lacht naar me, breeduit, en wrijft je wangen langs mijn lippen zodat ik mezelf proef.  Iedere aanraking met jou initieert een nieuw spel, een nieuw verlangen, een oplaaiende geilheid die niet te stoppen lijkt.

Ik wil je in mij, waar dan ook, zolang het maar in me is. De eenmaligheid van ons samenzijn maakt dat alles betekenis heeft, ik alles wil doen met jou in de kortstondigheid van deze nacht.

Je vingers glijden langs de vochtige vlezigheid van mijn vulva, tot je diep in mij bent. Plagend beweeg op de plaats waar mijn genot zo hoog wordt dat mijn benen en armen en heupen ongecontroleerd meebewegen. Ik wil meer, nog meer, ik zuig je ziel door de toppen van je vingers in mijn hongerige kut en knijp zo hard dat je bijna niet meer uit mij kunt. 

‘Xara, mijn God, je bent zo geil om naar te kijken, je zo te zien,’ zeg je. Ik kronkel slechts als antwoord. ‘Ik wil,’ kreun ik, ‘ik wil je harde pik in mij voelen, toe, toe dan...’

 

Juist op het moment dat hij mij wil enteren en ik mij wijdbeens voor hem openstel, word ik wakker door een plotselinge schommeling van de trein. Mijn ademen is onregelmatig, mijn hart klopt in mijn keel. Ik heb met mijn gezicht op de ring gelegen en ik voel de groeven ervan in mijn gezicht staan. De ring zelf is warm en gloeit.

 

Meine Damen und Herren, wegen eines Unfalls bitten wir Sie aus zu steigen und...., ’ klinkt het blikkerig door de intercom van de Internationale. Ik hoor geschuifel op de gang, coupe’s gaan open en ik hoor mensen roepen.  De abrupte overgang tussen de geile droom en de realiteit hier is zo groot, dat ik niet kan bevatten wat er gebeurt. Een conducteur steekt zijn hoofd door de opengeschoven deur en zegt in streng Duits dialect dat ik echt uit de trein moet.

Aber wie gehe ich weiter Reisen?’ vraag ik ongerust in mijn beste Duits. Hij haalt zijn schouders op en laat me aan mijn lot over. Ik besluit de mensen te volgen die één voor één op een verlaten plattelandsstationnetje het perron opspringen. 

 

Er is hier niets, werkelijk niets. De zomerwarmte heeft ons hier verlaten, slechts een grijze lucht sobert en een koele bergwind blaast door mijn dunne kleding. Ik ben volledig gedesoriënteerd en heb geen idee waar ik ben beland. Mijn medepassagiers zijn opvallend kalm en berustend en lijken te wachten op iets. Na een minuut of tien verschijnt een soort stationschef met vouchers ‘für eine Tasse Kaffee’ maar zonder antwoord op mijn vraag wanneer en hoe wij verder gaan.

Ik heb geen idee waar ik die voucher moet inwisselen, er is hier niets dat op een café lijkt of op een stationsrestauratie. Ik loop naar het einde van het perron en als ik me omdraai zijn mijn medepassagiers ineens verdwenen. Waarheen dan? Wat is dit voor een plaats, zo ingesloten in bergen die ik niet herken? Mijn telefoon heeft geen bereik en ik vind niemand die ik iets kan vragen. Geen station bediende, geen telefooncel. De ring om mijn vinger gloeit. Het huilen staat me nader dan het lachen. 

 

Morgen ga ik terug naar huis en ik kan je niet vragen met me mee te gaan. Als je me morgen verlaat, neem dan iets van mij mee. Of in ieder geval, neem mee wat je mee moet nemen om deze nacht voor eeuwig te laten duren.’ 

Pas nu, terwijl ik naar de ring kijk, denk ik aan die vreemde woorden die hij zei vlak voor we in een droomloze slaap vielen. Mijn billen waren in zijn schoot gedrukt, zijn armen lagen om mij heen, mijn borsten rustten op zijn hand die ertussen lag. Vredig was het, ja, vredig, dat is het goede woord. Alsof we altijd al zo gelegen hadden. Ik nam zijn ring toen ik wakker werd. Met de zoom van mijn rok poets ik wat zweterige vingerafdrukken van het staal.  Hij is nu ongetwijfeld al wakker en ontdekt dat ik weg ben, en ik de ring meenam en dan kleedt hij zich aan en drinkt misschien nog een koffie en dan gaat hij naar huis. Zijn huis waar ik niet mee naar toe kan. 

 

Eerst denk ik dat het door mijn gepoets komt, maar na een paar minuten wordt het staal echt heet. Ik kijk om me heen of er een toilet is om mijn vinger onder de koude kraan te houden en zo mijn reisgezwollen vlees te doen slinken. Er is hier niets, alleen de wind die koel van de bergen hier het dal invalt. Ik rommel in mijn tas of ik misschien nog een flesje water heb. Niets. De ring begint een beetje pijn te doen, de huid eromheen is dik en rood. Ik stop mijn vinger in mijn mond, frummel wat dagcrème uit mijn tasje en smeer dat er omheen in de hoop dat de ring eraf wil schuiven. Het is echter net of deze in mijn huid is vastgegroeid. Ik kijk nog eens goed, hoe de naden lopen op de plaats waar de vier ringen samenkomen. Mijn hart slaat plotseling een slag over: aan de onderkant, waar alles is samengesmolten, zie ik een inscriptie staan. ‘Gregor  Xara > 1895’ staat er. Gregor en Xara, dat zijn wij! Hoe komt dat in die ring, stond dat er al die tijd al in? Was gisteren geen toevallige ontmoeting? Ik ben buiten adem van ontsteltenis, sta op en ijsbeer heen en weer op het perron.  Ik kijk weer: het staat er echt! Paniekerig roep ik om me heen: ‘Hallo, halloooooo! Ist Jemand da? Ik brauche Hilfe! Hilfe Bitte!’

Het enige antwoord is die kloterige wind en mijn eigen holle echo.

 

Ik loop naar de overkant van het perron, waar de treinen de andere kant op gaan. Daar staat een kleine wachtruimte, met glazen wanden en houten bankjes, beschermend tegen de bergwind. De hele situatie maakt me overstuur en duizelig. Als ik eindelijk zit en mijn ademhaling onder controle probeer te krijgen, kijk ik om me heen. Aan de zijmuur hangt naast een enorme klok een affiche, die een tentoonstelling over de ‘stalen revolutie’ aankondigt.  Ik heb nog nooit van een ‘stalen revolutie’ gehoord, bedenk ik me.

Automatisch vergelijk ik de kloktijd met die van mijn horloge. Mijn wijzers staan stil, maar toch geeft de klok twee uren vroeger aan dan mijn horloge. Als ik goed kijk, realiseer ik me dat de klokwijzers andersom gaan, linksdraaiend. Vanaf dat moment komt alles in een stroomversnelling. De klok tikt achteruit en de affiche lijkt tot leven te komen. Het is net of ik naar een televisiekanaal kijk dat wordt verstoord. De ring is nu zo warm dat mijn hele hand pijn doet en ik word zo duizelig dat ik niet rechtop kan blijven zitten. Ik focus me op op de affiche, een houvast in een rondtollende wereld. Het laatste waarvan ik me bewust ben is de hand die uit de donkerrode achtergrond lijkt te komen en me wenkt. Achteraf vermoed ik dat ik ben opgestaan en hem heb vastgegrepen.

 

‘Xara, hé, wakker worden, gaat het?’ Gregor geeft een kusje op mijn voorhoofd. Een zacht, groot kussen ondersteunt comfortabel mijn nek.

‘Gregor!’ zeg ik blij. ‘Gaat het mop?’ zegt hij enigszins bezorgd. ‘Ik weet het niet zo goed. Heb een absurde droom gehad geloof ik,’ zeg ik warrig.

Hij zegt niets en trekt het dekbed dichter om me heen. 

‘Ik zal eerst wat thee voor je maken liefje, dan praten we er zo over.’

Genoeglijk draai ik me om, het bed is warm en donzig en zacht en ruikt naar ons en…

‘Gregor!’ roep ik nu. Ik zit ineens rechtop in bed. 

‘Dit is een ander bed! What the fuck is going on!’ Mijn maag trekt samen. Ik kijk op mijn horloge, zinloos, want het staat nog steeds stil.

‘Je bent in mijn huis liefje,’ zegt hij kalm, te kalm. 

‘Maar dat ging toch niet?’ De herinneringen van gisteren, of wanneer was het, bestormen me. Mijn paniek slaat om in woede. ‘Wat voor spelletje speel je met mij? Heb je mij gedrogeerd ofzo, ontvoerd? Weet je wel wat een klotedroom ik had?’

 

Gregor zucht. ‘Ik zal het je allemaal weer uitleggen liefje. Zo gaat het iedere keer. Rustig nou maar.’ Zijn stem kalmeert me vreemd genoeg en ik leun achterover in het enorme kussen. 

‘Mijn huis staat niet in de wereld waar je nu vandaan komt, maar eentje die er op lijkt,’ begint hij. Waar jouw wereld bezig is ten onder te gaan aan de industriële revolutie, zijn wij op tijd ontsnapt aan de ratrace van altijd meer en beter. Hier hebben we wel een ‘stalen revolutie’ gehad, of eerlijk gezegd, die is nog steeds bezig. We gebruiken namelijk geen energiebronnen meer die de aarde beschadigen. En het staal hier is niet hetzelfde als het staal van waar jij kwam. Het is een levend materiaal, dat ademt en warm en koud wordt. Zoals de ring.’

‘Mijn ring!’ roep ik weer uit. Hij zit nog aan mijn vinger maar doet geen pijn meer.

‘Ja, die ring meenemen was de juiste keuze Xara. Je onderbewustzijn heeft het juiste gedaan. Door de ring vinden we elkaar altijd weer terug. Ik ben je weer komen halen, maar je moet zelf beslissen te springen.’

 

Het gonst in mijn hoofd. Ergens weet ik de antwoorden op vragen die ik nog niet gesteld heb, maar ik heb totaal geen grip op de beelden die verschijnen in mijn brein.

 

‘We studeerden samen, weet je nog?’ Gregor streelt ondertussen mijn arm.
‘Je mocht je toen niet inschrijven op de universiteit, als vrouw bedoel ik, dus je bivakkeerde in mijn laboratorium als mijn assistente en leerde alles wat ik had geleerd. Na de publicatie van het boek ‘De Tijdmachine’ hebben we samen de theorie van de gravitatieput ontwikkelt, remember?’

 

Ik herken wat hij zegt, maar begrijp er niets van. Ik kijk naar zijn hand, die het streelgebied van mijn arm heeft uitgebreid met de aanzet van mijn borsten. MIjn tepels worden stijf, maar de verwarrende herinnering verhindert me zijn strelen te beantwoorden. Het is net of deze herinnering van iemand anders is.

'Wanneer was dat dan? Hoe kom ik nou hier Gregor?'
Uiterst geduldig, alsof hij iets uitlegt aan een demente bejaarde die zijn eigen naam is vergeten, gaat Gregor verder.

‘We hebben samen een machine ontwikkelt, die de gravitatieput opende. We wisten toen nog niet dat de wetten van de relativiteit van Galilei en Einstein maakten dat we niet alleen konden stilstaan in de tijd, maar ook daarin heen en weer konden in de tijdsdimensies. En hoewel we dit nu enkele jaren weten, hadden we niet voorzien dat we ook heen en weer zouden gaan in parallelle werelden. Ik heb ontdekt hoe we kunnen switchen. Begrijp je Xara, we zijn vrij! We kunnen kiezen in welke wereld we zijn, in iedere tijd die we maar willen! Geloof me, je bent nog net zo mooi en zo heerlijk als toen we samen in het lab werkten. Ik ben je komen halen, snap je?’

 

Met het gevoel dat ik in een bodemloos ravijn naar beneden val, luister ik naar zijn woorden en weet dat hij de waarheid spreekt.  Ik herinner me alles, begrijp niets, en geef me over aan het heden, waar en wanneer dat ook moge zijn.

 

Gregor springt op bed en kruipt naast me. Zijn heerlijke lichaam, jong en strak en energiek, vouwt zich om mij heen. Zijn hand, dezelfde hand die naar mij reikte in de wachtruimte van het station en die mij in die andere wereld zo bevredigde, wurmt zich tussen mijn benen. Zoals altijd, al meer dan 122 jaar in de lineaire tijd, reageert mijn lijf direct. Ik spreid mijn dijen om hem toegang te geven en laaf me aan zijn vingers die bij me binnendringen. Mijn verwarring wordt door mijn opwinding opzij geschoven.  Alles is nieuw, alles is vertrouwd, er liggen talloze nieuwe kaarten en kansen op tafel in een spel dat we samen al jaren spelen.

 

‘De oneindige levensdrang,’ denk ik, kreun terwijl hij mijn lustige vreugdetranen met zijn vingers op mijn lippen wrijft en onze eeuwige kortstondigheid proef op mijn tong.

Geschreven voor de workshop van 29 juli 2017 van EWA Nederland, met het thema 'Science Fiction'

0 Berichten

zo

16

jul

2017

The LovePussy

‘Kijk schat, een tas vol speelgoed, nog niet uitgeprobeerd! Ik wil je niet storen hoor, maar is toch leuker om samen uit te pakken?’ 

Duhuh, wat doe ik liever, BTW aangifte of speelgoedjes uitpakken? Dus.

Terwijl ik dacht dat hij zijn stoere mannendingen aan het opruimen was en ik ongeïnspireerd aan het administreren was, stond hij met een glanzende blik in zijn ogen ineens grijnzend voor me.

In een gangkast, naast de boor en de gereedschapskist, was Lief-en Lustgenoot een overvolle goodie-bag tegen die hij nog had staan vanuit een gewonnen wedstrijd tegengekomen. We waren er in de hectiek van de afgelopen maanden nog niet aan toegekomen. 

‘Kijk schat, een tas vol speelgoed, nog niet uitgeprobeerd! Ik wil je niet storen hoor, maar is toch leuker om samen uit te pakken?’ 

Duhuh, wat doe ik liever, BTW aangifte of speelgoedjes uitpakken? Dus.

 

De tas werd omgekieperd op het bed en zo kwamen wij een curieus klein doosje tegen met de intrigererende naam ‘LovePussy - masturbation for men.’

 

We keken elkaar aan: hoe kan er in zo’n klein plat doosje, formaat lucifers, een masturbation tool for men zitten? Mijn liefste Lustgenoot is van een degelijk formaat, dat past vast niet. 

Maar het is gebleken: dat past en dat kan! Voor iedereen.

 

In het doosje zat een kilometer handleiding, een plastic gevouwen zakje en een rietje dat eruit stak.  Probeer dat maar eens te weerstaan! Intellectueel als wij zijn legden wij de handleiding direct en ongelezen terzijde en blies Lustgenoot op het rietje zonder te weten waartoe het zou leiden. Een seconde later hielden wij een voorwerp vast waarvan wij nog steeds niet helemaal begrepen wat het was. 

Aha, wacht, dus, draai eens, als je...nee, echt??  

 

Jawel, de LovePussy is een inflatable pussy, een wegwerp fleshlight, een opblaasbaar kunstkutje! Handig voor op reis, of op kantoor. Echt, ik verzin het niet, de bijgesloten foto’s zijn het bewijs. 

Op het doorzichtig gladde plastic is aan de juiste insteekzijde een beetje kleur aangebracht, verder kun je naar jezelf (of je partner natuurlijk) kijken door de doorzichtige wandjes heen. 

Er is ook een sachet met glijmiddel toegevoegd, dat je eerst in het kunstkutje moet druppelen voor gebruik. Anders krijg je slip-schuur- en brandwonden van het plastic.  Tenzij je dat lekker vindt natuurlijk, maar gemakshalve gaan we ervan uit dat dit niet het geval is. Je kunt het kunstkutje zo strak maken als je wilt, door de hoeveelheid lucht die je erin blaast. Let op: er gaat geen lucht meer uit, dus als je te snel blaast, pas je er bijna niet meer in. Wel fijn voor jongens van tien die op onderzoek zijn, bedenk ik me nu.

 

Afijn, dan mag je het Mannending erin schuiven en beweeg je het opblaaskutje heen en weer over jezelf tot het moment van ontlading zich heeft aangediend. Na gebruik, als je het geheel hebt volgespoten, graag in de prullenbak gooien om het milieu te spraren. En het verpakkingsmateriaal svp laten recyclen. Zegt ook de handleiding, die we ter verduidelijking alsnog hebben gelezen. Het was even stil bij ons, een klein moment van respect en wellicht ongeloof.

 

‘Wow, respect voor degene die dit heeft uitgevonden en in productie heeft weten te krijgen,’ zei Lustgenoot. 

‘Wat ik weten wil is wie dit soort dingen gebruikt? Zou jij het doen?’ 

‘Pff, nou nee, ik geloof niet dat ik....’

‘Ook niet voor mij? Please, dat zou ik nu echt zo graag willen zien? Lijkt me best geil om jou zo te zien. En je kunt alles zien he, door die wandjes heen. Gewoon, in het kader van veldonderzoek, hoe voelt zoiets nu eigenlijk? Er is toch een markt voor? Anders werd het echt niet gemaakt, dus...’

‘Liza, echt schat, je denkt toch zeker niet dat ik ‘m in zo’n plastic zak...’

‘Kijk, dat bedoel ik nou, echt weer een mannenreactie!’ begin ik direct te sputteren. ‘We hebben allerlei attributen voor mij – van vibrerende liefdes-eitjes tot G-spotdolfijntjes, benwa balletjes, buttplugs en noem maar op, omdat jij het ook leuk vindt naar te kijken! Maar andersom...waarom dan niet andersom? Wij meisjes vinden het ook leuk om te zien hoe jullie bezig zijn hoor!’

Me realiserend dat ik weer iets te pakken heb om mee op te zeepkist te staan, wind ik me er zelfs een beetje over op.

‘Echt weer zon macho-ding,’ zeg ik, rode knopjes op Lustgenoot zoekend, ‘mannen masturberen niet met speelgoed als er een vrouw bij is. Dat vinden ze een beetjes stom of beschamend ofzo. Niet eerlijk. Het is toch gewoon geil om jou te zien, met mijn neus er bovenop, hoe dat beweegt? Jij mag toch ook met mij meekijken?’ Ter illustratie zwaai ik met een knalblauwe dolfijn vol met weekmakers die ook uit de tas tevoorschijn is gekomen.

 

Gelukkig is Lustgenoot heel verstandig en laat hij zich niet verleiden tot onbezonnen opmerkingen die rode knopjes bij Liza terug aanzetten.

‘Mijn handen zijn nog altijd het beste speelgoed,’ zegt hij eerst. ‘En daarbij mag je altijd meekijken.’

Ik mompel wat.

‘Bovendien schatje, wat zou ik nou een plastic opblaaszakje gebruiken terwijl ik jou in levende lijve naast me heb? Snap je niet dat The Real Thing echt het leukste is?’

 

Aaaahwww. Ik smelt. Dat is lief. Maar hij mist hier wel volledig het punt, zoals een echte man betaamt. Het gaat niet alleen om zijn genot, maar ook om mijn kijkgenot. ‘Wacht maar, ik krijg hem nog wel zo ver,’ besluit ik. Awel, de LovePussy is helaas voor eenmalig gebruik, het rietje laat alleen lucht binnen, niet naar buiten. Bovendien, hoe maak je zoiets schoon, uitwassen? Gewoon weggooien dus. Een wegwerpkunstkutje. Wat klinkt dat vreselijk.

Ik laat de kwestie voor nu even rusten, zeker omdat er een stuk of wat verschillende glijmiddelen tevoorschijn komen uit de tas, die we bijzonder nodig moeten testen. Gewoon, op de ouwerwetse manier waarbij hij doet en ik met mijn neus er bovenop mag kijken. Heerlijk!

0 Berichten

za

15

jul

2017

Voetjevrijen

Met een kussentje onder mijn hoofd sluit ik de ogen. Ik heb een levendige fantasie, mocht u dat nog niet zijn opgevallen en het duurt niet lang of de eerste beelden en gedachten ploppen tevoorschijn. Ik vermijd het onderwerp ten allen tijden als het over voetenerotiek gaat, erotiek en voeten zijn te intiem naar mijn gevoel om te worden gedeeld met de wereld. Maar vanavond ontkom ik er niet aan. 

Voeten zijn een zeer gevoelig onderwerp in Huize Daen. Mijn voeten zijn een soort graadmeter van allerlei onrustigheidjes in mijn lijf en leven. Ze zijn dan ook niet zomaar door iemand aan te raken.  In het verleden, als al te enthousiaste would-be-lovers mijn gehakte voeten onder de tafel opzochten, trok ik ze vliegensvlug terug, veilig onder de stoel. Mijn voeten zijn in die zin intiemer dan mijn blote kont, nou ja, bij wijze van spreken. Ik snap die voetfetisjisten wel, al behoor ik er zelf niet toe. Voeten zijn, net als ogen, zoiets als de spiegel van de ziel. Ahum.

 

Ondertussen is mijn Lief-en Lustgenoot wel aan mijn voet-restricties gewend. Hij zal ze nooit ‘zomaar’ aanraken en respecteert ze. Zo zijn mijn voeten gewend geraakt aan zijn warme handen. Sterker nog, als we eens een avondje buizen (jawel, zelfs bij ons komt dat voor), wil het wel eens gebeuren dat hij zijn magische handen om mijn voeten heenvouwt en ik dat fijn vind. Bij hem wel. Waarmee maar weer eens onomstotelijk bewezen is, dat Liefde lijfelijk meetbaar is.

Vannacht kwam ik lastig in slaap. De onrust had mijn lijf veroverd.  Ik luisterde naar het zachte ademen van mijn liefste. Meestal word ik daar wel rustig van, met mijn wang tussen zijn schouderbladen en tegen zijn warme rug en kont aangekropen. Dan kan de wereld vergaan want ik lig zo lekker en dan doezel ik tevreden naar een andere dimensie.

 

Vanavond niet. Ik ben jaloers. Jaloers dat hij zo heerlijk slaapt en ik niet. Ik leg mijn voeten tussen zijn kuiten voor een beetje verwarming, maar dat helpt helemaal niets. Mijn voeten zijn te eigenwijs vannacht. Ze willen Hele Hoge Hakken aan en door de kamer lopen. Klik-Klak. Ze willen zijden kousen aan. Hoe langer ik daar lig, hoe meer aandacht mijn voeten vragen. 

Om mijn Lief niet wakker te maken door mijn gezucht en gedraai sluip ik zonder Hakken en zonder Kousen het bed uit en de trap af. Met een kopje thee en verstoord opkijkende heer Ziggel maan ik de manifestatie van mijzelf aan het uiteinde van mijn benen tot kalmte.

 

Met een kussentje onder mijn hoofd sluit ik de ogen. Ik heb een levendige fantasie, mocht u dat nog niet zijn opgevallen en het duurt niet lang of de eerste beelden en gedachten ploppen tevoorschijn. Ik vermijd het onderwerp ten allen tijden als het over voetenerotiek gaat, erotiek en voeten zijn te intiem naar mijn gevoel om te worden gedeeld met de wereld. Maar vanavond ontkom ik er niet aan. 

 

Ik denk aan mijn onuitstaanbaar lekker slapende lief. En vooral aan als hij wakker is om leuke dingen met mij te doen. Aangezien masturberen het beste slaapmutsje ter wereld is, gaan mijn handen als vanzelf richting de erogene zones. In de hoogste staat van opwinding, bedenk ik hem met mij mee te doen. Ik hou ervan naar hem te kijken als hij masturbeert. Hoe zijn handen bewegen en zijn spieren aanspannen. Hoe zijn mond dan opengaat. Hoe hij naar mij kijkt en me uitdaagt. Hoe het kopje allengs rozer wordt en glimt. De kleine geluiden die hij maakt. Brrr.

 

En dan komt het. Op mijn moment supreme droom ik de climax van Lustgenoot als een slingerworp over mijn voeten. De idee van zijn warme zijdezachte heerlijk geurende zaad, dat langzaam van mijn wreef afglijdt, brengt me in vuur en vlam.  En ik bereik mijn toppunt bij de gedachte dat het tussen mijn tenen druipt. Haaaallleeelujahhhh!

 

Bedremmeld kom ik weer op aarde. Wat is dit nu, ben ik ineens toch een voetenfetisjist? Een beetje meer geneigd tot slaap sluip ik weer naar boven en kruip tegen hem aan en leg mijn koude voeten tegen zijn warme gespierde kuiten.

‘Alles ok schatje? Wat was je doen?’ vraagt Lustgenoot met dubbele slaaptong.

‘Voetjevrijen,’ zeg ik beduusd en leg mijn wang tegen zijn schouderbladen. Ik denk dat wij morgen bij de buis niet veel van de film zullen zien.

0 Berichten

za

08

jul

2017

Ronde 7: De Theeceremonie

Ronde 7 was voor mij een heerlijke opdracht. Met een enorme interesse (en studie) op het gebied van Aziatische landen, kon ik me goed uitleven op het thema 'Fortune Cookie' in 650 woorden. Het was een feestelijk onthaal van de uitslag in Huize Daen met Mahotsukai op nummer 1 en ikzelf op nummer 2! Dank voor het stemmen, klik hier voor de uitslag. En het resultaat, De Theeceremonie, lees je hieronder.

 

De Theeceremonie

Onze onverwachte ontmoeting vond plaats tijdens de jaarlijkse Hanami in The Japanese Garden in San Francisco. Ik woonde daar een lezing bij over de controversiële geschiedenis van de befaamde Fortune Cookies. Hoewel de theetuin in het park ze beroemd maakte en ik altijd dacht dat ze hier waren uitgevonden, bleek dat de ‘Rode Tulband Rebellen’ al bij de stichting van de Ming Dynastie opruiende briefjes in maancakejes stopten, eeuwen voor ze hier werden geïntroduceerd. Mijn verbeelding over het 13e eeuwse Mongoolse hof en de intriges van de Ming-chinezen sloeg volkomen op hol.

 

De fluweelzachte huid van zijn scrotum trekt samen onder de ruwe papillen van mijn tong. Zijn muskusachtige mannengeur prikkelt mijn tepels tot ongekende stijfheid. Brutaal leg ik mijn vingers op zijn gespierde bovenbenen en begraaf mijn neus tussen zijn lies en de aanzet van zijn stevige schacht. Hij zwaffelt tegen mijn voorhoofd, een ‘call of the wild’ die ik gretig beantwoord.

 

De meeste mensen gingen daarna mee met een rondleiding over de rozegekleurde paden tussen de kersenbomen, maar ik wilde liever alleen door de sobere zentuin dwalen. Ik hoopte dat de serene sfeer mijn chaotische hoofd zou temperen. Bij een klein paviljoen, verborgen achterin de tuin, rustte ik dagdromend uit op een grote steen. 

 

Ik doe mijn hoofd omhoog, open mijn mond en steek mijn tong zo ver mogelijk naar buiten. Heel even streelt de gladde ronding van zijn eikel over mijn lippen en lepelt me een belofte in voor het vervolg. Hij buigt me achterover; ik vouw mezelf om hem heen, wrijf mijn kruis tegen zijn onderbuik en verleid hem mij als een ongetemde woesteling te nemen.

 

Na vijf minuten ging de schuifdeur open; een Aziatische man gebaarde naar me. Hoewel hij was gekleed in kimono, leek hij te robuust voor een Japanner. Ik voelde me betrapt en stond op om verder te lopen. Hij wees echter naar twee lege kussentjes op de tatami, waar allerlei attributen voor een Japanse theeceremonie lagen; ik kon de uitnodiging niet weerstaan en nam ingetogen glimlachend plaats.

 

Het waren eerder zijn sterke en toch elegante handen die opvielen dan zijn ogen. Langzaam goot hij het kokende water in de aardewerk kom, plaatste de theekwast erin en schuimde het groene poeder op. Ademloos keek ik naar zijn pezige onderarm die gracieus de traagheid afwisselde met korte ronddraaiende explosies van beheerste kracht. Ik verloor me in de sensualiteit van het moment toen hij de kom aanreikte en zijn wilde zwarte ogen me naar binnen zogen.

 

Zo traag hij begonnen was met de theekwast, zo traag roert hij mij. Met iedere slag doet hij me verlangen naar de volgende, naar het moment dat hij die beheerste kracht in mij laat woeden. Het is alsof we weg willen galopperen maar vooraf aftasten of we elkaar kunnen bijhouden.

Daarna was mijn smeulende opwinding niet meer te beteugelen en bleef vochtig kleven aan de leegte van het paviljoen.

 

‘Rijg mij vast aan je Scimitar, verpletter me onder je barbaarse lusten, berijd me!’ smeekt mijn lijf. Wie nu wie verovert weet ik niet, maar tussen mijn gloeiende dijen opent zijn Strijder ons allebei. Het ritme van zijn ballen tegen mijn billen spoort ons aan, hij berijdt me als Djengiz Khan, sneller dan de wind, opzwepend, langs het randje van de afgrond. Grommend, bijtend, likkend en zwetend overmeesteren we met onze strijdkreten deze oneindige zwoele steppe en elkaar. Ik klem me vast aan zijn armen, niet omdat ik bang ben te vallen maar omdat ik wil dat hij met me meevalt, de bodemloze diepte in.

 

 

‘Eet je Fortune Cookie,’ zei hij en schoof het schaaltje naar voren. ‘We maken ze hier al vanaf 1914, met de hand.’ Rillingen liepen langs mijn rug toen het brosse deeg openknapperde en ik de blootgelegde boodschap op het briefje las: ‘Come and run wild with the Mongul, conquer new horizons.
Geschrokken keek ik naar de amper zichtbare uitnodiging die zweemde rond zijn mondhoeken.

1 Berichten

do

06

jul

2017

OH, my ass, once again

Het jasje gaat uit en verfrist stel ik mijn blote rug op richting middagzonnetje terwijl ik op de tram wacht.
Dit is Amsterdam. ‘Pssst, hé, lekker ding...’ komt me tegemoet.
Goed voor mijn ego, dat ik word nagefloten of opmerkingen krijg. Ik glimlach zelfs terug (terwijl ik stevig doorloop): ‘Make my day Joker...’

Van de week was ik in Amsterdam voor een fotoshoot. Het is er warm, warmer dan in mijn thuishaven. Mijn strakke zwarte rok maakt dat alles broeit wat eronder verschuild is. Over mijn haltertopje heb ik een bolerootje aan, om er nog een beetje gekleed uit te zien. Een Liza wil natuurlijk wel een beetje leuk aankomen op zo’n shoot, dat begrijp je. Maar het zweet breekt me uit en loopt in een zacht straaltje vanuit mijn nek langs mijn schouder en rug. Griezels! Ik hou van zweet, don’t get me wrong, maar zo aankomen met een plakrug...nee, dat niet natuurlijk.

 

Het jasje gaat uit en verfrist stel ik mijn blote rug op richting middagzonnetje terwijl ik op de tram wacht.
Dit is Amsterdam. ‘Pssst, hé, lekker ding...’ komt me tegemoet.
Goed voor mijn ego, dat ik word nagefloten of opmerkingen krijg. Ik glimlach zelfs terug (terwijl ik stevig doorloop): ‘Make my day Joker...’

 

In de tram zit ik naast een keurige dame.  Ze is gekleed in een donkerblauwe lange broek, een wit bloesje en stevige verstandige schoenen.  Ik herken ze uit duizenden, deze types. Gereformeerd, dat kan haast niet anders.
‘Wat moet zij in Amsterdam?’ vraag ik me af. Het Babylon vol van zedeloosheid en alles wat God heeft verboden.
‘Vind u dat nou niet verschrikkelijk?’ vraagt ze zomaar ineens. ‘Dat mannen zo naar u kijken? Respectloos hoor. Maar ja, met al die culturen tegenwoordig vervagen onze normen. Maar wellicht zou u zich wat rustiger moeten kleden, dan geeft u minder aanleiding.’

Ik ben er stil van. Ze zegt een heleboel nare dingen in één zin. Ik voel een ernstige acute allergische reactie opkomen. Wil ze nu voor mijn rechten opkomen of spreekt ze me nu aan op mijn veronderstelde losbandigheid?  En heeft ze het over de jeugdcultuur of de verschillende kleuren om ons heen?
‘Het schijnt dat ze het willen verbieden, hier in Amsterdam, dat fluiten en roepen,’ antwoordt ze op mijn zwijgen. Ik raak nog sprakelozer dan ik al was.
‘Ik zou het anders missen, als ik geen sjans meer heb op straat,’ zeg ik uiteindelijk.
De mevrouw trekt haar wenkbrauw op en perst er een ‘Oh’ uit. Stuurs kijken we allebei de andere kant op. Al zitten we naast elkaar, haar wereld en de mijne liggen verder uit elkaar dan Toenzoegië en de Noordpool. Haar 'Oh' heeft een geheel en andere betekenis dan de 'Oh' fotoshoot waarnaar ik op weg ben. Vreemd, hoe de wereld die wij delen er voor beiden zo anders uitziet.

 

De Oh-fotoshoot is top. Zes erotica-schrijfster worden geportretteerd. Bijna alle dames ken ik online, het is enig om enkele van hen in levende lijve te ontmoeten en wat ervaringen uit te wisselen. Rebecca Robijn bijvoorbeeld, mooie en leuke vrouw! De visagist doet een goede job en maakt ons dames klaar voor de foto. Ik ga voor het eerst zonder pruik op de foto, wat bloter voelt dan mijn kont die uitgebreid wordt uitgelicht. ‘Lang leve mijn kont!’ denk ik weer, ze is ondertussen nog meer mijn handelsmerk dan mijn roze haar. Mijn kont mag gevierd worden, ze is iets groter gegroeid onder de aandacht die ze kreeg het afgelopen jaar. Mijn roze haar ligt onderwijl in een verschoten doos onder mijn bed. 


Onderweg naar huis, in de trein met eyeliner en pancake nog op mijn gezicht en mijn bolerootje weer aan, moet ik even denken aan de tram-mevrouw. Ze zal een rolberoerte hebben gehad, al die bloterige dames bij elkaar in standje erotisch op een enorm wit bed. Zou ze gelukkig zijn? Wie ben ik om daarover te oordelen? Het lijkt me niet makkelijk, jezelf altijd in zedigheid te verhullen. Hoe langer je sexualiteit onderdrukt, hoe minder sexy je je voelt, weet ik.  En andersom natuurlijk. En uit ervaring weet ik ook, dat als je je sexualiteit niet vindt, je een stukje levenslust kwijtraakt.

 

Waarom zijn we er toch zo bang voor en waarom zoveel afkeer? Mijn collega-schrijfsters hebben het er net zo lastig mee als ik. Er zijn geen antwoorden, alleen maar keuzes. De keuze om je vrouwelijkheid te vieren en te beleven bijvoorbeeld. En natuurlijk wil ik niet alleen gezien worden als draagster van borsten en billen, maar als een complete vrouw met ambitie en verstand en talenten, die ook borsten en billen heeft.

 

Als ik nooit meer sjans zou hebben op straat en een mensch beboet kan worden omdat hij/zij de ogen uitkijkt of een opmerking maakt (iets van een geheel andere orde dan handtastelijkheden, bedreiging, ongewenst aanraken etc)...ik weet niet of dat een wereld is waarin ik me thuisvoel. 

 

 

Hoe dan ook, over een maandje of twee sta ik in Oh-Magazine. Met mijn kont, hoe anders. En daar ben ik rete-trots op. 

Liza Daen
Liza Daen
3 Berichten

za

03

jun

2017

6e ronde: Zijn of niet

De 6e ronde: een dilemma in 450 woorden, waarbij de erotiek ''schuurt''. Er zaten echt goede mooie verhalen tussen dit keer en de concurrentie-strijd is in zichzelf al een dilemma. 
Ik werd 3e bij de jury en 2e bij het publiek en ga de 'afvalrace' in als 2e in het klassement. Uberspannend!  Mijn verhaal was er dit keer een recht vanuit mijn hart. Lees hier de uitslag en hieronder mijn inzending.

Zijn of Niet

‘Tantan, als we niet meer van elkaar kunnen genieten, hoeft het voor mij niet meer,’ zegt Justin zwakjes. Aan de rand van zijn bed leg ik mijn hoofd op de witte deken en luister naar zijn zware ademen. Hij is ver weg, in neverneverland, waar alleen de contouren van onze verrukkelijke jaren door het membraan rondom zijn herinneringen binnendringen. 

 

‘Geen enkele opwinding Tanja, emotionele of fysieke shock kan fataal zijn,’ zei de zaalarts. Sindsdien drijven we op de stroperige traagheid van de tijd. Ik mis hem vooral  ’s nachts, wanneer ons bed groter lijkt dan de oceaan en ik worstelend verdrink in de golven van mijn verlangen.

 

‘Just, dat gaat toch niet, je lijf kan dat niet aan,’ zeg ik verdrietig. 

Mijn vingers strelen desondanks zijn bovenbeen. We kijken allebei naar de dunne deken die schaamteloos het rijzen van zijn erectie onthult.  

‘Ik ga toch, sooner or later. Waarom niet nu, met jouw heerlijke lippen om me heen, zoals vroeger?’  Er ligt een duidelijk verzoek in zijn uitgeputte stem. 

Natuurlijk weiger ik, maar later thuis bedenk ik me dat hij gelijk heeft. Als de dreiging van de dood ons weerhoudt te leven nog voor wij zijn gestorven, wat is onze tijd hier dan waard? 

 

***

Zijn pik pulseert in mijn hand, op het ritme van zijn door begeerte veroorzaakte ademnood.

‘Doe dan Tan,’ hijgt hij met koudblauwe lippen, ‘ik wil spuitend in jou ten onder!’ 

Ik overwin mijn angst hem te verliezen, breng mijn gloeiende mond naar de plaats waar ik hem vasthoud en glijd vochtig over zijn schacht. Mijn speeksel is als wijwater in de bediening met het laatste sacrament.

 

De idee dat Justins’ grande finale  ons lijden verlicht, maakt me verwarrend geil. Met mijn hand in mijn slipje zuig ik hem hongerig naar binnen, tot zijn gezwollen lid trilt in mijn keel en mijn clitoris me in dezelfde trilfrequentie op het randje van een orgasme brengt. 

Hij staat al aan de overkant van het ravijn, maar voor een betoverend moment ontmoeten we elkaar in het midden, zwevend in een vacuum dat geen leven en geen dood onderscheidt. Ik bevochtig zijn uitgedroogde lippen met de warme sappen van mijn dijen. Hoewel ik weet dat zijn hart zal instorten en het mijne zal breken, wil ik niets liever dan zijn gezicht zien verkrampen als hij komt,

 

Justin schreeuwt als hij spuit - ik laat me er niet door afleiden en slik zijn zalvende levenselixer in vreugde. Zijn zaad leeft nog in mij als hij me verlaat om te sterven.  Allebei op weg naar ons eigen hiernamaals, kruisen onze ogen in een dankbaar afscheid.  

 

 

Het meedogenloos oprukkende duister wordt langs de blindering van het raam door de ochtendzon aan diggelen geslagen.

3 Berichten

vr

02

jun

2017

Thewa #24: Agressie-therapie voor miskende huisvrouwen

‘Hoe ging het deze week,’ vraagt Jan-Kees als Ingrid rechtop op de sofa zit. Haar borsten hangen over  de rand van het taillekorset en de bovenrand van haar laarzen staat een beetje open nu ze zit. 

‘Hou je nog een beetje van mij?’ vraagt ze met een pruillip.  Henk kijkt verstoord op vanuit de Voetbal International. 

‘Hoezo?’ vraagt hij bot.

Ingrid weet hem als geen ander te irriteren, met haar stomme vragen.

‘Nou, je praat nooit meer met mijn,’ mokt ze, ‘en je heb niet eens wat gezegd over mijn nieuwe outfit.’

Henk voelt de bui al hangen en heeft hier helemaal geen zin in.

‘Ben je ongesteld ofzo?’

 

Voor Ingrid is zijn houding het bekende signaal om helemaal los te gaan. ‘Je kijk nooit nie naar me om, ik hebt het helemaal gehad met jou! Boerenhufter!’  Ze stampvoet naar boven, en slaat de deur hard achter zich dicht.

 

Henk zucht, hij kent deze routine. Alles wat hij wil is gewoon rustig zijn voetbalblaadje lezen en een biertje drinken.  Maar dat is, zoals gewoonlijk, teveel gevraagd. Ingrid zeurt de hele dag om aandacht en als ze die niet krijgt, zijn de rapen gaar. Hij slaat zijn blad weer open, maar heeft niet meer de rust om het aandacht te geven. Geruisloos staat hij op, doet zijn jack aan en gaat naar de kroeg.

‘Ik zweer je man, vrouwen zijn echt verschrikkelijk. Lopen de hele dag achter je kont aan te zeiken.’ Henk leunt tegen de toog en veegt met zijn mouw het bierschuim van zijn bovenlip.

‘Maar als ik een beetje aandacht wilt tussen de lakens, heb ze hoofdpijn!. Pokkewijf. Ik zweer ‘t je, ik hou dit niet lang meer vol, kolerezooi.’

Zijn kroegmaat Sjon knikt begrijpend. 

 

‘Ja jongen, zo gaan die dingen, had ik vroeger ook,’ zegt hij en slaat in een keer zijn jonge klare achterover.

‘Hoe bedoel je, vroeger ook. Je bent toch nog steeds bij Gerda?’

‘Zekers zekers, maar ik heb het heel anders aangepakt as jouw jochie,’ zegt hij en kijkt daarbij alsof hij de wijste uit het oosten is. 

‘Ik heb Gerda geheel onder de knie hé, ‘t gaat thuis precies zoals ik het wilt. Nooit geen last met haar. Kookt, iedere week verse lakens, geeft me me biertje en as ik zin heb gaat ze er klaar voor liggen. Hahaha, sterker nog, as ik zin heb in iets met een fimpie erbij hoeft ik alleen maar te zeggen ‘Mondje Open!’ en dan doet ze me een toffe blowjob terwijl ik lekker zit te kijken. Ja jongen, das het goeie leven hé.’

Henk lacht smalend: ‘Yeah right. En daarna een voetmassage zekers. Man, jij bennie goed bij je hoofd.’

Sjon kijkt hem serieus aan. ‘Hoor je mijn ooit nog klagen over thuis? Nee toch? Nou dan!’

‘Da’s waar,’ bemoeit de kroegbaas zich vanachter de toog er tegenaan.

 ‘En Gerda heb al heel lang nie gebeld dat ‘ie naar huis mot komme. Verdomd as ‘t niet waar is.’  

Henk kijkt achterdochtig van de één naar de ander. ‘Jullie houden me toch nie voor 't lappie hé?’ 

Hij gaat onzeker op de barkruk zitten. ‘Hoe hebbie dat voor mekaar gekregen dan?’

Sjon kijkt even om zich heen of niemand meeluistert en buigt zich vertrouwelijk naar Henk.

‘Het is dat je zo omhoog zit jongen, anders zou ik dit niet met je delen. Luistert, wat ik je gaat vertellen moet tussen ons blijven. Zweer het op je dooie moeder!’ Henk knikt. Sjon neemt hem bij de arm mee naar een stille hoek van het café. 

 

‘Kijk, bij ons was het ook zo hé. Met de verkering lustte ze er wel pap van, maar eenmaal met die ring om haar vinger was het al snel uit met de pret. Doet dit, doet dat, de hele dag door. En maar klagen hé, ‘t was nooit genoeg. En hoe meer ze ging zeuren, hoe minder gezellig we ‘t hadden tussen de lakens. Altijd moe, altijd hoofdpijn, afijn, je kent dat dus. Op een dag was ik ‘t zat joh, ik vraag niet veel weetjewel. Mijn avondhap op tijd, af en toe een goede wip en in de weekends lekker op de camping, verder hoef ik geen fratsen. Maar Gerda wou naar de film, langs bij haar moeder, een weekendje weg naar cultureel weetikveelwaar, een familie-reunie, met kaarsen in bad enzo, wat een gedoe. Na weer een knallende ruzie zegt ze inene: ‘Als je niet meegaat naar een relasietherapist gaat ik weg bij je.’

Hoewel ik ff de neiging had te zeggen ‘nou, dan gaat je toch’, vond ik dat ook weer zo wat dus ik hebt ja gezegd. Nou, en een paar weken later was ‘t zover dus. Ik op de sofa bij zo’n geitenwollensok weetjewel, ik had er niet veel sjoege in. Maar: die gast bleek wel de redding te zijn, echt waar, dat was een kerel die precies snapt wat wij mannen eigenlijk willen en hoet je Gerda mot aanpakke.’

Sjon neemt na het lange relaas een flinke slok van zijn tweede borrel. Henk staat met groeiend enthousiasme te popelen voor de rest van het verhaal.

‘Nou, t kompt erop neer dat die therapist, Jan-Kees heet íe, Gerda onder hypnose ofzo heb gebracht. Een paar weken lang gingt ze iedere week een middagje langs bij hem en dan kwam ze echt helemaal fris en fruitig thuis, zeg maar. Eerst vertrouwde ik het zaakie niet zo, maar ja, de resultaten zijn er hé! Van Jan-Kees kreeg ik goeie instructies hoet ik haar most aanpakken thuis. Niks geen gezeik meer dus. Zo doe je dat.’

Sjon wrijft vergenoegd met zijn hand over zijn dikke pens en lacht smakelijk om zijn eigen geluk. 

‘Dus as je zijn adres wilt, voor nog een klare geeft ik ‘t je,’ endigt hij.

Henk struikelt bijna over zijn eigen voeten om nog een borreltje te bestellen voor Sjon en haalt zijn mobiel tevoorschijn om het nummer te noteren. Op weg naar huis is het voor het eerst sinds maanden dat hij weer een liedje fluit. ‘Van je hela hola houd er de moed maar in...’

***

Ingrid zit op haar paasbest in de wachtkamer. Nerveus wiebelt ze met haar voet en checked haar mobiel.  Ze is ongeduldig, ze kijkt de hele week al uit naar haar derde afspraak met Jan-Kees. In haar roze handtasje brandt het lijstje met alle leuke dingen die ze wil doen deze keer. Ja, ze moest het wel allemaal opzoeken hoor, wat je dan allemaal kunt doen, die ideetjes komen niet allemaal vanzelf. 

Ze denkt weer even aan het filmpje van gisterenavond, na het kijken snel verwijderd uit de browsergeschiedenis. Eindelijk gebaart de assistente dat ze naar binnen kan. 

Jan-Kees is blij haar te zien en zoals de vorige keren kust hij haar hand. Ingrid knikt tevreden en loopt recht op de koffer af die al klaarstaat naast de sofa. De enorme hutkoffer is al oud, net als Jan-Kees, met gebutste hoeken en een scheef slot. Bijna verliefd doet ze hem open en kijkt verlekkerd naar de inhoud. Het leer en de latex glimmen onder de plafondspotjes. De maskers, de korsetten en de hoge laarzen liggen netjes schoongemaakt en geordend. Ingrid kiest deze keer voor het brede taillekorset en de laarzen die tot aan haar dijen komen met plateauzolen. Jan-Kees zit in zijn stoel en veert enthousiast op als hij ziet wat ze heeft gekozen. Achter het kamerscherm werpt ze de ouwe Ingrid af en trekt ze een nieuwe Ingrid aan. 

‘Hoe ging het deze week,’ vraagt Jan-Kees als Ingrid rechtop op de sofa zit. Haar borsten hangen over  de rand van het taillekorset en de bovenrand van haar laarzen staat een beetje open nu ze zit. 

‘Heel goed dokter, heel goed! Henk heb niks te klagen gehad gelooft ik. Ik heb alles gedaan wat u zei dat ik most doen. Ik vind 't een rare therapie, zoiets kan ik natuurlijk niet aan mijn moeder vertellen. Maar ik zeg eerlijk dat 't werkt. Henk is echt veel liever voor mijn. Hij heb zelfs blommen voor me meegenomen. En..’, hier giechelt ze even, ‘hij bracht zo’n enig doorzichtig korseletje voor me mee. Hij wilde dat ik dat aan zou doen en ik heb hem eerst laten beloven dat hij me zou...nou ja...likken...voor ik dat deed hé. En toen ik het aanhad ging hij me dus likken, wel een half uur lang!’

‘Zo, dat klinkt goed, en hoe vaak heb je hem afgezogen?’ Jan-Kees gaat verzitten, zijn benen een beetje wijd om zijn zaakie de ruimte te geven te reageren op het gesprek.

‘Ik heb 't wel drie keer motten doen dokter, een keer tijdens de nabeschouwing van de voetbal en twee keer toen ‘ie thuiskwam van de kroeg. En eerlijk gezegd viel ‘t me best mee.’

‘Heel netjes Ingrid, je bent een snelle leerling hoor. Omdat je zo je best doet mag je vandaag kiezen hoe je het wil doen.’

‘Ik heb het gisterenavond opgezocht. Ik denk dat u maar over het bankje mot gaan liggen. Op Youtube heb ik gezien hoe ‘t moet met dat ding, hoe heet ‘t ook alweer, oh ja, een karwats.’

‘Een uitstekende keuze Ingrid, als ik het zo mag zeggen,’ zegt Jan-Kees, terwijl hij zijn broek al losmaakt en richting het bankje loopt.

 

Met zijn beige ribbroek op zijn enkels en zijn grote witte mannenonderbroek op zijn knieën knielt hij op de rieten matten op de grond en hangt met zijn bovenlijf over het houten bankje. Zijn witte schrale billen hangen enigszins onhandig tussen hemel en aarde. Ongeduldig wacht hij op Ingrid, tot ze naast hem staat en hij vanuit zijn voorovergebogen positie omhoog kan kijken, langs haar hoge laarzen en langs haar taillekorset, tot aan haar koude ogen die nu al glimmen van pure wraaklust.

 

‘Zo Henkie. Je zal nu betalen voor al die jaren ellende. Betalen zal je!’ begint Ingrid. Ze is beheersd, maar hoe meer Jan-Kees begint te jammeren, hoe bozer Ingrid wordt. 

‘Door de weeks ben ik je slaafie, maar nu niet meer Henkie! Nu laat ik jou es voelen hoe ‘t is!’

Jan-Kees jammert nu: ‘Oooohhww, laat al uw boosheid gaan mevrouw Ingrid, doet u maar, laat u maar gaan, u moet niets opkroppen, ooooohww, slaat u dan toch!’

Ingrid trilt van alle woede die zijn uitweg vindt en heft haar arm omhoog. De karwats hangt voor een magisch moment stil in de lucht. De kont van Jan-Kees knijpt al samen in anticipatie op de eerste klap. 

‘Ik ben Henk mevrouw Ingrid, gooit u maar los wat u al die jaren hebt moeten meemaken! Essentieel voor de therapie, gooi het eruit’ spoort Jan-Kees haar weer aan. Ingrid slaat. Met een rood aangelopen gezicht laat ze de karwats knallen op de harige bleekwitte billen van Jan-Kees. Bij iedere klap schreeuwt Ingrid het uit: ‘Hier sukkel, die had je nog tegoed toen je met die slet stond te vozen in de kroeg. Idioot, ik bent ook een mens hoor, ik wil ook wel eens wat. Vuile rotzak, hier, deze krijg je voor die keer dat je mijn verjaardag vergat, en deze voor die keer dat...’ 

 

Ingrid gooit alles eruit, jarenlange spanningen die Henk volledig zijn ontgaan. Jan-Kees schreeuwt met haar mee en moedigt haar aan. Ingrid gaat zo in haar agressie-therapie op, dat ze niet eens opmerkt dat de huid van Jan-Kees openbarst onder de leren striemen van de karwats en hij gelukzalig en kermend zijn knalrode erectie tegen het ruwe hout van het bankje duwt. Zijn onderlichaam schokt, zijn laaghangende ballen die tussen zijn dijen door meebungelen trekken bij iedere slag van Ingrid samen, als een stil applaus.

 

Als Ingrid eindelijk is uitgeraasd en Jan-Kees omhoog helpt, blijft er een natte donkere vlek zichtbaar op het blanke hout. Ingrid mag nu gaan liggen, achterover op het bankje bovenop de natte plek. 

Jan-Kees maakt de grote hutkoffer weer open en kiest een enorme roze magic wand uit. Ze hijgt nog na van de krachtsinspanning van haar therapie en slaakt een kreetje als ze het enorme apparaat tevoorschijn ziet komen.  Jan-Kees aarzelt even. 

‘Doet maar dokter, alles wat u denk dat goed is. Zo ken ik goed ontspannen.’ Ze valt bijna van het bankje als Jan-Kees het zwaar trillende apparaat op haar clit zet. Spartelend en met speeksel op haar kin komt ze gillend klaar.

 

‘Zo Ingrid, dat was een goede behandeling vandaag. Ik heb je huiswerk in je schriftje geschreven, doe je best hoor!’

‘Dank u wel dokter, geweldig zoals u zich opoffert voor uw patienten,’ zegt ze. Achter het kamerscherm kleedt ze zich weer aan. ‘Alles voor mijn patienten Ingrid,’ zegt Jan-Kees en maakt ondertussen de enorme vibrator schoon en legt alle spulletjes netjes terug in de zwijgende koffer. 

***

Henk staat grijnzend Sjon op te wachten. Voor de ingang van de kroeg rookt hij zijn sjekkie en drentelt heen en weer. Als Sjon eindelijk de hoek om komt sjokken, loopt hij enthousiast op hem af en slaat hem op de schouders.

‘Gozert, eerlijk, hoe die Jan-Kees ‘t voor mekaar krijg is me een raadsel, maar ‘t werkt! Ze heb me drie keer gepijpt man, drie keer in één week!’

Sjon kijkt chagrijnig voor zich uit en reageert zwaar onderkoeld. 

‘Leuk voor je man, geniet maar zolang het nog kan.’

‘Hoe bedoelt je? ‘t Ging bij jouw toch ook zo goed, niet dan?’

‘Ik geloof dat de glorie-tijd over is Henk, ‘t is over en gedaan,’ zegt Sjon depressief. 

‘Hé, hoe ken dat nou joh? Is de therapie uitgewerkt ofzo?’

‘Gerda gaat niet meer man. Die Jan-Kees schijnt het te druk te hebben nu. Hij zeit tegen haar dat ze het nu zelf moet kenne, na al die tijd. Maar dat loopt helegaar mis ken ik je vertelle. Gerda is helemaal weer terug bij haar zeikmodes. En zegt nu zelfs dat ze behoefte heb om me te slaan. Ik hebt haar effe laten doen weet je wel, gewoon om te kijken of ‘t zou helpen om haar weer rustig te krijgen enzo.’

‘Tjezus man, en toen?’

‘Ik ken al een week niet zitten zeg ik je. En lekker von ik ‘t ook nie. Ze zeg dat als ze me iedere week zo mag meppen met zo’n leren ding, ze me weer zal verwennen. Wat mot ik nou man? Wat mot ik nou?’ Sjon slaat zijn jonge klare in één keer naar binnen. Achter de bar gaat de telefoon. De barman neemt op, kijkt verbaasd naar Sjon en zegt: ‘Sjonnie, voor jou man, Gerda zegt dat je naar huis mot komme, subiet!’

 

Verdrietig kijkt Sjon nog een keer naar Henk, schudt zijn hoofd en loopt met afhangende schouders richting de deur.

0 Berichten

zo

28

mei

2017

Zweetlippen

Na een half uur ben ik nog steeds wakker. Straaltjes welriekende zweetgeuren stromen van ons af. Ik vind dat niet vies, sterker nog, het heeft hetzelfde effect als feromonen op mij, een lokroep die niet wordt gehoord maar geroken en mijn gedachten dwalen af naar hot sweet en spicey taferelen. 

Niet dat je dat altijd ziet onder mijn roze bob, maar van oorsprong heb ik lang haar. Dat is leuk, want je kunt er van alles mee doen. Onder de nok van LG’s slaapkamer, laat de zon haar dominantie nog eens gelden door haar achtergelaten hitte. Nu plakt mijn haar aan mijn huid en draait zich ongemakkelijk om van alles en nog wat. Geirriteerd stop ik het in een knotje. 

‘He, waar zijn mijn teugels?’ vraagt LG, die natte douche-voetstappen achterlaat op de houten vloer. Mijn haar in zijn vuist draaien is zijn favoriete hobby en met een knot wordt dat toch wat ingewikkelder. 

‘ Te lastig in de warmte,’ klaag ik. LG heeft niet zoveel haar (meer) en zal zich, ondanks zijn onverdroten steun aan mijn ongemakken, niet kunnen verplaatsen in het leed der langharigen.

Hij haalt in ieder geval het dekbed eraf en vlijt een koel wit laken over me heen. 

‘Beter?’ Ik knik en lepel tegen de rug van mijn liefste aan.

 

We zijn allebei moe, niet van de heerlijke hitte, maar van een drukke en intensieve periode. Hoewel de sexuele driften meestal mee stijgen met de temperatuur en we frank en vrij niet meer onder de dikke dekens hoeven, vallen we zodra ons hoofd het kussen raakt al in slaap. Lekker erotisch en dat voor twee erotici.

 

Midden in de nacht word ik wakker, geen idee waarvan. De wereld, het huis, alles is donker en stil en nog steeds verzengend warm. Waar de rug van mijn lief en de huid van mijn borsten en buik elkaar raken, is het zo nat en vochtig dat het net lijkt of we zojuist 20 kilometer door Brussel hebben gelopen bij 35 ˚C. 

Met een geluid alsof we vacuum getrokken zijn, maak ik me los en staar op mijn rug naar het plafond dat ik niet eens kan zien.  Hoewel ik geniet van de zomerwarmte, verlang ik toch even naar het vriesvak beneden in de keuken, zo oververhit voel ik mij.

 

‘Lief, u ok?’ vraagt LG nu, die wakker wordt van mijn gedraai. ‘Ik zou wel even onder een koude waterstraal willen staan,’ zucht ik. LG mompelt ‘daar wordt het alleen maar erger van’ en vervoegt zich weer bij de slapenden der aarde. Ik rol op mijn zij. LG ligt binnen de kortste keren tegen mijn rug aan geplakt en ik luister naar zijn rustige ademhaling. Omdat we altijd zo liggen, komen zijn handen automatisch tussen mijn borsten en zijn been over mij heen. Ondanks de broeierigheid, geniet ik.

 

Na een half uur ben ik nog steeds wakker. Straaltjes welriekende zweetgeuren stromen van ons af. Ik vind dat niet vies, sterker nog, het heeft hetzelfde effect als feromonen op mij, een lokroep die niet wordt gehoord maar geroken en mijn gedachten dwalen af naar hot sweet en spicey taferelen.  Klaarwakker droom ik hoe ik het zweet van zijn lichaam zal likken, met mijn vochtige haar in zijn vuist. Ik krijg het er alleen maar warmer van, zweetdruppeltjes parelen nu op plaatsen waar eerst nog alleen een vochtig glanslaagje was te zien. 

Ik lik het zout van mijn bovenlip. Shit, nu heb ik dorst.

Als ik me ten tweede malen losmaak van de heerlijke doch zweterige slaapgreep van mijn lief, wordt hij ook echt wakker deze keer.

‘Kan je niet slapen schatje, je ligt toch niet te piekeren?’ vraagt hij.

‘Ik heb zweetlippen,’ geef ik als verklaring.  LG is even stil.

‘Onder of boven?’ zegt hij heel alert. Ik denk nog even onschuldig dat hij de oorzaak van mijn dorst bedoelt, mijn zojuist afgelikte bovenlip, tot ik zijn handen tussen mijn benen voel.

‘Aahw, zweetlippen, vandaar dat je zo onrustig bent.’

 

De broeierigheid is er niet minder van geworden lieve lezers, en ik zal niet in detail verklappen hoe de zweetlippen uiteindelijk een andere dorst hebben gelest. Ach, de heerlijke zomer, het kan me niet lang genoeg duren.

 

 

Met dank aan facebookvrinden:
Hopster van Goudzwaard, JM Limewood, Paulus Ielegems, Jor Adam, Charlie Hedo, Helen hvg, Elisabeth van der Ark, Vincent de Kievit, Frans August Brocatus en Hans Scholte en excuses aan Remco Wel, Jan van Opstal, Nick de Crom en Barend Hoekstra wiens suggesties ik er niet in kreeg. Die houden jullie nog tegoed :)

0 Berichten

wo

17

mei

2017

Blozende bruiden

Vlak voor de show

Met nog maar enkele minuten op de klok, hijst Patricia één voor één de graatmagere modellen in de enorme jurken die aan het rek klaarhangen. Hoewel ze de show talloze keren heeft geoefend, moet ze bij iedere jurk toch weer op het kaartje kijken. Heel precies staat de naam van de jurk en de naam van het model erop genoteerd en ook de volgorde van opkomst. De stress van de tijdsdruk en het moeten presteren, doet haar handen trillen en maakt haar snibbig.

 

Zo niet de modellen dit keer. Ze zijn meegaand en vrolijk. In het gebruikelijke duwen en trekken in de smalle ruimte achter de coulissen, valt geen ander onvertogen woord dan dat van Patricia zelf.

‘Carina, houd je adem in en draai je om,’ commandeert ze. Carina staat bekend als de Diva in de stal van mooie meisjes. Haar gebruikelijke repliek komt echter niet, sterker nog, met een glimlach en een ‘sure’ doet ze haar armen omhoog en draait gewillig haar rug naar Patricia toe om te worden dichtgeritst. De enorme pof-rok aan de zwarte bruidsjurk hangt zwaar aan haar heupen, ze moet zich vasthouden aan het rek terwijl Patricia alle plooien schikt en trekt aan de rits. Het strakke lijfje beneemt haar bijna de adem, maar ze zeurt nergens over.

 

De overige meiden staan rustig te wachten voor de ingang naar de catwalk. Bij de eerste tonen van de muziek houdt Patricia haar adem even in en zet ze zich schrap om de gebruikelijke paniek van de modellen te sussen. Ze blijven evenwel kalm en rustig staan vandaag. Verward kijkt ze naar hun perfect opgemaakte gezichten. Ondanks de make-up ziet ze bij alle zes een blos verschijnen als de muziek, ‘Victory’ van de damesband Bond, door de coulissen schalt. Met glanzende ogen en als in trance wachten ze op het signaal hun parade te starten. 

 

Aan de overkant ziet ze Gino staan, de show choreograaf. Hij wappert met zijn handen om de meisjes door te laten lopen. Bij ieder meisje dat hem passeert bewegen zijn volle lippen die glimmen van de lipgloss in een intieme fluistering. Patricia kijkt, naar de catwalk. Precies op de maat van ‘Victory’ lopen de meisjes energiek maar rustig en vol vertrouwen kruislings het podium op en af. De zware gepofte rokken en de hoge hakken lijken hun gracieuze gang niet te deren. Hun glimlach beaccentueert de stralende blos op hun gepoederde wangen. Na alle chaos en hectiek van de afgelopen dagen, heeft Patricia het gevoel dat ze in een subrealiteit is beland.

 

De eerste repetitie

Zes modellen zijn net gearriveerd met het taxibusje vanaf het hotel. Gino draagt speciaal voor hen, om te benadrukken dat hij het summum van de fashion-choreografie is, gouden plateauzolen onder zijn witleren kaftan met gouden biezen. Zijn lange ingevlochten haar heeft hij bedekt onder een breed wit hoofddeksel met gouden veren en zijn valse goudkleurige wimpers vleien zich over zijn wangen als hij zijn ogen neerslaat, een gebaar waar hij veelvuldig gebruik van maakt. Sommige dames kent hij al en ze wisselen overdreven vlinderkussen uit als ze hem bij binnenkomst begroeten. De twee nieuwe modellen blijven geintimideerd op de drempel staan, niet wetende wat ze aanmoeten met de flamboyante drag die boven ze uittorent.

Gino zegt de eerste minuten geen woord en dirigeert ze naar de kleurige yoga matjes die op de houten vloer klaar liggen. Zes matjes, voor zes modellen.

 

De meiden zetten hun grote tassen waaruit een vest en een krantje steekt tegen de witte muren en doen hun best er zo natuurlijk mooi en zo ‘cool’ mogelijk uit te zien. De meesten dragen losse vormloze joggingbroeken met dure maar gedragen sneakers en een strak topje rondom hun kleine borstjes. Hun 'au naturel look' vormt een schril contrast met de buitennissige uitdossing van Gino, die met zijn bonte verschijning en uitgesproken personality de wereld verlicht.

 

De maestro gebaart dat ze op de matjes moeten gaan zitten. De meisjes weten ondertussen dat ze niet moeten tegensputteren, Gino is de Koningin van de Fashion-Choreography en zich onderwerpen aan zijn grillen is de enige optie om op de catwalk een goede positie te krijgen. Pas als ze alle zes een eigen matje hebben, gaat Gino vooraan staan. Je zou verwachten dat hij een hysterische preek zal houden, over hoe dik ze zijn en lui en hoe hij nog zal proberen er iets van te maken. Dat zijn ze namelijk gewend, deze meiden. Iedere show opnieuw.

Niet deze keer. Gino begint te spreken met een zachte stem.

‘Dames, we zijn hier om van de belangrijkste bruidsjurkenshow van het jaar iets bijzonders te maken. Nina Duong heeft me de opdracht gegeven een spraakmakend verschil te maken, met wulpse bruiden als stralend middelpunt. Ik heb daarom besloten iets heel anders te doen. Een experiment. De looproute heb ik voor jullie opgeschreven; leer die gewoon uit je hoofd voor de volgende rehearsel. Die looproute is belangrijk, maar van totaal ondergeschikt belang.’

 

De meisjes kijken onzeker naar elkaar en dan naar Gino. Geen schreeuwkannonade? Geen eindeloze oefening op de schandalig hoge hakken die ze te dragen krijgen? Geen zware proefjurken om te leren hun balans te bewaren? Mijn God, ze gaan toch geen yoga doen? Nerveus nemen ze nu al een slokje water uit hun hipgekleurde recyclebare waterflesjes. Zelfs Carina durft niet te vragen wat ze gaan doen als Gino naar een grote muziekinstallatie loopt die voorin de studio staat.

 

Met een dramatische zwaai trekt hij de zwarte doek van een enorm vierkant voorwerp af. Er zit een gigatische speaker onder, met een grote ronde zwarte mond in het midden, klaar om hen te verzwelgen. Gino kijkt veelzeggend met getuite lippen naar zijn pupillen.

‘Dit, mijn hartjes, dit is jullie nieuwe vriend!’

 

Gino doet plechtig het CD-laatje open van de installatie en plaats het glimmende schijfje erin. Dan draait hij zich om: ‘Dames, ga languit met je voeten richting de speaker liggen en spreidt je benen. En doe het blinddoekje om dat naast je matje ligt. En focus, focus, focus! Ik wil geen geiechel, geen ja maars en geen ‘ik moet naar de wc’. We zijn geen kleuters hier. En je hand – hier fladdert hij weer met zijn zwaar beringde hand – leg je op je buik. Ja, doe maar!’

 

De jongedames kijken elkaar weer aan, met een blik van  ‘hij is eindelijk gek geworden’, maar doen uiteindelijk toch wat hij ze vraagt. Tevreden loopt Gino langs de twee keurige rijtjes. 

Hier en daar spreidt hij een stel lange benen nog wat wijder of centreert een hand op een buik.

Als hij tevreden is met de opstelling wiegt hij naar de geluidinstallatie en drukt op ‘play’. Zelf gaat hij zitten in het raamkozijn en kijkt verwachtingsvol naar zijn klasje, dat daar muisstil wacht op het onbekende.

 

De stilte wordt bruut doorgesneden door de plotselinge zwelling van de lucht. Een mix van klassieke maar electrische vioolmuziek met een popmuziekachtig timbre gutst snoerdhard uit de ritmisch meetuitende mond van de speaker. Sommige meisjes schrikken van de plotselinge overgang, maar vrezen de toorn van Gino te zeer om hun handen voor hun oren te doen. De muziek is zo luid, dat de ramen ervan trillen.

‘Luistert!’ schreeuwt Gino door de muziek heen. ‘Laat de muziek bezit van je nemen. Ga mee in het ritme, adem in het ritme, laat het dwars door je vagina naar binnen en laat het door je heengaan!’

 

Na vier oorverdovende minuten zijn de eerste effecten al zichtbaar. Eén van de meisjes ademt sneller en opent licht haar lippen, een ander knijpt gefrustreerd in haar eigen buik van ellende. Gino slaat in verrukking zijn handen voor zijn mond, hij staat bijna te schuimbekken van opwinding.

Aan het einde van het nummer drukt hij op pauze. De meisjes moeten terugschakelen naar de stilte en blijven verbijsterd en roerloos liggen.

‘Jongedames, we gaan nu een stapje verder. Ik wl dat jullie je hand op de buik van je buurvrouw legt en deze meebeweegt op het ritme van ‘Victory’.

 

Carina is de eerste die eindelijk iets durft te zeggen. ‘Meneer Lava, waarvoor doen we dit, moeten we niet oefenen met de looproute?’

‘Zwwwijgg!’ brult Gino, buiten zichzelf. 

De meisjes sidderen, alsof zijn stem nog oorverdovender is dan de trommelvliestergende tonen van ‘Victory’.  Het middelste meisje in het rijtje van drie heeft nu twee handen op haar buik. 

Ze zijn niet gewend  elkaar op deze manier aan te raken en zeker niet gewend zichzelf niet te kunnen bekijken in de spiegel om te checken of ze er wel mooi bijliggen. De ongemakkelijkheid prijkt op hun samengeknepen lippen. Bij de eerste tonen van de muziek die Gino op replay heeft gezet, kunnen ze het ritme voelen op elkaars huid, via de houten vloer, via de trillende lucht die op alle lichaamsingangen beukt.  

‘Spreid die benen! Voel het ritme!’ 

 

De derde keer dat het nummer wordt afgespeeld beginnen de meisjes onrustig te worden. Ze schuiven met hun heupen, leggen een schouder anders neer, wiebelen met een teen. Dit is het moment waarop Gino heeft gewacht. Als een panter sluipt hij naar ze toe, ongewoon behendig op de zijn enorme plateauzolen. Eén voor één pakt hij een handen van zijn pupillen en vouwt deze als kommetjes om hun strakke kruisjes. Alsof ze zijn gehypnotiseerd laten de meisjes hem toe en laten ze zich leiden voor de excentrieke choreograaf. En als vanzelf bewegen hun benige lange vingers mee op de maat van de hen overspoelende muziek, knedend, strelend gaan ze mee in het steeds opzwepende timbre van de electrische violen.

‘Move to the Groove,’ gilt Gino. Eindeloos blij dat zijn dames precies doen wat hij wil, springt hij rondom de matjes en danst met zijn fladderende handen in de lucht. Hij hijgt, een beetje speeksel kleeft wit opgedroogd in zijn glimmende mondhoeken.

 

Keer na keer start het nummer opnieuw, zonder pauze, zonder begin, zonder einde.

Voor zijn ogen ziet Gino hoe de schrale lichamen van de meisjes ontluiken onder elkaars strelingen, ziet hij de blosjes op hun uitgemergelde bleke wangen verschijnen. Steeds meer rollen de meiden op hun zij, naar elkaar toe, kneden hun handen niet alleen nog het kruis van hun buurvrouw, maar strelen de handen zich over elkaars buik, naar kleine borstjes die voornamelijk uit tepel bestaan, naar dunne billen, naar lange haarloze benen. 

Als ‘Victory’ als een waterval voor de twaalfde keer door de begerige mond van speaker stroomt, zijn de keurige rijtjes veranderd in een wriemelende kluwen van blozende jonge vrouwen, die op, in en door elkaar heen zoenen, strelen en bijten. De sportieve kleding is uitgetrokken, de uitgeteerde blote lijfjes kronkelen tegen elkaar aan, vingers verdwijnen in openingen die Gino zelf nooit heeft aangeraakt. Zuchten, kreunen en de zacht soppende geluidjes die ontsnappen worden verzwolgen door de gapende hongerige mond van de speaker.

 

De Koningin van de Fashion-Choreography zit nu handenwringend in het raamkozijn. Hij kijkt gefascineerd toe hoe deze repetitie met zes androgyne vrouwen zich ontwikkeld heeft tot een orgie van lustige lijven. Hoewel hij gruwelt van het idee met vrouwen sex te hebben, kan hij van deze film, zijn creatie, die zich voor hem afspeelt geen genoeg krijgen. Geil van zijn eigen genialiteit streelt hij zijn gezwollen pik onder zijn witleren kaftan en begint hij zich schaamteloos af te trekken. Zijn glimmende lippen heeft hij geopend, zijn ogen rollen in hun kassen. Gino geniet, niet van de meisjes, maar van zichzelf. 

 

Hoewel de muziek is gestopt, gaat de orgie net zolang door tot ieder meisje zich gillend overgeeft aan de strelende handen. In de oorverdovende stilte die slechts orgastische kreetjes onthult, spuit Gino verheerlijkt zijn hete zaad tegen de binnenkant van het witte leer. Langzaam keert de realiteit terug in de beslotenheid van de studio en kijken de modellen beduusd en enigszins beschaamd om zich heen.

 

Binnen tien minuten heeft Gino de dames in hun kleding gejaagd, de vochtige bevlekte matjes opgerold en met luchtkusjes meegegeven dat morgen de generale repetitie om 9 uur in de ochtend zal starten, met Nina, de ontwerpster.

 

De show goes on!

Patricia ziet dat het allemaal anders dan anders is, maar begrijpt niet wat dan. De blozende bruiden lopen niet harkerig met hoog opgetrokken benen zoals normaal de kenmerkende stijl van Gino is. Ze lopen vloeiend, bewegen sensueel met de heupen, kijken uitdagend en uitnodigend naar de driftig schrijvende recescenten op de eerste rij en tuiten wulps hun lippen naar de fotografen.

Als ze elkaar passeren, ziet Patricia hoe hun handen elkaars arm, buik, handen even strelend aanraken. De blosjes op hun wangen zijn echt, de jonge vrouwen stralen van het podium af. Ze vraagt zich verschrikt af hoe Nina dit zal vinden en kijkt wild om zich heen waar ze staat om haar reactie te peilen.

 

Patricia vindt haar naast Gino, met dezelfde vreemd blos op haar wangen. Ze klapt in haar handen en omhelst de meisjes één voor één voor ze zelf op de Catwalk het daverende applaus in ontvangst neemt.

‘Net zo mooi als de generale repetitie!’ gilt Gino boven het juichende publiek uit.

 

De eerste recensies

‘De bruidsjurken van Nina Duong zijn ongekend populair onder de nouveau riche van Canada. En met reden! Zelden zagen wij [red.] zoveel elán, zoveel gevoel, als in de rijk gedecoreerde jurken van Nina, die iedere vrouw doen stralen. Met kleuren die de bruid doen blozen alsof ze is betrapt op ondeugende fantasieën en met vormen die nopen tot sensueel schrijden.  Duong’s sensationele jurken laten iedere bruidegom ongeduldig verlangen naar de huwelijksnacht. Op de opzwepende en indringende muziek van Bond’s Victory zweven de wulpse modellen onder leiding van Gino Lava over de hoofden en harten van het tot tranen geroerde publiek. Bravo, bravo, bravissimo Nina!’

 

1 Berichten

zo

07

mei

2017

5e Ronde: Een keurige mevrouw

We zijn op de helft: de vijfde ronde. De opdracht gaf veel ruimte deze keer, dat was fijn schrijven! De opdracht was, in 450 woorden, een erotisch verhaal vanuit het perspectief van een toevallige voorbijganger te schrijven in de stijl van 'show don't tell'. Eerst lag er een verhaal van 950 woorden, de pijn zat deze keer niet in de inspiratie maar een steelhoudend verhaal met 500 woorden in te korten. Ik was blij met het verhaal toen ik het indiende en nog veel blijer toen ik hoorde dat het publiek me als eerste had gestemd! De ronde gewonnen en nu de 2e in het klassement. Joehoe!

 

Een keurige mevrouw

Voorbij de langsflitsende betonpalen, reizen frisgroene weilanden in de verte kortstondig met me mee. 

‘Het was ook lente toen ik mijn grote liefde ontmoette. Ach, zo’n mooie tijd,’ zegt de dame tegenover me.  

‘Een prachtig seizoen om een liefde te vinden,’ antwoord ik beleefd.

‘Hij was niet mijn eerste hoor, ik was nogal wild, maar wel mijn eerste líefde. Dat heb ik Karel natuurlijk nooit verteld.’

 

Ze heeft rimpeltjes om haar keurig gestifte lippen en draagt een chanel-achtig mantelpakje; ik kan me bij haar niets ‘wilds’ voorstellen.

‘Iedereen maakt wel een wildere periode mee,’ zeg ik, ‘dat is tegenwoordig heel normaal.’

‘In mijn tijd was dat niet anders. Maar alles moest stiekem, op de achterbank van een auto ofzo.’

Ze giechelt bij de herinnering.  

Nieuwsgierig vraag ik hoe dat met Karel ging.

‘Karel was een briljante wiskundestudent, ik serveerster in de mensa. Na een paar weken gingen we wandelen, precies in zo’n weiland als dát. We liepen hand-in-hand en hij vroeg of ik wilde zoenen. Niemand had dat ooit gevraagd hè, dat was nieuw.’

‘En toen?’ wilde ik weten.  

‘Dolverliefd lagen we in het gras en hij kuste me overal, zo onder de blauwe lucht.’ 

Samenzweerderig voegde ze toe: ‘O-ver-al hè! Ik had nog nooit mannenlippen op mijn...vrouwendelen...gevoeld, ik was in de zevende hemel!’ 

We blozen tegelijkertijd, geprikkeld door het beeld dat we nu allebei voor ons zien.

 

‘Bent u met hem getrouwd?’ Ik wilde niet dat het verhaal zou eindigen.

‘Kind, het was begin jaren zestig. Wiskundestudenten trouwden niet serveerstertjes,’ zegt ze weemoedig.

‘Wat erg! Zag u hem dan nooit meer?’

‘Een heerlijke lente lang hebben wij in dat gras gelegen. Hij heeft me ontmaagd, niet lichamelijk hoor, meer in lustelijke zin. Ik vond seks heerlijk, maar wist niet eens dat vrouwen konden klaarkomen. Door Karel ontdekte ik een nieuwe wereld. Ik ben nooit vergeten hoe dol ik was op zijn ‘mannelijkheid’.  Zo fier en strak,’ fluistert ze. Zich plotseling bewust dat het een vreemd treingesprek is voor volslagen onbekenden, zwijgt ze verder. Voor ze uitstapt kust ze me op mijn wang. 

 

Doezelend zie ik ze voor me in dat weiland. Ik moet telkens denken aan zijn fiere mannelijkheid, die hij haar keurige lippen aanbiedt. Gedachten aan haar tong, vochtig cirkelend langs de top, en een rode lippenstiftrand op zijn schacht laten me niet meer los.

 

 

Lopend naar mijn lief vanaf het station, geurt het lentegras me uitnodigend tegemoet.

1 Berichten

ma

17

apr

2017

CoÏtus Reservatus

Het ingehouden orgasme was (en is) een techniek die werd toegepast in de Tantra (Taoïsme) als een spirituele oefening. En zodra de mensheid heeft ontdekt dat sperma tot baby’s leidt, is het toegepast als voorbehoedsmiddel (niet altijd even effectief). Tegenwoordig lezen we zelfs in de Cosmo en Viva hoe het uitgestelde, ingehouden of gecontroleerde orgasme feestveugde verhogend kan werken voor beide partners. Jawel, de coïtus reservatus heeft een enorme ontwikkeling doorgemaakt in de geschiedenis van sex.

Orgasme controle is een bijzonder iets. Niet goed toegepast kan het behoorlijke frustratie opwekken. Maar met een beetje oefening draagt het bij aan hoog genot. 

Als je maar lang genoeg op dat randje van de vulkaan loopt en je de hitte over je hele lichaam voelt razen, is de uiteindelijke eruptie krachtig en intensief. Voor vrouwen en mannen gelijk.

Orgasme controle werd niet altijd bejubeld. Dr. Alice Stockham, een van de eerste vrouwelijke artsen (gyneacoloog) in de States eind 19e eeuw, ging er zelfs de gevangenis voor in. Ze was een voorvechtster van masturbatie, het vrouwelijk orgasme en van sexuele educatie van vrouwen in het algemeen. Met name om een gelukkig huwelijk en monogamie te stimuleren, dat wel. 

Ze stond in ieder geval de coïtus reservatus voor als voorbehoeds-middel en ontdekte daarmee dat het ingehouden en uitgestelde orgasme bijzonder lustverhogend kon werken. Ze was er voorstander van dat de man dit goed zou oefenen, zodat zijn liefste tijd genoeg had om een paar orgasmes te hebben voordat het spel ten einde kwam. Het werd een behoorlijk rel in het religieuze en conservatieve USA, want destijds waren de dames voornamelijk voorbehouden aan het produceren van kindertjes. Al die spielerij zou alleen maar leiden tot zondige losbollen, jagend op orgasmes, die niet gefocussed waren op de lieve Heer, maar op de lekkere heer van hun eigen meneer. Daar hadden ze zeker een punt, weet ik. Of dat een slecht iets is, is een andere kwestie. Het is niet voor niets dat staat en religie er alles aan hebben gedaan door de eeuwen heen om de sexualiteit aan banden te leggen, als een manier om de bevolking onder controle te houden. Stel je voor dat we de hele dag onze lusten aan het najagen zouden zijn, wie denkt dan nog aan belasting en gehoorzaamheid en burgerplicht? In die zin is het regelmatig beoefenen van heerlijke sex en het verleggen van je levensdoel naar een lustig leven een echte daad van rebellie. En precies om die reden moest de dappere vooruitstrevende mevrouw Stockham de bak in. Godzijdank dat de dame kon masturberen!

Terug naar de coïtus reservatus. En niet als voorbehoedsmiddel (wat veel te vaak fout gaat dames en heren, do not try this at home as a method), maar als lustverhoger. 

Precies op het moment dat het orgasme dreigt los te barsten gas terug nemen vereist enige wilskracht.  Het loont de moeite, beste dames onder ons, wis en waarachtig.

Een mini-onderzoek naar werkende technieken levert interessante gespreksstof op. Mijzelf als graadmeter is wellicht niet de beste. Ik ben enigszins bedreven in het controleren van mind en body. Het mooie is, dat het mij met ademhaling en mindset lukt om op een continu niveau te blijven van zodanige opwinding dat ik net onder dat omslagpunt naar orgamse kan blijven. Tot op zekere hoogte, want als Lustgenoot zijn zinnen heeft gezet mij over dat randje te duwen is er op een gegeven moment geen houden meer aan.

Lustgenoot evenwel, gaf een heel interessant antwoord op mijn vraag hoe hij zijn orgasme controleert voor, stel, een vrijpartij van een uurtje of drie. Meewarig keek hij me aan en zei: ‘Welke vent wil nu een vrijpartij van een uurtje of drie? Daar zijn wij mannen veel te lui voor.’ Waaaaaatttt?

‘Nee’, zei hij, ‘het mag best even duren, graag zelfs, maar drie uur?’ 

Oke oke, gaf ik toe, dat is wellicht al te lang voor een constante coïtus en werkt wellicht blaarvorming in de hand. Maar stel nou dat je je orgasme wel wilt uitstellen voor een middagje spelen, wat doe je dan? Denken aan de vuilnisbakken buiten zetten? 

Lustgenoot dacht even na. ‘Ja, nou, dan stop ik de directe stimulatie even en kijk ik naar van alles behalve naar jou. Dan zakt het een beetje af. Maar de opwinding is zo weer terug hoor.’  Aaahw, dat vond ik dan weer lief, dat hij naar van alles kijkt behalve naar mij.

Elkaar ermee plagen of gek maken is natuurlijk ook heerlijk. Zodra ik de huidspanning voel toenemen bij Lustgenoot, of de ademhaling al te wild wordt, gewoon stoppen met de bezigheden, zogenaamd om van positie te wisselen. Daarbij de tijd nemende, zodat de ladder naar de top van de berg opnieuw kan worden beklommen.  Of andersom: me laten smeken of ik me nu eindelijk als-t-u-blieft mag laten gaan. ‘Nee, nog even wachten,’ als kleine verrukkelijke marteling. 

 

Het werkt in ieder geval anders tussen ons. Ik kan gestimuleerd blijven en toch mijn orgasme inhouden, al kost dat behoorlijke focus. Die focus brengt me soms in een soort ander universum. Het is net als met het verleggen van mijn pijngrens. Door me te concentreren, kan ik heel veel pijn verdragen, sterker nog, ik kan de pijn omzetten in sexuele stimulatie.  Het is, met het controleren van het orgasme, zoiets als een termostaat die een constante temperatuur aanhoudt. Het is best lastig uit te leggen hoe dat werkt. Ik concentreer me op het gevoel van nu en houdt dat vast, zonder ‘toe te werken naar méér’. Ik houd even mijn adem in, alsof ik daarmee de toevoer van zuurstof die het vuur aanwakkert onderbreek. Onzin uiteraard, maar zo voelt het wel. Du moment ik die concentratie loslaat, schiet de kurk uit de fles en raast het orgasme door mijn lijf. Door de opgebouwde spanning voelt het heel sterk en intens en lijkt het langer aan te houden dan anders.

’t Werkt niet altijd. En soms is het onbedoeld of ongewild. Hoewel mijn sexdrive meestal toeneemt in tijden van stress, wil het ook wel eens gebeuren dat vermoeidheid van de lange dagen die ik maak me parten speelt. Eigenhandig of zelfs onder de vaardige handen van Lustgenoot, doet mijn lijf niet altijd mee. Misschien ben ik juist dan te veel gefocussed op een quick fix, een snelle ontlading van de spanning om daarna rozig in slaap te vallen. Dat werkt soms, maar niet altijd. Op zulke momenten is het alleen maar stressverhogend: ik moet en zal een orgasme en het lukt niet. Stom natuurlijk. Gewoon genieten van de opwinding is al heerlijk genoeg, met of zonder orgasme.  Zodra ik me dat realiseer, geef ik me ontspannen over aan wat is en wat wel of niet komt.

Enniewee, wat de motivatie ook moge zijn de Coïtus Reservatus te praktiseren, oefening baart kunst lieve lezers. Leuk toch, om te kunnen zeggen: ‘Nee, vanavond kan ik niet, ik moet trainen’ .

 

0 Berichten

zo

09

apr

2017

Porno versus Erotica

Wanneer spreken we van erotica en wanneer hebben we het over porno? Laatst hoorde ik iemand zeggen dat ‘de scheidslijn heel dun is’, maar daar denk ik toch anders over. Ik vond het interesant me wat te verdiepen in de overeenkomsten en de verschillen. Zeker omdat ik met de lancering van de nieuwe EroScripta wel eens aanloop tegen (voor)oordelen over het één en het ander. Al leg ik uit dat wij erotisten ‘heel gewone mensen zijn zoals u en ik’ en we heel normale levens leiden, heb ik toch al drie keer een locatie voor de lancering aan mijn neus voorbij zien gaan, omdat de associatie met ‘porno enzo’ niet werd gewenst door de verhuurder. Jammer vind ik dat. Dat het soms gevoelig ligt begrijp ik wel. Dat de bibliotheek mij een zaaltje weigerde, omdat gelijktijdig een kinder-voorlees-festijn was georganiseerd, ik heb er wel een beleving bij. 

Maar allez, het is 2017! Dan zou een hippe galerie toch eigenlijk geen schroom hoeven voelen om een setting te bieden aan zoiets moois als een boeklancering? Toch, ik maak het mee. Niet voor niets is EroScripta in het leven geroepen: meer podium en meer kansen voor de prachtige erotica die ons kikkerlandje te bieden heeft.

Om dan toch het verschil te duiden, wilde ik dus een blogje schrijven over porno versus erotica. Beiden hebben een eigen, soms wat verborgen, plaats in het land der Kunsten en Lusten. Beiden hebben het over één de meest elementaire levenselementen die wij als mensen kennen: onze Lust. 

 

Porno is duidelijk. Het is gericht op het snel aanwakkeren en consumeren. Er is geen verhaal: het verhaal is de daad, gericht op het bevorderen van het orgasme en het direct prikkelen van de genitaliën van de lezer of de kijker. Die daad is de hoofdrol en gaat altijd goed, uitstekend zelfs. Met lijven die de betreffende genre-doelgroep graag zien. Ik mag dan ook graag kijken, al dan niet samen met Lustgenoot. De mensen die porno filmen, schrijven of acteren, doen dit voor geld of uit overtuiging. Ze zijn direct betrokken bij het beoefenen of vastleggen van de daad, hetzij als directe omstander het zij door het te doen als acteur. Prima toch? Als ik er graag naar kijk, zal ik zeker geen waarde-oordeel hebben over de mensen die dit voor mij mogelijk maken. Goede lekkere porno maken die de kijker of lezer opwindt is een kunst in zichzelf.

 

Literotica gaat ook over het fysiek prikkelen van de lezer of de kijker. Maar er speelt meer mee. Het prikkelt de fantasie van de consument op meerdere vlakken. Het zet ‘de daad’ in een andere context. Erotica gaat over echte mensen, mensen met motieven en gevoelens, een historie en een doel.  Deze mensen zijn niet noodzakelijk mooi, geschikt, capabel of zelfverzekerd. Mag wel, hoeft niet. Het karakter van de actoren is tastbaar aanwezig. Daar kunnen we ons als lezer of kijker mee associeren of juist niet, daar mogen we over nadenken. 

De sexualiteit is soms net zo expliciet als in porno, maar is vooral een vehicel voor communicatie tussen mensen, een middel om de wereld te bevatten of te beheersen, een expressie van de verhouding die wij mensen hebben met onzelf, met anderen, met de liefde, de lusten en de wereld.

 

Erotiek gaat over mensen die communiceren via sexualiteit, waarbij de lezer steeds wordt betrokken en zijn best moet doen. Porno gaat over de daad en de handelingen die ons geil maken. 

EroScripta richt zich op erotische literaire verhalen. Wat wil zeggen dat er sex in voorkomt, maar dat de personages de hoofdrol spelen. Dat het mooi geschreven is op een manier die ons aan het denken zet, of aan het fantaseren krijgt. Dat het ons meesleept in het verhaal, we willen weten waarom en hoezo en waarheen.

Het is soms best een uitdaging om de kam waarover alles geschoren wordt, te ontleden en te duiden dat wij, erotisten, ons onderscheiden van de pornografen. En dat dit geen waarde-oordeel is, maar enkel een onderscheid. 

Prachtige beelden en verhalen die ons beroeren zijn al zo oud als de weg naar Rome. Wat zeg ik: zo oud als de mensheid bestaat. Het wordt dan ook tijd dat de erotica een vaste plek krijgt in de wereld van de Kunsten, zonder dat er lacherig, schamend of afkerig over wordt gedaan.  Hoe dan ook, ik verheug me op de idee dat we nog meer mensen kunnen raken en interesseren voor het lezen van erotica.

0 Berichten

zo

09

apr

2017

EroScripta Nieuwsbrief 1

 

 

 

De lancering van de nieuwe EroScripta website en de publicatie van de eerste titel
'De Kalahari Roos' nadert!
Klik hieronder om onze nieuwsbrief te lezen.

EroScripta NIeuwsbrief 1
EroScripta Nieuwsbrief 1 - april 2017.pd
Adobe Acrobat document 494.1 KB
0 Berichten

za

08

apr

2017

De Kalahari Roos van Emanuel Claessens: de inleiding door Mahotsukai

door: Mahotsukai

Aan het begin van de twintigste eeuw schreef de Oostenrijkse toneelschrijver Hugo Hofmannsthal een bewerking van de klassieke tragedie Elektra. Het stuk veroorzaakte een schandaal. De belangrijkste oorzaak daarvan lag in Elektra’s beweegredenen voor haar Atridische wraak. Niet langer werd die, zoals traditioneel het geval was, geregisseerd door de goden, maar ze kwam voort uit haarzelf. (...) de woede en de lust: de vrouw als zelfbewust handelende in plaats van lijdzaam ten onder gaande figuur, een vrouw van sterke, ontembare passie.

 

Hofmannsthal schreef het stuk in een periode waarin de man in een identiteitscrisis verkeerde. De industrialisatie en de opkomst van machines had een mantel van overbodigheid over de mannelijke spierkracht gedrapeerd. Die leemte dompelde de man niet alleen in een poel van vertwijfeling en radeloosheid, maar bood vrouwen ook een podium om zich met een nieuw zelfbewustzijn aan de wereld te presenteren. Dat was precies wat Elektra deed.

 

De personages die Emanuel Claessens in dit boek ten tonele voert lijken uit die periode afkomstig. De vrouwen zijn in de meeste gevallen jong en zelfbewust, niet zelden met rood haar om hun passie en energie te onderstrepen. Hun agenda is soms dubbel en obscuur, en het heeft er alle schijn van dat ze geen man nodig hebben om die te bepalen. Claessens’ mannen daarentegen zijn op het eerste gezicht zoekende. Ze hebben zich neergelegd bij hun afhankelijkheid van zelfbewuste en soms dominante vrouwen, en dreigen ten prooi te vallen aan hun eigen radeloosheid. Het lijken getormenteerde zielen, die voortdurend worstelen met de vraag hoeveel opoffering van lijf en geest er nodig is om hun zelfvertrouwen te herwinnen. Ze zoeken naar de zin van het bestaan in de soms destructieve interactie met een sterke vrouw.

 

Maar in de verhalen is weinig zoals het op het eerste gezicht lijkt. Het zou te eenvoudig zijn te stellen dat afhankelijkheid hier eenzijdig is, of dat twijfel gelijk staat aan zwakte. Welbeschouwd is er in Claessens’ erotische verhalen sprake van een delicaat evenwicht van wederkerigheid; in al hun jeugdige energie en prominente aanwezigheid hebben ook zijn vrouwen een toegewijde man nodig voor hun zelfverwerkelijking. Als die man, zoals de auteur het zelf zegt, ‘laat zien hoe graag hij haar ten koste van alles wil hebben’ en dat zelfbewust in praktijk brengt, is de weegschaal in balans.

 

Het karakter van Claessens’ vertellingen is uniek, ook in de erotische literatuur, en daarmee nauwelijks te categoriseren. Zijn verhalen hebben wortels in het surrealisme en het magisch-realisme, en Claessens speelt voortdurend met de scheidslijn tussen het fantastische en het alledaagse, tussen droom en werkelijkheid, tussen schoonheid en verval. Hij verzint geen nieuwe wereld maar onthult verborgen deuren in een vervreemdende omgeving. De dialogen dragen bij aan die vervreemding; ze zijn vaak aangenaam bizar en doen aan Tarantino denken. Niet zelden blijkt uit die dialogen een sterk onbegrip, en toch slagen de hoofdpersonen erin een intense interactie met elkaar aan te gaan.

 

Claessens houdt ons een bewegende spiegel voor en wij, de lezers, moeten meebewegen om onze reflectie te kunnen blijven zien. Soms is het spiegelbeeld verontrustend, soms lachwekkend verwrongen, soms onscherp. Maar altijd zien we onszelf.

 

Een andere overeenkomst met het magisch-realisme is Claessens’ maatschappijkritische ondertoon. Alhoewel geen thema’s op zichzelf, zijn zaken als de teloorgang van het kapitalisme, de westerse decadentie in de Derde Wereld, de dubbele moraal van de kerk en de voortdurende aanwezigheid van ‘het systeem’ het decor waartegen de verhalen worden opgevoerd. Dat geeft een extra dimensie aan het leesgenot, net als de variatie in locaties. Ook hier schuwt Claessens het contrast niet. Hij voert de lezer met hetzelfde overtuigende gemak naar een winkeltje op de Rozenlaan als naar een graftombe in Saqqara, om hem vervolgens via de Afrikaanse savanne neer te laten strijken in de Oud Gereformeerde Kerk van Krabbendam. Claessens is er een meester in om die wisselende omgevingen, met veel oog voor detail, op een overtuigende manier te laten versmelten met de vervreemdende sfeer van zijn plots.

 

Ik zal eerlijk zijn. De eerste keer dat me een verhaal van Claessens onder ogen kwam was ik in de war. Net als bij Hofmannsthal’s publiek was mijn eerste reactie er een van verzet. Inmiddels weet ik dat dat kwam omdat ik uit balans werd gebracht. Dat onbehagen is nooit weggegaan, maar heeft een heel aangenaam karakter gekregen. En is dat niet het kenmerk van een goed schrijver, als die het de lezer op een plezierige manier ongemakkelijk maakt en laat nadenken over hoe dat komt?

De Kalahari Roos is een avontuur om te lezen. Het is geen avontuur voor de faint-hearted. De erotische verleiding in de verhalen is weliswaar een katalysator voor schikking of herschikking van intermenselijke relaties, maar dat maakt haar niet minder expliciet. Met dit werk verwerft Claessens zich wat mij betreft een bijzondere plek in de canon van de Nederlandse erotische literatuur.

Mahotsukai schrijft erotica met een vleugje romantiek en een snufje weemoed. Zijn verhalen zijn te lezen op mahotsukaistories.wordpress.com.

 

Meer over/van Emanuel Claessens lees je ook op zijn eigen website onder zijn pseudoniem luckyman: www.luckymanbooks.nl

 

0 Berichten

za

08

apr

2017

4e ronde: Een mooi verhaal

De vierde ronde, jemig, wat gaat de tijd snel. Een bijzondere opdracht: gebruik een van de metaforen uit ronde 1, niet die van jezelf, voor een verhaaltje van 250 woorden. Ik heb het slim opgelost, al zeg ik het zelf, door het te laten voorlezen en gebruikte de metafoor van Hugo Mulder - Het Moeras.

Een fijn resultaat: 2e plaats in de jurybeoordeling en 3e bij die van het publiek. Overall in deze ronde een vette tweede plaats en numero 3 in het algemeen klassement. Blij van! Lees hier nog eens de uitslag terug en lees natuurlijk vooral mijn inzending voor ronde 4.

 

Een mooi verhaal
Robert likte Juliëttes clitoris met een dodelijke precisie. Langzaam zakte ze weg in een drasland van geilheid waaruit geen ontsnapping mogelijk was. Bij iedere beweging van zijn tong werd ze er dieper in gezogen, tot ze zich stuiptrekkend moest overgeven aan een klein, maar heerlijk sterven,’
eindigt Max en klapt het boek dicht.
‘H
é, het is nog niet afgelopen!’ protesteert Jamy en reikt naast het bed om het te pakken.
Snel benut hij de gelegenheid om haar naaktheid stevig tegen zich aan te drukken. Jamy’s tegenwerpingen vallen stil als zijn handen langs haar billen glijden en zijn vingertoppen langs de randjes van haar poort strelen.
‘Over een drasland van geilheid gesproken,’ zegt hij vol ontzag als hij voelt hoe nat ze is.
‘Logisch als je zulke mooie verhaaltjes voorleest.’
Jamy pakt zijn hand, likt met het puntje van haar tong sensueel de zilte druppels eraf en brengt haar eigen hand liefkozend naar zijn lippen.
‘Ik wil niet ontsnappen aan jou,’ verzucht ze als Max haar vingers naar binnen zuigt.  Hij manoevreert haar behendig op haar rug en kust zich omhoog langs haar dijen. Haar clitoris zwelt op in zijn delicate beet. Een kreet van genot ontsnapt, haar handen woelen in de benevelde lakens en haar rug kromt zich als hij haar hongerig leest.
‘Dodelijke precisie’ prevelt Jamy en onder zijn gijzelende tong sterft ze een beetje  in ontwakende verrukking.
Ontroerd kust ze het glinsterende vocht van zijn wangen.
‘Jij en ik, een verhaal dat nog mooier is,’ fluistert Max.

4 Berichten

zo

26

mrt

2017

Verboden Vruchten

Het zal u niet zijn ontgaan, het thema van de boekenweek 2017: Verboden Vruchten.

Ineens rollenbollen de knappe auteurs en autrices giebelend over elkaar heen om elkaar af te troeven met hun moderne opvattingen. Ik erger me er kapot aan, als ik eerlijk ben. En dan nog het meest aan de beschamende commentaren van de media.

 

Toegegeven: zo’n thema weekje doet het goed voor onze branche, de erotica.  Plotseling is het helemaal hip en happening. Met stalen gezichten beweren incrowd dames en heren dat ze altijd al waren geinteresseerd in, en dat ze natuuuulijk ook vinden dat.... Boekhandels richten hun etalages in met gekouste plastic mannequin-benen en manden vol met overvloedig fruit. En ik zag zelfs een snel plaatje voorbijkomen van een stipteasende dame op het podium bij het boekenbal.  Je zou er haast van denken dat we eindelijk de tolerantie hebben bereikt.

Ik was trots op Katja Schuurman, die echt een goed verhaal had over het lezen en schrijven van Erotica. Ze liet zich bepaald niet uit het veld slaan door de schaapachtige onnozelheid die haar omringde, die haar oprechte enthousisme direct in het ranzige poogden te sturen.

Katja zelf schreef er geen voetnoot aan, aan die mooie erotische stukjes die ze bij elkaar redigeerde. Maar dat deed er natuurlijk niet toe. Het feit alleen al dat ze haar – door hardwerken zuur verdiende – bekende naam hieraan verbond (goede marketing!) was natuurlijk al ranzig genoeg. 

Hoezee voor Katje, die als een van de weinigen gewoon durfde zeggen, boven alle literaire verhevenheid en opgeblazen poeha uit, dat het lezen van erotica gewoon geil is. En het schrijven trouwens ook. En dat daar helemaal niets mis mee is, sterker nog, dat het getuigt van menselijkheid. De bloemlezing wordt een bestseller, for sure. Na een paar dagen zijn we nu al aan de derde druk.

 

Dus waarom erger ik mij zo, lieve lezers?  Het is toch fijn dat de erotica eindelijk een podium krijgt? En dat iedereen het er over heeft? Zeker, dat is waar. 

Maar ik erger mij, niet zozeer aan het thema alswel aan de hypocrisie van veel van de deelnemers en uitvoerders. Aan die boekhandels die de erotica terzijde schuiven en geen plaats geven in hun winkel, aan de uitgevers die het amper durven promoten, aan de recescenten die het neerbuigend afdoen als ‘teveel porno’. En die nu staan te dansen op de tafel en met droge ogen beweren dat ze altijd al... en op het boekenbal kwijlend naar een dansend dametje kijken alsof ze er nog nooit een hebben gezien. Lang leve de geilheid, het wordt eindelijk gevierd. 

 

Dus waar zijn al die andere heerlijke mooie schrijvers, naast de incestueuze incrowd? 

Die al jaren en jaren en jaren worden geweerd bij de uitgevers, de boekhandels en exposities? 

Die worden geridiculiseerd en genegeerd, omdat erotica niet literair zou zijn? Omdat het ‘grote publiek’ zich storen zou aan al die vulligheid? Het is gewoon weer hetzelfde kringetje, met dezelfde titels. Het is dezelfde kwijlerigheid, lacherigheid, overdreven ‘open minded doen’ als altijd. En morgen? Morgen als het thema is weggeebd, staan wij erotici gewoon weer onder en achter de toonbank. En krijgen de onbekende debutanten (en gevestigde auters) dezelfde brieven, van dezelfde uitgevers: 

‘Het is mooi en goed geschreven, maar past niet in ons fonds.’ ‘Te gewaagd voor ons publiek’. Niemand steekt zijn nek uit. Daarom dus, daarom ben ik geërgerd. 

En daarom bestaat EroScripta. Omdat de erotica ALTIJD van waarde is, omdat de erotici ook gewoon retegoede verhalen schrijven.  Het hele jaar door.

0 Berichten

wo

22

mrt

2017

De vier zusters

Op 25 maart 2017 is er weer een heerlijke EWA-workshops voor, door en met schrijvers van erotica. We schrijven allemaal een verhaal op een thema, waarna de deelnemers elkaars verhalen aanvullen, verbeteren en voorzien van tips en tops.
Het thema was deze keer: een erotisch verhaal dat zich afspeelt in 2517 in maximaal 3500 woorden. Ik heb de inzendingen van anderen al gelezen en mijn verhaal zal er bij lange na niet aan tippen. Ik schreef het met veel plezier desalniettemin:

 

De vier zusters

Het buitenlicht is al gedimd als ik eindelijk in de monocabine stap. Het is een lange dag geweest, ik heb meer dan twaalf storingen in het holo-netwerk opgelost en ik ben afgrijselijk moe. Ik ga zitten in de kuipstoel en wacht tot de gordel me heeft omsloten. De monorail voor me weerkaatst het schreeuwerige neonlicht van de shops. Ik wil wat slapen, ik heb toch nog twee uur voor ik op de volgende plaats van bestemming ben.

‘Koto, slaap’, zeg ik. De hoofdsteun vult zich in mijn nek. Vanaf mijn voeten rolt de fiber-deken zich om me heen. Het duurt niet lang voor ik me kan overgeven aan een welverdiend moment van rust.

 

Door een enorme klap word ik wakker. Omdat de ramen nog verduisterd zijn, kan ik niet zien wat er gebeurt. De gordel is losgeschoten en de hoofdsteun ligt aan mijn voeten. De cabine zelf hangt scheef. 

‘Koto, wakker,’ roep ik geschrokken. Koto reageert niet, de raampjes van mijn cabine blijven donker. Buiten hoor ik sirenes, gegil en gehuil.

‘Koto, exit!,’ schreeuw ik, ik wil eruit. 

In paniek vind ik de noodhamer en sla een van de raampjes in. De neonlichten en filtsende sirenes verblinden me en ik zie hem niet aankomen.

Vanuit het niets grijpen twee handen me bij de arm en sleuren me uit de monocabine. Ik begin me te realiseren dat het hier waarschijnlijk een overval betreft van de guerillabeweging ‘de Vrijen’ en dat ik na een aanval waarbij de monorail is ontwricht, nu word ontvoerd. Hoewel ik me hevig verzet, hebben de handen mij snel geblinddoekt en vastgebonden en schiet een snelpen me een of ander goedje in mijn nek. Daarna heb ik geen idee wat er is gebeurd of hoe ik hier naar toe ben gebracht. Ik weet alleen dat ik wakker ben geworden in de ‘Outback’ en dat de Vrijen me in een wereld hebben gebracht waarvan ik geen idee had dat die bestond.

 

‘Ssst, zacht praten, haar ogen bewegen.’ Rustige handen strelen het haar uit mijn gezicht en bevochtigen mijn lippen. 

‘Ze ziet er goed uit, Khan zal tevreden zijn met zijn vangst,’ zegt de stem weer. Een snerpende hoofdpijn weerhoudt me ervan mijn ogen te openen.

‘Relax, over een kwartiertje ben je helemaal bij, gewoon rustig blijven liggen!’ zegt de stem tegen me.

‘Waar ben ik?’ weet ik eruit te persen. ‘Wat doe ik hier?’

‘Welkom in de vrijheid, jongejuffrouw! Je bent in de Outback en je ligt in de buitentent van Khan, onze opdrachtgever.’ De stem probeert me te sussen, maar het idee van de Outback en het bestaan van een opdrachtgever stellen me niet erg op mijn gemak.

 

Ik denk dat het de volgende ochtend is, een diffuus maar helder licht valt door het doek van de tent waarin ik wakker word. Het ruikt hier vreemd: fris en groen. 

‘Koto, wakker,’ prevel ik.  De juten lappen waaronder ik lig bewegen niet, niets beweegt. Ik realiseer me dat Koto hier misschien niet bestaat. Ik herinner me nu vaag de rustige stem en de kaarsenvlammen van gisterenavond. En warmte en licht van een kampvuur waarlangs ik strompelde in de stevige armen van een grote gespierde vrouw en de geur van geroosterd vlees. Er is hier geen electriciteit, geen Koto in de muren die mijn opdrachten uitvoert. Er zijn hier niet eens muren. Verward reik ik onder de juten lappen die voor dekens moeten doorgaan. Ik ben naakt en zonder uniform.

 

In de tent staan luttele voorwerpen en objecten. Van hout, of bamboe, ik weet het verschil niet zo. Een tafeltje, bijeengehouden door een soort touw, een krukje, een waskom. Het bed is bedekt met grove juten dekens en heeft een verbazend zacht matras. Het is gevuld met een zacht grijswit harig materiaal, zie ik aan de pluizen die er aan de hoeken een beetje uitsteken. Er staat een houten beker met een doorzichtige vloeistof en ondanks mijn dorst durf ik het niet te drinken. Op de vloer ligt een harig kleed. Het heeft de vorm van een iets met poten. 

Ik graaf in mijn geheugen, naar herinneringen aan de boeken over de Laatste Tijd die mijn oma  nog had staan in een vergeten opslag en die we ontdekten nadat ze was gecremeerd. Plaatjes van levende wezens, dieren en mensen die heel anders zijn dan wij. Op school hebben we er ook iets over gehoord, van de barbaarse praktijken voor Koto bestond. Het laatste tijdperk van voor de Oorlog waarin dieren werden gefokt en vermoord en gegeten en mensen doelloos en zonder werk aan decadentie ten onder gingen. Ik ril van afschuw als ik besef dat de geur van geroosterd vlees van gisterenavond waarschijnlijk afkomstig is van zo’n dier. In de Outback leven ‘de Vrijen’ het primitieve leven, ver weg van alles wat beschaving is, zoveel weet ik nog wel. Maar wat doe ík hier, waarom ben ik hier naar toe gebracht?

 

De flap van de tentingang wordt opengegooid. Ik schrik en bedek me onder de doeken op het bed. Drie vrouwen stappen binnen. Ze zijn groot, met brede heupen en gespierde armen. Hun lichamen zijn omhuld met oker en aarderood gekleurde stoffen maar laten veel huid zien. Ze dragen laarzen met doffe witte kralen tot aan hun knieën. Een van hen heeft heur haar in dikke strengen opgebonden. Een ander draagt lange vlechten van zwart glimmend haar, de derde draag het piekerig kort. Het meest verwonderend is dat hun huid zo verschilt van kleur, kleuren die ik nooit eerder heb gezien. In Koto zijn we allemaal zandkleurig met lichtbruin haar. Deze vrouwen zijn anders: de vrouw met de dikke strengen haar is heel donker, met donkerbruin haar en bruine ogen. Haar volle lippen steken roze af tegen haar huid. De vrouw met de zwarte vlechten is rozerood, haar ogen zijn net kleine spleetjes en ik kan nog net haar groene irissen zien. De derde vrouw met het korte haar heeft dezelfde haarkleur als ik, maar een vlekkerige bruinrode huid. 

Ik wend me tot haar: ‘Wat doe ik hier? Ik wil hier helemaal niet zijn! Breng me terug, naar Koto en de gewone wereld, alsjeblieft!’ De vrouwen kijken elkaar aan en giechelen.

 ‘Rustig nou maar,´zegt de donkere, ´Je gaat het hier vanzelf waarderen. Je bent hier omdat Khan een onbesmette vrouw nodig heeft. Wij zijn hier al te lang en niet meer schoon. De prijs van het vrije leven, vrij van Koto maar nog niet vrij van de puinhoop die de Laatste Tijd heeft achtergelaten. Ons water en voedsel is nog steeds besmet met het virus, al groeit en bloeit alles hier weer in overvloed. Maar als we doorzetten en met schone vrouwen blijven reproduceren, hebben we berekend dat het virus over drie generaties is uitgewerkt. En jij gaat ons daar bij helpen door nieuwe mensen voor ons te baren, tot het virus ook jou onvruchtbaar maakt. In ruil leren we jou vrij te denken, weer mens te woorden, echt contact te hebben met de ware aard van je wezen zoals je ooit bedoeld bent!’

Ik begijp er niets van, hoe kan ik nieuwe mensen baren, wat betekent dat?

 

De weken die volgen leer ik veel. Eerst kom ik amper mijn afgesloten tent uit, maar langzaam breekt mijn verzet  en krijg ik meer vrijheden. Ik geef me over aan de weldaad van het niet hoeven werken. Ik slaap veel en geniet van de geluiden van vogels als ik wakker word. Ik geniet van het feit dat Koto me niet wakker belt, me in mijn uniform hijst en naar de monorail dirigeert. Ik geniet ervan mijn dag zelf te kunnen indelen en van de rust om me heen, van de zon en de maan en de wind door mijn losse haar als ik voor mijn tent sta met mijn blote voeten in het gras. 

In dit kleine kamp staan maar drie tenten: die van de vrouwen, een kook- en wastent en mijn tent. Geduldig leren zij me hoe ik moet leven in de Outback. Hoe ik mijn voedsel moet vinden en bereiden bijvoorbeeld. Ik heb nooit geweten dat voedsel groeit in de aarde, al begin ik me steeds meer te herinneren van mijn oma’s boeken. Ik leer over planten en kruiden en nieuwe smaken, ik leer vers water drinken, hoe ik me moet wassen, hoe ik de weg kan vinden door de stand van de brandende zon. Ik leer wat vuur is en hoe ik dat kan maken. 

In de lange avonden vertellen mijn metgezellen hoe de Vrijen leven. En hoe mijn lichaam is gemaakt voor het dragen van nieuwe mensen, hoe de natuur ons heeft voorbereid om dat met een man te bewerkstelligen. Het is een shock te leren dat lust het leven hier in de Outback bepaalt.

 

Ik ben er stil van. Natuurlijk weet ik wat lust is, Koto zorgt overal voor. In mijn slaapcabine had ik een speciale app waarmee ik verschillende bevredigers kon oproepen. Maar ik had geen idee dat ik dat ook met een man kon doen, of een vrouw, en dat nieuwe mensen niet uit het laboratorium komen maar uit de buik van een mens. Ik leer zo veel, dat Koto langzaam uit mijn hoofd verdwijnt en ik steeds meer weten wil van wat ik nog niet weet. In de loop van de tijd word ik steeds nieuwsgieriger en transformeren de drie vrouwen zich van ontvoerders naar mijn zusters.

 

Ontwaken

Op een avond vertelt Kara, mijn donkere zuster, hoe vrije mensen elkaar aanraken. Levi,  de vrouw met de vlechten, streelt mijn rug.

‘Het is fijn om elkaars huid te voelen Tiani,’ zegt ze zacht. ‘Toen Wendela hier kwam,’ ze knikt even naar mijn kortharige zuster, ‘was ze net als jij. Ze had nog nooit de lust ervaren zoals wij Vrijen hier doen.  En net als bij jou heeft dat tijd nodig gehad. Wendela is nu zes zonnewendes bij ons en ze heeft al twee nieuwe mensen in de Outback gebracht. Ze is al klaar.’ Wendela knikt. 

‘En het is heerlijk Tiani, heerlijk! Toen ik nog in Koto woonde, heb ik weleens op het holodeck een illegale projectie gezien uit de Laatste Tijd. Ik zag hoe mensen elkaar streelden en met hun monden elkaar bevredigden in plaats van in hun eentje vibrators te gebruiken. Mannen stortten hun zaad niet in de donatie-tubes, maar geven het aan hun lustpartners. Het heeft een verlangen in me naar boven gebracht, ik kreeg het niet meer uit mijn gedachten. Ik wilde weten hoe het voelt om elkaar aan te raken en te proeven. Koto stond dat niet toe, ze blokkeerde me als ik contact zocht. Daarom ben ik hier gekomen, via de ondergrondse heb ik me naar de Outback laten brengen. Koto laat je niet zomaar gaan, dus zo’n reis gaat gepaard met veel gevaren. Eenmaal hier heeft Levi me geleerd hoe het allemaal moet. Toen Khan me voor de eerste keer als een vrije vrouw benaderde, was het nog mooier dan ik me had voorgesteld. Huid op huid, zoals in de Laatste Tijd. Daarom noemen we ons Vrijen. Omdat we hier vrij zijn van Koto, vrij om mens te zijn. De lusten die mensen hebben, worden hier belééfd en niet aan banden gelegd. Als je honger hebt, dan eet  je. Als je slapen wilt, dan slaap je. Buiten werken is fijn, je bent moe als je klaar bent maar dat is een lekkere moeheid, niet zoals je je in Koto voelt, uitgeput en uitgeblust. Als je lust hebt, dan geef je je daaraan over. En als jij er klaar voor bent, zal ook jij je bevrijd voelen van de ketenen van Koto.’

 

Levi laat haar hand van mijn rug naar mijn buik glijden. Een onbekende sensatie trekt door mijn lichaam.  Kara gaat achter me zitten, vouwt haar armen om mij heen en masseert mijn borsten. Mijn tepels richten zich op naar haar warme huid. Ik leun achterover. Terwijl Wendela mijn benen streelt, glijdt de hand van Levi tussen mijn benen en streelt mijn Yoni.

De drie zusters strelen mij, likken mij, masseren mij op plaatsen waar ik nog nooit ben aangeraakt door een ander mens. Ze brengen prikkels en sensaties en gevoelens die ik nooit eerder heb gevoeld. Ik had geen idee, geen idee dat een mensenlichaam is gemaakt om dit er mee te doen. Vanaf mijn jongste jaren heb ik geleerd dat we aan Koto toebehoren en dat Koto weet wat nodig is. Dat ons doel in het leven is te werken. En dat intimiteit ons zwak maakt, ons van ons werk afhoudt. De initiele angst die ik voel als zich een explosie voordoet in mijn buik, zoveel intenser dan met de vibartors van Koto, wordt weggenomen door de zachte kussen en de strelingen van Kara, Levi en Wendela.  Ik ervaar een nieuwe verbondenheid, als ik de Yoni van Kara mag kussen en haar vocht op mijn wangen voel. Ik wil dichtbij zijn, omarmen en omarmd worden. Ik weet niet meer waar mijn lichaam begint en waar het eindigt: wij vier zusters zijn één, onze lichamen vloeien in elkaar over, we vormen een onontwarbare kluwen van zuigende monden, strelende handen, vingers, tenen, gezichten. Ze hadden gelijk: ik voel me bevrijd, euforisch zelfs en krachtig.

 

In de nacht liggen we ineengestrengeld op het grote bed in hun tent. Voorzichtig probeer ik de ervaring van die avond in me te laten landen maar ik word er emotioneel van. In mijn gedachten hoor ik de lessen van Koto: emoties en empathie zijn slecht voor ons, ze houden ons weg van ons doel. Mijn innerlijke wereld siddert op haar grondvesten: wat is mijn doel eigenlijk, als mens? De werkmachine zijn van Koto of de broedmachine zijn voor Khan? Dag na dag ons overgeven aan dit fysieke genot tot we voldoende nieuwe mensen hebben gebaard en dan sterven?

Kara ziet mijn verwarring en trekt me naar zich toe: ‘Tiani, alles komt goed. Je hoeft nu nog geen keuzes te maken. Je bent in het hier en nu. Het leven voltrekt zich hier zoals het zich aandient. Wendela heeft dezelfde strijd gevoerd en we hebben meer zusters en broeders verwelkomd  dan je je kunt voorstellen die hetzelfde voelen wat jij nu voelt.’

Wendela streelt mijn handen. ‘Of je nu in Koto bent of de Outback: we leven om ons voortbestaan als mensen te garanderen. Ons doel is niet meer en niet minder dan ons leven tot het maximale te leven en alles eruit te halen wat het ons bieden kan. Het grote verschil ligt niet in het doel lieve Tiani, het onderscheid ligt in de vrije wil, de vrije keuze en de manier waarop. Ieder mens heeft zijn eigen dromen en verlangens om te verwezenlijken voor het einde er is. Koto neemt je die dromen en verlangens af. Hier stimuleren wij juist elkaar om ze te beleven. En Koto heeft gelijk: al die emoties en individuele verlangens geven ook wel eens spanningen en contrasten. Omdat we hier niet gecontroleerd worden hebben we niet altijd dezelfde mening en zetten we ons niet altijd in voor de Clan. Maar wat is het waard, als we niet kunnen kiezen? Ons doel heeft alleen waarde als we erin geloven en vanuit ons hart ervoor kiezen. Is er licht zonder duisternis? Is er vreugde zonder verdriet? Bestaan wij eigenlijk als echte mensen, als wij niet meer voelen of kiezen kunnen? Is het doel heiliger dan de middelen? Zou iedere vooruitgang niet waardevoller zijn als we deze maken vanuit intrinsieke motivatie en oprechte keuze?’

 

Het duizelt me en moeheid overvalt me. Uitgeput val ik in slaap terwijl duizenden vragen, beelden en herinneringen zich openbaren in mijn dromen.

‘Ze is klaar voor een ontmoeting met Khan. Morgen vertrekken we naar het Hoofdkamp,’ hoor ik Levi in de periferie van mijn bewustzijn zeggen.

 

Khan

Ik  geniet van de tocht door het groene landschap. Het mooiste van de Outback is nog wel dat al mijn zintuigen worden gestreeld in plaats van getergd. Geur, kleur, geluid, het gras onder mijn voeten, de aanrakingen van mijn zusters. Ik ben evenwel niet voorbereid op het overweldigende Hoofdkamp van de Vrijen. Op de rand van een heuvel zien we in de vallei een kamp liggen van duizenden tenten. Mannen, vrouwen en kinderen lopen en rennen door elkaar heen. Vuren branden tussen de tenten, de rook kringelt omhoog en prikkelt mijn neus. Ik zie dieren waarvan ik de naam niet weet, sommige lopen tussen de mensen los in het kamp, andere grote logge dieren staan geduldig te kauwen op een enorm omheind terrein. 

‘En dit is slechts één van onze honderden kampen, verspreid over de vrije wereld,’ lacht Kara als ze ziet hoe geïntimideerd ik ben. ‘Soms verplaatsen we het kamp, als Koto weer actief is en een opschoonactie voert. Ons kamp is niet zo groot, in het droge zuiden van de vrije wereld waar Koto veel minder invloed heeft, zijn er kampen die wel drie keer zo groot zijn als het onze.’

Onderweg naar beneden rennen kinderen ons tegemoet. Hun gezichten stralen, hun voeten zijn onbedekt en smerig. Zo anders dan de bleke serieuze gezichtjes in de lange rijen schoolkinderen die in Koto in Internaten van de vroege ochtend tot de late avond worden opgevoed. Ik kan bijna niet bevatten dat mensenkinderen zo leven kunnen, zonder machines, zonder Koto, zo vrij.  Het rommelt in mijn hart.

 

In het kamp brengen mijn zusters me direct naar een tent. Binnen zit een grote man met een lange zwarte vecht aan een tafel te schrijven met een ganzenveer. Zijn ogen zijn van dezelfde scheefheid en groenheid als die van Levi.

Hij staat op als we binnenkomen en loopt met zijn handen uitgestoken naar ons toe.

‘Khan,’  is het enige dat hij zegt als hij me omhelst. Hij is zeker een kop groter dan ik, zoals de meeste mensen overigens. De spieren in zijn armen zijn hard en hij ruikt naar buiten, naar Leven.

Het is me duidelijk dat het de bedoeling is dat we elkaar leren kennen en vertrouwen. Mijn kleine tent staat naast die van hem. 

Mijn bed is groter dan in mijn eerste tent. In plaats van de juten dekens, liggen er grote zachte  vachten op het bed. De kussen zijn gevuld met het grijswitte materiaal waamee ook de matrassen zijn gevuld en ik herinner me de dieren die in de omheining staan met een weelderige vacht in dezelfde kleur. In de ochtend maak ik voedsel en kleding en help ik mee in het kamp. Maar aan het einde van de middag verwacht Khan mij in zijn tent. 

We hebben urenlange gesprekken, over de aard van de mens, de vrije wil en de vrije keuze. En iedere avond, na het nuttigen van voedsel dat hij met grote zorg voor me bereidt, sluit hij de gespekken af met dezelfde zinnen: ’Je bent hier niet uit vrije wil gekomen, maar we willen wel dat je uit vrije wil blijft. Als je terug wilt naar Koto hoef je dat maar te zeggen en we brengen je terug. Ik heb je uitgekozen en je uit de monorail meegenomen omdat je het licht in je ogen draagt. Als je klaar bent voor je keuze, kom je bij me. Ik wacht hier op jou tot je bij me komt.’

 

In de nachten overdenk ik alles. De wereld van Koto is ver weg. Ik voel me hier verbonden met mijn zusters, die af en toe samen of afzonderlijk de nacht met me doorbrengen en met mij de lust bedrijven en me vasthouden als ik slaap. Iedere dag dat ik hier ben ontdek ik nieuwe lusten en verlangens en smaken en geuren en kleuren en sensaties. Ik mis Koto, maar ik kan me niet herinneren ooit de wederkerige genegheid te hebben uitgewisseld zoals we dat hier doen. Koto is een gewoonte, de Outback is een keuze. De vriendschap tussen Khan en mijn zusters lijkt meer betekenis te hebben dan de rol van mijn eigen familie in Koto.

Wanneer ik tot dit besef ben gekomen, verlaat ik op een nacht de warme armen van de slapende Kara en loop naar de tent naast mij. Ik ben bang, maar mijn nieuwsgierigheid naar de nabijheid van Khan is zo veel sterker dan welke angst dan ook.

 

Een nieuwe wereld

Khan slaapt al. Hij ligt half onder de vacht op zijn buik op zijn enorme bed. Ik ben nerveus, ik heb nog nooit een mannenhuid gestreeld. Toch ga ik zacht zitten op de rand van zijn bed en beweeg mijn hand over de glimmende huid, die de vlammen van het tentvuur weerkaatst.

De onderhuidse spieren reageren onder mijn aanraking. Khan draait zich om, zijn ogen half geopend. Zonder iets te zeggen slaat hij de vacht open en trekt me in zijn warme bed. 

Met kloppend hart voel ik de kracht van zijn lichaam tegen het mijne. Hoe anders dan met de zusters als zijn lippen zich op mijn mond drukken, als zijn handen over mijn borsten verdwalen. Iedere schroom die ik vooraf voelde verdwijnt in de prikkelingen die zijn tanden op mijn tepels veroorzaken, ieder denken schakelt uit als zijn vingers mijn Yoni openen en naar binnen glijden. In zijn armen bestaat Koto en ratio en logica niet meer, alleen het vurige verlangen nog dichter bij hem te zijn heeft een plaats in dit bed. Ik voel me een schipbreukeling die aanspoelt op een eiland, een dorstige in een woestijn die een waterbron vindt. Meegesleurd in een maalstroom van passie laat ik Khan toe in mijn lichaam. Zijn Ylang opent mijn Yoni, ik voel zijn billen bewegen onder mijn hand, de huid van zijn brede borstkas grijp ik met de andere, ik bijt me vast in hem als hij me berijd en me meeneemt naar een nieuwe wereld. 

 

Ik wil dichterbij, nog dichterbij, versmelten met zijn kracht, sla mijn benen om hem heen en ik trek aan zijn lange vlecht om zijn lippen te kunnen bijten. Kreten van verrukking ontsnappen als het tempo waarmee hij in mij pompt versnelt. Dit is iets anders dan het bevredigen van een fysieke lust met de vibrators van Koto en dit is anders dan het heerlijke spelen met mijn zusters: dit is het bevredigen van Levenslust.  Zijn warmte in mijn lichaam, zijn gewicht dat op mij drukt, zijn handen die mijn billen spreiden en het levende zaad dat ik in mijn Yoni ontvang en dat ik later van mijn gezicht, mijn borsten en mijn handen lik – alles maakt dat de wereld voorgoed verandert. 

 

De nacht duurt voort, zonder pauze bedrijven we de lusten op alle mogelijke manieren, slechts onderbroken door een slok water of wat frisse lucht.  Voor het licht wordt, voel ik de bekende contouren van de lichamen van mijn zusters liefdevol naast ons in het bed glijden.  

 

In de mist van de vroege ochtend klim ik op de heuvel. Ik kijk naar de ontwakende Vrijen in het kamp. Ver aan de horizon zie ik de donkere schaduwen van Koto als een dreigend verleden boven de wereld hangen. In mij ademt de nieuwe wereld. Ik ben vrij!

2 Berichten

za

18

mrt

2017

3e ronde: Zalvende liefde

Voor de 3e ronde van de erotische schrijfamarathon hebben we de opdracht het verhaal te beginnen met de woorden "Zij probeert zich te herinneren wie haar de sleutel heeft gegeven". Het verhaal mag 250 woorden lang zijn. 
Mijn inzending "Zalvende Liefde" behaalde de 4e plaats waarmee ik op de 3e plaats kom in het klassement (klik hier voor de uitslag). Blij mee!

Zalvende Liefde

Ze probeert zich te herinneren wie haar de sleutel heeft gegeven. Was de sleutel het verzengende verlangen dat hij in haar achterliet, toen hij haar tegen de boom nam en zijn handen in het zachte vlees van haar billen begroef?  Of was zij zelf de sleutel, zij die dit verlangen heeft gekoesterd?

Kiezend tussen vrees en lust treuzelt haar hand voor het slot. In de bewegingsloze stilte flitsen de herinneringen aan zijn bedwelmende geilheid door haar hoofd. 

Daarom is ze hier, voor hem. Alles wat ze hoeft te doen, is naar binnen gaan. Ze draait de sleutel en beslecht alle drempels. 

Binnen, aan het einde van de donkere gang, glinsteren zijn ogen als ze naar hem toeloopt. 

‘Ben je daar?’ vraagt hij. 

‘Je weet dat ik niet kan wegblijven, mijn Tovenaar,’ fluistert ze terug. 

Zonder haar pas te onderbreken laat ze langzaam haar veel te zware jas van zich afglijden en stapt vloeiend uit haar rokje, haar dijen warm en vochtig.

Uitnodigend buigt ze voorover en spreidt haar benen. Hij aarzelt niet en dringt met zijn warmte bij haar binnen. En hoe dieper hij in haar glijdt, hoe meer ze begrijpt dat haar begeerte en zijn hardheid samen slot en sleutel vormen en de deuren openen naar hun hart.  

Zijn vurige stoten zijn als magische vlammen en ontbranden het orgasme waar ze zo naar heeft gehunkerd. Vervuld valt ze op haar knieën. 

 

‘Ik zalf je met mijn liefde,’ zegt hij ontroerd en wrijft zijn zijdeachtige zaad uit over haar billen. 

1 Berichten

vr

17

mrt

2017

Vive la Vida!

De laatste paar weken hebben jullie me minder gezien of gehoord dan gewoonlijk. Nu heb ik niet het idee dat er tientallen huilende fans op de stoep liggen te smachten tot juffrouw Daen weer eens wat krabbelen wil, zo ijdel ben ik niet. Daarentegen mis ik jullie wel. Ik mis het schrijven, de reacties en vooral de ruimte in mijn hoofd om gekkigheid te bedenken.

Soms is het nu eenmaal zo dat het leven genadeloos ingewikkeld voorbij komt. En dat we verstrikt raken in zaken die erg belangrijk zijn om te ervaren, op te lossen of te stroomlijnen. Bij mij was dat zo, de afgelopen paar maanden zelfs. Als ‘het’ voorbijkomt, komt ook alles tegelijk, ik ben geloof ik een alles-of-niets-mens. Het leven had al mijn aandacht en energie nodig om het op de rit te krijgen en te houden.

 

Zoiets neemt niet alleen tijd in beslag, ook de schijfruimte in mijn hoofd raakt ervan vol.  Ik ga mee met de maalstroom, zulke periodes horen er tenslotte ook bij. Er is geen up zonder down, geen zonnetje zonder schaduw. Het verscherpt alleen maar mijn Levenslust en mijn drang naar het positieve. Ik heb het Leven intens lief, ook – of misschien wel juist daardoor – als het me een poets probeert te bakken.

Dus vandaag, toen ik behoorlijk leeggewerkt van mijn (verder toffe) baan de boodschappen naar huis had gesleept en wat futloos en uitgeblust in een pannetje stond te roeren, bedacht ik me ineens dat het tumult om mij heen niet bepaalt hoe ik me verhoud tot het leven.
Dat chaos altijd al een voedingsbodem was voor creatie en dat de schitterende geurende lotusbloem zich wortelt in de modder. Terwijl de stoom vanuit mijn kooksels omhoog kringelde, trok de mist in mijn hoofd op en stroomden duizenden inspirerende gedachten en ideeen vanachter het denkschot weer naar binnen.

 

Door alle idiotie zijn Lustgenoot en ik en het heerlijke schrijven en het spannende Eroscripta behoorlijk in tijdsgedrang geweest. Maar nu hebben mijn Lief en ik hebben een heerlijk weekend voor de boeg. Geen gedoe en gedinges, geen verplichtingen, geen dringende-zaken anders dan elkaar, de sensuele badkuip, onze laptops en heel erg veel leuk werk voor EroScripta. In plaats van vol zelfmedelijden te verzuchten dat het al-le-maal vreselijk is, voel ik de energie stromen door mijn lijf en zie ik het goede wat allemaal is ontstaan in de strijd. Strijdvaardig ben ik, al is het enige waar tegen ik strijd mijn eigen obstinakeligheid. 

Bring it on, zal ik maar zeggen. Op het scherp van de snede is zachtheid het enige dat mij redden kan. Juist de uitersten en de disbalans doen mij beseffen waar het belangrijke midden ligt. Het knijpen van mijn hart, doet me beseffen dat de liefde het centrum is van mijn bestaan. En er is zo veel om van te houden.

Luctor et emergo, vive la vida!

1 Berichten

zo

26

feb

2017

Lezen van erotica als therapie

Hoewel het voor mij volkomen evident is dat het lezen van erotica de levenszinnen prikkelt, is het inzetten van erotica als voorgeschreven therapie nog vrij onbekend.

 

I
n verschillende studies die ik heb gelezen, wordt melding gemaakt van therapeuten die het lezen van 30 minuten erotica per dag inzetten als ‘sexual disfunctional healing therapy’. Geen pillen, geen praatsessies op de divan, maar gewoon een lekker geil boek lezen op de bank of in bed. Zeer interessant en ik wilde er eens meer van weten. Voor wie is een dergelijke therapie bedoeld? En wat geneest het precies? En wat voor soort erotica dan?

Ik vind verschillende studies op het net, waaronder het bekende amerikaanse magazine ‘’Psychology Today” (https://www.psychologytoday.com/blog/stress-and-sex/201207/turn-the-pages-turn-desire).
Dit artikel maakt melding van verschillende studies, waarin onderzoek is gedaan naar de effecten van zelfhulpboeken (een branche waarin 600 miljoen dollar branche omgaat in de VS).

Het gaat hier om vrouwen die een sterk verminderd sexueel verlangen ervaren en hieronder gebukt gaan. Voor het onderzoek zijn twee boeken ingezet: ‘Becoming Orgasmic’ en ‘Tired Women’s Guide to Passionate Sex’ en richt op de frequentie, de intensiteit, het verlangen en de vaardigheden om tot een orgasme te komen na het lezen van de boeken. Het effect is in ieder geval aangetoond, in die zin dat het sexleven van de lezende dames tot wel 7 weken na het lezen van het boek een sterke toename in activiteit vertoont.

Dit onderzoek dateert uit 2012, nog voor 50-shades de wereld van de gefrustreerde husivrouw veroverde.  En ze onderzoeken de effecten van de zelfhulpboeken en niet de literaire erotica.

Ik surf verder!

 

Verschillende artikelen verschijnen in de loop van 2013 en 2014, waarin melding wordt gemaakt van de aanbeveling voor het lezen van ‘’vrouwvriendelijke erotica”. Wat precies vrouwvriendlijk is, vermelden de artikelen niet. Gezien de explosie van vertaalde eromantica a-la-bouquetreeks in de hype van 50 tinten, is er geen twijfel aan dat de erotica een  - uhm- groot gat vult – so to speak.

Er is een studie die heeft gemeten wat er gebeurt  in de hersenen en aansluitend in de zinnen van de dames die erotische verhalen tot zich nemen. Het blijkt dat lezen in het algemeen, naast het stimuleren van allerlei emotionele centra in de hersenhelften, gebieden in ons brein activeren die zorgen voor onze fantasieën.

En die activering zorgt bij het lezen van erotica voor neurologische verbindingen tussen de hersendelen die te maken hebben met de lustige zinnen. 

Een half uur per dag erotica lezen gedurende langere tijd, zorgt ervoor dat de neurologische verbindingen duurzaam zijn en het fantaseren als het ware ingesleten wordt in de hersenen.

De onderzochte vrouwen die worden genoemd, hebben er baat bij. Maar liefst 75% getuigt van een verbetering van hun sexuele leven, al dan niet met partner. 

Waarom is het zo belangrijk, die sexuele activiteit?

Omdat sex de basis is van alle leven, beste lezers. Zonder sex sterft de mensheid uit. Zonder sex gaat er van binnen iets dood in ons als mens. De behoefte aan aanraking en intimiteit is een biologisch gegeven, zonder welke wij zielsmatig verschrompelen. Ik weet, dat is een boude stelling. De geheelonthouders in religie, de mensen met nare ervaringen, de mensen die sex gevoelloos als business benaderen ten spijt, het verlangen naar verbinding en intimiteit maakt dat wij mensen sexuele wezens zijn met een reden en dat de afwezigheid hiervan kan leiden tot trauma, stress en ernstige depressie.

Deze klinische benadering vermeldt evenwel niet hoe we onze drempels beslechten die verhinderen dat wij onze fantasieën omzetten in daden. Daarover ga ik nog eens verder lezen.

Feit blijft, dat het lezen van erotica zinnenprikkelend is. Erotica nodigt ons uit te fantaseren, nieuwe dingen uit te proberen met onszelf of onze partner(s) en onze ware aard te volgen.

 

En mocht u zich met warme oren en rode wangen ooit eens betrapt weten door minder gunstig gezinden: ‘moest van de dokter’ lijkt me een uitstekend argument!

Geniet van het leven beste lezer, en leest naar hartenlust!

Aan EroScripta zal het niet liggen: binnenkort gaan we online met heerlijke verhalen, interviews, blogs en nog veel meer.  En komt ons eerste boek uit in eigen beheer: de Kalahari Roos van Emmanuel Claessens. Stay Tuned!

 

Andere leuke artikelen over het onderwerp:

https://www.psychologytoday.com/blog/all-about-sex/201410/effective-self-help-women-low-or-no-sexual-desire

http://www.psypost.org/2017/01/self-help-books-erotic-fiction-equally-efficient-treating-low-sexual-desire-women-study-finds-46817

1 Berichten

zo

26

feb

2017

Onder de brug in Rotterdam-Zuid

Voor een prachtige wedstrijd, uitgeschreven in samenwerking met VPRO, Canvas en Vlaas-Nederlands Huis De Buren, stuurde ik het onderstaande verhaal in. Een zeer vrije vertaling van het verhaal "the girl under the bridge'' dat ik schreef voor Eroticon 2017.
Ik won er helaas geen prijs mee, maar ben desalniettemin wel blij met het verhaal. Hoop dat jullie het ook mooi vinden :).

 

 

Onder de brug in Rotterdam-Zuid

Door haar begreep ik dat de obscure sneltrein tussen leven en lust alleen héén ging, nooit terug. Niet dat ik terug wilde. Ik was een dom schaap geweest, argeloos en zonder passie meesjokkend op weg naar een comfortabel huis met daarin een aardige echtgenoot en 1,7 kinderen. 

 

Ze was welgevormd en rond de dertig, hoewel haar absurde outfit deed denken aan een vijftienjarige: een roze plastic rokje en een nylon bloesje, zó strak dat haar tepels er doorheen prikten. Haar knalroze lippenstift weerkaatste het harde metrolicht. 

Ik zag haar staan op de roltrap en kon mijn ogen niet van haar afhouden, haar hele aanblik maakte een verlangen in me los, naar iets dat ik niet kon articuleren. Op straat besloot ik haar te volgen. Haar rokje spande zich moeizaam om haar uitdagende dijen en bij iedere stap hoopte ik dat het zou openbarsten. Gebiologeerd staarde ik naar haar deinende billen. Halverwege een brugpassage draaide ze zich om.

 

‘Wat moet je?’ vroeg ze brutaal. Ik bloosde vurig.

‘Sorry, het is...je ziet er zo..’ stamelde ik.

‘Ik zie er zo uit wàt?’

Haar tong duwde haar kauwgom van de ene wang naar de andere.

‘Jaloers? Ik bedoel, ik zou jaloers zijn als ik er zó uitzag. Doodzonde als je het mij vraagt, zo’n mooi lijf, helemaal bedekt als een gereformeerde.’

Ik zuchtte.

‘Je ziet er zo...vrij en sexy uit.’

 

Met een paar stappen ging ze voor me staan.

‘Je bent leuk,’ zei ze, pakte mijn hand en legde die om haar taille.

‘En volgens mij wil je mij dolgraag zoenen, niet dan?’

Paniekerig realiseerde ik me dat ze gelijk had. 

‘Nou, doe dan,’ lachte ze, ‘ik zie toch dat je het wil!’
Ze schuurde haar heupen langs mijn dijen. Voor ik het wist stonden we te zoenen tegen een graffitimuur. 

Ze knoopte mijn bloesje open en beet door mijn bh heen in mijn tepels. De vegen achtergebleven lipstick konden mijn opwinding niet verhullen en ik verwelkomde haar been dat zich tussen mijn benen wrong.

‘Ooit met een meisje gevoosd?’ hijgde ze in mijn oor.

‘Nooit, ik...’

Mijn adem stokte toen ze mijn broek openritste en haar hand in mijn slipje wurmde. Met onverwachte tederheid streelde ze mijn schaamhaar, gleed langzaam tussen mijn lippen en kneep even in mijn clitoris.

 

Het was bevrijdend, alsof ik werd losgemaakt uit de dwangbuis waarin ik zo lang had geleefd. Tegen die smerige muur aangedrukt werd ik overspoeld door lust en liet me meedogenloos klaarvingeren tot mijn warme sappen over haar dominante vingers stroomden. Binnen een paar minuten had ze me getransformeerd van acceptabele kantoortrut tot geile straatkat en ik gaf me er schaamteloos aan over.

 

‘Lekker ding, hier, lik jezelf maar op.’
Ze duwde haar vochtige vingers in mijn mond, deed dan haar shirtje open en frommelde haar bh-cups onder haar grote borsten. Begerig wreef ik mijn gezicht over het zachte wulpse vlees.

 

‘Op je knieën kleintje, zuig me daar af!’ kreunde ze.

Daar, op klaarlichte dag, likte ik haar alsof ik nooit iets anders deed. Alles was onthutsend heerlijk: haar dijen die mijn gezicht omklemden, zoals ze aan mijn haar trok, de manier waarop ze haar natheid tegen mijn hongerige mond aandrukte. Haar gekerm toen ze klaarkwam, als een diertje in nood, verpletterde mijn ziel.

 

‘Wanneer zie ik je weer? Alsjeblieft, laat me je weer zien,’ smeekte ik haar.

‘Ik zie je als ik je zie schatje, oké?’

 

Ze hurkte op het beton, haar bloesje nog open. Ik nam een mentale foto om haar dichtbij me te houden, voor de weken of maanden die voor me lagen, wachtend op haar onder deze brug.

 

2 Berichten

zo

26

feb

2017

2e ronde: de ongemakken van een lange-afstands-liefde

 

Ronde 2 in de Marathon. Mt de boodschap: verwerk in een erotisch verhaalte van 100 woorden dat voor 75% uit dialoog bestaat de zin"dat komt ervan als je geen betrouwbare WiFi hebt.

Ga er maar aanstaan! Niet mijn meest broljante stukje, maar het heeft me toch een ronde verder geholpen. Ik sta nu 10e in het klassement van 38. Dank voor de stemmers!

 

De ongemakken van een lange-afstands-liefde

‘Eindelijk, hij doet het weer. Ik zie je schatje,’ zegt hij, ‘Ik verlang echt verschrikkelijk naar je.’

‘Oh, laat eens zien dan?,’ daag ik uit.

‘Hmm, geef me je kont eens, dan heb je me zeker hard.’

Ik doe mijn jurkje omhoog voor de webcam.

‘Zo’n zin in dat zachte witte vlees te bijten.’

‘Kijk nou maar lief, hoe ik mijn billen spreid en mijn natte vinger naar het poortje van onze hemel laat glijden.’ 

Ik hoor gekreun en dan ineens niets meer.

‘Damn, alweer, ging net lekker,’ smst hij me.

‘Dat komt ervan als je geen betrouwbare Wifi hebt.’

 

1 Berichten

za

18

feb

2017

Auteurisme

Zie jij jezelf als schrijver of auteur? Stel dat iemand jou vraagt wat je doet in je leven, neem je het schrijverschap of auteurschap in ogenschouw als optioneel antwoord?



Eerlijk gezegd heb ik me soms wat verbaasd de afgelopen maanden in de voorbereidingen van EroScripta. Er zijn veel leuke, spannende, goede bloggers en verhalenschrijvers in eroticaland. Echt waar! Natuurlijk zijn er ook bij die minder de aandacht krijgen en dat is best wel eens terecht. Maar daar gaat het hier niet om. Want over smaak valt niet te twisten. Zelfs als het heel goed is geschreven, kan het zijn dat de inhoud de lezer niet aanspreekt. Wat de een opwindend vindt, vindt de ander niets. En andersom. Ik heb blogs gelezen bijna zonder punten en komma’s. Verhalen zonder hoofdletters. Maar waarbij de verhaallijn zo ingenieus leuk, geil of sexy was dat ik snel over al die mankementen heen kwam. Zo gaat dat bij erotica, nog veel meer dan bij andere genres.

 

Ik heb veel, heul veel, mensen gesproken. Mensen die schrijven, die dichten, de bloggen, die denken, die andere mooie kunsten bedrijven, in de samenhang met erotiek. En in onze gesprekken hoorde ik met regelmaat zoiets als: “ik maak ook wel eens verhaaltjes”. Een bescheiden opstelling. “Gewoon voor mezelf, omdat ik het leuk vind. Als uitlaatklep.” Tja, dat kan natuurlijk en dat is prima. Maar waarom dan toch dat blog? Goed of niet goed, populair of niet populair, in een boek of op een blog: schrijven schrijvers die openbaar gaan niet ook om te worden gelezen? Nee dus. Sommigen blijven zichzelf zien als pure hobbyist. “Ach, voor die paar mensen die dat leuk vinden…”. 

 

Jammer vind ik dat. Want ook als hobbyist mag je best ambities hebben. Zoveel verdienen als E.L. James is misschien teveel gevraagd, maar het is ook leuk om jezelf uit te dagen en beter te worden. Jezelf bloot te geven, je te laten bekritiseren en daarvan leren vereist kracht van de schrijver. Standvastigheid en het verlangen naar succes. Beter worden en succesvol zijn heeft niets met geld te maken. Jezelf verbeteren is een intrinsieke ambitie. Ik zie met regelmaat dat schrijvers zich gekwetst voelen bij kritiek. Zich afgekraakt en afgewezen zien. Draai het eens om, zou ik zeggen. Kritiek krijgen en luisteren naar goede tips, maken jou een nog betere schrijver. Het biedt je kansen.

 

Neem jezelf gewoon serieus. Het feit dat je schrijft, is bijzonder. Dat je erotica schrijft is uniek. Daar mag je trots op zijn. Want van die duizenden en duizenden auteurs in Nederland, zijn er niet veel die de stap naar erotica durven te maken. Erotica schrijven is heel intiem. Het geeft ook iets bloot van de voorkeuren van de auteur. En het is verhipte moeilijk een geile tekst te maken die ook nog steek houdt. Dat leer je niet in één verhaaltje hoor.

Mijn ervaring is, dat als je je open durft te stellen voor je collega’s en criticasters, je veel meer en sneller ontwikkelt. Geloof me, iedere schrijver worstelt met dezelfde kwesties. Dus waag die stap eens, en durf groot te denken. Stel jezelf een doel. Zoveel lezers per blog. Zoveel verkochte exemplaren van je boek. Think big, start small. 

 

Ga eens naar de workshops van onze partner EWA Nederland. Zij bieden je een basis die houvast biedt. Zoals je bij het leren van een dans eerst de stapjes bestudeert en uit je hoofd leert, voor je vrij gaat bewegen. Ritme en cadans om op terug te vallen als het even scheef gaat. 

Gelezen worden en luisteren naar hoe anderen het deden. En dat verweven met jouw eigen stijl, je eigen voorkeuren. Experimenteren met nieuwe invalshoeken die je wellicht vanuit jezelf nooit ontdekt had. 

Ga ze halen, die tips. Laat je lezen. Vergroot je leespubliek. Leer leer en leer van de “rotten in het vak” die net zo begonnen zijn als jij. En geniet van het groeiproces. Jubel over je eerste positieve commentaar, recensie of gewonnen wedstrijd. En laat geen traan als het minder goed bevalt. Er is altijd een nieuwe bladzijde.

 

Daar leer je het allermeeste van. De sprong maken naar jezelf serieus nemen als schrijver, ambities durven hebben en kleine of grote doelen stellen: auteurisme noem ik het. 

 

Als je echt goed bent, neem eens contact op met EroScripta. Wij geven Nederlandse erotica uit in de vorm van e-boeken. En ondersteunen om je lezersbereik te vergroten, bieden je boek aan op onze exclusieve website (die 2 april 2017 online gaat) en promoten jou als auteur. 

 

Laat je niet weerhouden. 

Het ergste dat je kan overkomen is dat je een nog betere schrijver, dichter of blogger wordt!

0 Berichten

za

18

feb

2017

In mijn blootje

Ik ben vóór naakt en bloot, dat is zeker. Niet dat ik nu de hele dag de kleren uit wil gooien, of iedereen zonder kleding wil zien (echt niet!). Maar de blote mensch is mooi, vind ik. A Piece of Art.
Voor mij bestaat er geen ‘’ideaal-plaatje” wat betreft het menselijk lichaam. Ik hou van dun, ik hou van dik, ik hou van lichamen die worden gedrágen door de bezitter ervan. Van lichamen waaraan je kunt zien dat ze van het leven houden. Lichamen met Lust. Mij krijg je niet warm met de gestilleerde spillebeentjes en minibilletjes die dagelijks strakgetrokken langs de tijdlijn van twitter passeren.  Echte lijven wil ik, van echte mensen die Leven. Waarin de spieren bewegen, de buik mee-ademt, er billen zijn om in te bijten, armen zijn om vast te houden. Inclusief putten en butsen.

Ik ben niet preuts, verre van. Ik vind het aangenaam te laten zien wat ik in huis heb, bekeken worden kan behoorlijk opwindend zijn.   Nog leuker vind ik het naar lichamen van allerlei pluimage te kijken, in de meest bijzondere verpakkingen.

Bloot en naakt. Het is toch een kleine kwestie in huize Daen. Mijn lijf lééft, met mij mee. Het heeft zo haar goede als minder goede dagen, al naar gelang ik me voel als bezitster ervan. Waar ik op de goede dagen zonder problemen flanerend in den bloten kont achter het fornuis sta, hebben de minder goede dagen meer behoefte aan beschermende verhulling.  Naakt maakt kwetsbaar. 

Uberhaupt vind ik het ook wel wat hebben, verhullen. Raden wat er onder zit. Een voor een afpellen en bij ieder blootgevallen stukje huid je verbazen hoe het voelt en ruikt en smaakt. 

Lange kousen waardoor je benen een centimeter of tien langer lijken. Mooie korsetjes die de busten over de top duwen. Strakke boxers die een erectie prachtig laten uitkomen.

Daarentegen gaat er ook niets boven het warme blote lijf van Lustgenoot op een koude avond, diep onder de dekens tegen elkaar aan geplakt. Er hoeft niet van liefde te worden gesproken, die vloeit vanzelf over en weer door de zachte huid die elkaar aanraakt op een zo groot mogelijk oppervlak. 

Zijn vingertoppen die zacht over mijn rug glijden, strelen eigenlijk mijn ziel. Pas als zijn vingers transformeren naar instrumenten om me te prikkelen, knijpen en vastgrijpen transformeert mijn lijf zich mee van bloot naar naakt. En de lijfelijke zinnen van verbonden geborgenheid zich langzaam verplaatsen naar geile lust. 

Naakt is een kwestie, omdat het iets anders is dan bloot.  Bloot vind ik makkelijk, maar naakt ligt wat gevoeliger. Naakt betekent dat mijn lijf laat zien hoe ik me voel. Naakt betekent open zijn. Ik kan me naakt voelen met kleren aan, zeker als mijn lief me opneemt met zo’n je-weet-wel blik. Misschien moet ik zeggen, enigszins aangedikt, dat bloot betekent dat mijn lijf onbedekt is en dat naakt betekent dat mijn ziel geen verhulling heeft. 

 

Een jaar geleden had ik een fotoshoot met een bekende en fantastische fotograaf. Zonder kleding, zonder make-up, zonder flatterende lichten en zonder retouche. Ik voelde me toen niet naakt, ik was gewoon bloot en stond volledig in mijn kracht. Binnenkort, de datum weet ik nog niet heel precies – kan best nog even duren-, komt de serie foto’s in het publiek. Niet alleen van mij, maar van een heleboel mensen. Ik ben er heel trots op dat ik er tussen mag staan.

Maar zo sterk als ik me toen voelde, zo naakt voel ik me nu.  Duizend ‘wat als’ scenario’s vliegen door mijn hoofd.  Eeuwenoud en generatieslang calvinisme dat zich in mijn genen bevindt, roert zich in de donkere nacht. Me terugtekken zou ongelooflijk hypocriet zijn, vind ik. Dan kan ik mezelf niet meer aankijken. Natuurlijk wil ik dat ook niet. Ik wil best over mijn eigen taboe-drempel heenstappen en het lijf dat me al zoveel heeft gegeven in liefde en respect laten zien. Maar het liefste zou ik, nabij de publicatiedatum, even in Timboektoe zitten. En pas terugkomen als mijn naaktheid gewoon weer bloot is.

5 Berichten

zo

12

feb

2017

Waarom EroScripta een goed idee is!

Enige tijd geleden was ik in London. Een heerlijke stad en een mekka ook voor lees-en schrijffanaten zoals ikzelf. Omdat ik zelf erotica schrijf en heel graag lees, spoedde ik me dan ook opgetogen naar De Grootste van Allemaal: Waterstones nabij Picadilly.

Vier enorme verdiepingen met een gigantisch vloeroppervlak en van alle markten thuis.

Dacht ik. Na rijen Grote Klassiekers te hebben bewonderd, vroeg ik een van de verkoopsters of er ook een afdeling Erotica was. En die was er! Hoezee! Dat in zichzelf was al bijzonder, want bij de meeste boekhandels is een eigen kast voor erotische literatuur de grote afwezige.

 

Achterin bij de tweede verdieping vond ik, om de hoek, inderdaad een hele kast vol. Na de eerste opwinding evenwel, zonk de moed me in de schoenen. Behalve de eeuwige en dezelfde vijtig tinten in zes verschillende versies, werd ik niet erg gelukkig van de titels die ik aantrof: ‘Ooh lala’, ‘Playing easy to get’, ‘In too deep’....allemaal soft porno en zonder al te veel, uhm, diepgang zal ik maar zeggen. Nu is dat ook best leuk, maar in het gerenommeerde Waterstones had ik toch gehoopt iets van enig literair gehalte aan te treffen.  Madame Bovary en Lolita waren slechts te vinden bij de betreffende letter van het alfabet bij de auteur in de enorme hoop ‘algemeen en romans’.

 

Onderweg naar ons schone kikkerlandje begon ik me er zelfs een beetje over op te winden. In boosaardige zin, in dit geval. Hoe is het toch mogelijk, dat er zoveel prachtigs wordt geschreven en dat de auteurs met zoveel moeite worden uitgegeven? En nog erger: dat goede erotica zo moeilijk te vinden is? Ik begon een speurtocht op internet. Zelfs op Bol.com en Kobo vind je maar een paar erotische werken die het porno-entertainment ontstijgen. En verder weer dezelfde 50 tinten grijs, rood, paars  en andere kleuren. Hier en daar wat BDSM ervaringen en verder talloze boekjes van de eromantica, vertaald en in productie gedraaid, niveau bouquetreeks (begrijp me niet verkeerd, ook lekker om te lezen, maar niet waarnaar ik in dit geval op zoek was). 

 

Conclusie: het is onterecht triest gesteld in boekenland als het om erotica gaat. Terwijl er zo veel uitstekende schrijvers zijn. De Hollandse erotica is weggestopt, versnipperd en gratis weggegeven op websites die je moet kennen.

En zo is het allemaal begonnen lieve lezers. Met mijn eigen frustratie. Bij een korte rondvraag bij EWA bijeenkomsten (erotic writers and artist)  concludeerde ik al snel dat ik zeker niet de enige ben. 

En, zo leerde mijn moeder mij altijd, als je ergens niet tevreden mee bent, doe er dan wat aan.

 

Bij deze. EroScripta wil precies dat platform zijn dat nu zo ontbreekt. De plaats waar je laagdrempelig en met lage kosten prachtige erotica kunt lezen, van talentvolle Nederlandse schrijvers. Ik kijk er naar uit je daar terug te zien.

Ps: heb je 2 april al genoteerd in je agenda? Dan gaan we lanceren.
De EroScripta website én de eerste publicatie van Emanuel Claessens:
De Kalahari Roos!


Ppss: als je het initiatief van EroScripta een warm hart toedraagt en wilt bijdragen aan de opstart, lees dan hier hoe je kunt deelnemen aan de eerste digitale boekhandel en uitgever van erotica. In ruil ontvang je eem goede deal. We zijn al bijna op de helft dus er kan zeker  nog wat bij.

0 Berichten

za

11

feb

2017

1e ronde: Reciproque Geste

2017: een nieuwe marathon!
Jawel, voor het derde jaar doe ik mee. Met weer nieuwe ijzersterke schrijvers en schrijfsters. En een jury en een nieuw puntensysteem. Spannend! 

De eerste opdracht luidde: scrijf een tekst tussen de 20 en 50 woorden met een erotische metafoor,

Ik sprokkelde wat puntjes en al was ik zelf heel tevreden met mijn inzending, ik wist de jury en het publiek nog niet te overtuigen. Hard aan de slag dus voor de tweede opdracht! Lees hier de uitslag en hieronder natuurlijk mijn tekst.

 

Reciproque Geste

Zijn gezicht glinstert van mij, van mij alleen, en ik lik hem af tot hij opstaat. Terwijl hij zijn riem openmaakt, streel ik mijn kloppend hart naar hernieuwde zinnen. 

Ik ben ongeduldig; ik wil hem, diep in mijn keel, glijdend langs mijn tong, tot zijn witte parels met mij versmelten.

 

1 Berichten

za

04

feb

2017

Over onze nieuwe auteur en de wondere wereld van SEO en UX

Foto @Studio Raw Edge
Foto @Studio Raw Edge

EroScripta is goed onderweg om De Website te lanceren voor goede en betaalbare erotische e-boeken.  

 

 

Beste nieuws is dat de eerste deal met een fantastische auteur rond is! Auteur Emanuel Claessens. En daar ben ik zeer blij mee. Want ik weet zeker dat heel veel lezers zijn bevreemdende,  erotische en naar het donkere neigende verhalen prachtig zullen vinden. 

De datum van de lancering, 2 april, komt snel dichterbij. Een prachtige uitgave maken van Emanuels eerste boek is daarbij het minst ingewikkelde, want de ijzersterke verhalen staan al klaar. Ook hebben we een huisfotograaf, die net zo enthousiast is als ik.
Ik werkte al eerder met hem voor de cover van mijn Lustkronieken – Hans Stakelbeek. Hij maakt ook voor Emanuel’s boek – De Kalahari Roos – de cover. Binnenkort hebben we de shoot.

Waar ik ook enthousiast van word is dat ik de perfecte locatie heb voor de lancering van de website en de boekpresentatie van De Kalahari Roos als eerste uitgave. Nee nee, ik verklap het nog niet, maar het is wel een unieke plek in de buurt van Rotterdam, dus noteer dat maar alvast.

Last but definitely not least, heb ik het eerste verhaal binnen voor het unieke EroScripta Boekje, dat iedere investeerder exclusief  ontvangt. En heb ik de toezegging van een opwindend sappig verhaal een superleuke dame, die al eerder in de EroScripta Schrijfwedstrijd het publiek wist te behagen. Wie dat is? Ook dat verklap ik lekker nog even niet.  Een beetje plagen verhoogt de feestvreugde nietwaar?

De grootste uitdaging is en blijft de nieuwe website. Want de lezers willen natuurlijk makkelijk kunnen vinden waar ze naar op zoek zijn. Via Google en andere browsers onze website en eenmaal op de website alle heerlijke verhalen, interviews en blogs.  

Nu heb ik al jaren een simpel en eenvoudig website-je die grondig aan vernieuwing toe is (www.lizadaen.nl). Toch functioneert het prima. De website van EroScripta is evenwel andere koek. De afgelopen weken tuimelde ik een hele nieuwe wondere wereld in van nieuwe termen. 

SEO (Search Engine Optimalization) ken ik wel en ook de term UX (User Experience) heb ik wel voorbij horen komen. Maar wat dacht je van Customer Journeys, Verticals, Google Keyword Planners, Spends,  Search Console? Allemaal woorden die ik ergens aan de klepel heb zien hangen en waarvan ik geen idee had waar de Grote Klok nu eigenlijk voor diende.

Voor ik wist was ik met allerlei kaartjes aan het rommelen en aan het kwartetten om alle rubrieken en functies die op de site moeten komen op de juiste plek te krijgen. Alles in logische volgorde en makkelijk te vinden om de gebruikers-ervaring te optimaliseren. Het lijkt zo simpel, maar tjoeme, het is echt een hele klus. Een verhaal schrijven gaat me beter af.

Hoe dan ook: de trein dendert een nieuwe toekomst voor uitgeven tegemoet en het is opwindend mee te reizen.  Je bent van harte welkom ook in te stappen.  Lees hier welke leuke deal EroScripta voor jou heeft om mee te doen met dit unieke concept.

Ik ben nog niet grootscheeps begonnen met de crowdfunding. Maar de eerste donaties zijn al binnen en dat is absoluut super! Ik ben er nog niet, al heb ik alle vertrouwen dat de € 1.900,- die nodig is om online te gaan met de eerste uitgave gewoon gehaald gaat worden.

0 Berichten

zo

22

jan

2017

Investeer in EroScripta

Investeer in een andere vorm van uitgeven, met een uitgever die gespecialiseerd is in Erotica!

 

 

 

 

 

Droom even mee: ‘Prikkelende erotische boeken die bij jouw smaak passen, van goede kwaliteit zijn, betaalbaar zijn en waarvan je kunt genieten waar en wanneer je maar wilt.’ 

Vind je dit een mooie droom?
Dan is EroScripta De Plaats waar je binnenkort terecht kunt.

 

EroScripta biedt jou een goede deal voor je kleine investering!

EroScripta is de gespecialiseerde intermediair tussen de liefhebbende lezer en getalenteerde Nederlandse schrijvers van erotica. Wij richten ons op het publiceren van hoogwaardige literotica in de vorm van e-boeken.  Met een interactieve website, waar je online tegen betaalbare prijzen in een handomdraai de beste boeken en verhalenbundels 24/7 kunt downloaden. Je leest ze op je tablet, je PC en je telefoon, waar en wanneer je maar wilt.

 

IJzersterke auteurs met prachtige zinderende bundels staan al klaar. Marketing, strategie, software en samenwerkende partners: het is allemaal al geregeld. Behalve de kern van de zaak: de website.

De website vraagt om kennis en expertise, voor een interactieve webwinkel en een community-platform. Kennis en expertise zijn er, wat nog nodig is, is het geld. En daar kun jij bij helpen.

 

What’s in it for you? Hoe onze crowdfunding werkt!

EroScripta wil jou graag een mooie aanbieding doen. Omdat we geloven in de betrokkenheid van onze lezers. Voor een kleine investering, krijg je meer dan het dubbele terug! En kun je trots zijn op jouw steun bij het opzetten van een heel nieuw concept van uitgeven.

Je bent niet alleen als eerste gratis lid van onze Community, waar je je favoriete EroScripta schrijvers kunt onmoeten, je krijgt ook kortingen of gratis downloads van de nieuwste uitgaves en nog veel meer!  Lees hieronder wat we je kunnen bieden.

 

Deal 1: leg € 10,- in en krijg € 30,- terug

Voor € 10,- ontvang je 20% korting op de eerste 5 publicaties (kortingswaarde € 5,-) en krijg je een gratis ‘strippenkaart’ voor 5 boekpresentaties en 5 voorleessessies (ter waarde van € 25,-). Bovendien ben je dan direct lid van de EroScripta Community. Als dank voor het vertrouwen krijg je een gratis EroScripta welkomstboekje ter waarde van € 2,99 met drie unieke verhalen van drie topauteurs!

 

Deal 2: leg € 50,- in en krijg € 100,- terug

Voor € 50,- inleg krijg je de eerste 10 publicaties gratis (ter waarde van 50,-) EN ontvang je een gratis ‘strippenkaart’ voor 10 boekpresentaties en 10 voorleessessies (ter waarde van € 50,-). Je bent direct lid van de EroScripta Community. Als dank voor het vertrouwen krijg je een gratis EroScripta welkomstboekje ter waarde van € 2.99 met drie unieke verhalen van drie topauteurs!

 

Waarom EroScripta een goed idee is!

EroScripta is de specialist in moderne hedendaagse zinnenprikkelende erotische literatuur. Kwaliteitsvolle hoogwaardige literotica in verschillende genres, vindbaar en beschikbaar waar en wanneer je maar wilt voor lage prijzen! Zonder zoeken in boekhandels die het genre ‘erotica’ negeren, zonder urenlang neuzen in webshops waar altijd maar dezelfde vertalingen en vijftig tinten staan in alle varianten. Gewoon goede boeken van Nederlandse auteurs, die onterecht moeite hebben voor een habbekrats te worden uitgegeven door het risicomijdende boekenklimaat. Goede boeken die ook voor de schrijvers verdiensten opleveren.

 

EroScripta biedt een Community, waar je gratis lid van bent. Hier heb je contact met je favoriete EroScripta schrijvers, je leest er interviews, recensies, agenda-tips, activiteiten en maakt contact met medelezers die ook lid zijn. We belonen trouwe lezers met abonnementen, waarmee je kortingen krijgt op alle publicaties en activiteiten!

Voor de auteurs maken wij een wezenlijk verschil. Eerlijke verdiensten, volledige begeleiding in redigeren, opmaak, marketing en het organiseren van activiteiten en  moderne promotie direct bij de juiste doelgroep. Eindelijk een podium waar de erotici tot hun recht komen.

 

Doe mee en prikkel je zinnen!

Door te investeren in EroScripta, maak je een heel nieuw concept van uitgeven mogelijk. En maak je voor jezelf goede erotische verhalen snel toegankelijk. Dus: maak snel gebruik van onze aanbieding. Je kunt meedoen tot en met 31 maart 2017.
Op www.lizadaen.nl/bestellen kun je direct meedoen.

 

Wat zijn je risico’s?

Even eerlijk: dit is mijn droom! Ik zet alles op alles om van EroScripta een knallend succes te maken. Maar het leven bestaat uit risico’s en dus is er ook het risico dat het niet lukt. Dan ben ik mijn droom en jij je investering kwijt.

 

Contact

Op de website van www.lizadaen.nl/eroscripta lees je de voortgang van het project.

Heb je nog vragen, mail dan gerust naar eroscripta@gmail.com of ga naar https://www.lizadaen.nl/eroscripta/contact-met-eroscripta/  en vul het contactformulier in!

0 Berichten

zo

22

jan

2017

Hentai

Zo af en toe beland ik op de meest vreemde plaatsen. Dan weet ik niet eens waarom en hoezo, ik ben er gewoon ineens. Ik kijk om me heen en alsof er een speciaal radar aangaat, word ik naar de erotische kant van de zaak toe getrokken. Je kunt mij in de meest charistelukke omgeving zetten, of in de Disney-store, met mijn dirty-mind ontdek ik erotiek in het onverwachte.

Nou ja, vandaag dus. Ik kwam terecht in een Anime-winkel. Ken je  de Japanse Anime (tekenfilms) en Manga (strips)? Ik vind het enig!  Het lijkt allemaal zo onschuldig....not! Meisjes met superpowers, staartjes en sokjes en lieve stemmetjes en een superkort rokje. De meest uitzinnige uitdossingen, voor heren en dames. Stereotypes en archetypen, verpakt in avant-garde en futuristische outfits en settings. Helden en anti-helden, goed en kwaad, onschuld en verborgen erotiek, heerlijk, een prachtig speelveld.

Enniewee, ik stond ineens midden in die winkel en achterin de zaak bleek een lokaal-ieniemienie-anime-event gaande te zijn. In de pauze stroomde de shop vol met uitgedoste cosplayers. Best geil, van die meiden met gekke pakken, strakke hoge laarzen met plateauzolen en enorme roze pruiken waar Liza Daen van watertandt. Ik keek mijn ogen uit en genoot vanuit een hoekje met volle teugen. Na tien minuten was de pret weer over, want de uit de kluiten gewassen puberts haastten zich naar binnen voor de volgende film. In mijn hoekje keek ik zo wat om mij heen. In een winkel met duizenden manga in tientallen kasten, bleek ik voor de kast met Hentai te staan. Alsof het universum dat zo voor mij had uitgezocht.

 

Tja, wat doe ik dan? Ik pak er eentje, blader wat, en dan is het hek eigenlijk al van de dam. Voor iedere fetisj een eigen reeks. Die Japanners kunnen er wat van hoor, met die fetisjen. Ik heb heimelijk staan smullen in mijn hoekje, want het is natuurlijk onbetamelijk het pubertvolk openlijk te shockeren met een oververhitte Liza. Ik ben wel wat gewend, dat zal geen betoog hoeven, maar ik keek mijn ogen uit. En wat me het meest intrigeerde, waren de tientallen boekjes over de heren- liefde in een boeketreeks-achtige verhaallijn. Homo-erotiek in een boeketreeks? U begrijpt, mijn nieuwsgierigheid werd onstuitbaar! 

Verhaallijn:  Jongens die succesvol zijn en tegen hun geaardheid vechten omdat het niet wordt geaccepteerd door rijke vader, maar tegen wil en dank verliefd worden op de arme huisknecht die voor zijn gevoelens uitkomt. Uiteindelijk worden ze door de passie overmand en nemen ze elkaar ondersteboven en achterstevoren. In geuren en kleuren, zonder enige terughoudendheid uitvergroot uitgebeeld. Zelfs het druppeltje op de enorme eikels ontbreekt niet. In het tweede boekje kwam ik, na de bekende worsteling van de hoofdpersoon, terecht in een enorme orgie, waar de druipende pikken, vastgenagelde billen en de zaadstralen me in de ogen spoten. Brrrrrr!

 

De jongedame van de shop (zelf overigens ook in een alleraardigst pakje en twee staartjes) liep net langs toen ik watertandend een derde exemplaar uit de kast toverde. Ze hield even in, keek om zich heen en boog zich discreet naar me toe. 

‘U weet dat dit de Hentai sectie is toch? Hier staat alleen maar ero-manga. Voor de gewone manga kunt u aan de andere kant terecht.’

Zo schattig. Kennelijk zag ik er zo onschuldig verbaasd uit, dat ze zich genoodzaakt voelde me gerust te stellen. Ik glimlachte breed en vertelde dat Hentai juist mijn bovenmatige interesse heeft, niet in het minst omdat ik zelf een ero-schrijfster ben. En, voegde ik direct toe, ik razend benieuwd was wie dit soort boekjes kopen, aangezien ik eigenlijk nooit mede-kinksters in deze winkel heb gezien.

‘Nou,’ zei ze enthousiast, ‘dat is nog best eigenaardig! De meeste van dit soort manga verkoop ik aan vrouwen tussen de 19 en 25 jaar! Ik heb daar eens over gesproken toen ik op een anime-event was. Zoals mannen het heerlijk vinden om naar twee vrouwen te kijken, zo kijken vrouwen graag naar twee of meer mannen. Maar echte porno zonder romantiek en emoties slaat minder aan onder die doelgroep. Juist het hele lijden en de worsteling er om heen blijkt aan te slaan.’ 

 

‘Maar dat is geweldig’, zei ik, ‘en wie kopen dan die fetisj-strips?’
Nu wilde ik het fijne ervan weten ook. Dat bleken vooral jonge mannen te zijn, hier en daar vergezeld door een jongedame. 

Hoe meer ik keek, hoe enthousiaster ik werd. Een in het westen verborgen schatkamer lag hier zomaar! 

 

Ik ben eens in Japan geweest. Ik herinner mij een keer in de ochtend metro, tussen de slaperige werkende burgers en opgetogen kinderen in schooluniform, dat een heel gewone keurige nette stropdas-meneer naast me ging zitten en zijn manga tevoorschijn haalde. Die manga’s worden veel in het openbaar vervoer gelezen moet u weten. Met een lichtbruin papiertje er om heen.  Je kunt zoiets niet helpen, dat je oog er dan even opvalt bedoel ik. Het bleek een uiterst heftige strip, waarin een onschuldige deerne met enorme borsten in de touwen werd geslagen, en een woeste man met een enorme penis haar op het punt stond dramatisch te nemen, tegen haar wil. Destijds was ik verbijsterd, dat zoiets gewoon in de metro werd gelezen alsof het de krant was. Gaandeweg de tijd leerde ik, dat het volstrekt normaal was. ‘Do, don’t tell,’ zo gaat dat in Japan. Niemand lijkt er echt van op te kijken. Terug naar mijn winkelavontuur.

‘Als u ero-anime interessant vindt, heb ik nog meer leuke dingen hier staan,’ ging het meiske verder. Ik werd meegenomen naar een wand met vitrines. In de laatste vitrine in de hoek stonden een paar beeldjes. Heel mooie, uiterst vermakelijke en geile posities van Anime heldinnen. Prachtig! Waren ze niet zo prijzig, had ik er zeker eentje meegenomen.

Helaas miste ik wel het equivalent van heren in dezelfde hoedanigheid. Emancipatie is dan wel doorgedrongen in mainstream Anime, maar nog niet in de erotische variant hiervan, concludeerde ik.

Ik doe deze week nog wat research en ga volgende week terug om er enkele aan te schaffen.  Sterker nog: ik overweeg er zelf eentje te schrijven met een uitermate leuke tekenaar die ik ken.  In de meest geemancipeerde variant die ik kan bedenken. Leuk, nieuwe inspiratie! 

0 Berichten

vr

20

jan

2017

8 krachtige redenen om Erotica te lezen!

De laatst paar weken ben ik nogal afwezig op social media en mijn blogs. Dat heeft een goede reden: ik ben bezig om een website in te richten voor lezers en auteurs van literotica. Ik blaas daarmee mijn droom een nieuw leven in: EroScripta. 

Het gaat hier niet om gratis leuke losse verhalen, daar hebben we het heerlijke EWA Nederland voor. 

EroScripta richt zich op het publiceren van kwaliteitsvolle boeken en verhalen van talentvolle auteurs, gepresenteerd als een e-boek en te downloaden tegen een zeer schappelijke prijs.  EroScripta als intermediair tussen de liefhebbende lezer en de erotica auteur dus.

 

Natuurlijk kost het opzetten van zoiets ambitieus geld. Dat ben ik  nu hard aan het zoeken en vinden, want mijn portemonnee is zeer beperkt. En om geld aan te trekken, heb je een goed plan nodig om te kunnen laten zien en over te sparren.

Dat maken van zo’n plan is dus heel belangrijk. Ook omdat het je focus scherp stelt en je onverwachte vragen tegenkomt die heel interessant blijken te zijn. Een van mijn sparringpartners, naast mijn wijze Lustgenoot, is een ervaren ondernemerstrainer.
Hij kent de wereld van erotica helemaal niet en vroeg, mijn plan kritisch lezend: waarom zouden mensen in het algemeen erotica willen lezen? Ja zeg, dacht ik, omdat het leuk en geil is natuurlijk! Maar ik voelde zelf ook wel dat dit wat al te oppervlakkig was.  Jullie kennen mij: als ik het niet weet, dan zorg ik dat ik het wel weet! 

Ik struinde internet af, belde met schrijvers en met lezers, lag uren voor de open haard met Lustgenoot te debatteren en hield zelfs een kleine enquête onder een selecte doelgroep. De uitkomsten waren zo verhelderend, zowel voor mijn sparringpartner als voor mijzelf, dat ik die graag met jullie deel.  
Dus hier komen ze: 8 krachtige redenen om Erotica te lezen!

1 Life Sucks, Fantasy Rules

Je hoeft het journaal maar aan te zetten en je weet: life sucks. Ook je eigen leven is niet altijd makkelijk: werk, relaties, studie,  geld, kinderen...doe het maar in deze veeleisende maatschappij. Heerlijk om dan te worden ontvoerd door een fantasie die ons raakt in het hart en het kruis. Even weg van de zorgen en het leven leven dat we allemaal hopen te leven. Pure en heerlijke ontspanning!

2 Spaanse Peper voor in de slaapkamer

Even eerlijk zijn: iedereen heeft wel eens een dip in zijn sexleven. Ja toch? We zijn druk, ziek, verveeld, overwerkt, hebben ruzie; niet iedere avond hebben we de energie om creatief te zijn in de slaapkamer met ons lief of een one-nighter. Het lezen van erotica brengt ons weer bij zinnen, het reikt ons geile ideeën aan om uit te proberen en onze partner te verrassen met een passionele begroeting!

3 Omarm je Lifestyle

Erotica is het speelveld van alles wat maar menselijk is. Onze diepste verlangens, onze grootste angsten, ons wereldbeeld en hoe we met elkaar als mensen omgaan: het zit er allemaal in. Laat je raken door de ervaringen, inzichten en verhalen van anderen! Omarm je lifstyle, je leven, je fetisj en je verlangen met erotica die bij jou past.

 

4 Voorspel

Uit ervaring weet ik hoe heerlijk het is: voorlezen! Ik laat me graag ontvoeren op het zware timbre van de stem van Lustgenoot die de meest pikante scènes vol spanning weet te brengen. Luisterend terwijl ik lig In het holletje van zijn arm, kan ik gaande het verhaal, onmogelijk van hem afblijven!

Ook als de drukte van de dag niet uit het lijf verdwijnen wil: een erotisch verhaal brengt je snel in een meer ‘sociale’ mood.

5 Hip en Happening om over te praten met je vrienden en vriendinnen

Niets leuker dan samen de meest geile details over tafel te gooien. Goede film of niet: hoeveel vrouwen gingen er ook alweer naar de film ‘’50 shades’’? State my case!

 

6 Inspiratie

Ja, soms kom je echt op nieuwe ideeën voor standjes, voor spannende dingen om te doen, je te kleden (of juist te ontkleden) op manieren die je zelf niet had kunnen bedenken. Je Partner zal dankbaar zijn voor de inspiratie die je opdoet bij het lezen van erotica!

7 In contact met je eigen sensualiteit

Seks is een van de meest elementaire basisbehoeften van de mens. Door religie, angst, opvoeding, cultuur en noem maar op, vergeten we wel eens hoe belangrijk seksualiteit en daarmee erotiek is in ons leven. Het lezen van erotica heft schaamte, blokkades en verwijdering op en brengt ons weer in contact met het sensuele wezen dat wij zijn. Erotica is heilzaam! Niet voor niets raden steeds meer relatie-therapeuten en trauma-therapeuten aan om minimaal een half uur per dag erotica te lezen! (dit is echt waar!).

8 Entertainment

Met alle heilzame, inspirerende, hippe en herkenbare elementen van erotica, laten we vooral niet vergeten hoe LEUK het is om erotica te lezen! Het is sexy, soms grappig, adembenemend, spannend en het neemt je mee in een verrukkelijke fantasiewereld. Erotica is top-entertainment!

Mocht je nou geïnspireerd raken en direct erotica willen lezen: de EroScripta verhalenbundel en Lustkronieken 1 en 2 zijn gewoon te bestellen op www.lizadaen.nl! 

0 Berichten

za

14

jan

2017

Figuur Squirten

Squirten, hoewel medisch controversieel, is een kunstwaardig ambacht, waarde dames en heren. Een ambacht dat valt te leren, getuige het door mij geprezen boekje van Verveine Fontijn ‘iedere vrouw kan ejaculeren’ (of kijk even op youtube naar deze link).

 

Squirten is niet iedereen van nature gegeven, maar wie het ambacht eenmaal heeft ontdekt en dat een beetje weet te cultiveren, kan nog leuke dingen beleven. Nu ja, bij mij gaat het meestentijds nogal ongecontroleerd en ongestuurd (hoewel Lustgenoot zonder bovengenoemd boekje te hebben gelezen een natuurtalent blijkt te zijn in het vinden van de juiste knoppen, dus als iemand hier de stuurman kan worden genoemd, wijs ik direct naar hem). 

Hoe dan ook, onlangs passeerde mij een filmpje in mijn zoektocht naar wat aangenaam verpozen voor mijn lief op afstand. Ik tikte in de zoekfunctie van de betreffende lekkere-filmpjes-site de zoekterm ‘’squirt” en daarbij kwam de site ‘’squirtamania” naar boven. 

Lordalmighty, daar moet je echt eens voor gaan zitten. Ik dacht dat ik wat bijzonders kon, maar geloof me, wat ik daar voorbij zag komen gaat alle voorstelling te boven.

Ik stuurde een van de fimpjes, voorzien van zo’n smiley die verbijsterd kijkt, naar de zich op afstand bevindende lustgenoot. Al snel kreeg ik een commentaar terug: ‘Ik ga even mijn duikbril zoeken!’

 

Inderdaad, het was niet sexy meer. Sommige overdaad schaadt. Spuitfestijnen waarbij blikjes van de bedrand worden gesquirt vind ik ook niet opwindend. Ongetwijfeld bestaan er mensen op de wereld die er wel een vonk in vinden en dat is prima. Nochtans vroeg ik mij af hoe deze dames het in vredesnaam voor elkaar krijgen. Op commando en op afstand en doelgericht een blikje van de bedrand squirten speel je niet zomaar klaar. U raadt het al: ik werd er nieuwsgierig van en een middagje oefenen was snel geregeld.  Nee, geen blikjes hoor. Bovendien heb ik geen bedrand. Maar bezien of het squirten te reguleren is, had wel mijn aandacht. Met klaargelegde handdoek en speelgoed, werd het een gezellige middag kan ik u vertellen.


En mijn bevindingen? Awel, ik kan het niet. Op commando en op afstand bedoel ik. Een paar handdoeken, schraalheid en een intense glimlach verder, heb ik moeten constateren dat het ‘lange-afstands-squirten’ niet tot mijn talenten hoort.

 

Lustgenoot vond het hele gedoe uiterst vermakelijk en na mijn rapportage stelde hij voor eens ‘’figuur-squirten’’ te proberen. Hij bedacht een mooi parcours voor me, waarbij zowel routine figuren als een vrije kuur de ruimte kregen. Met zichzelf als prominent jury-lid.

 

Ach, soms is het meedoen aan de wedstrijd leuker dan het resultaat. De nationale kampioenschappen ‘figuur-squirten’ zal ik niet winnen vrees ik. Maar de training was enig en verdient een hartelijke aanbeveling voor mijn mede-vrouwmensen!

1 Berichten

za

14

jan

2017

Chemie met de laborante

Ik hou niet van romantisch. Nooit gedaan ook. Romantiek is infantiel en draagt niet bij aan de doelstellingen van omgang met elkaar, zijnde: partnerschap, intellectuele verbinding, kinderen of gewoon omdat het lichaam sex nodig heeft op zijn tijd.

Er is niets mis met een goede beurt, daar knapt een mens van op. Dat is bij dieren niet anders, al staat bij hen de voortplanting centraler dan bij de mens. Romantiek en liefde zijn niets anders dan hormonen om te zorgen dat mensen copuleren en zo het voortbestaan garanderen. In de moderne tijd zijn we evolutionair ontwikkeld en hebben we dit echt niet nodig. Er zijn genoeg mensen op de wereld, voortplanting is volstrekt overbodig. Als we sex willen om te ontspannen, moeten we dat gewoon doen en niet zeuren over romantiek.

 

‘Picknicken in het groene gras, kijken naar de voorbij drijvende wolken, jouw hand die de mijne strelend vasthoudt.’

Op mijn werk kreeg ik het aan de stok met Roza, die sinds enige maanden verkering had met een of andere knul. Ze kon over niets anders praten en ik werd horendol van haar eindeloze gebabbel over wat hij had gezegd, welke film ze hadden gezien en dat hij haar hand had vastgehouden en ontbijt-op-bed-sessies die niemand interesseerden. Maar ik hield wijselijk mijn mond en probeerde zoveel mogelijk op een ander werk-eiland in het laboratorium te staan als ze weer aan de gang ging. Net zoals een kat die juist voor de voeten gaat zitten bij de mens die hem het meest verafschuwt, volgde Roza me door het hele lab om haar domme verliefdheid over me uit te strooien. Op een dag werd het me teveel.

‘Roza, alsjeblieft, ik heb echt geen zin meer om dat gekir aan te horen,’ snauwde ik tegen haar. Roza keek me diep gekwetst aan. 

‘Hij gaat me anders wel ten huwelijk vragen, zeker weten. Waar doe je zo moeilijk over Katy, bang dat je zelf nooit aan de man zult komen? Koude kikker!’ kaatste ze terug.

Geheel tegen mijn gewoonte in, liet ik me gaan in de emotie en oreerde over de onafhankelijkheid van de vrouw, het achterhaalde concept van het huwelijk, de idiotie van monogamie en dat vrouwen beter af zijn zelfstandig door het leven te gaan. Uiteindelijk mondde dit uit in een openlijke rel waarin we kijvend en scheldend elkaar voor rotte vis uitmaakten. Mijn leidinggevende greep in en stuurde ons naar huis.

 

‘Hij lachte naar me, de zon op zijn gezicht en zei dat ik zijn soulmate was.’

Roza en ik de negeerden elkaar de volgende dag, de rust herstelde aan de oppervlakte en ik deed net of het hele voorval niet had plaatsgevonden. 

Totdat ik een paar dagen later een brief ontving van personeelszaken met het verzoek me te melden bij mijn HR-manager voor een ‘serieus gesprek’ over ‘het incident’.  Ik huiverde. Gedoe en gedinges, daar zat ik helemaal niet op te wachten.

‘Houdt mijn hand vast liefste, loop met mij naar het einde van de regenboog en zeg dat ik de enige ben, de enige.’

 

Met lood in mijn schoenen klopte ik op de witte deur, waar het zwarte bordje ‘Maurits Devonport – HR-manager’ opvallend tegen afstak. Een mannenstem riep ‘binnen!’.

Maurits zat achter een groot bureau met stapels papieren om zich heen en was verdiept in het schrijven op een rapport. Zijn haar zat in de war en zijn overhemd was duidelijk niet gestreken.

Na een minuut keek hij op, realiseerde zich dat hij onbeleefd was en sprong op.

‘Ga zitten, ga zitten. Katy is het niet? Wij hebben elkaar nog niet eerder ontmoet geloof ik, ’ 

Maurits klonk hartelijk en stak zijn hand uit. Hij was iets langer dan ik en had warme zachte handen met een stevige greep. Ik constateerde dat hij ongebruikelijke groene ogen had en nam plaats op de stoel voor zijn bureau.

‘Warme handen, handen die zich om mijn vuisten vouwen, handen die me strelen...’


‘Je leidinggevende heeft me gevraagd met je te praten Katy. Hij maakt zich zorgen over je. Je uitbarsting richting je collega, Roza (hier moest hij even op een spiekbriefje kijken), heeft voor nogal wat onrust gezorgd op de afdeling. Kun je mij eens vertellen wat er aan de hand was?’

‘Het is niet nodig dat mensen zich zorgen maken, met mij is alles prima,’ antwoordde ik zakelijk. 

‘Het is alleen dat ik het prettig vind om werk en privé strikt gescheiden te houden. Roza denkt daar echter anders over en dringt zich aan me op en daar heb ik wat van gezegd. Helaas kon ze dat niet erg waarderen.’ 

Maurits bladerde door zijn aantekeningen.

‘Hier staat dat je nogal...fel reageerde...over mannelijke dominantie en dat je beter zonder die neanderthalers kunt leven. Dat is nogal wat Katy. Begrijp je dat je mannelijke collega’s zich daar onprettig bij voelen? En dat Roza dit heeft ervaren als een directe aanval? Vind je het een probleem om met mannen samen te werken?’ 

Maurits keek me vragend aan. Hij had zijn huiswerk goed gedaan.

‘Als iedereen doet wat ‘ie moet doen vind ik samenwerken met wie dan ook geen probleem. Ik heb er gewoon geen behoefte aan te weten met wie, hoe laat en hoe lang Roza naar de film is geweest. Nog minder wil ik geconfronteerd worden met haar bakvis-achtige idiotie die het huwelijk verheerlijkt en dat het hoogst haalbare vindt voor een vrouw en dat ze mij er op aan kijkt dat ik me daarmee volstrekt niet kan identificeren.  Maar los daarvan, ik heb geen zin meer in dat geneuzel over romantiek en zoetsappig gedoe. Ik wil gewoon mijn werk doen.’ 

Ik vond dat ik het uiterst netjes had geformuleerd en keek stuurs voor me uit.

‘In een kanten witte jurk, met sleep, en bloemen in mijn haar. En witte duiven die we samen laten opvliegen naar de ondergaande zon en een eindeloze horizon.’

Maurits liet even een stilte vallen. Natuurlijk had hij dat geleerd op zijn cursus ‘gesprekstechnieken’. En het hielp ook nog, want de stilte maakte dat ik de drang kreeg iets te zeggen. Beheerst liet ik de zwijgende stilte tussen ons weerkaatsen.

‘Oke Katy, ik begrijp je punt. Werk is werk en privé-relaties houd je liever op een afstand. Ik heb eens gekeken naar je personeelsdossier. Je werkt nu drie jaar bij ons en je verricht uitstekend werk. Maar in die drie jaar heb je bijna geen vakantie opgenomen, geen ziektedagen gehad en je hebt, in totaal, 295 overuren opgebouwd. Wat zegt dat over jou, denk je?’

Ik zuchtte. Mijn baas had me hier ook al op aangesproken. Alsof toewijding aan je werk iets crimineels is.

‘Het zegt dat ik van mijn werk houd, Maurits. En ik daar gelukkig mee ben. Is daar iets op tegen?’

‘Als ik werk mis ik je niet, hoor ik de stilte niet, ben ik ergens nodig.’

‘Als werkgever hebben wij de verantwoordelijkheid goed werkgeverschap te betrachten. Dat betekent dat wij de plicht hebben je te behoeden voor stress en een burn-out. Een gezonde werk-privé balans is belangrijk, dat is wetenschappelijk aangetoond. Het lijkt me dat die bij jou een beetje zoek is. En gezien je mening over relaties en mannen, je vijandige houding en je uitbarsting met Roza...nu ja, je begrijpt, dat baart ons zorgen. Ben je eenzaam Katy?’ 

Maurits stond op, liep om zijn bureau heen en schoof een stoel dichterbij. Hij ging zitten en leunde enigszins naar voren, way too close, in mijn comfortzone. Met zijn aparte ogen keek hij me doordringend aan.

‘Als je je eenzaam voelt, kunnen we daar best eens samen over praten. Ik ben vertrouwenspersoon, dus je hoeft niet bang te zijn dat iemand op de afdeling het te horen krijgt. Ook je baas niet.’

Hoe meer hij naar voren ging zitten, hoe meer ik terugdeinsde. Ik staarde naar mijn voeten, ik had geen idee wat ik hierop moest zeggen.

‘Heb je soms een nare ervaring gehad? Ben je alle geloof in de mensen kwijt? Werk je daarom zo hard, omdat er niemand op je wacht?’

Shit, waar bemoeide hij zich mee? Ik zweeg hardnekkig in alle talen, de stilte gooide ik naar hem terug.

‘Zie je mij Maurits? Zie je mijn eenzame hart? Wacht jij op mij als ik straks weg ben?’

‘Ik weet het goed gemaakt Katy. Ik ga je coachen op het gebied van sociale omgang op de werkvloer. Net zolang tot ik zeker weet dat het beter gaat. Ik heb me laten vertellen dat jullie team heel dicht bij de ontknoping zit van het onderzoek. We kunnen ons niet veroorloven dat je ineens uitvalt en het werk van het team daardoor vertraging oploopt. En voordat je nu tegensputtert: het is geen keuze die ik je nu voorleg.’

Iedere vrijdagmiddag moest ik me melden bij Maurits. De eerste paar keer vond ik het verschrikkelijk de week met hem door te nemen en te vertellen wie wat had gezegd, wie met wie was wezen lunchen en vooral waarom ik niet participeerde in de teamdynamiek. Maurits kwam met voorbeelden, vroeg hoe ik het anders had kunnen doen en bleef maar prikkelende vragen stellen over mijn privéleven.  Af en toe gaf hij me een opdracht, zoals ‘zeg goedemorgen tegen iedereen die binnenkomt’ of ‘vandaag moet je om 5 uur naar huis’, die ik schoorvoetend uitvoerde.

Hoewel ik bleef vinden dat hij zich bemoeide met dingen die hem geen moer aangingen en ik me onbehaaglijk voelde in mijn opgelegde vriendelijkheid, moet ik eerlijk bekennen dat ik na een maand ofzo ging uitkijken naar ons wekelijkse praatje. En omdat fysieke interactie met een man al maanden geleden was, begon ik ook nog eens te dromen van zijn groene ogen als hij in mijn fantasiewereld met mij copuleerde en zijn rood aangelopen gezicht boven het mijne hing.

‘Fluister mijn naam als je in me komt, kus me teder als ik wakker word. En dan breng ik je koffie op bed en houden we een kussengevecht, tot de passie weer oplaait en je mij in je armen neemt.’

Ik geneerde me een beetje die volgende keer. Ik zat braaf op de stoel, hij zat naast me en had geen weet van de interessante standjes die ik die nacht met hem had uitgeprobeerd. Iedere keer als ik naar hem keek, zag ik hem naakt voor me staan met een enorme erectie. Ik durfde zeker niet naar beneden te kijken, in de richting van zijn kruis.

‘Wat is er vandaag met je Katy? Je doet ineens weer zo afstandelijk. Na alles wat we hebben opgebouwd in onze gesprekken zou ik het zonde vinden als je nu terugvalt in je oude gedrag,’ zei Maurits aan het einde van het moeizame uur.

Ik haalde ogenschijnlijk onverschillig mijn schouders op en staarde naar het plafond. Ik vloekte inwendig toen ik mijn wangen warm voelde worden. Ik geloof dat ik voor de eerste keer in mijn leven bloosde en op mijn lip beet. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat Maurits me vol ongeloof stond op te nemen.

 

‘Weet je dat je er heel lief uitziet als je bloost?’ begon hij. 

Ik wilde me omdraaien, wegrennen en nooit meer hier terugkomen. 

‘Wat is er toch met je? Je bent zo onrustig. Heb je iets bijzonders op de agenda staan dit weekend?’

Ik schudde van nee. Ik had nooit iets op de agenda staan voor het weekend. Terwijl ik me dat realiseerde, werd niet alleen het blozen erger, ik voelde ook zoiets als vochtige ogen. Wat was er verdorie met me aan de hand?

Maurits kwam dichter bij me staan. 

‘Hoe is het toch mogelijk dat een knappe intelligente jonge vrouw als jij totaal geen sociaal leven heeft? Heb je daar dan geheel geen behoefte aan?’

Een druppeltje zweet ontsnapte uit mijn oksel en liep uiterst langzaam langs mijn zij naar beneden.

‘Maurits,’ zei ik zacht, ‘ik stel de moeite die je voor me doet op prijs, maar het wordt heel ongemakkelijk voor me. Ik had het prima voor elkaar in mijn leven, waarom moet ik iemand worden die ik niet ben? Waarom wil het bedrijf toch dat ik me anders voordoe?’

 

‘Ik kus je lieve gezicht, ik streel de warrige haren uit je ogen, ik vraag hoe je dag was en je zegt dat je me hebt gemist.’

Zelfs ik hoorde dat er emotie in mijn stem lag.

‘Omdat het me aan mijn hart gaat mensen zo eenzaam te zien, lieve Katy. Je bent een prachtige vrouw en je hebt geen idee hoe mooi de wereld eigenlijk in elkaar zit. Je afstandelijke gedrag beïnvloedt de sfeer op de afdeling. Dus moet er wat aan veranderen. En, nu ik je wat beter ken, denk ik dat het je goed zal doen wat meer plezier te hebben. Gewoon lekker lachen, samen zijn, genieten van het leuke leven. Je overgeven aan het verlangen, blij zijn om iemand te zien, knuffelen, weten dat iemand naar jou uitkijkt. Gewone mensendingen.’

Hulpeloos stond ik aan de grond genageld. Plezier, dat is wat hij zei, plezier! Infantiel, niet nuttig, onproductief plezier! Het hele idee was natuurlijk belachelijk en het ergerde me intens dat iets in mij verlangde naar het plezier waar Maurits over sprak.  

‘Naar de film, een ijsje eten, rennen over het strand, samen in bad gaan met kaarsjes op de rand.. ’

 

Ineens bewoog Maurits naar voren en sloeg zijn armen om me heen. Terwijl hij me knuffelde zei hij: ’Arme Katy. Je ziet er zo verloren uit, alsof al jaren niemand je heeft vastgehouden.’ 

Ik versteende en zei niets meer, rukte me dan los en rende naar de lift. Vlak voor ik instapte, rolde een traan over mijn wang.

‘Houd je mij vast als we vrijen? Blijf je bij me, tot het einde der dagen? Lopen we dan hand in hand langs de oevers van het kolkende leven?’

De nachten die op dit vreemde gesprek volgden waren lang en slapeloos. Beelden van heftige vrijscènes, etentjes bij kaarslicht en huiselijke knuffeltafereeltjes trokken in de donkere uren aan mij voorbij.  Al op dinsdag zag ik tegen de vrijdagmiddag op. Het liefste wilde ik die hele Maurits vergeten.  Ik deed er alles aan om niet in de buurt van de afdeling personeelszaken te komen en ging op tijd naar huis. Ondertussen deed ik geen oog dicht en raakte langzaam maar zeker uitgeput van de hele toestand. Donderdagavond was ik zo afgepeigerd, dat ik besloot me ziek te melden. De hele vrijdag lag ik in bed met mijn gepijnigde brein diep onder de dekens.

‘Mis je mij zoals ik jou mis? Kom je mij zoeken nu ik zo verloren ben?’

Om vier uur ging de deurbel. Ik schrok daar van, want mijn deurbel gaat eigenlijk nooit. Ik doe niet aan postorders en mijn familie zie ik alleen op de geijkte dagen als kerst. Omdat ik bedacht dat het Jehova-getuigen waren was ik niet van plan open te doen. Het bellen bleef aanhouden, penetrant onder mijn dekbed, in mijn hoofd doordringend. Na zeker vijf minuten werd op de ramen geklopt en aan de deur gerammeld.

‘Katy! Ik weet dat je er bent! Doe open, ik ga niet weg tot je opendoet!’ schreeuwde iemand onder mijn slaapkamerraam. Met een schok realiseerde ik me dat het de stem was van Maurits. Ik deed mijn ochtendjas aan, deed snel mijn haar in een staart en sloop op mijn sokken de trap af.  Tegen de voordeur geleund bleef ik met ingehouden adem staan, enigszins in paniek. 

Maurits drukte nogmaals op de bel. 

‘Katy, ik ben het, Maurits. Ik wil weten of het wel goed met je gaat. Kom, doe open!’ 

Ik hoorde de voordeur van de buren opengaan. Shit, zo werd ik het buurtspektakel. Iedereen zou weten dat Maurits daar stond, met zijn slungelige lijf in zijn gekreukelde werkkleding, zijn haar nog meer in de war dan anders en met een enorme bos rozen.

‘Kom je voor mij, mijn liefste? Kom je mij veroveren en kus je dan de donkere leegte in mij weg?’

‘Maurits, ik ben ziek, zoals je weet. Dank voor je zorgen, maar ik ga liever direct terug naar bed.’

‘Katy, doe nou even open, ik bijt niet, kom op,’ zei hij en ging dicht bij de deur staan. Ik aarzelde. Ik zag er niet uit, en wat moest hij hier? Zijn gedrag was totaal ongepast, ik zou hem zelfs kunnen aanklagen voor ongewenste intimiteiten na vorige week vrijdag! Maar toch, ik wilde niet de aandacht van de buurt trekken. De ketting had ik nog niet losgemaakt of hij duwde de deur open en stapte mijn gang binnen. Verdwaasd stonden we elkaar aan te kijken, ik in mijn ochtendjas en sokken en hij met de frisse geur van de grote buitenwereld aan zijn kleding hangend.

‘Kleine Katy,’ zei hij zacht en streek met zijn hand over mijn haar, ‘ik was zo ongerust. Voor als je echt ziek zou zijn heb ik een beetje soep meegenomen en voor als je alleen maar wat ...gespannen... was, heb ik hier een bos rozen om je een hart onder de riem te steken.’ 

Hij haalde beide attributen achter zijn rug tevoorschijn. 

‘Iemand moet toch voor je zorgen?’ zei hij bijna verontschuldigend. 

Voor de zoveelste keer stond ik met mijn mond vol tanden en wist ik niet wat ik moest zeggen. Niemand had voor mij zoiets gedaan. 

‘Kus me, mijn God, kus me! Laat me niet alleen, in godsnaam, laat me niet....’


Hij zal hebben gezien hoe ik aarzelde en twijfelde hoe te reageren op zoveel zorgzaamheid. Hij zal misschien zelfs de traan die zich probeerde los te worstelen uit mijn ooghoek hebben gezien. 

Toen ik hakkelde: ‘Maurits, alsjeblieft...ik weet niet...waarom...dat is lief...’, liet hij de rozen en het tasje met het bakje soep op de grond vallen, sloeg zijn armen om me heen en trok me dicht tegen zich aan. Met zijn zachte wang tegen mijn gezicht fluisterde hij teder met zijn lippen tegen mijn oor:

‘Katy, ik weet dat dit ongebruikelijk is en als je me echt niet in de buurt wilt hoef je maar te kikken en ik ben weg. Maar ik zie het in je ogen, de glans van verlangen, je roep om warmte. Ik wil niets liever dan dat verlangen in jou beantwoorden, je de liefde te geven. Ik denk de hele dag aan je, ik droom van je in de stille nachten. Ik wil je vasthouden Katy, je beschermen tegen de koude leegte.’

Hij nam mijn kin in zijn handen en keek me diep in mijn betraande ogen. 

‘Maurits...’ stamelde ik in een laatste hopeloze poging hem uit mijn hart te houden.

Zijn zachte mond beroerden de mijne, zijn tong streelde mijn lippen. 

 

Onze eerste verzengende kus ontketende een hartstocht die onomkeerbaar was. Zijn handen hadden snel de ceintuur van mijn ochtendjas los, mijn vingers vonden de knoopjes van zijn ongestreken overhemd. We wankelden beiden onder het overweldigende gevoel van elkaars huid en belandden bovenop de rode rozen op de grond. 

Maurits streelde mijn hele lichaam, opende zacht mijn dijen en kuste en likte mijn verlangen tot een zinderende warmte in mij explodeerde.

‘Neem me, ieder stukje van mijn hart, kom in mij en berijdt me naar het Nirvana.’

 

Maurits droeg mij in zijn armen de trap op, legde me op het onopgemaakte bed en kwam tegen me aanliggen. Ik sloeg mijn armen om hem heen, zijn erectie klopte tegen mijn heup. De passie laaide in mij op, ik wilde hem bezitten, hem in mij voelen. Ik draaide me om en ging bovenop hem zitten. Toen ik zijn roede diep in mij voelde binnendringen en ik hem bereed als een amazone en zijn handen zich vastgrepen in het zachte vlees van mijn billen en hij mijn naam schreeuwde toen hij in mij klaarkwam, begon ik te geloven dat er zoiets als liefde bestaat.

‘Blijf bij me mijn liefste en woon in mijn ziel. Ik hou van jou. Hou van mij.’

 

‘Ik hou van je Katy,’ zei Maurits zacht en trok het dekbed dicht over ons heen. 

Dit verhaal schreef ik voor de EWA workshop van 28 januari 2017, waarvoor het thema 'romantisch en zoetsappig' is. Moeilijk hoor! Ik miste de zinderende sex, maar allez, ik heb mijn best gedaan!

2 Berichten

ma

02

jan

2017

Meer dan Lustgenoot

Het was heerlijk warm in bed vanochtend. De wetenschap dat ik er zo uit moest om Belangrijke Dingen te doen, maakte dat het bed extra lekker was. Nou ja, eigenlijk, het ging niet om het bed.


Wat het zo onweerstaanbaar maakte was Lustgenoot, die er ook in lag. In lepeltjeshouding waren we wakker geworden en zo lagen we nu nog. Tegen mijn kont groeide zijn goedemorgen-enthousiasme. 

 

‘Weet je wel dat het vriest buiten,’ meldde hij me. Ik zuchtte. Ja, dat wist ik. Mijn voet die zojuist een poging deed het bed te verlaten had me dit al ingefluisterd.

Hij sloeg zijn arm om mij heen, trok me dichter tegen zich aan en legde een hand tussen mijn borsten. Als verrukkelijke incentive schuurde hij met zijn ongeschoren stoppelbaard langs de huid van mijn nek. Brrrr.

‘We hebben nog heel eventjes schatje, voor de Grote Wereld begint.’

Ik draaide mijn billen nog dichter tegen hem aan en greep me vast aan zijn arm.

‘Had je een voorstel om die tijd te verpozen?’ vroeg ik geheel onschuldig. Een enorme lik over mijn rug, die uiteraard voorspelbaar naar iets anders leidde,  was zijn antwoord.

 

Heel eventjes werd iets langer en hoewel het Heel Belangrijk was wat ik moest doen, zat er gelukkig geen tijd aan verbonden dit keer. Na het warme intermezzo bleef het onuitstaanbaar verschrikkelijk ons warme eiland in de koude zee te moeten verlaten.

 

‘Ben je weer in slaap gevallen?’ vroeg ik, toen LG diep begon te ademen.

‘Huh, uhm, nee, echt niet. Ik lag gewoon te denken.’

‘Yeah, right. Is goed schat, ik ga opstaan.’

LG hield me tegen en keek me ernstig aan.

‘Ik wil meer zijn dan alleen jouw LUSTgenoot,’ zei hij met zijn serieuze stem. Ik bloosde. Want dat hij sinds lang veel en veel meer is dan alleen mijn Lustgenoot, wist ik natuurlijk al. Ik zeg het alleen niet zo vaak, op papier. Zijn ongeschoren kin stak hij nurks naar voren.

‘Of presenteer je mij alleen als uitwendigheid?’ 

Ik rolde terug het bed in, tegen zijn voorzijde dit keer. 

‘Maar weet je dan niet, mijn lustige lief, dat je mijn allerliefste bent? Mijn beste vriend, mijn kritikaster, mijn Lizafluisteraar die mij altijd tot bedaren brengt, mijn inspiratie, mijn zielsverwant, mijn partner, mijn Grote Liefde?’ Ik zei het hardop, mijn lippen tegen zijn wang.

Het werd even stil in bed. Niet van de lustigheid dit keer, maar van wederzijdse ontroering. We komen van ver, hij en ik. En het is een wonderlijk cadeau van het leven, dat wij hier samen zo konden liggen.

 

En nu staat het hier. Op mijn blog. Voor mijn Lustgenoot. Die veel en veel en veel meer is dan alleen mijn LUSTgenoot. Omdat ik dat durf.

4 Berichten

zo

01

jan

2017

2017: Nieuwe kaarten nieuwe kansen

Vaarwel 2016. Ik denk aan je als een goed jaar. Anders dan alle andere jaren. Een mooi jaar, met vooral veel hoogtepunten. Letterlijke en figuurlijke. Een jaar waarin ik liefde en lust op een nieuwe manier bezag, waarin ik leerde verenigen, verbinden en harmonieus samenzijn. Lustgenoot en ik. En met andere lieftallige naasten. En met de rest van de wereld. Een jaar waarin ik zo veel heb overwonnen en achter me heb kunnen laten. Een jaar dat me tot dankbaarheid stemt. Ja, het was een bijzonder jaar, vol van liefde en nieuwe lusten.

 

Ik schreef meer dan 100.000 woorden. Ontdekte een nieuwe stijl van schrijven, die minder productief is maar wel dichter tegen mijn hart aanligt. Heb de eerste Afrodite kunnen publiceren. Heb weer meegedaan met de erotische schrijfmarathon en werd tweede. Ik maakte 38 blogs, verscheen in een flits op tv bij de Nationale Sekstest, publiceerde 6 verhalen in Cosmopolitan Online (en stopte daar ook mee), had een leuke column in het leuke online mannenblad Shave-Up, kon meedoen aan Eroticon in Bristol met prachtige mensen, kreeg een speciale vermelding in de schrijfwedstrijden van Oh-Magazine en Sinfull Press, mocht een voorwoord schrijven en bij de boekpresentatie iets voorlezen, ontmoette heel leuke en bijzondere mensen – online en realtime, participeerde in 5 heerlijke EWA-bijeenkomsten en heb ondersteund bij het redigeren van twee mooie romans van bekenden. Ik heb prachtige berichtjes gekregen van mensen die mijn werk fijn vinden om te lezen. En ik heb, geloof ik, de existentiële eenzaamheid enigszins achter mij gelaten. 

Ik ben best een beetje groos met mijzelf.

 

Toch ging ik heel obstinakel de laatste week in.  Een best heftige dit keer. Soms vergeten we wel eens alles wat we wel bereiken en kunnen we alleen zien wat we nog meer willen en nu ontbreken. Denken in armoede in plaats van rijkdom, emotioneel – en spiritueel.

Ik ben niet van de materie en de hebbedingen. Voor mij staat zelfverwezenlijking en levenslust echt bovenaan en ik heb geleerd hoe materie van weinig belang is in de Levenslust.

 

Maar toch...toen ik dit prachtige rijtje met alles wat Liza Daen heeft gedaan in 2016 bekeek, ontbrak er een niet onbelangrijk aspect.  Naast voldoening, en intense blijdschap, nooit aflatende levenslust en bevredigde schrijflust heb ik nergens een cent aan verdiend. Nee, ook niet bij de bladen, tot ieders verbazing. Financieel zwoeg ik mij hard door het leven en de verantwoordelijkheden, nog steeds. En hoe harder ik moet werken voor de kost, hoe minder ik kan schrijven. Zo gaat dat nu eenmaal in het leven, het is niet anders. Soms ben ik moe, heel moe daarvan. Daar word ik obstinakel van. Dus.

 

Maar: ik heb plannen. Grote plannen. Nieuwe wegen en nieuw leven voor oude ideeën. Nu ik weet wat verbinden is, begin ik ook aan het verbinden van mijzelf met een ander leefmodel. Een model waarin levenlust als altijd bovenaan staat en Lust voor mij de weg is naar zelfverwezenlijking. En tegelijkertijd een model waarin ik een klein beetje kan verdienen met wat ik het allerliefste doe. Voor mijzelf en voor anderen. Want ik deel graag.

 

De obstinakeligheid heb ik op deze oudejaarsavond opgestookt in de open haard. Lustgenoot en ik hebben met kneuterige oliebollen en een glaasje bubbelprik het nieuwe jaar verwelkomd. En ik ben er gelukkig van, van alles.

 

2017. Yup, dat gaat een nog beter jaar worden. Let maar op!

Ik wens jullie, mijn lieve leuke fijne en gewaardeerde lezers, een prachtig, energiek en vooral Lustig jaar toe!

0 Berichten

vr

09

dec

2016

De kracht van verlangen

Als ik menstrueer, doe ik niet aan sex. Waaaat?????

Echt waar! Niet dat mijn lustgevoelens dan minder zijn, maar op de een of andere manier ervaar ik  deze periode als een  ‘çleaning up’ van mijn lichaam en mijn geest begeeft zich en passant daarin mee.

 

 

Er zijn nog zoveel andere leuke en heerlijke dingen die je kunt doen zonder dat penetratie door de rode zee hoeft plaats te vinden. Maar hoe vrijgevochten en openminded ik ook ben, ik vind dat gewoon minder prettig. 

Met de beperking van het vrije bewegen door het landschap van lustige mogelijkheden ga ik frustratie uit de weg en doe ik dus liever helemaal niets. Ik weet, ik ben daarin kansloos truttig.

 

Zo’n korte periode van onthouding heeft eigenlijk iets heel moois. Een soort fysieke en emotionele bezinning, een rustpunt in het hectische leven dat ik leid, een moment om de kracht van verlangen tussen Lustgenoot en mijzelf te ervaren.

 

Gelukkig verkeer ik niet lang in de menstruele fase, binnen een paar dagen is het over. Ik merk dat niet alleen fysiek maar ook mentaal. Daarna treed ik met hernieuwde energie de Lustige wereld weer tegemoet.  Bijproduct van mijn conservatieve houding ten opzichte van de maandelijkse stonde is dat ik daags na de natuurlijke rustpauze als een adhd-er door het leven stuiter.

 

Vriendin merkte het op. “Heb je iets geslikt ofzo?” 

Ik vertelde dat mijn menstruatie net voorbij was en ik derhalve nogal last had van langsvliegende visioenen en oplaaiende energie en ik nog even wachten moest voor Lustgenoot voorhanden was. Vriendin viel bijna van haar stoel. Ze is al meer dan 15 jaar gelukkig getrouwd moet u weten, en als dat al niet bijzonder genoeg is, is ook haar sexleven nog bloeiend en boeiend. 

“Mijn vent trekt zich er niets van aan! Die vaart door iedere zee!” 

Ze vond het belachelijk dat ik me door zoiets natuurlijks laat weerhouden. 

“Als het jeukt, moet je krabben schat,” zei ze, niet erg romantisch maar oprecht en welgemeend.

In de trein naar huis dacht ik er over na. Vriendin is een echte hedoniste. Ze geeft toe aan haar verlangens waar en wanneer ze dat wil, of dat nu een reep chocolade betreft of een lustig intermezzo met haar echtgenoot op de keukentafel.  Daar is iets voor te zeggen natuurlijk en ik vind haar energie daarin fantastisch.

 

Hoewel ik een opgewonden standje ben, heb ik een behoorlijk zwak met smachten, met verlangen, met het opbouwen van de spanning en uitkijken naar elkaar. Voor mij hoeft niet iedere behoefte ter plekke te worden bevredigd, sterker nog, het uitstellen van de bevrediging is een lustige bekoring in zichzelf. Naast mijn Lustgenoot liggen en vieze praatjes met elkaar houden zonder elkaar aan te raken, wetende dat je over een paar dagen hongerig elkaar verslinden zult, heeft iets bijzonders.  Het verlangen doet het liefdesvuur hoog oplaaien.

 

De kracht van het verlangen als voorspel ervaar ik niet alleen in die paar dagen dat ik uit de actiematige roulatie ben.  Lustgenoot is bijvoorbeeld weleens een paar dagen, of een paar weken, in het buitenland of behept met andere drukkigheden. Zo ook as-we-speak. 

De eerste paar dagen heb ik daar niet zoveel last van: het leven dendert door en raast in haar gebruikelijke dynamiek gewoon verder. Maar naarmate de tijd vordert, voel ik heel bewust zijn afwezigheid. Met name in de nacht, in het ineens veel te grote bed, vlamt het verlangen op. 

Ik begin te dromen van heftige en heerlijke vrijpartijen, ik word wakker met een ‘jeuk’ die door zelf te ‘krabben’ niet meer wordt opgelost. Ik verlang naar zijn handen, zijn armen om me heen, zijn warme rug om tegen aan te liggen en zijn stem die door me heen gaat.  Ik mis zijn klankbord, zijn raadgevingen, zijn humor, zijn lijf, zijn...kortom, ik mis hem. 

Het heeft wel wat, hem missen. Het besef wat en waarom je iemand mist, zet alles weer in perspectief en geeft weer een rangorde aan wat er echt toe doet. 

 

Het vooruitzicht hem weer te zien, de spanning die ik daarbij voel, de verrukkelijke fantasieën die dagelijks en in de nacht door mijn hoofd heen dansen (en die ik hem wel vertel via app natuurlijk), de hartstochtelijke berichtjes die wij uitwisselen, de opdrachtjes die ik tussendoor van hem ontvang, de honger die door mijn lichaam raast: het maakt dat ik me verbonden met hem voel  en we een enorme voorpret hebben.

 

De kracht van verlangen, het heeft waarde. In het Spel der Spelen is het opbouwen van de spanning en het voeden en benutten daarvan een heerlijke element in de Lusten.  Het nemen van tijd en ruimte om het smachten aan te wakkeren verhoogt de honger, de geilheid en de feestvreugde in huize Daen. 

Dit gezegd hebbende, erken ik wel dat de eenzame geilheid soms zo hoog oploopt, dat ik niet ontkom aan kleine intermezzo’s op onbewaakte momenten. Het bad, de file, de kerstborrel...het zijn uitstekende momenten om uit het zicht het fysieke verlangen voor even te verlichten en de broodnodige energie gaande te houden. Ik kan dat. In de file of op het damestoilet. Om daarna met een opgewekte edoch wazige glimlach me te mengen met het publiek op de vergadering.

 

Hoe leuk om Lustgenoot op afstand daarvan deelgenoot te maken, te tergen met kleine fotootjes, te vertellen wat ik aan het doen ben, het verlangen aan zijn zijde aan te wakkeren en daarmee ook van mijzelve. Honderden kilometers van elkaar verwijderd app-sex te hebben of samen een filmpje te kijken met de idee dat ‘wij dat straks ook gaan doen’. Brrrrr, heerlijk!

 

Afijn. De kracht van het verlangen dus. Een fantastisch voorspel. 

Zodra Lustgenoot weer binnen handbereik is, vermoed ik dat de kerstboom er even het zwijgen toe doet en wij een dagje niet bereikbaar zijn. Dus mocht u mij missen...

1 Berichten

zo

04

dec

2016

Kadootje

Waar denkt u aan bij het woord kadootjes? Aan mooie glimmende pakjes met een strik erom? Aan surprises en sinterklaas gedichten waarvan de tranen u in de ogen springen? Aan elegante papiertjes op het hoofdkussen?

Eerlijk gezegd ben ik niet zonder meer gek op kadootjes. Ik word er wat ongemakkelijk van. Het schept wederkerige verwachtingen, ofzoiets. Een kadootje krijgen voelt heel intiem. 

Zelfs als een collega iets voor me meeneemt bij de lunch, zal ik dit tot de laatste cent terug betalen. Ik hou er niet van iemand iets ‘schuldig’ te zijn, het verstoort de verhoudingen.

Er zijn uitzonderingen. Zoals de fantastische goody-bags die ik heb gewonnen bij de EWA erotische schrijfmarathon, in 2015 als eerste en in 2016 als tweede. De tassen zaten overvol en met plezier heb ik ze ontvangen en uitgepakt. Eerlijk is eerlijk: het voelde als een beloning voor al het harde werk wat tien schrijfrondes met zich meebrengt.
Uitzonderingen zijn ook de vol liefde en aandacht gegeven attenties van mijn geliefden. Ik word er verlegen maar ook heel blij van.

Voor mij is Het Leven, hoe cliché, het enige echte kadootje wat ik zonder bezwaar ontvang in dankbaarheid.
Mijn moeder knuffelen. De geur van een nieuw boek. In de koude ochtend lopen achter het kleine bipsje van heer Ziggel. Wakker worden met de Odol van Lustgenoot tegen mijn kont. In slaap vallen met mijn borsten tegen zijn warme rug, luisterend naar zijn ademen. Bij de open haard een blogje schrijven. Lentekriebels krijgen als ik de eerste bloesem zie. Voor de eerste keer na de zomer mijn kousen met HeleHogeHakken dragen. Verdwijnen in een universum van een lustig orgasme. Van die dingen. Pure kadootjes.

Levenslust, mijn lieve lezers, zit in de kleine dingen. Hele kleine dingen die niets hoeven te kosten en geen verplichtingen scheppen. Levenslust is wederkerig in zichzelf. Het vraagt niets anders dan het te beleven. En het is gratis verkrijgbaar, altijd en overal. Denkt u daar eens aan, als u bijna wordt verzwolgen onder de grote stapels sint- en kerstgedoe.

0 Berichten

zo

20

nov

2016

Thewa #17: de achterbank

‘Kijk nog eens goed dan, misschien is íe onder de bank gevallen,’ spoort Marly me aan. Ik ben al een kwartier bezig mijn mobiele telefoon terug te vinden, ergens in de auto. 

‘Kan toch, na die noodstop? Ik klapte bijna met mijn hoofd tegen de voorruit’ ging ze verder. Ze trekt me aan mijn broekriem terug en duikt zelf op de achterbank.
In een vreemde positie hangt ze ondersteboven en kijkt onder de voorstoelen en de achterbank.

‘Zie je wel!’ Triomfantelijk vist ze mijn mobieltje onder de voorstoel vandaan en kruipt achteruit de auto uit. Haar ronde kont komt als eerste, dan haar lange benen.

‘Sukkeltje! Niet meer op ‘stil’ zetten joh en altijd in je tasje.’

 

Dankbaar doe ik precies wat ze zegt en berg hem goed op. Na alle consternatie ben ik echt toe aan een kop thee. De auto staat netjes langs de kant, maar niet op een parkeerplaats. 

‘Laat mij maar rijden Mar, zo’n stomme actie hoef ik niet nog een keer vandaag.’

Ik gris de sleutel uit haar hand en loop snel om de auto heen. Nog geen twintig minuten geleden zat ze luid pratend en half append achter het stuur van de Mini.  Hoewel ik al een paar keer met geknepen billen had gezegd dat ze rustiger moest rijden en van die mobiel af moest blijven, scheurde ze met een rotvaart door het centrum van dit kleine Drentse dorp.  Ze trok zich weinig aan van verkeerslichten of van zebrapaden, met de opmerking ‘Ah joh, in Rotterdam rij ik met mijn ogen dicht, er is geen kip te bekennen hier.’ 

Hoewel we toch al heel wat jaren vriendinnen zijn en ik haar energie bewonder, sta ik doodsangsten uit als zij rijdt. En, naar blijkt, terecht. 

 

Vlak voor ons stak een wat oudere heer plotseling over op het zebrapad. 

‘Mar, kijk uit, stoooop!’ schreeuwde ik en met een slingerende beweging week ze uit, vol op de rem. Net op tijd hadden we de oude baas kunnen ontwijken. Woedend keek hij onze kant op en begon een behoorlijke scheldtirade af te steken in een dialect dat we moeilijk konden volgen. Na wat heen en weer gescheld tussen Mar en de oude man, had ik beschaamd de Mini aan de kant gezet en haar tot kalmte gemaand. Zoals gebruikelijk.

 

Ik rijd met een beschaafde 30 kilometer per uur door het centrum van dit pittoreske dorpje. Op een pleintje zien we een oude boerderij die is omgebouwd tot ’Grand Cafe Werklust’. De geruite lampenkapjes geven licht achter de glas in lood ramen. Vlak voor de deur parkeer ik.

Als we binnenkomen, draaien de hoofden onze kant op. Het is overduidelijk dat wij stadse meiden hier niet thuishoren. Ik trek me er niets van aan en sleep Marly mee naar een tafeltje in de hoek.

We bestellen allebei een kop thee en een sandwich bij de nurkse bediende. Marly zegt weinig, heerlijk, even rust.

 

Ik neem net een enorme hap van mijn boerenbrood als er een bel klinkt en de deur weer opengaat.  ‘Shit,’ hoor ik Marly zeggen als we zien dat het de oude man is van daarnet, nu vergezeld door een jonger exemplaar van een jaar of vijftig. 

Ik duik een beetje in de kraag van mijn jas, maar dat helpt niet. De mannen lopen rechtstreeks op ons af en kijken niet erg vergevingsgezind. Ik voel hoe Marly’s bloed bij voorbaat al begint te koken.

‘Mag ik even een woordje met u spreken?’ zegt de man, die bedenkelijk de zoon is. 

Hij spreekt keurig Nederlands, zonder accent en zeer formeel. Door de schrik is mijn mond kurkdroog en krijg ik het dikke brood niet doorgeslikt. Maar Marly moet natuurlijk weer haar grote bek opentrekken: ‘Tuurlijk, ga gewoon zitten.’ 

Ik voel aan mijn water dat dit niet goed gaat aflopen. Zoals wel vaker als ik met haar op stap ben.

 

‘Mijn vader kwam zojuist behoorlijk overstuur thuis,’ begint hij. 

Zijn vader zet zijn woorden kracht bij door diep te zuchten en hulpeloos te kijken.

’Het schijnt dat u nogal hard ging en hem bijna van de sokken reed. En hem daarna ook nog eens hebt uitgescholden voor ‘demente idioot’. Klopt deze representatie van de gebeurtenis?’ 

Ik schaam me kapot en kijk stuurs naar buiten.
‘Laat Marly dit zelf maar oplossen,’ denk ik.

‘Nou ja, zo’n beetje wel. Maar uw vader begon zo lelijk te doen! Kijk, ik reed misschien een beetje te hard, maar kom op, er was geen hond op straat en ik ben op tijd gestopt. Dat is toch geen reden om zo uit je dak te gaan tegen mij? ’ zegt Marly en kijkt zo schattig als ze maar kan.

‘Hier doen we de dingen wat anders dan in de stad jongedame,’ zegt de zoon streng. 

‘Het zou wel fijn zijn als u uw excuses aanbiedt aan mijn vader.’ 

Hij is kort van stof maar zeer duidelijk. Marly stoot me aan, probeert mij in het gesprek te betrekken, maar ik kijk schaapachtig naar de zoon en glimlach met mijn lippen op elkaar geperst. 

‘Nou, dan moet hij ook zijn excuses aanbieden. In Rotterdam is het ook niet gebruikelijk dat je direct wordt uitgescholden hoor! Dendju, we zijn hier volwassen mensen toch? Dus..’ 

Ze doet haar armen over elkaar en kijkt vastberaden. Ik zucht en biedt de heren een kopje koffie aan. De vader knikt naar me. 

 

‘Sorry meneer,’ zeg ik, om de boel tot bedaren te brengen. 

‘Al goad hor,’ zegt de oude baas en roert langzaam in zijn kopje koffie dat net voor hem is neergezet.

Voor Gert, zoals de zoon blijkt te heten, is het echter nog niet goed. Hij eist een excuus van Marly, die natuurlijk categorisch weigert als de vader het niet ook doet. De discussie laait op, ik zie dat Marly zich steeds meer opwindt en Gert rood aanloopt. Terwijl de vader en ik ons gegeneerd terugtrekken van het gesprek, vliegen felle woorden over het perzisch tapijt van de tafel. Ondertussen kijkt het hele café zwijgend toe. 

 

‘Verwend nest,’ schreeuwt Gert die alle formaliteiten nu laat varen, 

‘je verdient een pak slaag op je brutale kont!’ 

Marly staat resoluut op.

‘Dat is het beste voorstel van vandaag,’ zegt ze luidkeels terug. 

Ze schuift met veel misbaar haar stoel naar achteren, pakt haar jas en loopt naar de deur. 

‘Nou, waar wacht je nog op?’ zegt ze demonstratief tegen Gert. 

Er gaat gemompel door de ruimte en bijval klinkt. 

‘Ja, doe Gert, geeft ut nest een rammel!’

Gert staat op, loopt langs haar naar buiten en trekt haar mee het plein op. Door het raam zien we hoe ze buiten op de stoep verder ruziën. Dan pakt Marly haar tasje, haalt er de sleutel van de Mini uit, doet het portier open en gaat op haar knieën op de achterbank liggen, met haar kont naar hem toe en half uit de deuropening gestoken. 

Uit ervaring weet ik dat ingrijpen geen zin heeft, dat de boel sussen alleen maar olie op Marly’s vuur is. 'Ze doet het toch echt zelf,’ bedenk ik weer, en probeer niet te reageren. 

 

Alle cafébezoekers staan nu voor het raam te kijken en moedigen Gert aan. Gert kijkt achterom, naar de gebarende Drentenaren, naar de opengesperde mond van de dame met een bloemetjesjurk, naar zijn vader die grinnikend pak-slaag-gebaren maakt.
Hij doet zijn jasje uit, vouwt het netjes op en legt het op de grond. Dan stapt hij naar voren, aarzelt even, maar doet dan het jurkje van Marly omhoog en kijkt vol tegen haar rode string aan die strak tussen haar ronde billen zit. Binnen beginnen de mannen te joelen. Gert weet dat hij nu niet meer terug kan, hij kan geen gezichtsverlies lijden.

 

Met zijn volle hand geeft hij een pets op de brutale kont van mijn vriendin, het vlees trilt na en een rode plek blijft achter. Ik hoor haar gillen: 

‘Is dat alles, slapjanus, als je het doet doe het dan goed!’. 

Gert slaat, hij slaat door, slag na slag op haar lillende vlees, voor de ogen van de cafébezoekers die ineens zijn stilgevallen van ontzag.
Ik weet wat er gaat komen, ik ken Marly langer dan vandaag. En inderdaad, Marly doet haar benen wat wijder en steekt haar kont nog verder naar achteren.

‘Oh toe dan Gert, toe, nog meer.’ 

Het geluid blijft buiten hangen, maar ik hoor het haar gewoon zeggen.

Onwetend van Marly’s voorkeuren slaat Gert uit alle kracht verder, tot ik haar kont zie wiebelen en haar hand tussen haar benen verdwijnt. Gert’s hand blijft in de lucht hangen als hij zich realiseert dat Marly zich ligt te verlustigen onder zijn strakke handen. Ik zie de verbijstering in zijn ogen, als Marly kreunend slagzij maakt en op haar rug rolt, met haar benen wijd en uit de auto bungelend, en met twee handen zichzelf vingert en over haar clitoris wrijft. Ik zie haar mond opensperren, ik zag het al vaak genoeg, en haar heupen schokken in haar orgasme.

 

In het café is het doodstil geworden. Iedereen gaat terug naar zijn tafeltje en rept geen woord over wat ze zojuist hebben gezien. Alleen de oude baas tegenover me lacht zo hard dat de tranen hem over de wangen rollen.

 

‘Mar, echt, je moet hier echt mee stoppen. Ik schaam me dood voor je! Nooit meer, hoor je dat, nooit en nooit meer ga ik met jou op stap!’ 

Marly kijkt glazig voor zich uit als we het dorp met een rotgang uit rijden. Dit keer ben ik het die de toegestane snelheid overschrijdt. Als antwoord schuift ze wat op de stoel en wrijft met een hand over haar billen.

‘Die Gert was echt goed, ik zweer je. Ik heb zijn nummer, we hebben een date volgende week.’

3 Berichten

zo

20

nov

2016

Uit vrije wil - Workshop 26/11/16

Courtesy to DeviantArt
Courtesy to DeviantArt

Met de EWA-leden zijn we naar de voorstelling van 'Venus in Fur' geweest. In de meeting de week erna spreken we af, naar idee van Willem van Batenburg, voor de volgende workshop dit verhaal te schrijven:

Iemand heeft een abonnement en bezoekt iedere première. De persoon komt daarbij ook bij de première van Venus in Fur terecht. Wat gebeurt er met hem/haar na afloop? 

Ik lees het script nog eens en heb het volgende verhaal geschreven.

 

Uit vrije wil

Tussen de stoelen door zie ik zijn stevige schouders. Zijn haar veegt licht over de witte boord van zijn overhemd. Hij blokkeert mijn uitzicht op het toneel en iedere keer als ik mijn nek uitstrek om meer te zien van wat er op het podium gebeurt, zie ik hoe hij zijn gezicht even opzij draait. Het ergert me dat hij lijkt te weten dat hij me in de weg zit en toch niet van houding verandert. 

Ik schuif onrustig op mijn stoel, op zoek naar een positie die hem vermijdt. In het donker zoek ik naar een lege plek in de zaal, zodat ik kan verkassen. De dame naast me draait zich naar me toe, duidelijk geïrriteerd door mijn gedraai. Verontschuldigend leun ik weer achterover in de pluche theaterstoel en besluit dan maar gewoon te kijken, met zijn schouders in beeld.

 

Het Lyceum Theatre in New York is de perfecte setting voor het stuk ‘Venus in Fur’. De prachtige paarspluche stoelen, pompeuze ornamenten en rode muren maken het een weelderige en zinnelijke ruimte.  Ik ben blij dat ik nog een kaartje kon bemachtigen voor een van de laatste voorstellingen, al heeft het me bijna mijn maandelijkse toelage gekost. Mijn promotieonderzoek is gewoon niet compleet zonder een verslag van deze uitzonderlijke voorstelling. In mijn vakgebied culturele antropologie is mijn thema – Contemporary Goddesses – ongebruikelijk en het blijkt telkens weer lastig dichtbij realistische en real-life Godinnen te geraken. Van Japan tot Afrika heb ik al heel wat professionele Meesteressen en Moeders Aarde ontmoet. Maar op de een of andere manier schijnen ze me niet realistisch toe, het zijn het vrouwen die of uit zijn op geld en macht of vrouwen die in een soort New Age hekserige zweverigheid verkeren.  Vrouwen die overdag gewone mensen zijn en in de avond hun toneelkleed afleggen, of juist aandoen, om Godin te spelen.

Wat ik zoek zijn échte Godinnen, vrouwen die in hun alledaagse natuurlijke staat iets uitstralen wat mannen en vrouwen ertoe beweegt voor haar te buigen en haar vrouwelijkheid te erkennen als ‘force of nature’.
 

Natuurlijk heb ik het meesterwerk gelezen van Sacher-Masoch, lang voordat ik aan mijn studie en mijn promotie begon. Maar pas tijdens mijn onderzoek ben ik gaan begrijpen hoe uitzonderlijk, hoe feministisch, hoe indrukwekkend zijn werk is, zeker bezien in de tijd waarin hij het schreef. Sommige stukken ken ik zelfs uit mijn hoofd. Ik geef toe, ik ben op zoek naar een verklaring voor alle gevoelens die in mij leven, maar geldt dat niet voor alle promovendi?

 

Ondanks dat ik de gesproken woorden op het toneel kan meelispelen en ondanks de schouders die mijn zicht blokkeren,  word ik het stuk van David Ives ingesleurd alsof ik het voor het eerst zie en hoor.

“In our society, a woman's only power is through men. Her character is her lack of character. She's a blank, to be filled in my creatures who at heart despise her. I want to see what Woman will be when she ceases to be man's slave. When she has the same rights as he, when she's his equal in education and his partner in work. When she becomes herself. An individual.”

De woorden van Vanda rollen over de hoofden van het ademloze publiek, ik zit rechtop om geen luchttrilling te hoeven missen. De actrice spreekt niet alleen de woorden uit, ze ís de woorden. Haar tegenspeler speelt geen langzaam verzet noch overgave, hij verleidt haar haar Godin te manifesteren. Ik vind het prachtig, het spel wordt subliem gespeeld.

De man op de rij voor me trekt zijn schouders een beetje op, alsof hij zijn nek minder kwetsbaar wil maken door deze in zijn boord te verbergen.  Ik onderdruk de neiging hem op zijn obstinate hoofd te slaan. Het is toch al bijna het einde van het stuk, waarin Vanda hem vastbindt en zij Haarzelf wordt, Venus, de Godin. Ik zit op het puntje van mijn stoel, bijna buiten adem van opwinding en aangedaan door de waarheid van haar woorden.

“And the Lord hath smitten him and delivered him into a woman’s hands.”

 

De donderslagen die als finale vanaf het podium over de mensen worden gesmeten, mengen zich met de onstuimige wervelwind die zich in mij roert.

 

In de foyer neem ik plaats achter de bar, ik heb echt een rum nodig om te herstellen van de storm die in mij is losgebarsten. Terwijl ik met een paar grote slokken de brandende substantie achterover sla, bedenk ik mij dat ik hoognodig iets moet doen om een uitweg te geven aan deze mistral. Onrustig kijk ik om me heen, ik ben alle wetenschappelijke- en onderzoeksdoelen vergeten.Ik zoek prooi.

 

In de hoek van de bar zie ik de brede schouders staan die me opzettelijk zo in de weg zaten. Ze behoren toe aan een aantrekkelijke man van een jaar of 40, met een goede bos haar en een onberispelijk zwart pak. Naast hem staat een niemendalletje in een rood jurkje, knap en veel te jong om interessant te zijn. Ze lacht om grapjes die hij niet maakt, streelt over zijn arm, fleemt en glimlacht. Ik grinnik bij mezelf, ze heeft niet eens door dat hoe ongedurig hij is. Haar engeltjesgedrag werkt niet bij hem, ze heeft duidelijk niets van het stuk begrepen. Geamuseerd kijk ik hoe zijn blik steeds uitgebluster wordt naarmate zij meer praat om de stilte te vullen die zichtbaar ongemakkelijk tussen hen in hangt. Zijn gedweeë glimlach is gespeeld, ik voel het.  Als hij zich excuseert en richting het toilet loopt, besluit ik in een opwelling hem achterna te gaan en hem op te wachten in de gang. Opgewonden, omdat ik mijn prooi heb gevonden.

 

Met mijn armen over elkaar en tegen de muur geleund posteer ik me recht tegenover de deur van het herentoilet. Het duurt even. Het bloed raast door mijn aderen, regelrecht naar de zwellichaampjes in mijn clitoris. Hoe langer hij wegblijft, hoe stijver mijn tepels worden en tegen de dunne stof van mijn bloesje prikken.

There you are! Well, that took you a long time didn’t it,” ik praat tegen hem alsof ik hem al jaren ken. Verbaasd kijkt hij even achterom, realiseert zich dan dat ik de geïrriteerde dame ben die achter hem zat en kijkt stuurs terug.

“I suspect you did it on purpose, annoying me throughout. Don’t you think excuses are in order?

 “I am really sorry to have kept you waiting,” begint hij, maar daar neem ik geen genoegen mee.

 

Luister eens,” onderbreek ik hem,  “je gaat me niet vertellen dat je niet in de gaten had dat je recht voor mijn neus zat. En je bent express blijven zitten. Gewoon om mij te tergen, is het niet?

Why did you come here?” zegt hij, bijna arrogant. Ik zie zijn ogen mistig worden.

Was I ever here?” fluister ik zacht terug.
 

Ik draai mijn rug naar hem toe en zorg er voor dat mijn billen in het strakke rokje goed naar achteren steken.

Terwijl ik heupwiegend van hem wegloop, laat ik een luchtspoor van woorden voor hem achter: 

“Dus, zeg het maar, ga je naar huis met miss Nittywitty? Keuzes maken hé, een beetje vent weet welke vrouw hij moet volgen.

Zonder om te kijken loop ik naar de uitgang.

Buiten op de stoep voor de gigantische pilaren van het Lyceum wacht ik op mijn taxi. Wat ik al had verwacht gebeurt ook: hij loopt achter me, gaat half de straat op en wuift een yellow cab. Bij het instappen houdt hij galant de deur voor me open en stapt naast me in.  Ik vraag niet eens wat hij met miss Nittywitty heeft gedaan. Nadat ik mijn adres heb doorgegeven aan de chauffeur, zitten we zwijgend naast elkaar. Mijn huid tintelt en geilheid trekt als een warme vloeistof door mijn ingewanden. Zijn zwijgen, de zweetdruppeltjes op zijn bovenlip, de haartjes over de boord van zijn overhemd in zijn nek – hij prikkelt me mateloos.

Ga maar zitten,” zeg ik en schuif de houten stoel een beetje naar achteren. “Ik heet Liza, en jij?”

Hij lacht ongemakkelijk. 

Je zult het niet geloven, maar ik heet Thomas. Echt, zonder gekheid.”

“Hoe toepasselijk,” grinnik ik even mee. 

Ik loop rustig naar de kitchenette om een glas rum in te schenken en steek een sigaartje op. Mijn hoge spitse hakken martelen het parket van mijn tijdelijke huurappartement. De rook van mijn sigaartje legt een zwoel gordijn in de kleine woonkamer en lijkt de elektrische lading kronkelend te volgen. Ik zie dat hij vanuit zijn ooghoeken naar mijn gehakte voeten en benen gluurt.

 

Thomas, je begrijpt dat het hier niet om macht en dominantie gaat?” 

Thomas staart met puppy ogen naar mijn mond en knikt.

Het gaat hier om de erkenning van mijn vrouwelijke kracht. Je moet het verdienen mij te mogen vereren.” 

De woorden komen ergens diep van binnen in mij over mijn lippen. Het is een opluchting ze eindelijk uit te spreken. Ik weet niet waarom Thomas hier zit, ik weet niet wie hij is en wat hij zoal doet in het leven. Maar ik weet wel dat hij iets van mij wil, iets dat ik hem kan geven. Ik zie het in alles. Deze knappe zelfverzekerde verschijning staat op het punt te breken. Voor mij. Een enorme kracht wervelt door me heen.
 

Thomas valt meer van zijn stoel dan dat hij opstaat. In zijn onberispelijke pak schuift hij op zijn knieën naar me toe en werpt zich op de vloer voor mijn voeten.

Laat me uw voeten kussen, toe, alstublieft” hijgt hij. 

Langzaam haal ik mijn voet uit mijn hoge hak en steek deze een beetje naar voren. De naad van mijn kous ligt kaarsrecht over het midden van mijn tenen. Met uiterste precisie streel ik met de puntjes van mijn tenen over zijn wang. Thomas wil mijn voet grijpen, zijn tong steekt al naar buiten om een likje te geven over mijn gekouste wreef. Snel trek ik mijn voet weer weg.

Zo makkelijk gaat dat niet hé! Het is niet zo dat als jij een beetje geil bent en me bedelt om aan mijn voeten te liggen, ik direct aan je grillen toegeef. Denk jij dat je door je als slaaf te gedragen, mij kunt dwingen je meesteres te zijn? Je hebt er niets van begrepen, niets!”

Verward kijkt Thomas naar boven, naar mijn ogen. Ik voel me onverbiddelijk.

 

Met een snelle beweging heb ik mijn andere schoen uit, trek mijn panty naar beneden en draai deze om zijn nek. Nog voor hij kan reageren, trek ik hem daarmee naar de grond, op zijn rug.  Ik kijk om me heen en besluit hem mee te slepen naar de tafel, waar ik de tot een wrong gedraaide panty aan de tafelpoot vastmaak.

Ik kijk naar beneden, zijn pupillen zijn zwart en als schoteltjes.  Als hij zou willen, zou hij zo los zijn. Maar hij blijft liggen, wat mij de gelegenheid geeft mijn rokje af te stropen. Het jasje met de kleine bontkraag houd ik gewoon aan, mijn hakken doe ik terug aan mijn blote voeten.

 

Ik hurk over hem heen en breng mijn gezicht heel dicht bij het zijne.

Onderwerping en verering moet je vrijwillig géven Thomas,” fluister ik in zijn oor. Ik bijt hem even. 

En dan moet je maar hopen dat ik dat accepteer.” 

Thomas knikt. Zijn adamsappel schuurt langs zijn strakke boord als hij probeert te slikken.  Hij is bang van me en tegelijkertijd zie ik het verlangen in zijn ogen gloeien.

 

Op mijn hurken ga ik wat rechtop zitten. Ik kijk achterom, zijn erectie duwt tegen zijn broekspijp. Even knijp ik erin. Dan schuif ik naar voren, tot mijn dijen naast zijn oren zijn en mijn kont langs zijn borstkas wrijft. Ik maak mijn vingers nat, spreid mijn kutlipjes en streel heerlijk mijn kloppende clitoris. De hand die ik op mijn kont voel, sla ik ongeduldig weg.

Overgave en gehoorzaamheid moet je wíllen Thomas. Ik ga je die dwang waar je naar verlangt niet geven. Wil je mij vereren? Stop dan met mij te tergen, houd op met je dwingelandij,” snauw ik hem toe. Onmiddellijk drukt hij zijn armen langs zijn zij.

Ja Liza, sorry Liza,” zegt hij zacht. Zijn kleinheid maakt me nat.

 

Ik ga verder, steek nu eerst een, dan twee vingers bij me naar binnen en wrijf hard en snel over mijn klit.  Thomas strekt zich uit om het beter te kunnen zien, maar de panty zit zo strak om zijn nek dat hij weinig bewegingsruimte heeft. Ik zie hoe hij zijn best doet zichzelf te beheersen. Het vertedert me, het maakt me geiler dan ik had kunnen dromen.

 

Zo gehurkt boven zijn gezicht vinger ik mezelf. Steeds sneller, steeds dieper naar binnen, tot ik zo heet ben dat ik nog amper op mijn hurken kan blijven balanceren. Ik laat mijn knieën op de grond rusten en duw mijn natte kutje tegen zijn gezicht, zijn neus, en berijd hem, ik berijd hem tot ik alle controle verlies en ik schokkend klaarkom.

Ik moet me vasthouden aan de tafelrand om een beetje omhoog te komen en naar achteren te schuiven. Thomas’ gezicht glinstert van mijn eigen geil, zelfs zijn haar is vochtig. Met grote halen lik het van hem af. Hij kreunt, hij wil bewegen, maar ik hoef slechts een strenge blik op hem te werpen of hij drukt zijn armen weer tegen zijn zij.

Doe je broek open,” zeg ik resoluut.  Thomas aarzelt.

Doe je broek open, haal je pik eruit en trek je af. Kom op, niet treuzelen! ”

Met trillende handen morrelt hij aan zijn rits, trekt zijn broek wat omlaag en laat zijn pik tevoorschijn springen uit zijn boxershort. 

Aftrekken verdomme, schiet op!” schreeuw ik bijna, geïrriteerd dat hij zo langzaam is.

 

Thomas trekt. Zijn hand gaat snel op en neer, zijn eikel is rood en gezwollen en glimt van het voorvocht. Ik draai me om, mijn kont boven zijn gezicht, zodat ik goed kan zien hoe hij zichzelf als een dier ligt te bevredigen.

Aan de gezwollen aders op zijn pik zie ik dat hij het niet lang meer zal houden.  Ik buig naar voren, geef een lik over zijn eikel, ik wil hem zien exploderen.

Spuit dan Thomas, spuit in mijn mond!”

Met dikke rechte stralen spuit hij recht op mijn uitgestoken tong, zijn heupen verkrampen aandoenlijk als hij snikkend mijn naam kreunt.

 

Tevreden draai ik me weer om, mijn mond vol met zijn warme schuimende zaad. Ik streel hem door zijn haar, duw met mijn andere hand zijn kin naar beneden zodat zijn mond openvalt en laat zijn geile zoete vocht langs mijn tong glijden, zo tussen zijn geopende lippen. Het loopt langs mijn kin, over zijn kin, het kwijl van genot. De geur van sperma vult de hele kamer.

Zeg mijn naam Thomas. Zeg het!” Druppels zaad kleven nog aan mijn gehemelte.

 

Afrodite!” schreeuwt hij. “Hail Afrodite!”

 

Good boy,” beaam ik en sta op om mijn glas rum te pakken. 

 
1 Berichten

vr

18

nov

2016

Ronde 10: De Finale

2e plaats:
EWA Erotische Schrijfmarathon.

De Finale, daar leef je naar toe. In de maanden tussen februari en november passeert het leven en kun je in hindsight alle hoogte-en dieptepunten verbinden aan de verhalen die je schreef.
Een bijzondere, een moeilijke, een prachtige reis.

De opdracht luidde: schrijf een erotisch spookverhaal van 1200 woorden. Nooit eerder heb ik zo gezwoegd op een verhaal, zo scherp naar ieder woord gekeken, zo veel gesleuteld aan de verhaallijn, zelfs niet voor de Finale van 2015 (die ik heb gewonnen). Lees hier de complete uitslag!

Mijn verhaal gaat over de bijzondere Yoshitoshi Tsukioka, een Japanse kunstenaar die prachtige dingen maakte en van wie ik al heel lang een fan ben. Ook Paul Binnie, die in mijn verhaal een kleine rol speelt, bestaat echt en heeft ook de betreffende prent "Yoshitoshi no Bakemono" gemaakt.

 

Mijn finale verhaal ligt me zeer aan het hart; het is heel persoonlijk en ik ben er trots op. Lees hier alle inzendingen! Dank jullie allemaal voor alle stemmen en de steun. Lees en geniet! 

 

Yoshitoshi's Poort naar de Hemel

In mijn tweede jaar aan de UCL Slade School of Fine Art gingen we naar een tentoonstelling van blokdrukkunstenaar Tsukioka Yoshitoshi. Hoewel het een drukke projectweek was, wilde ik mee vanwege mijn interesse in shunga, Japanse erotische blokdrukprenten. Zwelgend in een gebroken hart was ik Nederland ontvlucht en had mezelf begraven in mijn studie; de afleiding zou me goed doen. 

De tentoonstelling betrof de serie ‘New Forms of Thirtysix Ghosts’, die Yoshitoshi maakte tussen 1889 en zijn dood in 1892. De prenten hingen op volgorde aan de muur en vormden een soort kaart die de weg wees door zijn gekwelde ziel. Het was indrukwekkend hoe hij met houtsnijwerk en drukinkt zijn ‘weltschmerz’ blootlegde en daarmee tegelijkertijd iets erotisch opriep. De verbinding tussen dat lijden en erotiek activeerde onverwachte obscure gevoelens.

 

In een ruimte verderop hingen werken van hedendaagse kunstenaars die waren geïnspireerd door Yoshitoshi. De prent van een naakte man, met een rugvullende tatoeage van gruwelijke spoken en demonen, raakte me. 


De sublieme blokdruktechniek en de titel ‘yoshitoshi no bakemono’ (Yoshitoshi’s ghosts) duidden erop dat deze kunstenaar die verbinding echt begrepen had. Zijn Engelse naam, Paul Binnie, verbaasde me. Zelfs weken daarna nog resoneerde de prent in mijn gedachten. Ik besloot Paul te bellen.

Mister Binnie, this is Annabel, a Dutch art student. I have a special request, could we meet up?’ 

Hij reageerde verrast maar positief en een week later zat ik in de trein naar Edinburgh om  ‘Yoshitoshi’s ghosts‘ op mijn rug te laten tatoeëren. We kwamen overeen dat Paul de prent in vier sessies zou naschilderen op mijn lichaam, waarna een bekende tattoomeester, Bob, het geheel met tattoonaalden zou overtrekken. 

De koele inkt die vanaf de Japanse penselen op mijn rug vloeide en de snerpende pijn van Bob’s naalden overstemden alle hersenschimmen die ik meedroeg. De nabloedende sporen moesten eerst goed genezen en ingepakt in folie sliep ik onrustig op mijn buik. 

Midden in de nacht werd ik verward wakker. Het was net of ik een hand voelde strelen over de schrijnende lijnen op mijn rug. Ik lag doodstil, maar ik zag en hoorde niets en voelde alleen die tedere strelingen, alsof ik troostend in slaap werd gewiegd. In de weken daarna had ik regelmatig dezelfde ervaring.  

In de tweede sessie schilderde Paul de kleuren en details. Bob’s naalden waren nog uren bezig en ik verging van de pijn. In de regenachtige decembernacht droomde ik koortsig van de handen die nu ook mijn billen betastten. Doordat de handen nu knijpend mijn dijen afdaalden, was het meer geil dan troostend. Bij het ontwaken was ik zo opgewonden dat ik mezelf naar een zinderend orgasme vingerde. 

De bizarre levensechte dromen, waardoor ik dagelijks als bezeten masturbeerde, gaven me een nieuwe  energie. Ik was niet meer alleen en voelde me gelukkiger dan ik sinds lang geweest was.

De gefaseerde geboorte van Yoshitoshi op mijn rug deed mijn hartzeer recht evenredig wegvloeien en hoewel ik tegen de pijn opzag, keek ik enorm uit naar de derde keer. Uren lag ik met mijn hoofd omlaag, zwijgend naar beneden kijkend. Eerst rillend onder de koude penselen, daarna sidderend bij het gezoem van de naalden. Ik was verrukt over de vorderingen: het contrast tussen mijn smetteloze huid en Yoshitoshi’s afschuwwekkende spoken was zinnelijk en van een pure schoonheid.

 

Die nacht droomde ik van een talmende tong die de contouren van de tattoo likte. Twee klamme vingers openden daarna mijn benen, gleden langs mijn gezwollen clitoris en drongen mijn kutje binnen. Met vloeiende bewegingen gingen ze in- en uit me en masseerden mijn G-spot tot ik heftig klaarkwam. De koude vingers in mijn warmte voelden heel sensueel en kreunend en nat werd ik wakker.

Nadien kwam ik niet meer aan studeren toe. Mijn tentamenweek verliep dramatisch, maar ik kon me er niet druk om maken. Ik verloor mezelf in die verrukkelijke nachten, waarin ik tot gekmakend toe werd bevredigd door de handen van mijn onzichtbare minnaar. 

De laatste keer was in Bob’s werkplaats. De heren werkten snel en efficient, ze beschouwden me meer als canvas dan als vrouw en ik onderging de finale in stilte. Uitgelaten namen we afscheid van elkaar. Voor het slapen constateerde ik euforisch hoe Yoshi’s beschilderde naaktheid een levende shunga van mij maakte en ik verheugde me op de nacht. 

 

“Vind je het mooi Yoshi? Ik heb geleden, zoals jij hebt geleden. Er ligt sensuele schoonheid in lijden,  dat begrijp ik nu. Kijk dan -”, ik trok het laken van me af alsof hij daadwerkelijk naast me stond – “je bent nu van mij en ik van jou. Laat je spoken gaan liefste, je hebt mijn dode hart tot leven gewekt, kom bij me en laat je bevrijden.” 

Ik weet zeker dat het geen droom was toen hij in de hoek van de kamer verscheen. 

Ik was niet bang, ik had hem geroepen en verwacht en stak verlangend mijn armen naar hem uit. 

Zijn lippen voelden koel. Begerig opende ik mijn benen en zijn vingers gleden, zoals bijna iedere nacht de afgelopen maanden, als vanzelf bij mij naar binnen.

 

Helemaal in me,” fluisterde ik. “ik wil de levende kracht van je kwellingen voelen.” 

Yoshi liet zijn kimono op de vloer glijden en drukte zich tegen me aan. 

Annabel, je martelgang om mijn spoken te dragen was verrukkelijk opwinded,” zuchtte hij; zijn stem klonk hol. Toegeven aan onze onbeteugelde geilheid leek de enige brug te zijn die onze werelden zou kunnen bijeenbrengen. 

 

Als een wervelwind zoog hij mij zijn wereld binnen, een wereld waarin lijden en lust werden verenigd. Kronkelend onder de prikkelende pijn van zijn tanden op mijn tepels, klom ik bovenop hem en liet mijn draaiende heupen zijn nu gloeiende hardheid opeisen. Ruw en ongeduldig stootte Yoshi omhoog, zijn nagels krasten langs de gezwollen lijnen op mijn rug. In deze storm van demonische hartstocht hield ik hem in mijn kutje vast en bereed zijn levende kloppende pik tot we beiden in extase explodeerden. Alsof ik in trance was likte ik traag onze levenssappen van hem af; ons vuur ontvlamde opnieuw.

 

Zijn handen handen waren warm en stevig toen hij mijn billen spreidde. Terwijl hij mij voor zich liet knielen met mijn kont omhoog en genadeloos diep in mijn poort naar de hemel stootte, streelde hij ontroerd ‘Yoshitoshi no bakemono’ op mijn rug. Onverzadigbaar strooide hij zweet en zaad als zout in mijn wonden, de bijtende sensaties als trigger voor een nieuwe climax.  Zijn wrede tederheid liet al wat gebroken was versmelten tot een brandende nectar, die heet langs mijn benen droop. In alle beproevingen die de spoken van Yoshi teweegbrachten, ontdekte ik verlossing van mijn eigen spoken. Uitgeput viel ik in zijn armen in slaap. Bij het ontwaken was hij verdwenen. 

 

Op de vernissage een maand later, onthulden de heren trots mijn tattoo aan pers en publiek. Onder een daverend applaus liet ik Yoshi’s kimono zakken. In een mist verscheen hij ineens naakt en transparant voor me, kuste me vaarwel en loste met een sardonische lach op in het niets. Ik werd nooit meer verlost van de onstilbare honger die hij in mij achterliet. Gekweld masturbeerde ik dagelijks, huilend om hem in mijn lege orgasme; mijn shunga nam daarentegen in schoonheid toe en werd wereldberoemd. Yoshitoshi had zijn droom eindelijk waargemaakt.

0 Berichten

wo

16

nov

2016

The girl under the bridge

Photograph courtesy of http://mollysdailykiss.com/
Photograph courtesy of http://mollysdailykiss.com/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eroticon is The Place To Be for any erotic writer. So - I went in 2016 and I want to attend in 2017 real bad. For inspiration, creative workshops and meeting up with great erotic writers. However, don't know if I'll be able to make it this year -moneywise. Wonderful to discover that publisher Sinfull Press has an Eroticon Competition. Although it is quite hard to write in English for a Dutch girl, here's my story. Hope you alle like it (and hope too win ofcourse!)

 

The girl under the bridge

 

On my way home from my temp job to my ragged old council flat, I crossed all sorts of shops, stands and people I had never encountered before.  It was scary yet extremely exciting to discover this whole new world I never knew existed. I grew up in the burrows of Northern London and had no idea what life was about when I landed here.  After losing my posh job in the City, nothing was like anything I was used to.

 

I was twenty-five and sincerely believed that my only goal was to live a comfortable life, in a comfortable house with a garden, a nice husband and 1.7 children. Until the day I lost my job as P.A. to the CFO of a large financial institute, I had done my share of good. I attended the right school, studied hard and landed myself a nice job. Once I took a freefall from the social ladder and entered the obscure world of unemployment, I came to understand I had been a foolish sheep that just went along, slowly orbiting in comfort without any passion. 

 

Meeting her threw me into the fast lane of real life and lust.

 

She wore this absurd outfit: a pink plastic skirt, pink sneakers and a white top so tight her nipples pushed through the fabric. Her pink lipstick was almost fluorescent and shimmered in the harsh light of the subway-train. Even her bubblegum was bright pink. Considering her outfit, you would think she was only fourteen, but she was a luscious woman of at least thirty. Standing next to her in my grey office-outfit, I felt boring and invisible. I had to change lines and left her in the train, but much to my surprise I saw her again when I got out, waiting for the elevator. Ridiculously large headphones covered her ears and she moved her hips to some inaudible song. I couldn’t take my eyes of her. Her carefree aura, her long legs underneath that plastic skirt - she triggered a yearning for something I could not articulate.

 

I followed her when we got out on the street. She didn’t walk, she flowed. Her impertinent thighs strained her skirt and with every swinging step she took, I was afraid it might burst. Mesmerized I stared at the swaying halves of her ass. When she passed under the bridge, her noticing me was inevitable. Halfway she turned around and walked towards me. My heart pounded.

 

“What you want girlie?” she said perky. I blushed fiercely. 

“Don’t know really, I am sorry. It’s just that, you look so…,” I stammered.

“I look so what?” 

She pushed her bubblegum from side to side with her tongue. 

“You jealous? I mean, I would be, dressed like that! A bloody shame if you ask me, with a gorgeous body like yours, covering it up like an Amish girl.”

I sighed. “I wish I had the courage you have. You look so… so attractively free.”

 

For a moment she stared at me, took a few steps and positioned herself real close to me. 

“I think I like you,” she said. 

I froze when she took my hand and put it on her waist. 

“And I think you are dying to kiss me, aren’t you?”

I was dumbfounded, not able to move or even breathe. 

“Come on,” she insisted, “you know you want to…”

With a shock I realized she was right. I wanted to kiss those bold lips, I even wanted to rip off that stupendous skirt and squeeze her provoking ass. Paralyzed, I had visions of me licking her neck.

 

She laughed and pulled me towards her, pushing her pelvis against my thighs. She forced me against the graffiti on the wall and kissed me aggressively. Her hands wandered over my breasts, found the buttons of my dull office blouse and snatched them open. Leaving large pink smudges of lipstick, she bit my nipples to hardness.

She then rolled up her skirt, lifted her leg en forced it between my thighs.

 

“Ever made out with a girl?” she panted in my ear.

“Never, God, I… never!” 

I gasped when her hand opened the zipper and wriggled itself into my panties. Her fingers stroked my pubic hair, then slowly slipped between my labia en pinched my swollen clit.  

Doing so she released me of the social straitjacket I had lived in for so long. Pinned against the pillar of the bridge she made me come real hard, dripping my warm juices over her dominant fingers. Within minutes she had transformed me from an acceptable office-girl into an alley-cat and I loved it.

 

“You horny little twit, here, lick yourself off my hand,” she said with a hoarse voice, putting her moist fingers between my lips.

Feeling brave, I caressed her nipples piercing through the fabric. In response she opened a few buttons, creased the cups of her bra under her big boobs and pulled me towards her. Rubbing my head between her firm tits I surprised myself by biting her white luscious flesh. 

 

“On your knees little one, suck me there,” she moaned.

Right there under the bridge, in broad daylight, I licked, bit, sucked and penetrated her as if I had done nothing else in my life. I loved the way her thighs crushed my cheeks, the way her hands pulled my hair, the way she thrust her wetness to my eager receiving mouth. Her howling- like a small animal in need - when she came on my face, crushed my soul. 

 

“Will I see you again? Where do you live? Please, let me see you again…” I was close to begging her.

“Donknow girlie, I'll see you when I see you 'kay?”

 

With her top still open she crouched on the concrete. I took her picture to capture this moment with her, to keep her close to me for the hours, weeks or months ahead of me, waiting for her under the bridge. 

2 Berichten

wo

16

nov

2016

PhiLizasophy Of Lust

“Mevrouw Daen, waarom gaat het altijd over lust in uw verhalen? En over ‘dat soort harde sex’?” Deze vraag lag in mijn mailbox van de week. Gevolgd door een verwarrende verhandeling over het feit dat liefde en genegenheid ver uitstijgen boven de geile lust en dat gewoon recht-op-en-neer veel normaler is. En dat ik dat dus eens moest proberen, lief en romantisch doen, in plaats van die platte sexbelustheid....

Zucht. Alsof ik geen liefde en genegenheid beleefof geef en slechts louter lustig,  als een keiharde nymphomane die meedogenloos haar slachtoffers misbruikt, door de wereld dwarrel. Alsof het een het ander uitsluit.  

Is er een keus, tussen lust en liefde? Bestaat liefde zonder lust en lust zonder liefde? Ja, hoor ik stemmen opgaan. Nee, zeggen anderen. Naast een lichte irritatie over de mail, kreeg ik bij nader inzien wel denklust over de vraag in zichzelf.  Hoe verhouden lust en liefde zich tot elkaar?

Nou ja, voor mij is het antwoord redelijk simpel. Sex is sex en lust is lust. Liefde is weer een ander hoofdstuk. Ik ben geen aanhanger van de idée dat sex en lust hetzelfde zijn. 

Sex betreft handelingen die worden gepraktiseerd. Lust is een emotie, die zich manifesteert in het fysieke verlangen, maar niet noodzakelijk hoeft te worden uitgevoerd. Lekker liggen Lusten kan ook heerlijk zijn, verlangen is mijn inziens een zwaar onderschat verrukkelijk voorspel.

 

Sex kan met iedereen. De lichamelijke behoefte bevredigen is vrij eenvoudig. Lust daarentegen, houdt voor mij meer in dan het beoefenen van de daad. Lust gaat veel verder dan ‘zin hebben in’ de lichamelijke platte bevrediging. 

Lust is méér dan zin-hebben, het is een verlangen, een smachten, een sterke fysieke emotie die ons denken en voelen kan overnemen. Lust is het kloppen van ons hart in onze lendenen, het beleven en voelen en ondergaan van het Leven. Volgt u mij nog of ben ik hier te hookiespookie bezig?

 

En dan: de liefde bedrijven. Dat is een emotionele en zielsmatige lust, bedenk ik mij zo. De lust heel dichtbij je geliefde te zijn, of te komen. De lust om samen te smelten. Genegenheid uit te wisselen, via het lichamelijke ook in spirituele of emotionele zin. Heel iets anders dan ‘gewoon’ sex in ieder geval. 

 

Kun je sex hebben met iemand van wie je houdt? Ja toch zeker! Gewoon, heerlijk plat fysiek tussendoor. Het bevredigt evenwel niet altijd de emotionele lust, maar dat hoeft toch zeker niet continu? Soms eet je tussendoor gewoon een broodje omdat je honger hebt, soms ga je uitgebreid uit eten en haal je alles uit de kast. Zo iets. Beiden is fijn.

Sex met iemand van wie je niet houdt? Kan ook, en dat is prima. Een avondje sex als een avondje uit. 

 

Kun je lusten naar iemand van wie je niet houdt? Ook dat bevestig ik met verve. Houden van is geen voorwaarde om emotioneel iets te kunnen delen met een ander persoon. Ik ken aardig wat mensen die in een soort van verhouding zitten – van allerlei geaardheid – die een sterke band met elkaar hebben, maar waar de reguliere liefde niet Im Sprache is. En dat ook prima vinden.

 

De liefde bedrijven zonder lust? Mwuah, dat wordt een lastiger kwestie. Ik weet niet hoe dat met jullie zit, maar wanneer ik echt van iemand houd (en dat doe ik), is er altijd verlangen en smachten en lust. Ik kan me haast niet voorstellen dat het niet zo is. Ik wil ALLES van en met Lustgenoot. Liefde omhelst niet alleen het fysieke, maar de volledige benadering en omarming van een ander.

Maar ik hoor het wel eens, vooral van mensgenoten in langere relaties. Dat de liefde nog oke is, maar de lust en de sex ver te zoeken zijn en zij samenleven als broer en zus. 

Ik wil niemand veroordelen, echt niet, ik heb er alleen geen beleving bij. Hoe kun je zo lang bij iemand zijn, van iemand HOUDEN met je ziel en je wezen en het dan niet fijn vinden heeeeeel dicht bij elkaar te zijn, ook in fysieke zin? 

En hoe kun je sommige lustelementen vies vinden? Standjes, lichaamsvloeistoffen, handelingen zoals pijpen of beffen. Ik zweer je: een facial van mijn Lustgenoot maakt me intens gelukkig, echt waar. Omdat het van hém is. 

Ik zal nooit zomaar van een willekeurige vent het zaad in genoegen ontvangen by the way. Ik kan me voorstellen dat een mensen op geile momenten met wildvreemden gekke dingen doen (ik niet) en de fysieke bevrediging is een ieder van grote harte gegund. Maar dat is van een geheel andere orde dan Lust beleven en de Liefde bedrijven, met een ander gevoel en een ander resultaat.

 

Ingewikkeld dus. Kern van de zaak is, dat mijn Philizasophy of Lust geen oordeel heeft over wat beter is of wat hoger staat op de ladder van humane ontwikkeling en beschaving.

Sex is sex, lust is lust en liefde is liefde. Ze zijn met elkaar verbonden en ze hebben in zichzelf bestaansrecht. 

 

Dat Lustgenoot en ik van de kinky way of life houden, wil niet zeggen dat wij niet liefhebben of geen genegenheid kennen, ook wat betreft het spel der lusten en liefde. Wij hangen niet dagelijks met collars ondersteboven van het plafond noch ben ik de hele dag met facials behangen (alhoewel, er zijn van die dagen....hahaha).
Dus, beste e-mailschrijver, wie bent u om te oordelen over mijn lustige leven?  

Zoals met alles, heeft liefde en lust een eigen plaats in het leven. Het is aan jou, welke accenten op welke momenten de aandacht krijgen. Nog belangrijker: dat jij er tevreden en gelukkig mee bent.

 

Ik voor mij lief met lust en lust met liefde! En uit dat het allerliefst in 'dat soort sex' met mijn geliefde Lustgenoot.

Amen.

0 Berichten

vr

04

nov

2016

POV en ASS

Een week of twee geleden ben ik een paar daagjes weg geweest met Lustgenoot, ver weg van de daaglijkse beslommeringen en verplichtingen. Heerlijk, even tot onszelf komen.

De dagen hebben wij verliefd en verrukkelijk gesleten met goed bijpraten, schrijven, zwemmen en wandelen en..ahum, ja, natuurlijk ook...dat dus, veldonderzoek voor de erotici zal ik maar zeggen.

Uitermate vermakelijk, als je dan toch de tijd hebt, om na de lustige intermezzo’s nog wat na te dollen. Verbaal dan. Want ik had enorm last van POV, wellicht gerelateerd aan de bijna meditatieve mindfull ontspanningstherapie die Lustgenoot (LG) mij pleegt te geven op kleine vakanties.

 

POV maakt dat ik slechts mijn arm kan bewegen om mijn glas rum te pakken of mijn lippen om LG een kus te geven. 

Post Orgastische Verlamming overkomt me niet zo vaak.  Het is een verschijnsel dat vooral optreedt als ik heul erg druk ben geweest en weinig tijd heb gehad voor de Lustelijke Elementen des levens. Als LG en ik dan wel de tijd hebben, ons een paar uur kunnen vermaken en Orgasme categorie 3 voorbij komt, wil nog wel eens een POV als bijprodukt optreden. Een soort overcompensatie voor de ontbeerde ontspanning.

Ik lig dan laveloos, niet in staat te bewegen, met rubberen benen en elastieken handen. Een redeloze rust overvalt me, het drukke hoofd tot stilte gemaand en de boodschappen- en things-to-do-lijstjes verdwenen. Heerlijk is dat. Ik geniet er maar van zolang het kan, want de zen-momenten dat ik niks doe of denk zijn niet zo talrijk.

 

Terwijl ik lig bij te komen met een POV, gaat het met LG de andere kant op. Hij heeft namelijk last van ASS. Dat zou je kunnen vertalen als een after-sex-sigaartje (give me some ASS, babe), maar in dit geval refereert het aan after-sex-spasms. Nu ben ik geen man, maar ik weet wel wat van intesieve orgasmes na een uurtje of wat spelevaren. Zo'n climax waarbij je op je grondvesten schudt en het idee hebt dat er daarna geen druppel vocht meer te vinden is in je lijf. Zo eentje had LG. Met vibrerende naschokken. Tot wel een kwartier na de aardbeving trok zijn lichaam om de paar seconden weer even samen. ‘Brrrr...., ’ was zijn enige commentaar.

 

Ik had hem wel even ter ontspanning willen masseren, maar ik lag daar nog met mijn POV en was niet in staat enige nazorg te verlenen. Verbaal dollen dan maar, over de POV en ASS. Gelukkig gaat zo iets vanzelf over, zowel bij hem als bij mij. En kon ik met een ontspannen glimlach dit stukje schrijven. Wacht, ik neem er nog een rummetje bij. Sigaartje schat?

0 Berichten

do

03

nov

2016

Van moeheid en een krakend bed

Misschien denkt u wel dat ik de hele dag mezelf aan het verlustigen ben en niets anders doe dan rondparaderen op HeleHogeHakken en korsetten.

Helaas is dat bezijden de realiteit, al zou ik dat wel eens anders willen.

Ook Liza Daen heeft een gewone mensenbaan waarin hard wordt gewerkt om het brood op de plank te verdienen. Daarnaast heb ik een huishouden en een heer Ziggel die beiden dagelijks aandacht en verzorging vragen. Tel daar mijn zeer geliefde Lustgenoot en mijn schrijfambities bij op en u ziet: er is niet altijd voldoende tijd om alle Lustigheden te doorlopen die ik zou willen. Wat dat betreft ben ik net een normaal mens.

 

Wel heb ik ontdekt dat ik in sommige opzichten wat verschil van de standaard. Hoe drukker ik het heb, worstelend met deadlines en hectieke toestanden, hoe geiler ik word. Dat zal ongetwijfeld met adrenaline te maken hebben, maar voila, het is een gegeven. Mijn vriendin (die van het f*ckface) snapt er niets van, die kun je in de avond wegdragen – so to speak en dan niet in lustige zin. 

Mijn Lustgenoot weet ondertussen wel hoe dat werkt bij Liza en besteedt daar op gepaste wijze aandacht aan.

Afgelopen weken was het uitzonderlijk druk in huize Daen. Deadlines wapperden om mijn oren, extra opdrachten, de finale van de schrijfmarathon, de opstart van een nieuw project en in de privésfeer wat familieaangelegenheden die mijn aanwezigheid vereisten. Al voor mijn hoofd ’s avonds het kussen raakte, vielen mijn ogen dicht van de slaap. Mijn hoofd en mijn ogen tolden, maar het lijf had toch duidelijk andere verwachtingen en wilde verlossing van de adrenaline en allerlei andere line’s die vrijkomen als je om half 7 in de ochtend begint en pas om 1 uur naar bed gaat, weken achtereen. 

Zo kon het dat ik ubermoe maar supercharged toch de slaap niet vatten kon. De eigen handen laten bewegen in een lustig onderonsje als slaapmutsje, daar was ik dan weer te moe voor. Tja, je bent vrouw of niet, de logica wordt niet altijd gevolgd. In ieder geval was het de hoogste tijd om Lustgenoot in het Daense bed uit te nodigen.

“Ik heb het zooooo druk gehad,” appte ik de volgende ochtend heel zielig, hengelend naar een beetje medeleven en bijval.

“Aaahw, en nu?” was het korte antwoord, en tegelijkertijd de vraag naar de inmiddels bekende weg.

“Nu kan ik telkens niet slapen,” verklapte ik alvast. Een grijnzende smiley bevestigde dat Lustgenoot goed begreep wat er eigenlijk loos was en waar ik op aanstuurde. 

“Kom bij je vanavond, liefje...” Ah, heerlijk, als zo weinig woorden op begrip en actie kunnen rekenen.  

Verheugd en met blij gemoed kwam ik zonder verdere kleerscheuren de overvolle en drukke middag door. Er was zelfs geen tijd voor een rustig lunchmomentje, zo’n dag. Maar met Lustgenoot in het vooruitzicht werden alle citroenen zoet.

Hij was nog niet de drempel over of ik hing aan zijn nek, aan zijn lippen, aan zijn lijf. Zijn geur, zijn warmte, zijn hele aanwezigheid eigenlijk maakt dat ik stante pede in een rustigere modus geraak. Zo druk als ik van mijzelf ben, zo rustig is hij namelijk. Wat niet weg neemt, dat de fysieke onrust dan ook weer andere vormen aanneemt, want met het onderwerp van mijn lustgevoelens zo dicht bij me is het voor Liza nog een hele klus zich te beheersen. En beheersen, daar is Lustgenoot nu dan weer een echte meester in.  Zucht. Wachten op mij beurt. Letterlijk en figuurlijk.

Desalniettemin, het moment kwam snel genoeg. Hartstochtelijk kusten wij elkaar en vielen warm en zacht in elkaar verklonken op het middelgrote bed in het boudoir van Liza. Of het al zo was geweest, of dat de hartstocht ons blind en doof maakte kan ik u niet meer navertellen. Wel dat het bed bij echt iedere milliliter beweging een angstvallig krakend geluid maakte. Niet een kraakje van een goed belegen en benut slaapplateau, nee nee, het was het gruwelijk gekraak van een bouwsel dat op instorten staat.

De hartstocht wilden wij niet onderbreken en dus hebben wij net gedaan of het krakend bed niet bestond. Nadat wij moe ende voldaan het achterstallig onderhoud hadden bijgewerkt en ik met mijn elastieken post-orgasme benen een glaasje water wilde halen, kraakte iedere minuscule beweging luid en vervaarlijk. Ik vroeg me af of het buiten te horen was geweest, of dat mijn bedeesde buurman hysterisch met het oor aan de muur lag geklonken. Zowel Lustgenoot als ondergetekende waren te moe en voldaan om ons hoofd nog onder het bed te steken. 

 

Met zulk een gekraak bleek het echter onmogelijk de slaap te vatten. Bij ieder draaitje hield ik mij angstig aan de rug van Lustgenoot vast in geval het bed daadwerkelijk zou instorten. We hebben de volgdende ochtend gehaald, maar het was een behoorlijke ervaring.

Lustgenoot zal nog een dagje moeten blijven, om als held vanavond onder het bed te kruipen en de loshangende schroefjes te herstellen. Een mens kan natuurlijk niet Lustig Leven in een krakend bed. Uiteraard zal ik, moe of niet, hem gepast belonen. Wat een straf....

0 Berichten

za

22

okt

2016

9e ronde: 22-10-16

Ik ben met de hakken over de sloot door naar de Finale. Als titelverdedigster van de marathon 2015 weet ik dat het een heel zware dobber wordt om de andere goede auteurs te verslaan. Ondanks mijn gebungel in de onderste regionen, hoop ik van harte dat jullie hebben genoten van mijn inzending. Het thema voor de 9e opdracht was voor alle auteurs een tomeloze uitdaging, die aanspraak maakte op alle creativiteit die we in ons hadden. Ook voor mij.

De opdracht luidde: schrijf een erotisch verhaal tussen twee mannen met minimaal een sexscene. Twee vrouwen is natuurlijk een eitje, maar twee mannen? Ik ben bij de leest gebleven die ik ken, want voor mij als vrouw is het bijna een onmogelijke opgave te bedenken hoe twee mannen de Lust ervaren tussen elkaar. Voelt een man hetzelfde als een vrouw bij penetratie, gevoelsmatig en emotioneel? Ik heb er geen antwoord op.  Dus: een vrouwenperspectief is het gebleven, met de boodschap: stay true to your Lustfull self.

Op de derde verdieping van ‘Het Huis van de Draak’

Hoewel Chiao vaak zijn gevoelens voor mij liet blijken, had hij tot dusver alleen voorzichtig over mijn borsten gestreeld. Niet dat ik hem niet meer toestond, integendeel. De afgelopen zes maanden had ik mijn best gedaan hem in bed te krijgen en hij om eruit te blijven. Ik verlangde naar zijn naakte huid en zijn spieren te voelen bewegen onder mijn handen. Omdat Chiao nogal gesloten was, stelde ik steeds een gesprek hierover uit. Mijn verlangen nam uiteindelijk de overhand, ik wilde hem ‘helemaal’.

 

Opgelaten begon ik erover.

‘’Chiao, hoe zit het nu precies? Ik bedoel, we zijn al maanden samen en ik ben stapelgek op je. Maar je raakt me nauwelijks aan en ik heb geen idee wat je eigenlijk wilt,” begon ik. 

Chiao keek verstoord op van zijn telefoon. 

“Onze toekomst is nog onduidelijk Laura. Al moet ik zeggen dat ik ook gek op jou ben.”

Ik gaf een kus op zijn hand. 

“Ik verlang naar je Chiao, naar jou in mij, intiem,” fluisterde ik schor. Hoewel we close waren, viel de ongemakkelijkheid nu zwaar tussen ons in.

Chiao keek me met gitzwarte ogen aan.

“Lust is een nieuwe fase, liefje. Als we eenmaal dat pad opgaan, is er geen weg terug. Bovendien zijn mijn voorkeuren niet zo standaard. Daar moet je wel mee dealen, anders wordt het niks.”

“Wat weet ik nou van je voorkeuren als je me nooit iets vertelt of laat zien?” antwoordde ik verongelijkt. “Ik weet helemaal niets van jou op dat gebied. Ik weet niet eens of je wel naar mij verlangt!”  

Chiao knikte. “Dat is waar. Als jij zeker van mij bent, wil ik het risico wel nemen je te toe te laten in mijn erotische wereld.”

Ik had natuurlijk willen horen dat het verlangen wederzijds was en was teleurgesteld, maar besloot toch te wachten.

 

Chiao haalde me op met zijn vader’s oude Jaguar E-type. Met zijn haar strak achterover gekamd, een leren broek en een shirt van witte zijde, zag hij er mooi uit, heel apart. Rustig en ingetogen in de dagelijkse omgang leek hij vanavond wel iemand anders, een macho-versie van zijn introverte zelf. 

Ik had, zoals hij had gevraagd, een Chinese jurk aan: nauwsluitend, hooggesloten en met een lange split tot aan mijn heup. Met alle égards werden we in de zaal op de derde verdieping van restaurant ‘Het Huis van de Draak’ ontvangen.  Ik bleek de enige Hollandse te zijn en was erg nerveus. 

 

Chiao hield mijn hand stevig vast, alsof hij bang was dat ik zou weglopen. In het midden van de zaal stond een rond podium, omhuld door rode fluwelen gordijnen. Langzaamaan verzamelden alle gasten zich erom heen. Verschillende dames rookten zoetruikende opium uit slanke pijpjes. Er hing een broeierig sfeertje.

 

Onder luid gejuich gingen de gordijnen omhoog, waardoor een enorm mahoniehouten bed werd blootgegeven. Op de rode lakens lagen de oplichtende lichamen van twee vrouwen en twee mannen. 

Een gastheer warmde het publiek op. Zodra hij even stilhield, begonnen de aanwezigen met bankbiljetten te wuiven en te roepen. Hoewel ik er geen woord van verstond, begreep ik dat ze aan het bieden waren.

 

De gastheer haalde het geld op, ging dan naar de bedgenoten en gaf ze, denk ik, instructies. 

Met sierlijke bewegingen vonden de prachtige lichamen elkaar op het bed. Eerst streelden de vrouwen elkaar, daarna streelden ze samen de twee mannen. Het publiek spoorde ze joelend aan. Ik keek opzij naar Chiao en de geilheid op zijn gezicht sleurde mij mee, zijn wereld in.

Het duurde niet lang voordat de strelingen uitmondden in een complete orgie. Als iemand een bepaald standje wilde, gooide deze geld op het podium en veranderden de artiesten van positie. Alle handelingen werden even elegant uitgevoerd. Een vrouw lag wijdbeens op haar rug, de andere lag tussen haar benen en likte haar. Een van de mannen neukte de welgevormde kont van de likkende dame en de andere stond boven haar en pompte zijn pik tussen de roodgestifte lippen van de wijdbeense vrouw. 

Ik werd emotioneel naar deze live-versie van een pornofilm te kijken en had nooit gedacht dat ik zoiets erotisch zou vinden. Chiao had al die tijd gezwegen maar aan zijn glinsterende ogen en zijn ademhaling merkte ik wel hoe opgewonden hij was. Plots liep hij met een stapeltje geld naar de gastheer en fluisterde in zijn oor. De gastheer lachte en sprak enthousiast in de microfoon, waarop het publiek luid applaudisseerde. 

 

Chiao klom op het podium. De twee mannen duwden direct de dames zijn kant op. Ik stond aan de grond genageld en wist niet hoe te reageren: enerzijds werd ik pisnijdig dat hij voor mijn ogen iets ging doen met anderen wat ik zo graag met hem wilde, anderzijds wilde ik het hem zien doen.  Terwijl Chiao werd ontkleed door de twee vrouwen, keek hij met vragende ogen naar mij. Ik knikte langzaam ‘ja’.

Ik zag voor het eerst hoe prachtig zijn lichaam was toen hij op het bed werd gelegd, met zijn pik  halfgezwollen omhoog. Eigenlijk had ik verwacht dat de dames hem zouden bestijgen, maar ze zetten zich aan weerzijden van zijn hoofd en hielden zijn armen omhoog. Het publiek gooide nu grote bedragen op het podium en er werd geroepen en geklapt. In verwarring en met het gevoel in een chaotische Fellini-film te zitten, kon ik maar moeilijk volgen wat er gebeurde.

 

De kleinste van de twee mannen kroop over het bed. Eerst nam hij de inmiddels volledige stijve van Chiao, die pompend en kreunend meebewoog, in zijn mond. Daarna deed hij een condoom met glijmiddel om en legde Chiao’s benen over zijn schouders. Beheerst en onder enorm gejuich van de toeschouwers, schoof hij bij Chiao naar binnen en neukte hem met dezelfde sierlijkheid als de Chinese dame eerder.  De zaal zinderde van geilheid.

Terwijl ik met lichte walging toekeek hoe mijn geliefde werd geneukt door een man, constateerde ik vol verbazing dat mijn kutje samentrok en nat werd. Ik fantaseerde dat ik zelf daar lag en voelde me eindelijk verbonden met Chiao. 

0 Berichten

di

11

okt

2016

Venus in Fur

Een groepjesmens ben ik niet echt. Maar voor de EWA-leden maak ik bijzonder graag een uitzondering. Als erotica-schrijvers delen wij een interesse en een passie, die met weinig anderen te delen zijn. Niet verwonderlijk dat juist wij, gezamenlijk, naar een toneelvoorstelling gaan van ‘Venus in Fur’ in het DelaMar theater in Amsterdam afgelopen vrijdag 7 oktober 2016. 

 

Hoewel ik veel erotica lees (een heerlijk excuus, mijn vakliteratiir bijhouden), heb ik het boek van Sacher-Masoch uit 1870 niet gelezen, noch het bewerkte toneelstuk dat een broadway hit was van David Ives it 2010.

Zelfs de film uit 2013 van Roman Polanski is aan mij voorbij gegaan. Ik ga dus onnozel blanco de voorstelling met Georgina Verbaan en Jeroen Spitzenberger in. Ik ben een cultuurbarbaar, want ook de regisseur Johan Doesburg ken ik niet. Toneel is nooit zo mijn ding geweest.

 

Het begin van het stuk vind ik wat langzaam. Georgina, als jonge actrice op zoek naar een rol, zie ik in het begin alleen als het fragiele lijf dat ze heeft, bijna een 15-jarige. Maar gaandeweg word ik het stuk meedogenloos ingezogen, speelt Georgina zo sterk dat ze boven haar lijf uitstijgt en is het karakter van de getergde regisseur / producent die Jeroen uitbeeldt heel overtuigend. Hoe meer de tijd verstrijkt, hoe sneller het stuk gaat en hoe complexer de situatie blijkt en dat bevalt me prima.

 

Het mooie van het verhaal is, dat het ongelooflijk goed de ‘mindplay’ tussen twee mensen uitbeeldt. Sommigen vinden dat het over macht gaat, of over onderwerping, of over de battle of the sexes. Maar ik zie dat anders. Ik zie twee mensen die zoeken naar het uiting geven aan emotionele verlangens. Verlangens die zich fysiek willen manifesteren, maar die zijn terg te leiden naar de duistere dromen die wij als mensen hebben kunnen. 

 

In dit spel is het overduidelijk, dat de rol van meester en slaaf slechts uitingsvormen zijn van iets diepers, iets donkerders, iets menselijkers. Dat de afhankelijkheid volledig wederzijds is en macht alleen bestaat door de gratie van de gever. Wie is eigenlijk de slaaf, en wie is de meester? Wie trekt wie aan, wie stoot wie af? Is de afhankelijkheid die beiden van elkaar hebben, niet van de meest intense intimiteit die twee mensen kunnen delen? Is erotiek niets anders dan het met elkaar uitspelen van die wederzijdse verlangens?

Het door elkaar verweven worden van fictie, werkelijkheid, fantasie, roman, toneelstuk en realiteit is prachtig. Het crescendo aan het einde laat me emotioneel opgewonden achter. De ware aard van de godin is opgestaan. De godin die haar onderdaan nodig heeft om zich in haar kracht te manifesteren.  De onderdaan die pas dan tot onderdanigheid wordt geroerd, als hij ontdekt dat zijn afgedwongen slaafsheid recht evenredig in verband staat met haar macht. Godin en slaaf zijn is een keuze, het verlangen daartoe is dat niet. 

 

Beiden acteurs spelen sterk. Natuurlijk valt er van alles op te merken. Ik heb verschillende recensies gelezen en ik vind het gezemel.  Zoals de daadwerkelijke sexuele spanning tussen de meisjesachtige Georgina en de zachtaardig ogende Jeroen die zou ontbreken. Het decor met de camera dat geen functie zou hebben. Ach wat toch......Kern van de zaak is: ik werd er door geraakt. Ik vond de snel wisselende rollen aan het einde subliem. Ik was er even stil van toen het doek viel. Ik had even tijd nodig om weer op de gewone aarde te komen. Ik vond het prachtig en ik heb er van genoten. Dat is uiteindelijk wat telt. Ga kijken, als je tijd en geld hebt. Het is mooi genoeg om het te zien.

1 Berichten

ma

03

okt

2016

Lustdodende Teddybeertjes

Je kunt me niets ergers aandoen dan een slaapshirt met van die lachende knuffelende teddy-beren erop. Tussen hen in zo’n groot rood hart en eronder “Best Friends Forever”.

 

 

 

Als ik iets lustdodend vind, is dat het wel. 

Seriously, van die schattige beertjes en hartjes met blozende wangetjes: ik vind ze verschrikkelijk en ben er allergisch voor! Totaal infantiel, niet geschikt voor volwassenen, als vrouw moet je dat gewoon niet willen, is mijn bescheiden mening.

 

Laatst zocht ik iets om in te slapen vanwege een overnachting met collega’s. Aangezien ik altijd in mijn birthday-suit slaap en ik een t-shirtje ook wat te intiem vond om met een collega in een kamer te verblijven, had ik me bedacht iets van een pyama of een nachtpon aan te schaffen.  Die heb ik namelijk niet. 

Nu heb ik me nooit zo met pyama’s beziggehouden, maar bij het woord denk ik dan toch aan minimaal een satijnen broek en jasje ofzo. Of een mooi gooi-het-even-over-je-heen-dingetje. Ik weet heus wel dat er katoenen en wollen grote hobbezakken bestaan en, gruwel, van de wansies, maar ik dacht daar ver weg van te kunnen blijven.

Ik toog naar de bekende lingeriewinkels voor het grote publiek, want de portemonnaie gaat ook mee in de overwegingen, dan kun je niet zomaar naar de betere speciaalzaak, als u begrijpt wat ik bedoel.

Heerlijk is dat hoor, in zo’n speciaalzaak. Hoewel ik het me niet kan permitteren daar al te vaak kan komen (zoiets werkt verslavend moet u weten), als ik daar dan ben is het luilekkerland. Met mijn handen glijd ik over de rekken met kantjes, randjes, bandjes, strikjes, strookjes, kousenbandjes, gordeltjes, korsetten, afijn, u get the picture. Ik laat gladde zijden dingetjes tussen mijn handen door glijden, kokketteer met babydolletjes en verdwijn met Lustgenoot in het pashokje enzo. 

 

Eerlijk gezegd had ik ook zo iets verwacht bij zo’n landelijke keten en in eerste instantie leek het wel zo te gaan. Een uiterst vriendelijke verkoopster snelde mij tegemoet met de volstrekt onverwachte vraag of ze mij kon helpen. Ik legde uit dat ik een soortement van pyama zocht. Enigszins decent en neutraal.

We liepen gezamenlijk, welhaast gezusterlijk, naar de sectie met de pyamaatjes. Helaas verschoot ik op afstand eigenlijk al van kleur toen ik de pastelkleurge tshirt-zakken zag hangen. En tot mijn ontsteltenis had een groot deel van deze lustdoders een beertje, een eendje, een katje, tweety, hartjes of een stomme spreuk aan de voorkant.  Ik keek haar wanhopig aan. Zijn er echt hele volksstammen volwassen dames die DIT dragen? Het moet wel, anders hingen ze er niet. Een complete desillusie.

 

“Heeft u niet iets...volwasseners?” stamelde ik. Mijn verkoopstertje, ik schatte haar een jaar of 35, bracht me naar een andere sectie. Hier hingen dan de babydolletjes en de satijnen gevallen.  Helaas constateerde ik ook hier een hoog truttigheidsgehalte. Strikjes, roesjes, roze, stipjes...bah bah en nog eens bah. Ik heb me verexcuseerd tegenover de jongedame, al begreep ze er geloof ik niet veel van. Gezien haar overvloedige perfecte make-up, verdenk ik haar er zelfs van zelf met ofwel een sport-bh ofwel een strikjesstippeltjes ding te lopen thuis.

 

Na mijn plotselinge vlucht en nog enkele wanhopige pogingen, heftige confrontaties met knuffelbeertjes en een hele serie met ‘’Best Friends Forever”  arriveerde ik uiteindelijk gewoon bij De Zeeman. Ik hou van zeemannen en ik hou van De Zeeman. Niet alleen onderhouden zij mijn Grote Lade met scheurslipjes en scheurpanties, ze blijken dus ook nepsatijnendingetjes-om-over-je-heen-te-gooien te hebben in de collectie.

Ik heb er twee aangeschaft. Een rode en een zwarte. Zonder strikjes en geen stip te bekennen.  En hoewel ik mijn geboortepakje prefereer, heb ik er prima in geslapen.

0 Berichten

za

24

sep

2016

8e ronde: 24-9-16

Ronde 8. Een mooi thema, maar al schrijvende wederom behoorlijk lastig. Ik ben niet zo van de popsterren, moet u weten. De opdracht luidde: een fan verschaft zich zonder toestemming toegang tot de kleedkamer van een popster. Beschrijf de sfeer voor, tijdens en na het concert en wat er in de kleedkamer gebeurt. 850 woorden en erotisch natuurlijk. Tja, groupies zijn natuurlijk een mooi onderwerp, maar om er nog iets origineels van te maken? Het is gelukt, ik was er zelf blij mee, met dit verhaal. En ik kwam hiermee op de vierde plaats en mag daarmee door naar de halve finale!! Dank weer, aan alle stemmers. Ik koos toch weer voor de weemoed en een fan wiens liefde met zijn godin meegaat tot in de dood. Wil je alle inzendingen lezen? Dat kan hier. Hieronder de mijne.

 

De Zwanenzang van Venus.

Vloekend struikelt ze de kleedkamer binnen en weet maar net de stoel te bereiken. Ze legt haar vermoeide hoofd op de kaptafel en onderdrukt een opkomend helder moment met een willekeurige pil uit één van de flesjes voor haar. Zelfs hier, onder de theaterzaal, is het ontevreden gefluit van het teleurgestelde publiek nog hoorbaar. 

Hoewel ze de door lampjes omlijste spiegel angstvallig vermijdt, registreert haar wazige brein een beweging op de achtergrond. Is het een visioen van het verleden, toen ze nog stralend en wereldberoemd was, een echte rockchick? Verdwaasd staart ze naar de reflectie die in de spiegel groter wordt. 

“Ben je mij?” vraagt Vera verward. De figuur knikt en reikt naar haar. Tedere vingers strelen haar nek. Vera’s hoofd knikkebolt naar voren als ze warme lippen tussen haar schouderbladen voelt. 

“Hoe kom je hier, ik ben toch al jaren een beetje dood?” vraagt ze met dubbele tong.

“Mijn Godin, nu we samen zijn, kan onze endosymbiose zich eindelijk voltrekken,” klinkt een lichte mannenstem. Vera begrijpt het niet. De figuur ziet er uit als zijzelf, ooit, toen ze mooi was en nummer 1 stond in de hitparade. Make-up, laarzen, zelfs de strakke suède jurk die ze heeft gedragen bij Toppop. Maar die mannenstem...ze kan het niet plaatsen. 

“Wat is endo-sim-nog-wat?” stamelt ze. 

“Dat ik in jou leef, mijn heerlijkheid, en jij in mij en we samensmelten.”

Vera maakt het niet uit. De zachte vingers en de vochtige lippen voeren haar mee naar de tijd waarin dagelijks mooie mannen op haar wachtten.
De trillende handen bewegen zich langzaam over haar siliconenborsten, glijden over haar gerimpelde buik en haar dijen.

Door de mist hoort ze gefluister: “Mijn liefste, laat me je drinken, laat je in mij herleven, in mij, je trouwste bewonderaar. Met jouw levenssappen in mij kan ik helemaal jou zijn, jouw eer herstellen, jou het podium geven dat je toebehoort en het publiek jouw laatste Venus geven. Laat ons één zijn, ik heb zoveel jaren hierop gewacht.” 


Vera raakt in vervoering, ziet zichzelf schitteren op het podium dat haar altijd heeft toebehoord, waar alle mannen haar aanbidden en de jeukende pruik en de leegheid tussen haar benen niet bestaan.

Ze grijpt hem beet en laat zich ondersteunen tot aan de canapé. Als hij met open armen daar gaat liggen, ziet ze hem pas goed. Hij is háár. Haar eyeliner, haar pruik, lippenstift in de kleur pinklady... hij is háár, maar dan zesenveertig jaar geleden. Hij heeft borsten, nep wimpers, haar parfum. Wat is hij mooi, wat was zij mooi... 

 

Vera staat hem toe haar glitterjurk omhoog te schuiven, haar panty open te scheuren en haar step-in naar beneden te trekken. Zijn hoofd, háár hoofd, begraaft zich gulzig tussen haar weke dijen. 

Met kleine kreetjes moedigt ze hem aan: ‘Oooh, wat doe je dat fijn schat, hmmm, drink me maar, drink mijn levenssappen...hoe heet je ook al weer? Hoe lang zijn we al samen schatje? Net als toen, I’m your Venus...”

 

Vera heeft geen idee wie hij is en hoe hij hier komt. Dat wist ze nooit van haar fans. Maar ze geniet van zijn tong, van zijn diep binnendringende vingers, van zijn gulzige lippen die zich vastzuigen aan haar clitoris . Hangend op de leuning geeft ze haar talenten royaal, zoals ze altijd heeft gedaan. Boven zijn gezicht bloeit haar vervallen lichaam op en siddert en trilt en beweegt ze mee op het ritme van zijn gretigheid. In haar orgasme bezingt ze het leven, het universele lied van de eeuwige lusten.

“Mijn meermin,” kermt hij onder haar, “zing voor mij, wordt één met mij; dan neem ik je plaats en zing ik voor jou, mijn liefste.” 

Haar stem galmt door de kleedkamer en dringt zijn tot Vera vermomde lichaam binnen. De omgebouwde Vera hijgt en spuit in extase zijn strakgetrokken panty vol als Vera’s levenssap langs zijn bepoederde wangen in zijn mond druppelt.

 

De klop op de deur kondigt de gestreste manager aan. Hij kijkt verbaasd naar Vera, die helder en monter voor de spiegel zit.

“Je mot weer Veer, in godsnaam, doe niet te moeilijk en zing gewoon wat we hebben afgesproken. Geen poespas zoals daarnet oké?”

Vera knikt gedwee terwijl ze haar wimpers opnieuw opplakt.

“Tis net of je anders ben as daarstraks Veer, nou ja, over 2 minuten klaar oké?” zegt hij en vlucht voor het gezeur dat hij verwacht.

 

Voor hij Vera’s zwanenzang laat klinken, kijkt hij achter de canapé en streelt het naakte witte lichaam.  De hernieuwde Vera knielt, kust liefdevol de verstarde glimlach op haar levenloze gezicht en trekt dan de glitterjurk die hij nu aan heeft strak. 

 

De volgende ochtend schreeuwen de krantenkoppen:

“Vera Mariskes’ laatste schitterende optreden!”

“Onverwachte opleving van The Lady voor haar einde.”

 

Twee vuilnismannen vinden daags na haar overlijden een man half omgebouwd tot vrouw in een container achter het theater, met doorgesneden polsen. Dezelfde dag dat Vera onder enorme publieke belangstelling wordt begraven en haar rauwe rock-songs de hele dag op de radio te horen zijn, verdwijnt het lichaam van de man die haar ‘the last moment of fame’ gaf, eenzaam en roemloos in de gemeentelijke vuuroven.

0 Berichten

vr

23

sep

2016

Kousendag

Serieus hè, ik voel me soms een vergeten soort. Vergeten in de zin van over het hoofd gezien, een dolende roeper in de verdorrende woestijn. Nu ben ik niet graag van het slachtofferige type, dus ik neem de laptop ter hand en ben vastbesloten een nieuw evenement te starten in de Lage Landen. Een dag die nog leuker is dan rokjesdag en, net als Martin Bril, eeuwige vaderlandse roem mij ten deel doet vallen. 

Deze blog is een hartenkreet van erotiste tot de mensheid, een lokroep tot deelname aan de perfecte antagonist van de bekende rokjesdag.

‘Wat is er aan de hand in huize Liza Daen, met zo’n hartekreet?’ denkt u wellicht. Of misschien denkt u dat ook niet, maar dat mag de pret niet drukken. Gemakshalve ga ik ervan uit dat u het wel denkt en ook nog weten wil, want anders zou het voor mij flauw zijn deze blog te schrijven.

 

Ik hoor het weemoedige zuchten dat die heerlijke nazomer toch echt voorbij is, dat het weer donker wordt en koud is in de avond en zoal meer. Wij Hollanders kunnen zo mooi klagen, het is een ware kunst. Waar rokjesdag alle aandacht trekt sinds de heer Bril er een keertje iets over heeft gezegd (in mijn puberjaren bestond rokjesdag nog niet), slaat men totaal geen acht op de omgedraaide beweging. Terwijl de komst van de eerste echte lentedag met veel plat vertoon de voorpagina’s haalt, en – godbetere- zelfs het RTL journaal en Hart van Nederland, hoor je niemand, echt niemand, over de heerlijke herfst en de vrolijke voordelen die dit met zich meeneemt.

Niemand? Nee, toch! Een verstokte erotiste met een paar eigenaardige fetisjen aan de Rotterdamse kant van de Lage Landen doet een appèl op uw fantasie. 

Het is Herfst, lieve lezers, hoera ende hoezee: het is tijd voor Kousendag!  

De sluimerende avonden zijn verdwenen en met een schok constateren we ineens dat het om 7 uur al donker is. Voor sommige dames (excusez, en heren) gaan de rokjes weer de kast in, tezamen met allerlei andere frivoliteiten die kennelijk alleen bestaansrecht hebben in de zomer.

Zo niet in huize Daen. Daar blijven de rokjes en de jurkjes en de hakjes gewoon hangen, liggen en staan  en wordt er niets verstopt noch afgedaan. Een bittere winterdag te na gesproken, geen grote wollen onderbroeken hier! Ik verheug me erop onder al deze schatjes mijn kousen weer te kunnen dragen. 

 

En waar ik kousen zeg, heb ik het over Kousen met een hoofdletter en uitroepteken. Kousen!

Kousen met een kanten rand, kousen met een naadje, kousen die zichzelf omhoog houden en kousen die ik omhoog laat houden door jarretelgordeltjes van allerlei pluimage. Strakke strenge stoere gordels van satijn met 6 of 8 bandjes, kanten brede gordeltjes in wit, rood of zwart, al dan niet voorzien van een waisttrainer. Ik hou van kousen. Ik ben GEK OP Kousen. Kousen!

 

Voor mij betekent de herfst niet de aankondiging van een lang, koud en weemoedig seizoen. Ik denk aan mijn open haard en mijn heerlijke Lustgenoot die ervoor ligt, terwijl de stormen rond het huis blazen.  Ik kijk niet naar de overvolle treinen en wegen, niet naar het verlangen naar de zwoele avonden in de tuin, niet naar opstaan en thuiskomen in het donker. Neen, lieve lezers, naar al deze weemoedige melancholie kijk ik niet. Ik denk aan het verheugde gezicht van Lustgenoot, als hij zacht zijn hand laat glijden over het naadje van de kous. Ik denk aan het kippenvel, niet van de kou maar van plezier, als ik het gladde zijde mijn witte winterbenen voel strelen.  Ik denk, en hier komt vanuit de voorpret toch een stukje weemoed tevoorschijn, aan de witte tranen van Lust die verschijnen of achterblijven tijdens of na het Spel der Spelen, zo een prachtig contrast met het glinsterende zwart dat ik draag als een tweede huid. 

Ik bloos bij de gedachte hoe doorzichtige parels worden opgelikt door de fluwelen tong van mijn Lustgenoot, en de sensatie die dit geeft: warme tong over zijden kous.

Ik voel de vlinders in mijn buik in wanorde opfladderen als ik denk aan het gevoel van  Kousen aandoen en Kousen afrollen. 

Omg, hoe heerlijk, het Kousenseizoen is aangebroken en ik kan niet wachten op de eerste kille dag die volledig rechtvaardigt dat ik in mijn gekouste benen de wereld doorloop. 

 

Het dragen van kousen vraagt om kleine rituelen in de dagelijkse bedrijfsvoering. Kleine rituelen die mij doen anticiperen op de voorpret en waar ik gek op ben. Natuurlijk sta ik in de donkere koude ochtend, met een zeurende heertje Z. aan mijn voeten die jengelt dat hij naar buiten wil, echt niet iedere werkdag  een half uur zwoel en sexy mijn kousen over mijn gladgeschoren benen uit te rollen. Noch zie ik er iedere werkdag uit als een volleerde pin-up. Maar zelfs op de dagen van zeurende hondjes, tijdgebrek en degelijke werk-outfits heb ik kousen aan, al dat zijn dat de gewone-door-de-weekse-ik-heb-haast-dragertjes. En jawel, ik draag ook wel eens een enkele keer een broek (U leest het goed! Het komt in de beste families voor...). Maar als het even kan, neem ik de tijd voor het aantrekken van mijn kousen. Iedere dag.  

 

Het grootste plezier is het gereedmaken voor een gelegenheid. Zoals een afspraakje met Lustgenoot, als ik hem enkele dagen niet heb gezien of gesproken. Hoewel vroeger enkele weken ook weleens passeerden, zijn wij tegenwoordig overgeleverd aan onthoudingsverschijnselen na enkele dagen en zijn wij niet bereid om af te kicken. 

In ieder geval, het “mij gereed te maken” is een genoegen in zichzelf. Douchen, scheren, kleding uitzoeken en als laatste, het bij de outfit passende ondergoed bestaande uit minimaal bh, gordeltje en kousen (ik laat het slipje hier niet voor niets achterwege, ik leid een grotendeels sliploos bestaan).

 

Na jaren praktijktraining, weet ik ieder jarretelclipje te bezweren in welke houding dan ook. Het afrollen van de Kous, met de vingers achter de rand gehaakt de kousenrand toebrengen naar de clipjes, het omvatten van de zijde om mijn huid – als een erotische omarming – het voelen trekken en schuren van het jarretelbandje: ik vind het allemaal even heerlijk.  De kleine blik van verstandhouding met Lustgenoot als wij in de bewoonde wereld zijn en ik zijn ogen zie afdwalen naar mijn gekouste been.  De bandjes voelen bewegen als ik tijdens een decente vergadering de benen over elkaar sla, relativeert absoluut de dagelijkse werk-beslommeringen.  De strakke rok snel naar boven kunnen schuiven in het damestoilet en direct kunnen gaan zitten zonder eerst nare zweterige  pantykruisjes opzij te moeten doen maakt de wereld een beetje fijner.  De Kous, lieve lezer, maakt mij een gelukkiger mens.

 

Ik nodig u van harte uit deze eerste Kousendag met mij te vieren. Als Rokjesdag een eigen plaats heeft veroverd en met vreugde wordt begroet, heeft Kousendag op de eerste herfstdag evenveel – zo niet meer- bestaansrecht. Dus op  de eerstvolgende frisse dag die een Kous waardig is, denkt u dan even aan deze uitnodiging van Liza Daen. 

Ik ben net een eekhoorn, die in de tijden van overvloed haar voorraad heeft aangelegd en wacht op de winterse koude. Mijn la is vol van kousen, die smachten om te worden gedragen.
Kom maar door met die herfst!

2 Berichten

za

10

sep

2016

Vochtigheden

Zet mij onder de douche, in een bad, in een sauna of, hallelujah, in de woeste zee of een onder waterval, en ik ben gelukkig. Water heeft iets magisch. In water voel ik leven en waar leven is, is lust.

 

Zelfs als het buiten stormt en de regen tegen de ramen striemt, kijk ik graag naar hoe de druppels loom langs het raam naar beneden glijden. Alles wat met water en druppels te maken heeft, is voor mij een erotisch beeld.  Op de een of andere manier nodigt het me uit om met mijn vinger er doorheen te gaan, het op te likken, er in onder te dompelen: afijn, u get the picture.

 

Vocht en water en druppels doen mij denken aan de tranen van lust die, gewild of ongewild, vrijkomen bij warme gedachten, erotische fysikiteiten of anderszins. 

In huize Daen is de uitdrukking: ‘Ik voel nattigheid’ geen aankondiging van een desastreuze ramp, maar van een evenement van prettiger aard.

 

Onlangs schreef ik een verhaal (het verslag) over het mannelijke orgasme voor de oktober workshop van EWA. Het was eigenlijk geen verhaal, maar een soort van poëtische porno: een aaneenschakeling van heerlijke nattige beelden in mijn hoofd op het papier gespoten, zo te zeggen.

 

Het schrijven inspireerde en leidde naar allerlei plezante filmpjes van ejaculerende en zeer vochtige aard, maar ook naar allerlei zinnen en frases die met nattigheid te maken hebben. Zulke zinnen houd ik bij in een boekje. Uitermate vermakelijk als ik op zoek ben naar inspiratie als ik een inspiratieloos momentje heb. De ene bladzijde vol gepend met zinnen over bondage, de andere over pijpen of masturberen of, zoals nu, over nattigheden en ejaculaties. Ik vraag me wel eens af, als het boekje mij zou overleven, hoe vreemd dit zal toeschijnen aan de erven die mijn nalatenschap doorspitten.

Enniewee, ik dwaal weer af, vochtigheden hebben mijn grote aandacht. In veel van mijn verhalen komen aangename spuitfestijnen op de een of andere manier aan de orde.  Kennelijk laat ik mij graag inspireren door de waterkracht en dat gaat vanzelf. Niet voor niets is er pas leven mogelijk met zuurstof en water (en vast nog wel iets, maar dat laat ik gemakshalve even achterwege).  Levenslust kan wat dat betreft voor mij niet bestaan zonder nattigheid. Zou Lustgenoot mijn voorliefde voor alles wat stroomt en vloeit en druppelt en spuit niet delen, waren wij niet zo’n uitermate goede match geweest.

Dit wetende en van uitdagingen houdende, heb ik mezelf een nieuwe uitdaging gesteld: ik wil een erotisch verhaal produceren zonder vocht. Vraag me niet waarom ik zulke dwaze dingen doe, ik hou er nu eenmaal van.  Maar jemig, ik ben nu al een paar weken bezig en het is mij nog steeds niet gelukt. Het lijkt er naar toe te gaan, dat er geen fysieke interactie kan bestaan zonder nattigheid! De invalshoeken worden daarmee steeds gekker. Een orgasme? Nop...nat! Pijpen? Gaat niet...speeksel enzo. Penetratie? Zucht...u raadt het al, een no-no. Ik kom daarmee niet veel verder dan strelen, knevelen, spanking, bondage en droogneuken. Maar ja, achter de schermen van deze heerlijkheden worden dames toch geil en nat en worden de heren onderworpen aan voorvochtigheid. Hoe moet dit nu verder? Kan erotiek bestaan zonder vocht?

Langzaam kom ik tot de conclusie, dat het een onmogelijkheid is. Nu houd ik niet van opgeven en zeker niet van mijn uitdagingen niet kunnen vervullen. Maar met de gedachte dat Lustige Erotiek niet bestaat zonder nattigheid, kan ik wel leven.

Zou het daarom zijn dat ejaculaties en vochtigheden van beide sexen mij mateloos inspireren? Zo de natuur in de macrokosmos water nodig heeft om te bestaan en te groeien, zo zijn liefdessappen en vloeibare lust een bron van leven in de microkosmos, als wateren die onze ziel doen ontkiemen. Mooie gedachte...

0 Berichten

zo

28

aug

2016

Het Verslag - Workshop 1/10/16

Voor de EWA workshop van 1 oktober is het thema "het mannelijk orgasme". Waar het vrouwelijk orgasme en alle bijkomende emoties veel en vaak beschreven wordt, blijft die van de man een beetje achter. Tijd voor wat aandacht! Ik schreef hiervoor "Het Verslag".

 

Het Verslag

“Ik was supergeil, spoot over je heen en toen was ik moe.” En daar kan ik het mee doen. “You must be joking,” probeer ik nog, maar hij lacht me nog net niet uit en gaat gewoon verder met zijn eigen besogne.

Gisteravond waren we na een drukke week ons gezamenlijke weekend begonnen. Omdat we elkaar al even niet hebben gezien als het weekend nadert, zijn we meestal geil en opgewonden. Gisterenavond was dat niet anders en waren we al vroeg in bed beland. Geil of niet, de moeheid speelde ons parten en ons intermezzo was kort, krachtig en lekker, precies zoals hij beschrijft. 

 

Ik staar naar mijn laptop. Het witte blad flikkert als ik er te lang naar kijk. Af en toe typ ik wat woorden, haal ze weer weg en probeer het opnieuw. Ik zucht, dit schiet niet op. 

Bastiaan maakt aantekeningen, binnenkort geeft hij een lezing en hij wil zich goed voorbereiden. Verdiept in het opengeslagen boek lijkt het wel of hij vergeten is dat ik naast hem zit.  Stom om dan een vraag te stellen als ‘Hoe voelt dat, een orgasme voor een man?’ bedenk ik me nu. Maar ja, ik heb beloofd er een verhaal over te schrijven en ik wil precies weten wat hij dan voelt. Ik sta op en loop naar het menshoge raam dat uitkijkt over de tuin. Het weerspiegelt de harde realiteit: mijn haar in een vlassig staartje, een vormloze pyjamabroek en een slobbertrui. De ultieme schrijf-outfit, maar geenszins geschikt om je geliefde te verleiden tot gevoelige uitspraken. Ik realiseer me dat ik, wil ik een waarheidsgetrouw verslag kunnen doen, andere maatregelen moet nemen. In het voorbijgaan naar boven vlinderkus ik de blote huid van zijn nek. Verstrooid kust hij me terug in de lucht en buigt zich weer over zijn boek.

 

De gordijnen in mijn slaapkamer zijn nog gesloten en het bed ligt er nog net zo verward bij als in de vroege ochtend. De nu opgedroogde vlekken op het laken, sporen van passie die niet vervliegen, maken me warm. Snel trek ik mijn vormloze outfit uit, ga naakt voor mijn grote kast staan en laat mijn handen glijden over de stapel gevouwen jurkjes. Mijn lade met lingerie lijkt me meer geschikt voor mijn plan en ik stort de lade leeg op mijn bed om talloze gordeltjes, kousen en bh-tjes te sorteren. Kiezen is een kunst en omdat ik nog enigszins in de schrijf- en zucht modes zit, besluit ik eerst een douche te nemen en onder de warme waterstraal pas te kiezen.

 

Een uur later bekijk ik mezelf in de spiegel. Dat de zachte delen van mijn lichaam worden ingesnoerd en bijeen gehouden door een nauwsluitend zwartsatijnen korset met acht jarretelklipjes, doet wonderen voor mijn silhouet. Daarboven draag ik een witte bloes die mijn grote, net niet meer stevige, borsten strak omspant. Kousen en hoge hakken maken het geheel af. Ik zie er zelfbewust en geil uit. Cliché maar effectief. Vreemd, hoe een paar kledingstukken maken dat ik me van Ma Flodder voel transformeren in een vamp van Helmut Newton. Mijn heupen worden tegen elkaar gedrukt, wat maakt dat ik niet meer heupwiegend kan lopen, maar mijn benen hoog moet optrekken om een stap te maken en beheerst en kalm moet bewegen. De ultieme catwalk-walk.

 

Bastiaan heeft inmiddels het grote licht boven de tafel aangedaan, maar verder zit hij nog precies hetzelfde: over zijn boek gebogen in diepe concentratie, alsof er geen tijd is gepasseerd tussen een uur geleden en dit moment. De lamp verlicht zijn schrijvende handen, de handen die ik zo liefheb, de handen die zoveel schoonheid creëren, de handen waar ik altijd naar verlang.  Hij kijkt niet op, waarschijnlijk hoort hij me niet eens.

Mijn hakken tikken luid en afgemeten op het parket. Mensen spitsen niet hun oren maar reageren met hun lichaam en ik weet zeker dat zijn gezicht bijna onzichtbaar naar rechts draait. Uiterst langzaam en nadrukkelijk benader ik hem van achteren, ga achter zijn stoel staan en fluister zijn naam. Bastiaan kijkt schuin achter zich. 

“Tjezus,” mompelt hij, “een fata morgana...” en draait nu niet alleen zijn lichaam maar de hele stoel.

Ik lach niet. Hij ook niet. Alleen onze ogen raken elkaar aan. Na dit eerste contact, leunt Bastiaan achterover en steekt een sigaartje op. Het geluid van de aansteker verbreekt de stilte die zinderend tussen ons hangt. De rook die langzaam van tussen zijn lippen omhoog kringelt, geeft de hele kamer een erotische lading. Ik draai me in de rondte, als een danseresje in een speeldoosje maar dan in slow-motion. Met mijn billen naar hem toe spreid ik iets mijn benen, buig voorover en streel met mijn handen over de kousenrand en de jarretels. Ik voel zijn blik op mijn huid branden.

“Marijke...” fluistert hij, “kom bij me.” Ik hurk voor zijn stoel en kijk naar hem op. De enige manier voor een vrouw om verleidelijk te hurken is op hele hoge hakken en met een korset. 

Zó zitten, enigszins wijdbeens, en de jarretelbandjes aangespannen te voelen op mijn dijen en de baleinen in mijn middenrif te voelen drukken, het doet iets met mij. Alsof alle schaamte uit me wordt geperst en er geen enkele ruimte meer is in mijn lichaam voor terughoudendheid. Ik voel me mooi en ik wil hem verleiden, niets anders is er nog over.

 

Zijn kruis is op ooghoogte en ik zie dat zijn joggingbroek strak gespannen staat. Weer kijk ik naar hem op; zijn bleke concentratie heeft plaats gemaakt voor een rode gloed op zijn wangen en kloppende aders in zijn nek.  Hij reikt naar mij, naar mijn haar dat in een knot is opgebonden en naar mijn nek die bloot en weerloos in de opstaande kraag van mijn bloes ligt. Zijn hand voelt warm, als altijd. Hij is niet dwingend, maar zijn subtiele bewegingen maken onmiddellijk duidelijk dat ik dichterbij moet komen, dichterbij hem. Ik schuif wat naar voren en leg mijn wang op zijn bovenbeen. Bastiaan streelt de aanzet van mijn haar in mijn nek en laat twee vingers afdwalen over de bovenkant van mijn rug. Ik krijg er kippenvel van, van zijn subtiele strelingen die de elektrische lading van zijn vingertoppen naar de donzige haartjes op mijn rug doen overspringen. 

Ik schuif nog dichterbij; met mijn bovenlichaam tussen zijn benen en mijn mond licht geopend blaas ik mijn begeerte door de stof op zijn kruis. Zijn gezwollen lid reageert door opgewonden te bewegen. Bastiaan legt beide handen aan de zijkant van mijn gezicht – hij vraagt niets, nooit iets, maar ik weet. Ik weet van zijn hartstocht en zijn onderhuidse passie, ik ken iedere beweging, ik hoor aan zijn ademtocht al wat hij wil.  En ik wil niets liever dan hem dat geven, mij aan hem te geven.

Mijn vingers haken zich achter de elastieken band en schuiven zijn sweats naar beneden. Hij heeft er niets onder aan en zijn pik springt naar buiten, tegen mijn handen aan. Ik ruik hem, de geur van lust, de geur die we samen maakten gisteren in bed. Met mijn neus in zijn lies snuif ik iedere druppel geurstof op. Het zijn feromonen die me boven alles opwinden.

Om mijn plan te doen slagen moet ik niet te snel gaan nu. Het puntje van mijn tong draait zich listig om zijn eikel, die glimt en bloot ligt en waarop een traan van lust is verschenen. Ik vouw mijn lippen om hem heen en zuig hem naar binnen, tergend langzaam. Zijn magische handen worden ongeduldig en duwen zachtjes mijn hoofd naar voren om me aan te sporen. Eén keer doe ik het: ik ontspan mijn wangen en mijn tong en laat hem tot diep in mijn keel naar binnen glijden.  Nog geen halve minuut, tot ik naar adem snak en mijn saliva langs mijn mondhoeken naar buiten vloeit. Hij kreunt en buigt zijn bovenlichaam licht naar voren, drukkend tegen de bovenkant van mijn hoofd. 

“Marijke,” fluistert hij nu weer, “neem me dan.” 

Maar ik neem hem niet en maak me los van hem.

“Ben je zo geil, mijn mooie tovenaar?” zeg ik op mijn allerliefst. Bastiaan gromt, ergens vanuit de diepte.

“Zeg me dan, zeg me hoe het voelt...” begin ik nu. Met een sissend geluid perst hij de lucht tussen zijn tanden door. “Zeg me dan hoe het voelt, dan neem ik je”en lik even over zijn staande schacht.

“Je bent een kleine heks Marijke,” zegt hij.

“Het is alsof er een monster in mijn pik zit. Een monster dat honger heeft. Het is moeilijk te negeren, want als het monster wakker is, voel ik dat in mijn hele lijf. Het is een honger naar beweging, naar dat ene gevoel, een honger naar iets dat zo primair is dat alle andere aardse zaken verdwijnen. Honger naar jouw lippen, honger naar jouw kutje, honger naar je lijf....”

Ik beloon hem door zijn ballen in mijn mond te nemen en naar binnen te zuigen. Met mijn tong streel ik zijn gevoelige huid tot deze samentrekt. Ik leg een hand om zijn nu harde schacht, de huid is dun zodat het bloed dat er doorheen raast voelbaar is. Als ik hem niet vast zou houden, zou hij ongecontroleerd meebewegen in het ritme van zijn hartslag. Ik lik hem, vanaf de onderkant tot aan de vochtige eikel die groot en dik en roze is geworden. Terwijl ik mijn hand rustig op en neer beweeg, neem ik zijn top tussen mijn lippen. Het kloppen van zijn bloed neemt toe, evenredig aan mijn gretigheid. Van ademen is geen sprake meer, het is eerder het hortend ontsnappen van lucht. Ik stop als ik zijn ballen, waar ik mijn andere hand onder heb gelegd, weer voel samentrekken. Ik toom mijn eigen geilheid in en kijk even naar boven, naar zijn scherpe ogen. 

 

“Maar ik denk helemaal niets Marijke, echt helemaal niets!” begint hij direct. 

“Het enige dat ik wil is dat je me pijpt, met lange diepe halen, met je tong om mijn eikel gekronkeld. En ik wil naar je kijken terwijl je dat doet.” 

Hij duwt zijn heupen naar boven en houdt zijn pik omhoog. 

Zijn woorden resoneren, ik vind het heerlijk als hij zo ongeduldig wordt en zijn begeerte naar mij bijna voelbaar door de ruimte suist.

“Denken, willen en voelen zijn verschillende dingen schat,” zeg ik verbazend kalm. 

“En als je wilt dat ik doorga, neem ik geen genoegen met zo’n opmerking. Wat vóel je?, dat is wat ik wil horen.” 

Bastiaan zucht geërgerd. 

“Jullie vrouwen met je voelen...Begrijp je dan niet dat je sommige dingen niet kunt kunt uitdrukken, maar alleen kunt ondergaan? Dat ik er geen woorden voor heb, geen gerationaliseerde statements, geen ingewikkelde handleidingen, wil niet zeggen dat ik niets voel! Het voelt heerlijk, het is geil, dat is het en niet anders. En door al dat gepraat tussendoor daalt de lust wel hoor.” 

We kijken allebei naar zijn pik die hij nog steeds in zijn handen houdt, maar zichtbaar aan stevigheid afneemt. 

Ik voel me een beetje schuldig en sta op. Ik heb geen slipje aan en sta met mijn naakte poes recht voor zijn neus.  Bastiaan bedenkt zich geen moment, pakt me bij mijn heupen, glipt zijn vingers onder de rand van mijn korset en trekt mij zo binnen het bereik van zijn mond. Zijn tong meandert zich een weg tussen mijn lipjes en mijn clitoris. Ik probeer hem te sturen met mijn handen op zijn hoofd, maar met een hand pakt hij de mijne vast en houdt ze op mijn rug. Door mijn korset moet ik kaarsrecht blijven staan. In de paar minuten dat hij me drinkt, word ik zo opgewonden dat ik sta te trillen op mijn benen. Ik kreun en ik draai met mijn heupen en druk mijn bekken tegen zijn gezicht, weerloos en verlangend naar méér. Hij kent me zoals ik hem ken, hij kent mij beter dan wie dan ook, de kleinste beweging, de zachtste zucht – hij weet precies hoe hij me naar de vulkaan brengt. En stopt.

“Dus, mijn geile Marijke, wat voel je dan nu?” vraagt hij met een ironisch lachje. Ik bloos tot achter mijn oren, maar zet toch mijn rechterbeen hoog op de stoelleuning en met een losgeworstelde hand laat ik mijn vingers tussen mijn vochtige lippen glijden, zodat hij me goed kan zien.

“Ik voel dat je me zo heel hard gaat nemen,” zeg ik zo uitdagend mogelijk terwijl ik verder ga met masturberen. 

“Zo makkelijk kom je er niet van af dametje. Wat voel je nu, in je lichaam?”

Tussen de lust graaf ik naar woorden. 

“Ik voel dat mijn kutje leeg is en gevuld wil worden. Ik voel me zo warm daar binnen, zo heet, en niets anders dan wrijving zal me verlossing geven. Een vuur dat brandt, een explosie die wil ontploffen, mijn spieren die zeuren om in iets te knijpen, mijn klitje pulseert. Het is net als jeuk, als je niet krabbelt word je gek!”

Ik zie zijn pik weer omhoog komen en zijn hand op en neer gaan. De opwinding is nu zo groot, dat we beiden niets meer zeggen kunnen. Ik kijk naar hem, hij kijkt naar mij.  De woorden vallen uit mij weg, de vragen verdwijnen in ons samenzijn. 

Ik kan niet meer blijven staan en ga, met rechte rug en gespreide benen, op zijn knieën zitten. Hij rukt de knoopjes van mijn bloes, bevrijdt mijn borsten, neemt gulzig een van mijn tepels in zijn mond en bijt er hard in. Ik voel het geil langs mijn hand lopen en steek een vinger tussen zijn lippen om me te laten proeven. Het is alsof de kurk van de fles springt als zijn tong langs mijn vingers gaat. Schokkend kom ik klaar. Hij houdt me vast, al laat hij geen moment het straffe tempo waarmee hij zich aftrekt tanen. Ik weet dat hij op de rand van de afgrond staat, ik hoor het aan zijn ademstoten, ik zie het aan het glinsterende zweet dat op zijn voorhoofd en borst tevoorschijn parelt, ik zie het aan zijn pik waarop de aders nu zichtbaar zijn en ik zie het aan zijn ballen die nu zo strak staan dat alle losse huid verdwenen is. Ik wil nog meer zien, hem zien, van heel dichtbij, alles. Nog slap in mijn benen stap ik van zijn schoot, hurk en kijk in verwondering naar het hart tussen zijn benen. Ik streel met mijn vingers langs zijn ballen en kijk ondertussen afwisselend naar zijn gezicht en naar zijn rood aangelopen machtige wapen.

 

Met zijn mond wijd open en zijn ogen gefixeerd op mijn gezicht, houdt hij plots zijn hand stil en richt zijn pik op mij. In een magisch moment slingert hij zijn zaad over me heen, over mijn wangen, over mijn lippen, over mijn borsten en mijn handen. 

Ik voel me blij, alsof niet zijn pik maar mijn hart overstroomt en lik alles van mijn vingers en kruip weer op zijn schoot. Met zijn zaad nog op mijn tong zoen ik hem intens. Hij drukt me tegen zich aan, een beetje buiten adem hangen we samen in elkaar.

 

“Meisje,” zegt hij teder en kust me in mijn nek, “meisje, dat was fijn...” Ik knik en begrijp ineens dat je sommige dingen niet kunt vangen in het spinrag van woorden. Die moet je gewoon voelen. De betovering van zijn orgasme zit niet in zijn zaad, maar in mijn eigen hart.

 

1 Berichten

za

27

aug

2016

7e ronde: 27-08-16

Oei oei oei: een heet plaatje van Alexander Halo met een pikant verhaal. Het was geen gemakkelijke deze ronde, echt niet. Hoewel ik heel erg blij ben met de tweede plaats, ben ik ook verdrietig dat een van mijn favorieten, Luckyman, eruit ligt.  Bovendien: ik vond mijn verhaal fijn om te schrijven, maar was niet helemaal blij met het einde. Awel, tweede plaats, joepie! Dank weer, aan alle stemmers. Klik hier voor de hele uitslag en lees hieronder mijn verhaal: de Deal.

De Deal

Haar anders onrustig knipperende wimpers lagen ‘s nachts als geopende chinese waaiers kalm op haar slaaproze wangen. Hij weerhield zich ervan haar engelengezicht te strelen en de betovering te verbreken. Zijn hart barstte bijna van verlangen.

Hij hield van haar. Zelfs wanneer ze als een verzopen kat binnenviel, haar mascara uitgelopen en haar lippen gezwollen van god-weet-wat-ze-had-uitgespookt. De geur van tabak, drank en andere mannen droeg ze als een harnas in het bed.

Wat ze precies deed vertelde ze niet. Hij vroeg er niet naar, niet meer. Hij hield haar alleen maar beschermend in zijn armen en luisterde naar haar rulle zuchten in de donkere nacht. Dat was de deal: hij waakte, zij betaalde. Hij had deze taakverdeling begrepen en geaccepteerd.

Heel soms, als ze buitengewoon dronken was geweest en de dag daarna spijbelde, opende ze in de langzame avond haar benen en stond ze hem toe haar te strelen. Dan beminde hij haar zacht en teder. Hun minnespel was geruisloos, een aaneenschakeling van voorspelbare vloeiende bewegingen, zonder gloeiende hartstocht van haar kant en met een verbeten wellust van de zijne.

 

Hij had het nodig dat zij hem nodig had, nu zij de kost verdiende en hij niets anders deed dan voor haar zorgen. Zij wilde alleen zijn veiligheid, niet zijn lust. Maar in zijn hoofd kneedde hij haar wulpse lichaam, beet hij haar opbollende borsten en besprong hij  haar gladde kont. Dromend dronk hij iedere nacht haar zoute mede die zij onwetend over zijn dorstige ziel uitstortte.

Hij wachtte. Hij wachtte zó lang, dat het groene monster aan zijn liefde knabbelde en zijn scrotum pijnlijk samentrok als ze haar onaantastbare naaktheid tegen zijn borstkas vlijde. 

Hoe verlangde hij naar een moment dat ze meer zou doen dan haar blanke dijen spreiden en fluisterde: ‘’Toe dan maar.” Hij smachtte er naar dat zij kronkelend en snikkend zijn naam zou roepen terwijl ze kwam. Hij droomde van haar albasten buik waar hij zijn zaad over heen zou spuiten en van haar ronde billen die hij zou opentrekken om haar rozet te likken. Hij droomde van haar gezicht, vertrokken in een orgastisch grimas die ze hem nu onthield.
Hij droomde tot hij zichzelf bevlekte in zijn slaap en zij ‘s ochtends zei: “Mijn Beertje, heb je het moeilijk? Jij bent niet als de anderen, jij bent mijn haven. Vanavond zal ik je een beetje helpen.”

 

Vanavond. Hem helpen, tjezus. En wie waren die anderen? Jaloerse woede kolkte heet door zijn aderen. Zij ging bijna iedere avond de hort op! En hij zat maar hier, hij, Beertje, de trouwe sukkel.
Niet meer! The deal was off! 

Zijn mannentrots verscheurde zijn geduldige genegenheid en zijn handen jeukten om te knijpen in een levende vrouw; in plaats van zijn hart stond nu zijn zak op barsten. 

Hij ging naar buiten, op jacht naar gewilligheid, met een opgericht hoofd en lid de wereld in.  

Maar toen hij de dames van lichte zeden achter de ramen bekeek, met zijn hand in zijn broekzak, hoorde hij haar stem: ‘’Jij bent niet als de anderen.” Hij kon het niet, niet zo, niet zonder haar.

Thuis tikte hij wanhopig ‘’webcam girls’’ in op zijn laptop. Een scala aan wellustige lijven stond direct ter beschikking, zonder gezicht, zonder verplichting.  Zijn stijfheid werd gevoed door een gevoel van heerlijke verdorvenheid, zijn schuldgevoel verborg hij haastig onder het stapeltje van uitgetrokken broek en shirt.

 

Die daar, met die pronte borstjes en die gestreepte kousen. Zij leek op háár, zo was het net of...

Met zijn creditcard logte hij in.

 

“Wat wil je lekkertje?” vroeg ze.

“Ik wil je zien klaarkomen,” typte hij.

“Kost je wel extra tijd schat, speel je mee met je grote pik?” 

“Laat maar zien, ik trek mijn ballen leeg op je,” tikte hij geil en stoutmoedig terug.

Ze spreidde haar benen wijd, hij keek zo in haar mooie natte doosje.

“Close up! Laat je vingers druipen hottie!”

De camera zoemde in. Levensgroot sopte ze met haar vingers in haar kutje en wreef hard over haar klit. Zijn pols bewoog in hetzelfde hoge tempo mee. 

Opgewonden tikte hij slordig met één vinger: “Laatheel lijf ziên als je kom, i spuit ovr je heen” 

 

De camera zoemde uit en terwijl hij, denkend aan haar buik, zijn ballen met een schreeuw leegde over het toetsenbord, zag hij de lippen uit zijn dromen in een orgastisch grimas verdwijnen. 

“Ooooh, aaaahh, ik kom voor jou Beertje,” was het laatste wat hij las voor witte letters op een zwart scherm hem sommeerden bij te betalen. 

 

0 Berichten

zo

14

aug

2016

Hangmat-Sex

Nu weet ik niet hoe het met jullie zit, maar ik posteer me niet graag voor de buis. Naast een meer dan fulltime job, een Errug Leuke Lustgenoot, een superhond en mijn schrijfselen, heb ik echt nog meer en wat beters te doen. Zoals het huishouden. Enzo. Dus mij vind je niet vaak voor de tv, of het moet in ieder geval het journaal zijn of een onzin-serie zoals The Big Bang Theory. 

 

Een hoge uitzondering is de tijd van de Olympische Spelen. Ik pik er zo hier en daar meer van op dan de gemiddelde sport-idioot. Ben ik zo geïnteresseerd in sport? Ik moet bekennen: neen ende neen. Evenwel: heb je wel eens naar de 100 meter sprinters gekeken, in die strakke broekjes en enorme schouders met tattoos? Heb je wel eens gezien hoe klein en strak en hoog opgesneden de broekjes zijn van de beachvolleybal dames? En hoe de handbal-dames van het scherm spatten als ze met een halve split omhoog springen en met een energie van hebikjoudaar de bal tussen de wanhopige benen van de doelvrouw mikken? Aahhh...en dan zijn er nog de schoonspringers, de ringhangers, de surfboyz, de paardrijmeisjes, de hardloopsters, de fietsbenen van dames en heren en de enorme biceps en triceps en schouders van de roeiende mannen.....zucht! Aanraders voor de verdorven geest.

Voor een lekkerbek als ik is het bijna net zo fijn als een filmpje van een zeker allooi bekijken. En spannend! In de roes word ik nog enthousiast ook als een van ‘ons’ goed eindigt, een plak behaalt en op het podium met tranen in de ogen ons Wilhelmus zingt. Stiekem pink ik een klein traantje weg. 

Dus. Ik kijk. En tussen het verlustigen door juig ik mee. Omdat het zo’n beetje de hele avond en schrijfnacht als achtergrondje opstaat, zie ik in de slipstream allerlei zin en onzin die er omheen wordt gefabriceerd en uitgezonden vanuit een ooghoek voorbij komen. Een documentaire in dit geval trok mijn aandacht. 

 

“Brasil,” zo werd aangekondigd, “het land van de hangmat”. En hoe Den Opgewonden Mensch de sex-liefde-lust bedrijft in zo een hangmat. ‘Now we’re talking,’ dacht ik, want het is mij nooit gelukt, ooit op een verre reis in Azië, heelhuids de lusten te beleven in de hangmat. En na een paar keer eruit gelazerd te zijn, is de houten vloer van je beach-cabin toch beter. Ach, those were the days! Voor het geval ik me ooit nog in de buurt van een hangmat bevind, is het handig om te weten hoe miljoenen menschenkinderen zich daarin plezieren.

Het bleek te gaan om een heuse cursus voor het vlot beoefenen van de verschillende standjes (zodat men niet de hangmat uitlazert) en daarbij een demonstratie. Het schrijdelings zitten van de vrouw bleek nog redelijk eenvoudig, al vraag ik me daarbij af, op z’n Hollands, hoe je je dan nog kunt afzetten voor de nodige beweging. Dat bleek te worden opgelost door te schommelen, niet in de breedte, maar in de lengte, als een dwarse golf. 

Voorts konden dame en heer (of twee heren ofzo, whatever) met de konten tegen elkaar aan liggen en de dame haar voeten plaatsen tegen de borstkas van de heer. ‘Moet ie wel een lang genoege Johnson hebben of zij kan zich goed dubbelvouwen,’ bedacht ik me. Allez, we hebben het hier over De Braziliaan, die naar eigen zeggen van het meest goddelijke volk is, dus dat is klaarblijkelijk geen probleem. Mooiste vond ik nog wel standje sex-schommel. De te nemen partner ligt overdwars in de hangmat met de gespreide benen hangend over de rand met de heer in kwestie recht ervoor staande. Goed vasthouden was wel het advies, want door de meesterlijke stootkracht van de gemiddelde Braziliaan zou ze anders alsnog aan de andere kant eruit worden gelanceerd. 

Afijn, het zag er leuk uit en het wordt al eeuwen zo gedaan, dus u hoort mij niet zeuren. Voor wie het niet gewend is, zo’n hangmat, is een cursus bij de betreffende in beeld gebrachte dames geen overbodige luxe. De cursus was tjokkevol met touristas die hun eerste eruit-flikker-ervaringen al achter de rug hadden. Ik kreeg daarbij toch wat hilarische beelden op het netvlies. Van die grote witharige Duitsers met rode neus en te dikke buik. De sokken nog aan en een kirrende braziliaanse superslanke schone die zich in de hangmat heeft vastgehangen. Of een kleine Italiaan met snor, op slippers, met een zeer rondborstige volumineuze wulpsheid in den mat, die net niet bij de rand kan komen en voor wie de hangmat wat lager moet. En als ik bedenk hoe dat dan moet met ‘op z’n hondjes’, krijg ik diep- en diep respect voor de kunsten en de balans van de hangmatterende Brasilian Lover. Ik heb het gegoogled, natuurlijk. Prachtige standjes verschijnen, met getekende indianen. Probeer maar zoekterm ‘sex in hangmat’. Fantastisch! Maar voor ons bedspringers zal dat nog wel even oefenen zijn vrees ik.

Evenwel: ik kruip dadelijk heel gewoon en tevreden tegen de warme rug en kont van mijn heerlijke Lustgenoot in het ordinaire platte bed. Op de Ipad kijken we samen nog een beetje vrouwen-beach-volleybal als slaapmutsje.  Hoe Hollands.

1 Berichten

wo

10

aug

2016

Thewa #14: shoppen

Thewa #14 heeft het illustere onderwerp: shoppen. Het inspireerde mij tot het volgende verhaal, waarin maar weer eens blijkt dat shoppen slechts een substituut is voor andere verlangens!

 

 

Het mooie avontuur van Hortense

 

Verveeld streelt ze de kop van Albert en kijkt voor de derde keer op haar horloge. Nu is Leendert alweer te laat met de auto, dat gebeurt te vaak de laatste tijd. Ze zal hem eens goed aanspreken op dit gedrag. Albert smakt als hij weer een snoepje krijgt, om het wachten te verzachten. Ze zucht geïrriteerd nu en zet de neurotische Chihuahua op zijn pluchen lichtblauwe kussen. Hoewel zijn blauwleren hondendekje is afgezet met goud geborduurde kroontjes in de stijl van Louix de XIVe, is er weinig  keizerlijk aan zijn trillende lijfje en zijn kopje met de gemeen uitpuilende ogen. Hij piept als zijn bazin langs hem loopt om uit het raam te kijken waar Leendert toch blijft.

Hortense draait zich naar hem toe.
“Albertje toch, je wilt zo graag shoppen hè, mannetje van me? Die vreselijke Leendert ook....”
Ze zet zijn Louis Vuitton tas klaar om hem in te doen als Leendert zich ooit nog melden zal.  Wat duurt het toch lang!

Haar mobiel gaat. “Met Hortense, wie daar?” roept ze veel te luid, alsof de beller vanuit Nepal belt in de jaren vijftig.

 

“t Is Leendert mevrouw. Ik wou effe zeggen dat ik niet meer kompt. Mijn zuster in Charlois is ziek en ik mot er naar toe. De auto staat in de garage, dus u ken gewoon zelluf rijden.” Zonder haar antwoord af te wachten, dat ongetwijfeld een scheldkannonade van dure woorden zou zijn geworden, verbreekt hij de verbinding. Onthutst legt Hortense haar mobiel terug op tafel en staart naar buiten. 

Zelf rijden? Ze heeft al twintig jaar niet zelf gereden. Het zou een belachelijke vertoning zijn, zij achter het stuur. Bovendien heeft ze haar aandacht ook voor Albertje nodig.  Schalks kijkt ze naar haar hondje, die intussen hijgend van de stress begonnen is aan zijn zak te likken. 

“Albertje, niet doen schatje,” zegt ze afkeurend. Albert kijkt schuldbewust van zijn kussen omhoog en trilt.

Ontdaan belt ze haar huishoudster en legt haar de vreselijke toestand voor. “Hoe moet dat nu? Albertje heeft er zo op gerekend....”
Clara zucht onhoorbaar en stelt voor een taxi voor haar te bellen. 

“Oh, ik had toch liever dat jij zou rijden Clara,” probeert Hortense nog, maar de anders zo plichtsgetrouwe huishoudster maakt duidelijk dat ze vandaag toch echt een vrije dag heeft en voor haar kind moet zorgen. 

“Ik zal speciaal om een chauffeur vragen die de hele dag bij u blijft en u helpt met de tassen. Zie het maar als een mooi avontuur mevrouw,” zegt ze sussend.

“Vooruit, het zal moeten, en zeg maar dat hij met me mee gaat de winkels in!” antwoordt Horstense alsof ze heel toegeeflijk is.

Na een half uur gaat eindelijk de bel. Hortense beseft eerst niet dat zelf de deur moet openen nu Clara én Leendert er niet zijn. Pas als de bel voor de tweede keer door de marmeren gang schelt, doet ze aarzelend open. Voor haar staat een jongeman, niet ouder dan 25. Hij heeft een modern zwart pak aan en zijn schoenen glimmen van de poets. Zijn zwarte haar is met brylcreem achterover gekamd en glimt nog meer dan zijn schoenen.

“Uw taxi mevrouw, met chauffeur!” Hij salueert lachend met zijn parelwitte tanden bloot.

Hortense, in lichte schok, besluit niets te zeggen, doet Albert in zijn tas, doet haar bontje om en loopt nuffig naar de zwarte Mercedes. Ze wacht tot de brutaal knappe chauffeur de autodeur voor haar opent en neemt met een zucht plaats op de achterbank, de tas met Albert naast haar.  Ongemakkelijk kijkt ze uit het raampje, hopend dat de buren haar niet zien.

“En, waar gaan we vandaag naar toe mevrouw?” vraagt hij. 

“Zeg het maar, ik heb de hele middag voor u gereserveerd. U zult geen betere shopper vinden dan ik, ik heb vier zussen met een gat in hun hand!” Hortense vindt de jongeman veel te vrijpostig. 

Uit de hoogte zegt ze schril: “Laten we maar beginnen bij Michael Kors op de Kruiskade. Ik kan me echt niet meer met deze oude tas vertonen.” 

Demonstratief houdt ze haar bruinlederen Prada omhoog, die nog rustig een duizendje of wat zou opbrengen in het tweedehands circuit. 

“En dan wil ik even stoppen bij Schaap en Citroen, voor een nieuwe halsband voor mijn mannetje,” fleemt ze terwijl ze achter de oortjes van de nog steeds trillende Albert krabbelt. 

“Mijn toetietoetie,” zegt ze liefkozend terwijl ze haar gezicht vlak bij zijn kopje duwt en zich op de mond laat likken. 

“Hij is helemaal van slag door die toestand met Leendert,” legt ze uit.

“Ik begrijp het mevrouw, het is voor iedereen wennen. Mijn naam is overigens Boris, zo genoemd naar mijn opa die uit Rusland kwam. Een echte zeeman, aangeland in Rotjeknor en nooit meer weggegaan vanwege de liefde. Hahaha, die Hollandse vrouwen, nou, mijn oma heeft hem goed bij de tang gehad met acht kinderen! Op naar de West-Kruiskade dan maar.”

 

Het ongewone gezelschap parkeert bij het Hilton en gaat winkel in, winkel uit. Boris toont zich inderdaad een uitstekend adviseur, draagt zonder te vragen de jankende Albert met zich mee en wacht geduldig tot Hortense het zoveelste tasje, jasje, dasje en schoentje heeft gepast. Een roze mantelpakje dat meer kost dan drie van Boris’maandsalarissen en een halsbandje voor Albert waarmee hij makkelijk zes maanden huur kan betalen later, nuttigen ze een thee in het Hilton.

“Ik heb nog steeds geen handtas,” zegt Hortense verdrietig. 

“En ik heb een benefiet lunch van de Rotary volgende week, hoe moet dat nou?”

“Kom kom, niet zo triestig,” zegt Boris. “U heeft al die dure spullen eigenlijk helemaal niet nodig! U moet de blits maken met uw verschijning, niet uw spullen.” 

Hortense kijkt hem verbaasd aan. 

“Je bent heel aardig Boris. En best gezellig, geef ik toe. Maar op mijn leeftijd en in mijn kringen gaat het niet meer om het uiterlijk, maar om wat je draagt.” De sfeer aan de theetafel wordt vertrouwelijk. 

“Hortense – mag ik Hortense zeggen? – achter je geblondeerde kapsel en je deftigheid en je parelketting en je perfecte make-up en je grote ringen smeult een sensuele vrouw. Dat zie ik gewoon. En ik kan het weten, je weet toch, ik ben een Rus. Met dat roze mantelpakje, een goed korset er onder, mooie naadkousen en zwarte hakken en verder niks, hangen de mannen aan je lippen, zeker weten.”

Hortense bloost en vergeet zowaar Albert tot kalmte te manen, die doorkrijgt dat de aandacht van zijn bazin zich verlegt van hem naar Boris en met korte blafjes haar terug probeert te winnen.

“Het is jaren geleden Boris, dat een man mij sensueel heeft genoemd. Vroeger, toen Frederik nog leefde en we pas getrouwd waren, nam hij de mooiste lingerie voor me mee uit Parijs.”

“Heb je die nog?” vraagt Boris spontaan.

“Ik denk het wel, misschien passen ze niet meer zo goed als toen, al ben ik niet veel zwaarder geworden. Ik houd me strikt aan mijn dieet.”

“Dan gaan we nu naar je huis om ze te passen. En zal ik je haar en make-up doen. Wedden dat je er straks uitziet als een vamp?” 

Demonstratief staat hij op, buigt kort voor haar en steekt haar zijn hand toe om haar te helpen opstaan. Hortense giechelt zenuwachtig. Albert kwijlt van ellende over de buitenkant van de Louis Vuitton.

Op haar bed liggen tientallen korsetjes, korseletjes, kanten bhtjes en doorzichtige slipjes. Met strikjes en roesjes, keurig in zacht papier gewikkeld met lavendelzakjes. Een voor een houdt Hortense ze omhoog. Boris geeft zijn commentaar. 

“Te lief. Te zoet. Dat is nu te klein.” 

Dan valt zijn oog op een strak zwart satijnen waisttrainer en vouwt het papier helemaal open. De linten aan de achterzijde zitten een beetje in de knoop met de haakjes en de baleinen.

 

“Deze! Jij stoute dame, ik wist wel dat je een ondeugende kant had. Gewoon passen, ik rijg je wel in.” Boris doet haar grijze jurkje aan de achterkant open en fluit even tussen zijn tanden.

“Wat een figuurtje, je mag er nog steeds zijn hoor” vleit hij haar en legt even zijn handen op haar heupen die bekneld zitten in een witte step-in. Hortense merkt op dat ze net zo goed zijn moeder had kunnen zijn, Boris veinst dat niet te geloven. Voor ze goed en wel haar jurkje uit heeft en zich bevrijd heeft van de step-in, staat Boris vol ongeduld vlak voor haar. Haar witte voorgevormde bh weet hij in een handomdraai los te krijgen. Terwijl hij haar diep in haar grijze ietwat angstige ogen kijkt, legt hij zijn handen over haar borsten en brengt zijn gezicht langzaam dichterbij.

“Ik ga je heerlijke borsten aflikken Hortense,” zegt hij bijna zakelijk. “En dan lik ik je buik en leg ik je op bed en ga ik je kutje likken.”
Hortense valt bijna flauw als Boris de daad bij het woord voegt.

Tussen de roze, witte, rode en zwarte kantjes likt Boris met engelengeduld en smaak het dameskutje van Hortense. Van de zenuwen komt ze niet klaar en durft ze amper te bewegen, maar dat blijkt Boris niet te hinderen. Na een minuut of twintig doet hij zijn hoofd omhoog, lacht met een glinsterende kin en gebiedt haar op haar knieën te gaan zitten. 

“En nu ga ik je neuken,” zegt hij eenvoudig. Hij is hard en stevig en jong en heeft geen helpende hand nodig om een erectie op te hemelen. Onhandig doet Hortense wat hij zegt en laat zich met kloppend hart voorover duwen, met haar wang op een zachtgroene babydoll. Boris schuift in een keer naar binnen, legt zijn handen op haar ronde damesheupen en maakt met de directheid van de jeugd pompende bewegingen.

 

Hortense denkt aan de lange nachten die ze doorbracht met haar Tarzan, aan haar pogingen om Albert te laten doen wat Boris net deed. Ze denkt aan Frederik die er al meer dan tien jaar niet meer is en denkt aan de frigide dames van de Rotary. Aan dit alles denkt ze, terwijl Boris haar neukt als een God en zij bij iedere stoot het Nirwana nadert. 

“Hortense, ga toch los meid, voel hoe ik je sappige kutje neuk, kom gewoon lekker, ik vind je zo geil, met je kont zo omhoog,” kreunt Boris. 

 

Zijn woorden nemen haar schroom en schaamte weg. Ze spreid haar benen, duwt haar kont omhoog en laat zich gaan. 

“Oh ja, neuk me harder Boris, God, ik ben al zo lang niet geneukt, harder, toe dan, oooohhhw, laat me komen,” schreeuwt Hortense en klauwt met haar handen in de lakens van Egyptisch linnen.

Het zweet druipt van zijn strakke bovenlijf op haar roze billen. Hij kan het niet weerstaan en slaat hard, eerst met de ene, dan met de andere hand. Haar vlees trilt mee. 

“Meer Boris, meeheeheeer,” gilt Hortense. Boris slaat, door alle barrières heen, tot Hortense kermend, gillend en spartelend klaarkomt. Boris bijt op zijn tanden, haalt zijn druipende pik uit haar en steekt hem zonder omhaal tussen haar billen. Weer een schreeuw, nu van schrik en onwennigheid. 

“Hortense, wat heb jij een strak en keurig kontje. Ik ga dit maagdelijke kontje van jou helemaal volspuiten,” gromt hij. En zoals gebruikelijk voegt Boris hierbij de daad bij het woord.

 

Op zijn kussen in de woonkamer ligt Albert  in het donker. Hij begrijpt niets van de geluiden die vanuit de slaapkamer van zijn bazin komen en likt nerveus aan zijn aars.

 

In de lunchzaal bij de Rotaryclub draaien alle hoofden als ze binnenkomt. Haar borsten bollen aan de bovenkant over het strakke roze jasje met een zwarte bies heen en laten een klein zwart kanten randje zien. Haar taille is slank, door het korset loopt ze kaarsrecht en met ingehouden adem. Het roze rokje heeft een split aan de achterzijde.  Bovenaan piepen net de kanten randjes van haar naadkousen tevoorschijn. Haar zwarte hakken van lakleer zakken diep in het hoogpolige tapijt. Achter haar loopt Boris, strak in het pak en goed gekapt.  Als het tijd is om plaats te nemen, geeft hij een klinkende klap op haar kont, leidt haar naar haar stoel en laat haar galant plaatsnemen. Hortense werpt hem een kushandje toe.
Het wordt bijzonder stil in de club. Alleen uit de tas van Albert klinkt een nerveus likkend geluid. 

5 Berichten

za

23

jul

2016

Bustenhouders

Stom woord eigenlijk: bustenhouder. In de volksmond ook wel bh genoemd.

Stom, omdat het helemaal niets ‘’houdt’’, maar samenperst. Sowieso is het een bijzondere uitvinding, vindt u niet? Alsof de losbolligheid der vrouwen in vorm en bedwang moeten worden gehouden.

Ooit heeft iemand bedacht (het is vast een man) dat jonge-vrouwen-borsten die pront en stevig de wereld in kijken, de norm is van schoonheid en sex-appeal.

En dat het vrij bewegen van de vrouwelijke vormen te aanstootgevend is voor de Keurige Wereld.

 

Nu geef ik toe, dat ook ik graag kijk naar pront en stevig en dat de tand des tijds voor iedere vrouw funest is in dat opzicht. Maar, vraag ik me zomaar af, is deze voorkeur vanuit conditionering ontstaan? Of is het iets biologisch instinctief: jong is vruchtbaarder? Is het vrije bewegen niet net zo mooi?

 

Het is u misschien ontgaan dat ik een groot liefhebster ben van letterlijk adembenemende korsetten.  Bij deze: ik ben een groot liefhebster van adembenemende korsetten. Dat dit even duidelijk is.

Een korset evenwel, draag ik niet zomaar even gezellig tijdens een dagje op kantoor, noch in het algemeen verpozen buitenshuis. Een korset is voor bijzondere gelegenheden, het liefst gedeeld met Lustgenoot.

 

De dames van vroeger hadden geen bustenhouders. Iedere dame van een beetje stand was veroordeeld tot de meest heftige rijgkorsetten die ook de borsten in bedwang hielden. Daar kunnen we romantisch of likkebaardend over nadenken, maar ik ben ervan overtuigd dat het bepaald geen pretje was als dagelijkse bezigheid. Je kunt je er niet mee opkrullen op de bank of er een onbezor