Een broodje met niks

Mark was een echte ‘hunk’, constateerde ik in de paar seconden die een vrouw nodig heeft om een potentiële bedpartner in te schatten. En met deze constatering
traden ook de mechanismen in werking die hem attent moesten maken op mijn beschikbaarheid. Zo strekte ik mijn hooggehakte benen goed uit, pronkte met mijn alleraardigste glimlach, deed een losse pluk haar achter mijn oor en liep net iets te dicht langs hem. Het werkte. Natuurlijk werkte het. Ik weet hoe ik moet lopen zodat een ‘hunk’ me volgt. Bij de tafel met flesjes water en jus d’orange stond hij al naast me. 

‘Hoe drink jij je koffie?’ vraagt hij met een rauwe ochtendstem.
‘Uhm, eigenlijk drink ik helemaal geen koffie,’ mompel ik.
‘Thee of een glaasje water is ook goed.’ Hij kijkt wat verbaasd maar zegt verder niets als hij naar de keuken loopt. Ik hoor hem wat rommelen in een keukenkastje, water stromen en het geklik van een knopje.
‘En wil je wat eten?’ roept hij nu vanuit de keuken.
‘Een beetje yoghurt misschien?’ antwoord ik, eigenlijk tegen beter weten in. Mark steekt zijn hoofd om de hoek van de keukendeur.
‘Ik heb ook broodjes uit de oven met filet americain?’ Ik weet niet zo goed waar ik moet kijken als ik vertel dat ik vegetariër ben.
‘Mijn kaas is op,’ verklaart hij, zichtbaar ongemakkelijk.
‘Kopje thee met een broodje met niks dan maar?’ Ik knik. Thee met een broodje met niks is ook goed.

 

Ik wil niet lastig zijn. Eigenlijk ga ik liever direct naar huis, maar voel wel aan dat dit onbeleefd zou zijn. Tenslotte hebben we onze lichamen, onze lichaamssappen en onze lusten met elkaar gedeeld afgelopen nacht. Zijn geur hangt nog aan mij. Dan moet het toch ook lukken samen een ontbijt te eten. In zijn veel te grote badjas wacht ik netjes op mijn kopje thee met een broodje met niks en kijk naar de grijze lucht die net zichtbaar is over de rand van zijn balkon.

 

Mark heb ik vorige week ontmoet op de schrijversworkshop, die ik volg sinds ‘mijn nieuwe leven zonder Sam’. Hij zat achter mij, samen met een andere man die hij klaarblijkelijk al kende van een vorige keer, getuige het gesprek dat ik zijdelings opving. Hij had een aangename, warme stem en een mannelijke lach. Het is niet dat ik erg verlegen ben, maar ik vond het ook zo wat me om te draaien om hem alleen maar aan te kijken. Toen de eerste pauze was aangebroken, stond ik snel op zodat ik zou kunnen zien wie er bij deze stem hoorde. Op de sticker op zijn shirt stond ‘Mark’ geschreven. Achter zijn naam had hij een smiley getekend. Een laag uitgesneden zwart t-shirt liet de onbehaarde rand van zijn borstkas zien en accentueerde zijn opbollende biceps. Verder droeg hij een zwarte strakke broek en opvallende comboylaarzen. Ik schatte in dat hij de veertig al ruim gepasseerd was en wekelijks trainde in de sportschool.

 

Mark was een echte ‘hunk’, constateerde ik in de paar seconden die een vrouw nodig heeft om een potentiële bedpartner in te schatten. En met deze constatering
traden ook de mechanismen in werking die hem attent moesten maken op mijn beschikbaarheid. Zo strekte ik mijn hooggehakte benen goed uit, pronkte met mijn alleraardigste glimlach, deed een losse pluk haar achter mijn oor en liep net iets te dicht langs hem. Het werkte. Natuurlijk werkte het. Ik weet hoe ik moet lopen zodat een ‘hunk’ me volgt. Bij de tafel met flesjes water en jus d’orange stond hij al naast me. 

‘Hey. Ik ben Mark. Jou heb ik nog niet eerder gezien hier, want anders was je me vast eerder opgevallen,’ begon hij direct. ‘Klopt, ik ben Fiona, ik ben hier voor het eerst,’ stelde ik me voor en stak mijn hand uit, gelardeerd met de meest verleidelijke glimlach die ik kon maken. Aan het einde van de dag wist ik dat hij contentmanager was bij een reclamebureau, dat hij gescheiden was, volop van zijn nieuwe leven als vrijgezel genoot en uitermate geïnteresseerd was in melancholische Franse film noir. Meer informatie had ik niet nodig. In mijn handtasje warmde zijn visitekaartje mijn fantasie al op. Drie dagen later hadden we een date.

 

Als ik thuiskom van het ongemakkelijke ontbijt met Mark, zet ik direct de verwarming aan en spring onder de douche. Toby, mijn kat, negeert me verwijtend op mijn onbeslapen bed. Ik streel verontschuldigend zijn weerbarstige lijfje als ik onafgedroogd onder het dekbed kruip. Ik wil slapen, wegdrijven van de stilte, vergeten dat er weer een streepje op mijn lijstje bedpartners staat en pas wakker worden als ik morgenochtend naar mijn werk moet.

Werk leidt af, werk maakt dat ik een zinvolle dagbesteding lijk te hebben. Ik maak grapjes met mijn collega’s, luister naar verhalen over de Efteling, schoolrapporten en kinderfeestjes en loods mezelf door alle projecten die mijn tijd en energie opslurpen. Maar aan het einde van de dag, wanneer ik alweer als laatste het licht uitdoe om aan te sluiten in de file, verdampt mijn glimlach. De stilte in mijn auto verstikt me, de bellende gehaaste mensen in de auto’s naast me irriteren me, de gedachte aan mijn donkere huis verzwelgt me.

 

En hoewel ik met de schrijfworkshops weer nieuwe inspiratie opdoe en nieuwe mensen, vooral mannen, mijn pad kruisen, en ik krampachtig mijn ‘nieuwe leven zonder Sam’ probeer vorm te geven, vreet de eenzaamheid als een kankerend gezwel aan mijn levensvreugde. Iedere avond als ik thuiskom, wacht hetzelfde zwarte gat me op. Nadat ik mijn kostje opwarm in de magnetron en Toby eten geef, doe ik zo snel mogelijk mijn laptop open om nog wat mail weg te werken. Ik stel het naar bed gaan uit. Soms slaap ik helemaal niet. En als ik slaap, rusteloos, verschijnt in mijn dromen het meedogenloze verlangen tot ik bezweet en moe weer opsta.

 

‘Aan het einde van mijn verjaardagsfeest omhels ik Sam, zeg ‘Dank je voor een heerlijke dag’ en kus hem in zijn nek. We zijn een beetje dronken, van het feest en van elkaar.
‘Kom,’ fluistert hij en trekt me op de bank. Het zoenen gaat verder in strelen, de warmte van zijn heerlijke lijf overspoelt me. Wij hebben geen woorden nodig; geen gebaar dat hij maakt is onbekend en toch verrassen zijn vertrouwde handen mijn tepels, ontbranden mijn lustzinnen onder zijn tong, iedere keer opnieuw. Het duurt niet lang of de kussens van de bank liggen op de grond en maken zo ruimte voor onze honger naar elkaar. Sam likt zich langs de huid van mijn buik naar het kloppende hart tussen mijn dijen. Ik grijp me vast aan zijn haar als zijn lippen zich vastzuigen aan mijn klit, als zijn vingers langzaam mijn vochtige lippen openen en diep in mij verdwijnen. Ik grijp me vast en toch val ik, ik val een nirwana in, vastgesmolten aan het ritme van zijn verrukkelijke hand.
Zijn gezicht glimt van mij, van mij alleen, en ik lik hem af tot hij opstaat. Ik streel de naweeën van mijn eigen begeerte als hij voor mijn neus zijn riem openmaakt en uit zijn broek stapt. Ik kan niet wachten, ik wil hem, in mij, diep in mijn keel, glijdend langs mijn tong. Iedere kleine witte parel van lust die ontsnapt aan de grote finale absorbeer ik.
‘Geef het aan mij Sam, geef me alles, aan mij,’ hijg ik tijdens een korte adempauze. Sam duwt mijn gezicht een beetje naar achteren. ‘Mondje open,’ gromt hij. Ik steek mijn tong uit, mijn mond wijd open, en ontvang gelukzalig zijn slingerworp over mijn wangen, mijn tong en mijn nek. Sam knielt tussen mijn benen en neemt mijn gezicht tussen zijn handen als hij met een lome tong zijn eigen nectar van me oplikt. ‘Ik hou van je Sam,’ zeg ik ontroerd. ‘Ik van jou, mijn engel, ik van jou.’

 

Ik besluit de week erop niet meer naar de cursus te gaan. Wat moet ik zeggen tegen Mark? Hem groeten als een kennis? Toekijken hoe hij een volgende verovering maakt bij de koffietafel? Die avond breng ik, tegen mijn gewoonte in, voor de televisie door. Toby ligt languit op mijn schoot en zet iedere keer zijn nagels in mijn joggingbroek als ik beweeg.
‘Jij blijft tenminste bij me,’ liefkoos ik hem. Ik probeer de documentaire over het wilde leven in Alaska te volgen, maar echt boeien doet het me niet. Met Toby op schoot, passeert de lange avond met beelden die ik snel vergeet. Ik ga pas naar bed als de fles wijn naast me leeg is. Die nacht droom ik eindelijk een keertje niet hoe Sam me heeft verlaten.

De week vliegt voorbij en voor ik het weet is het alweer zaterdag. Ik heb mijn best gedaan de dag te vullen met afspraken, mijn nieuwe leven vol te krijgen. In de ochtend ga ik langs bij mijn moeder, tussendoor doe ik de boodschappen en in de avond ontmoet ik mijn oude schoolvriendin Elina. Ze is sensitief genoeg niet naar Sam te vragen. Dat waardeer ik zo in haar. Ik heb er echter niet op gerekend dat ze ook eerlijk is en ben niet voorbereid op haar opmerkingen.


‘Luister eens Fi, je ziet eruit als een verzopen kat met het gezicht van een oorwurm,’ zegt ze plompverloren.
‘En als ik naar je luister, hoor ik alleen gebazel over je werk. Je gaat mij niks wijsmaken over je carrière en hoe leuk het allemaal is als vrijgezel, ik ken je langer dan vandaag. Get a grip and move on!’

Rationeel weet ik dat ze helemaal gelijk heeft. Ieder streepje dat ik zet op het papiertje in de la van mijn bureau, voelt niet als een overwinning of een stap dichterbij het helen van de wond die Sam’s verraad in mij heeft achtergelaten.

Ieder streepje op die lijst staat voor mijn falen, mijn zwakheid, voor weer een man die niet aan hem kan tippen. Ieder streepje leidt me naar meer dromen over Sam. Ik wil hem niet missen, maar ik mis hem. De bedreven bedkunsten van de mannen die bij de streepjes horen zijn niet meer dan een avondje televisie met een documentaire over Alaska. ‘Je hebt gelijk Elina en ik waardeer je eerlijkheid. Ik doe er alles aan om hem los te laten.’

 

Ik lieg, ik heb er geen enkel belang bij Sam los te laten. Ik heb nog liever de pijn van zijn afwezigheid, dan dat hij helemaal uit me is verdwenen. Maar om haar en mezelf te overtuigen vertel ik over Mark. Het gesprek wordt vrolijker, geholpen door een cocktail of drie.
‘Zo te horen is die hunk van jou best een aardige vent hoor,’ zegt Elina om me positief te stemmen. Ik grinnik.
‘Kom op, gewoon een lekkere vent in een midlife crisis. Ik ben niets meer dan een streepje op zijn veroveringslijst zoals hij dat op de mijne is. Met z’n filet americain.’ ‘Was hij net zo lekker in bed als hij eruit zag?’ Ze zegt het met een lach, maar ik hoor de ondertoon van nieuwsgierigheid.
‘Wil je nou echt weten wat we allemaal gedaan hebben die nacht?’ zeg ik, ervan overtuigd dat ze dat echt niet wil, net zomin als ik me haar in bed wil voorstellen. ‘Ach, ik doe niet aan one-nighters toch, ik heb genoeg aan Sjoerd. Maar ja, wij zijn ook al wat jaartjes bij elkaar hè, dus een beetje inspiratie kan ik wel gebruiken.’ De sfeer slaat ineens om, ze buigt zich naar me toe en fluistert nu bijna.
‘Zo’n hip en happening figuur, kan die dat waarmaken tussen de lakens? Kom op joh, vertel nou...’


Ik graaf in de herinnering die ik al heb verdrongen. Raar, hoe dat werkt. Ik herinner me alles wat ik met Sam heb gedaan, in alle jaren die we samen zijn geweest. Maar een paar nachten geleden...Mark is verwisselbaar met al die andere streepjes.
‘Ik had wat teveel gedronken, dus toen ik zwabberig de trappen naar zijn bovenhuis beklom hield hij me stabiel door zijn handen om mijn heupen te leggen. Zijn grip was stevig en liet weinig ruimte om nog een andere kant op te gaan dan die waarin hij me duwde. Hij dirigeerde me linea recta naar de enorme rode bank die de huiskamer volledig domineerde en liet me daarop neerploffen. Mark liet er geen gras over groeien, het is duidelijk dat we hier samen terecht zijn gekomen met maar één doel voor ogen. Zijn stevige handen zijn overal en dan vooral onder mijn bloesje. Zonder twijfel heeft hij voldoende oefening gehad, want binnen een paar minuten was mijn bh uit en werd onder mijn bloes vandaan getrokken. We lachten wat, we zoenden wat, je weet wel. Ik wilde niet op een bank liggen, want met S...nou ja, ik hijgde dat ik liever op een bed lag. Dus ging hij me voor, zijn hand stevig om mijn pols zodat ik hem zou volgen. Zijn slaapkamer was koud. Ook hier duidelijke sporen van de feestende vrijgezel: de rode bank heeft plaatsgemaakt voor een kingsize bed, compleet met een spiegel aan de achterwand en schone witte lakens. Een echt sexbed.’

 

Elina knikt met rode wangen naar de barman en bestelt met een handgebaar nog een Cuba Libre.
‘Gooide hij je op het bed? Had je je bloesje nog aan?’ vraagt ze schaamteloos. Ik voel de denkrimpel boven mijn neus verschijnen.
‘Ja, geloof ik wel ja. Dat op bed gooien bedoel ik. Van dat bloesje weet ik niet meer zo goed. Ik weet wel dat mijn strakke rokje geen enkele barrière vormde en binnen een paar minuten op de grond lag. Ja, mijn bloes was al uit, nu je het zegt. Mark was een echte smooth operator, hij werkte systematisch naar het moment van neuken toe.’
‘Wel een voorspel toch? Kan toch niet, zo’n hippe jongen weet toch zeker wel hoe hij een vrouw moet opwarmen?’ Elina’s verontwaardiging is niet geveinsd.
‘Jawel, wel een voorspel. Voorspelbaar, dat wel.’ We lachen om mijn woordspeling, maar Elina gebaart ongeduldig dat ik verder moet vertellen.
‘Likte mijn tepels, kneedde mijn dijen open, kuste mijn nek en likte mijn kutje. Zoiets.’
‘Vond je dat lekker, werd je er nat van?’
Ik begin de vragen van Elina ongemakkelijk te vinden. Niet in het minst omdat ik het me alles niet meer zo goed herinner. Wíl herinneren. Ik kijk even naar een plasje gesmolten ijsschaafsel op het tafeltje waaraan we zitten.
‘Niet bijzonder Elina. Hij deed het wel oké, geloof ik. Genoeg om....’

 

Met een schok komt de herinnering aan die nacht bij me binnen. Ik val stil, mijn mond nog open, en voel het bloed me naar mijn wangen stijgen.
‘Wat, genoeg om wat, zeg dan?’ Elina weet niet van ophouden.
‘Ik geloof dat hij me toen op handen en voeten op de rand van het bed heeft gezet.’ In mijn hoofd spelen zich ineens flarden beeld en geluid af, als een haperende zwart-wit film uit de jaren twintig van de vorige eeuw. Ik hoor zelfs mijn eigen stem roepen: ‘Harder Mark, meer, doe meeeeeeeer.’ Was ik dat? Een krolse poes die smeekt om te worden genomen, als in een goedkope pornofilm?
‘Wat dan, doe niet zo flauw, maak het verhaal af, kom op Fi,’ zeurt Elina door. Voor het eerst in onze jarenlange vriendschap irriteert ze me mateloos.


‘Hij ging achter me staan en nam me, zoals dat gaat Elina,’ probeer ik me ervan af te maken. Ik laat duidelijk merken dat ik geen zin meer heb hierover door te gaan ‘Hij nam je? Is dat alles? Echt stom zoals je doet, nu weet ik nog niets.’
Elina heeft zelf niet door wat voor een vreemd gesprek dit is. Na een paar minuten opgelaten zwijgen wordt de film in mijn hoofd scherp en duidelijk. Ik besluit Elina haar inspiratie te geven.


‘Hij nam me ja. In mijn kont. Hij neukte me in mijn kónt Elina. Eerst spreidde hij mijn billen, liet er een flinke kwak glijmiddel langs lopen, deed een condoom om en neukte me in mijn kont. Hard en diep en lang. Toen pakte hij ineens een kleine g-spot vibrator uit de la van het nachtkastje, vouwde zijn lijf om me heen en deed die trillende vibro in mijn kut. Hij hield het ding vast en met zijn duim wreef hij over mijn klit. En terwijl hij dat alles vakkundig en behendig deed, ging hij gewoon door me keihard te neuken in mijn kont! Net zolang tot ik smeekte om meer en nog meer en ik gillend en spuitend klaar kwam. Zijn hele laken was er nat van. En daar werd hij zo geil van, dat hij zijn pik uit mijn kont haalde, het condoom eraf scheurde en met grote gutsen over mijn nog openstaande kont spoot. Ik voelde het zo langs mijn billen en dijen lopen. Dat is wat hij deed Elina. Opwindend genoeg voor je? Ga je nu naar huis om Sjoerdje lekker te verwennen?’

 

Ik ben boos om onbekende redenen. Op haar en op mezelf. Misschien nog wel het meest omdat ik me nu ook herinner dat Mark zijn eigen zaad van mijn benen had afgelikt. Zoals Sam dat ook altijd deed. En me daarna warm en lief en zacht het bed introk. Me in zijn armen hield. En eigenlijk heel lief een ontbijtje voor me wilde maken. Shit.

 

Elina kijkt me met ronde ogen aan en neemt nog een slokje van haar Cuba Libre. We zuchten allebei, er valt weinig te zeggen. ‘Awkward’ is de Engelse uitdrukking die nog het meest van toepassing lijkt.
‘Nou, oké, dat was me het nachtje wel dan. En volgens mij was hij wel meer dan oké’ grinnikt Elina ineens om het ijs te breken. Ze pakt mijn hand.
‘Als ik jou was, zou ik die Mark nog eens bellen.’ Ze kust me op de wang en gaat naar huis, haar warme huis, met Sjoerd die op haar wacht. Ik pak mijn telefoon en zoek zijn nummer op.
‘Hey,’ app ik. ‘Ik heb je nog niet gezien deze week, anders was ik vast wel vrolijker geweest. Iets te doen vannacht?’
‘Heb je ontbijt in huis?’ appt hij me bijna direct terug, voorzien van een smiley. Een aangenaam gevoel van lichte opwinding trekt door mijn hart.
‘Volgende keer heb ik zelfs koffie en filet americain in huis, voor nu alleen thee met een broodje met niks.’
‘Precies goed! C u over een uurtje?’
Als ik naar huis rijd, verheug ik me voor het eerst sinds lange tijd op een slapeloze nacht.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Ans Zaal (zondag, 15 december 2019 20:35)

    Een heerlijk opwekkend en lustvol verhaal. Voor hem een broodje met niks maar voor haar alles met en van hem.