OhMagazine - editor's choice: duizend stappen

Oh Magazine organiseerde enige tijd geleden een spannende verhalenwedstrijd voor vrouwelijke auteurs. Natuurlijk kon ik het niet laten mee te doen. Ik heb niet gewonnen, maar hoofdredacteur Debby Gerritsen verkoos mijn verhaal 'duizend stappen' wel tot 'editor's choice'. Een vermelding waar ik heel blij mee was! Lees hieronder mijn inzending!

Duizend stappen

 

Misschien kennen we elkaar al duizend dagen, misschien al langer. Want vanaf wanneer ‘ken je elkaar’ nou eigenlijk? Vanaf het eerste mailcontact? Of misschien vanaf de eerste keer dat we uren spraken aan de telefoon, midden in de nacht? 

Of kennen we elkaar pas als we elkaar ontmoeten, in levende lijve? 

Vanaf de eerste date, de eerste kus, de eerste keer dat ik jouw hart in het mijne voel kloppen? 

Ik weet het niet. Soms lijkt het belangrijk, te weten wanneer jij in mijn ziel verankerd raakte. Maar eigenlijk doet het er niet toe. Op een dag werd ik wakker en toen was jij daar. 

Duizend stappen die wij maakten, sommige alleen  en andere samen, hebben onze brandende liefde gevoed. Duizend stappen en iedere stap was belangrijk. Geen enkele stap kon worden gemist, geen enkele stap was onbeduidend.

Die duizend stappen zijn geen verloren tijd, mijn lief. Ze waren noodzakelijk en essentieel voor ons.

Ik heb je lief, ik hou van jou zoals ik niet eerder van iemand heb kunnen houden. Deze duizend stappen vormen slechts het begin, mijn Hannah, het begin van ons nieuwe leven. En ik ben klaar, klaar voor jou. Tot volgende week, mijn hart. Volgende week ben ik bij je!

 

Hannah vouwt voorzichtig de brief weer dicht en kijkt naar buiten. De regen ranselt de kleine ramen en vertroebelt haar uitzicht op de ruwe zee, die diep onder haar tegen de rotsen beukt. Op de punt van de klif rukt de wind woest aan de vlag met de rode draak van Wales, als symbool voor de storm in haar hart. 

Ze weet niet zo goed of ze wil lachen of huilen als antwoord op het vuur dat de brief in haar ziel heeft ontloken - het vuur dat hij heeft aangestoken door de woorden die hij schreef en die zij verzweeg. Het donkere raam reflecteert haar ogenschijnlijk kalme voorkomen. Alleen de adertjes in haar nek verraden de andere rode draak die in haar is ontwaakt. Het bloed stroomt naar haar vulva en doet haar labia kloppen op het ritme van de de woorden die ze prevelt als ze voor de zoveelste keer zijn brief openvouwt en herleest. Het is zijn brief, maar het is haar verhaal.

 

Duizend stappen in duizenden woorden zijn de afgelopen maanden gepasseerd. Ze hebben elkaar nog niet ontmoet, maar vandaag zal hij voor haar staan. De zenuwen gieren door haar lijf. In haar kleine huis van stevige donkere stenen is in het afgelopen jaar nog niet eerder een man geweest. Natuurlijk heeft ze vriendjes en korte relaties gehad. Maar dat was in een ander leven en voordat ze zich hier begraven had op de kust van Zuid Wales. Met Dewin is het anders, alles is anders.  

 

Voor de zoveelste keer kijkt ze in de spiegel en frunnikt aan haar kapsel, haar make-up, haar kleding. Online hebben ze foto’s uitgewisseld en hebben ze elkaar via Skype vaak gesproken. Ze verlangt er naar in zijn groene ogen te kijken en de warmte van zijn lichaam te voelen. Maanden van rusteloosheid hebben haar verwachtingen hoog gesteld. Maanden waarin de wereld om haar heen besneeuwd, koud en vochtig was. Maanden waarin het verlangen brandde tussen haar lakens en tussen haar benen, zó erg dat het bijna pijn deed. De kracht van zijn woorden hoopt ze terug te vinden in zijn lichaam.  Zal hij de rode draak weten te bezweren en haar onrustige hart weten te omarmen?

 

Een korte klop op de deur doet haar opschrikken. Ze aarzelt met de klink in haar hand, haalt diep adem en doet dan de deur open. Na duizend stappen en duizenden woorden staan ze eindelijk tegenover elkaar. 

 

‘Hannah! Wat heerlijk je te zien,’ lacht  Dewin. Hij opent zijn armen en wil haar omhelzen, maar realiseert zich dat hij drijfnat is. Door de regen plakt zijn donkerblonde haar tegen zijn schedel en hangen er druppels aan zijn gezicht. In plaats van een omhelzing geeft hij haar een korte natte kus op haar wang. Terwijl hij zijn rugzak en koffer in de hal zet praat hij aan één stuk door.

‘Wat een bijzondere plaats heb je gekozen voor een schrijfretraite, het is hier echt prachtig! Die donkere lucht, die kale rotsen, de rauwheid van het landschap, zelfs in de regen springt de schoonheid van het landschap bovenop je.  Maar ja, ik heb gelezen in je brieven dat dat heel gewoon is hier.’ 

Energiek stapt hij over de drempel het halletje in. Hannah doet een stap opzij, geïntimideerd door de ruimte die hij inneemt.

 

Zijn stem klinkt hetzelfde en toch zo anders dan aan de telefoon. Zijn woordenwaterval en zijn knappe zelfverzekerde verschijning overdonderen haar zodanig dat ze zich geen houding weet te geven en hem zwijgend aan blijft staren.

‘Val ik zo tegen?’ grapt hij met een serieuze ondertoon.

‘Nee, nee, natuurlijk niet, ik..ik ben alleen...jeetje, je bent hier!’ stamelt ze onhandig.

‘Kom binnen, ik ben echt onbeleefd, sorry hoor, het zijn de zenuwen. Kom, doe je natte spullen uit, ik zet wat thee voor je.’

 

Ze is opgelucht afleiding te hebben. Ze fladdert om hem heen, zet zijn druipende bagage verder in de gang en duwt hem voor zich uit naar de grote leunstoel bij de open haard waar het vuur op hem wacht. Terwijl hij rondkijkt in haar kamer rommelt ze in de keuken met de waterkoker, een grote mok en wat koekjes op een schaaltje. Het dienblaadje trilt in haar handen als ze naar hem toeloopt.

De vertrouwdheid die ze met hem voelde via het laptopscherm is volledig verdwenen nu hij voor haar zit. Ze wisselen beleefdheden uit over de lange reis, de omgeving en het weer in Wales en drinken allebei hun thee. In de loop van het gesprek wordt de energieke Dewin steeds stiller. Het hoorbare kraken van de koekjes tussen hun kaken maakt de stiltes die vallen nog ongemakkelijker. 

‘Hannah, luister eens,’ zegt hij ineens. ‘We hebben elkaar online ontmoet en hebben maandenlang intimiteiten, smachtende fantasieën en vurige verlangens met elkaar gedeeld. In levende lijve is het natuurlijk heel wat anders, maar je moet niet vergeten dat we allebei nog steeds dezelfde mensen zijn. Als je mijn gezelschap niet prettig vindt, moet je dat gewoon zeggen. Dan ga ik naar dat hotelletje waar ik langskwam onderweg. Deal?’

Hannah schaamt zich een beetje voor haar terughoudendheid en glimlacht nerveus. 

‘Ik heb alleen een beetje tijd nodig om te wennen Dewin, het is zo raar om je nu ineens hier te hebben.’ 

Dewin knikt, maar ze ziet ergens de teleurstelling in zijn ogen.  

‘Ik vind je nog steeds leuk hoor,’ probeert ze zichzelf goed te praten. 

Met een ruk staat hij op uit de stoel. 

‘Leuk? Leuk? Ik heb honderden kilometers gereisd  om bij je te zijn! Je wilde onbereikbaar zijn, maar ik heb je toch gevonden, schoonheid!’ 

Met grote stappen loopt hij op haar toe en pakt haar bij de schouders. 

‘Hannah, kijk dan naar me, ík ben het. Ik ben gek op je, ik vind je prachtig! Nachtenlang heb ik je brieven en verhalen gelezen, niemand heeft me ooit zo opgewonden als jij, puur door je woorden! En nu, je bent nog sexier dan in mijn stoutste dromen.’ 

Hannah versteent als ze de kracht in zijn handen voelt, de warmte van zijn lijf. Hij ruikt naar...man. De rode draak brult haar lusten wakker als ze voor het eerst in zijn ogen kijkt. Dewin houdt zijn adem in als hij haar pupillen wijd ziet worden en ze met het puntje van haar tong haar volle lippen bevochtigt. Duizend stappen en duizenden woorden achter zich latend, trekt hij haar in zijn armen en kust hij haar vol op haar lippen.  

Na alle reserves die Hannah eerst voelde, vindt haar verlangen nu een uitweg. Zijn geur, zijn smaak, zijn lichaam dat zich tegen het hare drukt...het duurt niet lang of de rode draak raast door haar bloed en transformeert de bedeesde Hannah in een furie. Ze zuigt zijn tong naar binnen, drukt haar borsten tegen hem aan en schuurt met haar heupen tegen zijn kruis.  

‘Weet je hoe vaak ik je voor me heb gefantaseerd,’ hijgt Dewin, die haar bewegingen beantwoordt door zijn handen op haar kont te leggen en haar billen begint te kneden.

‘Dan las ik je mails weer, waarin je me vertelt hoe je op bed lag, met je benen heel wijd en je je vingers door je natte kutje liet glijden...oh god, je hebt geen idee wat dat met me deed.’

Hannah maakt zich van hem los, neemt zijn handen in de hare, kust zijn handpalmen en laat het puntje van haar tong even over zijn huid gaan. 

‘Wil je dat ook in het echt zien?’ vraagt ze verleidelijk. 

Langzaam loopt ze achteruit, naar de achterkamer waar haar hoge bed staat. Met haar rug naar hem toe, ritst ze haar rokje open en laat het op de grond vallen, over haar hakken heen. Als een volleerde stripteasedanseres ontkleedt ze zich, opgewonden door de brandende blik van Dewin, die hoorbaar ademend en met een overduidelijke erectie achter de stof van zijn broek naar haar blijft kijken. Hoewel haar hart als een bezetene bonst, laat de rode draak haar dingen doen voor hem die ze nooit eerder deed.

Met alleen haar hakken aan, gaat ze achterover liggen op het hoge bed, haar benen wijd zoals ze al talloze keren deed zonder publiek. Haar lippen zijn gezwollen en roze en vochtig, nog voordat ze met haar vingers zichzelf streelt.

‘Kom je kijken Dewin? Laat me zien wat je deed als je over mij fantaseerde.’ 

De afstand tussen de woonkamer en achterkamer is niet groot, maar Dewin weet zich uit te kleden in de paar grote stappen die hij moet maken om voor het bed te staan. Hannah kijkt met grote ogen naar zijn prachtige erectie, de vol en kloppend naar haar wijst. Ze is nu zo vochtig dat haar vingers als vanzelf bij haar naar binnen glijden. 

‘Toe dan Dewin,’ spoort ze hem aan, ‘ik wil jou ook zien.’ Zijn hand vouwt zich om zijn schacht en beweegt mee in haar tempo.

Hannah kijkt, naar zijn opwinding, naar het vuur in zijn ogen, naar het verlangen dat zij net zo hevig voelt als hij. Balancerend op de rand van de vulkaan gaat ze rechtop zitten en streelt met haar handen over zijn rug en aangespannen billen. Ze wil hem voelen, in haar, en kijkt smachtend omhoog naar zijn vertrokken gezicht. 

‘Nog maar één stap, mijn lief,’ fluistert hij. 

‘Na duizend stappen eindelijk thuis,’ zucht Hannah als ze weer gaat liggen. Dewin maakt de duizend-en-eerste stap, buigt over haar heen en glijdt langzaam in haar. 

‘Zo diep, dat hij mijn dromen aanraken kan’ flitst het door Hannah heen. Als ze hem met haar benen omhelst, ontdekt ze dat juist daardoor hij haar hart omarmen kan. 

 

Alle maanden vallen weg. Alsof de fantasieverhalen die ze schrijvend hebben gedeeld slechts een opgeschreven herinnering waren uit de werkelijke toekomst. Hannah geeft zich, hij neemt haar.  De regen valt en geselt de ramen. De zee beukt tegen de rotsen. De rode draak  komt pas de volgende ochtend tot rust. Bij het ontwaken in de late ochtend, schijnt de nieuwe wereld zacht naar binnen. Behoedzaam steekt Hannah haar voet uit het bed. ‘Duizend-en-twee,’ zegt Dewin slaperig en trekt haar weer terug het bed in.

Commentaar schrijven

Commentaren: 0